https://virgool.io/feed/@samadinet fa 2026-07-06 11:41:00 https://static.virgool.io/images/default-avatar.jpg https://virgool.io/@samadinet https://virgool.io/@samadinet/%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA%DB%8C-ctsxjei05g12 بسیاری از کشورهای جهان امروزه احداث مناطق و شهرک صنعتی را قدم مثبت و موثری در راه صنعتی شدن و رشد و توسعه اقتصادی کشور خود می دانند. اولین نمونه های تجمعات صنعتی در انگلستان و آمریکا در اوایل قرن اخیر با مالکیت خصوصی و به منظور استفاده های تبلیغاتی و مستغلاتی به وجود آمده اند، مانند منطقه صنعتی و تولیدی مرکز شیکاگو که نزدیک به خطوط راه آهن شیکاگو احداث گردید و در نتیجه مخارج حمل و نقل کالاها به بازار مصرف را مستقیما عاید خط راه آهن شیکاگو نمود. در انگلستان در مناطق ترافدون و اسلو بدون کمترین کمک از طرف دولت و صرفا به منظور بالا رفتن قیمت زمین های اطراف این قطب های صنعتی پایه گذاری شدند. در شهرک های صنعتی اولیه که در سال های رکود اقتصادی دهه 1930 و پس از جنگ جهانی دوم به وجود آمدند، احداث آنها با برنامه ریزی و سیاست های متعددی انجام می شد که سوددهی کمترین موضوع مورد نظر بوده است.شهرک هایی که در انگلستان دهه 1930 بنیان گذارده شدند، به منظور ایجاد اشتغال در نقاطی که بیشتر از رکود اقتصادی پس از جنگ جهانی دوم رنج می برند، پایه گذاری شده است و دولت انگلستان به منظور گسترش صنایع در سراسر کشور اقدام به احداث شهرهای صنعتی جدید کرد. ایجاد این شهرک ها عامل صرفه جویی در زمینه تامین تاسیسات زیربنایی برای صنایع، معافیت های مالیاتی و اجاره بها و مشکلات و مخارج ساختمانی بوده است.همچنین در دیگر ممالک اروپایی مانند هلند، توسعه مجتمع های صنعتی پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد و آن هنگامی بود که دولت با مشکلات بسیار ناشی از بیکاری، مهاجرت به شهرهای بزرگ و تورم اقتصادی روبرو بود. لذا به منظور حل این معضلات، دولت این کشور شروع به احداث قطب های صنعتی در اطراف شهرهای کوچک و روستاها نمود. در ایتالیا نیز با همیاری دولت اقدام به احداث مناطق بزرگ صنعتی نمود. منطقه موجود در جنوب ایتالیا نتیجه یک سرمایه گذاری دراز مدت ملی جهت پروژه های آب رسانی استفاده از زمین های بایر، استقرار صنایع، ایجاد جنگل های مصنوعی و راه سازی بوده است.فرانسه، بلژیک و آلمان نیز از سیاست های مشابهی پیروی کردند. در آمریکا احداث این گونه مناطق و شهرک ها به طور مشخص از جنبه سودجویانه خارج و به صورت پروژه هایی در راه پیشرفت و رشد صنعتی و اقتصادی کشور بهره برداری گردید. در کشورهای در حال توسعه آسیا نیز به عنوان مثال از سیلان (سریلانکا)، هند، پاکستان، نپال، مالزی، تایلند و امارات متحده عربی می توان نام برد. به منظور نیل به هدف توسعه و رشد صنعتی و مدرنیزه شدن صنایع کوچک و متوسط در این کشورها اقدام به ایجاد مناطق یا نوشهرهایی صنعتی کردند.منبع: نقوی، محمدرضا. (1389). نقش شهرک های صنعتی در توسعه اقتصادی روستاهای پیرامون؛ نمونه موردی: شهرک صنعتی بهشهر. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تربیت مدرس. تهران. صص 49-50. samadinet samadinet Wed, 05 Aug 2020 17:55:00 +0430 https://virgool.io/@samadinet/%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-kdyvwiwh2y1v شهرك صنعتی به شهرکی در فاصله حداقل 20 کیلومتری از شهر اصلی گفته می شود که فقط شامل تعدادی کارخانه و کارگاه تولیدی می شود. شهرك صنعتی منطقه ای است که به منظور توسعه صنعتی و متمرکز شدن تولیدات صنعتی در نظر گرفته شده است. هدف از ایجاد شهرك صنعتی، توسعه صنعتی کشور در خارج از مناطق شهری است تا تاثیرات منفی بار صنعتی بر ساکنین شهری را به حداقل رسانده، آلایندگی را کم کرده و با دسترسی آسان به مسیر حمل و نقل، کمترین بار ترافیکی را در مناطق شهرنشین به بار آورد. صنعتگران و تولید کنندگان برای بازاریابی محصولات خود می توانند از خدمات آلفا صنعت بهره بگیرند.اهداف ایجاد شهرک های صنعتیشهرك صنعتی منطقه ای است که به منظور توسعه صنعتی و متمرکز شدن تولیدات صنعتی در نظر گرفته شده است. هدف از ایجاد شهرك صنعتی، توسعه صنعتی کشور در خارج از مناطق شهری است تا تاثیرات منفی بار صنعتی بر ساکنین شهری را به حداقل رسانده، آلایندگی را کم کرده و با دسترسی آسان به مسیر حمل و نقل، کمترین بار ترافیکی را در مناطق شهرنشین به بار آورد.از دیگر اهداف ایجاد شهرك های صنعتی در جهان، تولید علم و گردش دانش موجود در شرکت ها و صنایع متمرکز و بهبود آن می باشد. گردش دانش موجب رونق با ثبات کسب و کار و تولید شده و صنایع را در برابر بحران ها و شرایط غیر متعارف حفظ می کند. چنانچه این هدف مورد توجه و عمل قرار نگیرد؛ موجب تضعیف شرکت ها، ضعف در تولید و ارائه خدمات فنی مهندسی، ضعف در رقابت با سایر رقبا و در نهایت سبب ورشکستگی و بیکاری خواهد شد و تولید ناخالص ملی را دچار کاهش و تنزل می کند. از این رو این هدف از اهمیت و اولویت بالایی برخوردار است و کشورهای جهان حرکت های مطلوبی را در این موضع آغاز نموده اند و به دستاوردهای موثری نائل می گردند.این باز توزیع فضایی صنعت اهداف مختلفی را در دستیابی به پیشرفت وتوسعه دنبال می کند که شامل موارد زیر می شود:افزایش میزان اشتغال، توزیع آن و تنوع فعالیت های اقتصادی در منطقهتوزیع بهینه صنعت و خدمات در منطقهاستقرار منطقی گروه های مختلف صنعت در فضاهای مناسب برای هر رشته صنعتیتامین رشد موزون فیزیکی و هماهنگی صنایع به تناسب فراهم ساختن خدمات زیربنایی و تسهیلات اجتماعی-اقتصادی متمرکز مورد نیاز آنبهره گیری مناسب از زمین به ویژه در مناطق شهری، با هدف دستیابی به الگوی بهینه کاربری زمینبه حداکثر رساندن استفاده از منابع مالی طبیعی و انسانی از راه سازماندهی بهتر امور تولید و تمرکز مدیریتتحقق صرفه جویی های ناشی از تجمع و مقیاس در تامین خدمات زیربنایی-اجتماعیجلوگیری از گسترش بی رویه کارخانه های صنعتی در فضاهای مسکونی شهری و محافظت از مناطق مسکونی و سایر مناطق غیر صنعتی در برابر مزاحمت ها و مشکلات ناشی از فعالیت های صنعتیممانعت از بر هم خوردن تعادل های زیست محیطی،گسترش آلودگی و تخریب منابع طبیعی در مناطق شهری و روستاییاهداف ایجاد شهرك های صنعتی در ایران را می توان در دو سطح خرد و کلان طبقه بندی نمود:سطح کلانبرانگیختن توسعه صنعتی به ویژه صنایع کوچکمدرنیزه کردن کارگاه های صنعتیافزایش بازدهی و کارایی اقتصادی واحدهای صنعتیایجاد تعادل بین مناطق پیشرفته و عقب ماندهاستفاده از منابع طبیعی و مواد اولیه محلیاجرای سیاست توزیع جمعیت و اشتغال در بخش صنعتمسائل دفاعی و ایمنیسطح خردایجاد تسهیلات صنعتی برای صنایع کوچک و متوسط در مکان های مناسب با ایجاد تاسیسات زیربناییمجتمع تعدادی از واحدهای صنعتی با ایجاد مراکز خدمات عمومی برای پیشنهاد تکنیک های جدید، خرید جمعی مواد اولیه و فروش قطعات کالاهای ساخته شده، نمایشگاه محصولات شهرك، آزمایشگاه کنترل مرغوبیت انبارهای عمومی، آموزش کارکنان و..ایجاد واحدهای صنعتی به صورت زنجیره تولید به نحوی که در به کار بردن کالاها و خدمات مکمل هم باشند.تغییر مکان صنایع مناطق متراکم به شهرک های مناسب و نواحی روستاییایجاد صنایع کوچک به صورت ماهواره ای در اطراف صنایع بزرگشرکت شهرک های صنعتی ایران اهدافی را براي ایجاد و توسعه شهرک های صنعتی در نظر گرفته است که مهمترین آنها عبارتند از:ایجاد واحدهای صنعتی مبتنی بر اصول آمایش سرزمین با توجه به استراتژی توسعه صنعتی در کل کشورتشویق رشد صنعتی و توسعه آن برای تامین اشتغال با توجه به سیاست های توزیع جمعیتتشویق به توسعه صنایع کوچک متوسط با احداث تاسیسات زیربنایی به ویژه در مناطق پر جمعیت به منظور تامین فرصت های اشتغالاجرای سیاست های توزیع جمعیت درسطح ملی ومنطقه اياستفاده ازمنابع طبیعی و تولیدی محل با توجه به وابستگی و پیوند زنجیره های تولیدمنطقه بندی مناسب صنایع در ارتباط با برنامه ریزی شهری و منطقه ایایجاد تنوع در صنایع یک منطقه به منظور دستیابی به ثبات بیشتر اشتغال و بازرگانیاستفاده از مزایای جغرافیایی ،طبیعی و انسان ساختجلوگیری از رشد ناموزون صنایع و تراکم صنعتی در محدوده شهرهابهبود شرایط کار و ایمنی بیشتر در واحدهای صنعتیبهبود شرایط و توسعه مناطق عقب ماندهایجاد تاسیسات زیربنایی و خدمات مورد نیاز صنایع از قبیل (آب، برق، سیستم تصفیه فاضلاب، آتش نشانی، بانک پست، بیمه، خدمات بهداشتی و رفاهی، ایجاد فضای سبز و ...)کنترل کیفیت و استاندارد محصولآموزش کارکنان و کارگرانمدرنیزه کردن کارگاه های صنعتیخرید کلی مواد اولیه و قطعاتتاریخچه شهرک های صنعتیدر شهرهای قدیمی ایران، نحوه استقرار واحدهای تولیدی و خدماتی ، اصولا بر پایه نوعی سلسله مراتب عملکردی و انطباق فعالیت با مکان استوار بوده است. اما در تحولات جدید شهرنشینی، به دلیل رشد سریع و بی رویه توسعه شهری از یک سو و تنوع صنایع و خدمات از سوی دیگر، پدیده مکانیابی صنایع شهری با مشکلاتی روبرو شده که به اختلال و عدم تعادل در روابط شهر و صنعت انجامیده است. از یک منظر، توسعه شهري در ایران متکی به توسعه صنعتی بوده و به همین دلیل بخش مهمی از مسائل و مشکلات مکان گزینی و استقرار صنایع، به فرآیند توسعه صنعتی و توسعه شهرنشینی در ایران مربوط می شود. به طور کلی می توان مراحل توسعه صنعتی در ایران و بازتاب آن در توسعه شهری را به سه مرحله عمده تقسیم نمود:مرحله اول - آشنایی با صنایع جدید : اواخر دوره قاجار و همزمان با نخستین تحولات کالبدی در شهرهامرحله دوم – شکل گیری صنایع جدید: بین سال های 1320-1340 همراه با نوسازی شهرها و رشد آرام توسعهمرحله سوم – تسلط اقتصاد صنعتی : دهه 40 به بعد همراه با رشد سریع شهرنشینی و شهرسازیویژگی توسعه صنعتی در ایران همراه با رشد شتابناك شهرنشینی و شهرگرایی ، طی چند دهه اخیر ، جدا از عوارض زیست محیطی، اثرات نامطلوبی بر توسعه کالبدی فضایی شهرهای کشور به جاي نهاده است. از یک سو، توزیع جغرافیایی صنایع به صورتی ناموزون درآمده و از سویی دیگر، سازمان کالبدی فضایی شهرها با انواع تزاحم، تراکم و ناسازگاري روبرو شده است. بررسی چگونگی روند مکان گزینی و استقرار صنایع در شهرهای ایران و مسائل ناشی از آن ها بیانگر دو ویژگی غالب است:توسعه شهری شتابناک: این امر باعث پیدایش پدیده دفع و «جذب صنایع» یعنی برون افکنی صنایع و خدمات ناسازگار از بافت شهری و جایگزینی مجدد آن شده است.تنوع و تعدد واحدهای کوچک: انبوه واحدهای کوچک تولیدی و خدماتی (قدیمی و جدید) که به کالبد شهرهای کشور چسبیده اند.از آغاز روند صنعتی شدن در کشور تا به امروز، اقدامات گوناگونی در جهت هدایت و نظارت بر «استقرار و توسعه صنعتی» صورت گرفته، که به عرصه های مختلف مانند ضوابط و معیارهای استقرار محیط زیست، قوانین شهرداری ها، قوانین شهرسازی، مدیریت توسعه صنعتی و ... مربوط می شد. یکی از اقدامات مهم در زمینه مدیریت توسعه صنعتی در کشور، تصویب قانون شهرک های صنعتی در سال 1362 و اصلاحیه بعدی آن سال 1379 بوده است، به نحوی که تا پایان سال 1390، تعداد شهرك های صنعتی مصوب کشور 897 مورد گزارش گردید، این درحالی است که علیرغم تشکیل شهرك های صنعتی، نواحی صنعتی خودجوش و واحدهای صنعتی پراکنده زیادی نیز در داخل و پیرامون شهرها فعال می باشند. می توان گفت که در حال حاضر یکی از مهمترین مشکلات موجود در شهرهای کشور، استقرار نامناسب و نامتوازن فعالیت های صنعتی در میان سایر کاربری هاست که این امر ضمن ایجاد مزاحمت برای واحدهای همجوار، موجب بروز آلودگی های زیست محیطی در شهرهای مختلف کشور شده است. بر همین اساس و برای پاسخگویی به نیازهای شهروندان، به موازات ایجاد حداقل مسائل و مشکلات زیست محیطی ناشی از استقرار صنعت و خدمات، به استناد تبصره 2 ماده 13 قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا، نخستین مصوبه راجع به استقرار صنایع در تاریخ 26/12/1378 به تصویب هیئت دولت رسید و اصلاحیه این مصوبه در تاریخ 21/3/1380 ابلاغ شد. این ضوابط طی تصویب نامه مورخ 15/4/1390 هیئت دولت به روز گردیده و در حال حاضر ملاك عمل می باشد. samadinet samadinet Thu, 30 Jul 2020 21:26:59 +0430 https://virgool.io/@samadinet/%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA%DB%8C-osdxwyqcyu2j صنعت به ذات خود اصولی است که می تواند با انجام یک سلسله اعمال بر روی مواد خام، آن مواد را با ارزش و قابل استفاده سازد. اگرچه فعالیت های صنعتی در مقایسه با دیگر فعالیت ها سطح کوچکی را اشغال می کند، اما باید بدانیم که احتیاج میلیاردها انسان را از لحاظ خوراک، پوشاک، مسکن، و دیگر لوازم ضروری زندگی بر طرف می سازد. از آن جایی که معمولا فعالیت های صنعتی در شهرک های صنعتی صورت می گیرد، می توان گفت که شهرک صنعتی دارای پتانسیل بالایی برای کارآفرینی، اشتغال، درآمدزایی و ... می باشد. از این رو مجموعه آلفا صنعت بر آن است تا با ارائه بستری آنلاین به منظور معرفی محصولات تولید کنندگان و صنعتگران مستقر در شهرک صنعتی بتواند نقشی موثر در افزایش اشتغال و ثروت ایفا نماید.صنعتی شدن نقشی معنادار در فرایند توسعه از طریق افزایش تولیدات، بهره وری، ایجاد فرصت های شغلی، تأمین نیازهای اساسی و ایجاد پیوند با دیگر بخش های اقتصادی ایجاد و درنهایت به کاهش نابرابری های منطقه ای منجر خواهد شد. فرایند صنعتی سازی به معنی تشویق استقرار واحدها در مقیاس بزرگ و کوچک به دور از نواحی شهری و یا انتقال برنامه ریزی شده واحدها از نواحی شهری به نواحی پیرامونی است.شهرک های صنعتی در حاشیه شهرها و نزدیک به ایستگاه های راه آهن، فرودگاه ها و بزرگراه ها به منظور توسعه صنعتی ساخته می شوند. برخی از دلایل ایجاد شهرک صنعتی در ذیل لیست گردیده اند:تمرکز مراکز صنعتی در یک ناحیه جغرافیایی برای کاهش هزینه های مربوط به زیرساختجذب کسب و کارهای جدید از طریق ایجاد زیرساخت یکپارچه در یک مکان جغرافیاییکاهش تاثیرات محیط زیستی ضایعات صنعتیبرخی از شهرک های صنعتی مشوق های مالی مانند تخفیف یا معافیت مالیات را به واحدهای صنعتی مستقر در این شهرک ها اختصاص می دهند.تاریخچه شهرک های صنعتیافزایش سریع جمعیت،گسترش شهرنشینی،کمبود فرصت های شغلی به ویژه در کشاورزی، فشار جمعیت بر منابع طبیعی و ناکامی در ایجاد و گسترش صنایع متوسط و بزرگ به ویژه در کشورهای در حال توسعه باعث شد که این کشورها راهبرد صنعتی سازی را از اواسط دهه 1970 در برنامه های توسعه خود مد نظر قرار دهند. کشورهای متعددی این راهبرد را اجرا کردند یا به دنبال اجرای آن هستند. در این رابطه تأکید بر صنایع کوچک، شهرک های کوچک صنعتی و تمرکز زدایی از فعالیت های صنعتی را آزمودند و برخی از کشورها هم از طریق قوانین بازدارنده و تشویقی در این زمینه گام برداشتند، چرا که ایجاد و گسترش شهرک های صنعتی می تواند از طریق ایجاد تنوع ، افزایش اشتغال و درآمد، افزایش ارزش افزوده فعالیت های کشاورزی و گسترش فرهنگ صنعتی، نقش مؤثری در توازن و تعادل شهر و روستا و توسعه داشته باشد.شهرک صنعتی در ایراننخستین باری که صحبت از ساخت و استقرار واحدهای صنعتی در یک محدوده جغرافیایی به میان آمد اواسط دهه‌ ۳۰شمسی بود. در این زمان پس از عدم موفقیت اولین برنامه هفت‌ ساله‌ عمرانی در اجرایی کردن اهداف خود و نیز افزایش فزاینده‌ درآمدهای نفتی در مقایسه با دهه‌ پیشین، توجه به صنایع و سرمایه‌گذاری در آن مورد عنایت قرار گرفت. این توجه مشخصا خود را در سرمایه ‌گذاری‌ برنامه عمرانی هفت‌ ساله دوم در بخش صنایع و معادن نشان می ‌دهد، به ‌طوری ‌که این رقم از ۱/۲ میلیارد ریال در برنامه اول به ۱۰/۶ میلیارد ریال در برنامه دوم ارتقاء یافت. در سال ۱۳۳۳ با الهام از شهرک ‌های صنعتی انگلستان، شهر کرج به‌عنوان اولین ناحیه صنعتی ایران انتخاب و اعتباری معادل ۴۰ میلیون تومان برای ایجاد آن کنار گذاشته شد. بر این اساس مقرر گردید وزارت صنایع با در اختیار گذاشتن زمین و ارائه خدمات آب و برق زمینه را برای ورود صنایع به کرج مهیا کند. به یاد بیاوریم که کرج در اواسط دهه ۳۰ صرفا شهری کوچک با جمعیت حدود ۱۵هزار نفر بود. از این‌رو هدف از ساخت شهرک ‌های صنعتی به ‌طور عام و شهرک صنعتی کرج به‌ طور خاص توزیع جمعیت در سطح ملی و منطقه‌ ای، توسعه مناطق محروم، تمرکززدایی از شهرها و افزایش بهره‌وری تولید عنوان شد. ساخت شهرک صنعتی در کرج عملا دستاوردی در برنداشت تا جایی که جز یک کارخانه کبریت‌سازی دیگر صاحبان صنایع رغبتی به سرمایه‌گذاری در آن شهرک نکردند. گزارشی که از سرمایه ‌گذاری برای تاسیس شهرک صنعتی در کرج موجود است نشان می ‌دهد قاطبه افرادی که به بهانه انتقال یا برپا کردن صنایعشان در این شهر از دولت وام و تسهیلات گرفته بودند، عملا بدون به‌ کار انداختن فعالیتی صنعتی شروع به قطعه ‌‌قطعه ‌کردن زمین و فروش آن کردند. این گزارش نتیجه می ‌گیرد در این دهه بورس‌ بازی زمین کاری سودآورتر از به ‌جریان انداختن فعالیتی صنعتی بود.با این احوال ایده تاسیس نواحی صنعتی همچنان استمرار یافت و در قالب برنامه سوم توسعه به ‌طور جدی ‌تری دنبال شد. در این برنامه طرح ایجاد سه ناحیه صنعتی به تصویب رسید. به این جهت کارشناسان سازمان ملل در سال ۱۳۴۱ برای امکان ‌سنجی تاسیس نواحی صنعتی وارد ایران شدند تا علاوه بر مشاوره فنی، در ساخت این شهرک‌ها همکاری کنند. نکته قابل توجه آن‌ که در این مطالعات لیستی از مناطق مناسب برای ساخت شهرک‌ صنعتی تهیه گردید که از آن میان تهران به علت «سیاست تمرکززدایی» از میان گزینه‌ ها به کناری نهاده شد. بدین ترتیب مشخص می ‌شود ایده محافظت از تهران در مقابل هجوم جمعیت تا دهه ۳۰شمسی به‌ رکنی رکین در برنامه ‌ریزی شهری و منطقه‌ای مبدل شده بود. بنابراین ساخت و استقرار شهرک های صنعتی در اطراف آن نیز باید بر اساس همین سیاست ‌گذاری فهم شود. جلوتر اشاره خواهم کرد که هژمونیک شدن ایده تمرکززدایی از تهران با کمک کمربندی از قوانین ثانویه مانند قانون منع تاسیس صنایع در شعاع ۱۲۰ کیلومتری (۱۳۴۶) و قانون نظارت بر گسترش تهران (۱۳۵۲) بیش از پیش امکان اسکان در محدوده شهر تهران را برای گروه قابل توجهی از شهروندان کاهش و زمینه را برای بسط سکونت گاه ‌های پیرامونی افزایش داد.بر همین اساس در سال ۱۳۴۳ هیئت وزیران رای به تاسیس سازمان نواحی صنعتی داد. علاوه بر وزارت ‌خانه های اقتصاد، کار و سازمان برنامه، بانک «اعتبارات صنعتی» نیز برای کمک به تامین هزینه‌ های این شهرک ‌های صنعتی پا به میدان گذاشت. سازمان نواحی صنعتی در طول دهه ۴۰شمسی پس از مطالعات اولیه‌، ساخت ۴شهرک صنعتی را در قزوین، کرمانشاه، رشت و ساوه به تصویب رساند. انتخاب دو شهر قزوین و ساوه بار دیگر گویای غلبه نگاه تمرکززدایی از تهران است. بنا به گفته وزارت صنایع، تاسیس شهر صنعتی البرز در سال ۱۳۴۷ در قزوین «به ‌منظور اجرای سیاست ‌های عدم تمرکز کارگاه ‌های صنعتی در تهران و ایجاد قطب صنعتی جدید در خارج از محدوده تهران بزرگ» انجام یافت. در همین راستا سال ۱۳۵۲ شهرک صنعتی کوروش (کاوه امروزی) برای «جلوگیری از مهاجرت به تهران و استفاده از زمین ‌های لم‌یزرع موجود در جاده تهران-ساوه » تاسیس شد. نکته قابل توجه آن ‌که در گزارش وزارت صنایع مشخص می ‌شود تا سال ۱۳۶۴ تعداد ۲۴۰ واحد صنعتی در این شهرک زمین گرفته ‌اند. اما علی‌رغم برنامه اولیه مبنی بر مهیا کردن امکان اسکان کارگران مهاجر درون شهرک، با عملی نشدن قول‌ها کارگران در روستاهای اطراف شهرک صنعتی مقیم شدند. کافی ا‌ست برای پی بردن به نتایج این وضعیت به تفاوت‌ جمعیت روز و شب این شهرک در سال ۱۳۶۴ اشاره کنیم، جایی‌که از جمعیت ۱۵ هزارنفره شهرک در روز تنها ۲ هزار نفر شب را در آن‌جا می ‌گذرانند. به عبارتی ۱۳ هزار مهاجر شاغل در این شهرک احتمالا شب را در سکونت گاهی حوالی جاده تهران-ساوه می ‌گذرانند.ایده‌ تاسیس شهرک ‌های صنعتی در دهه‌ های بعدی نیز استمرار یافت. بنا بر گزارش وزارت صنایع و معادن تعداد ۷۴ واحد صنعتی (۵ واحد تاسیس ‌شده، ۳۲ واحد در حال ساخت، ۳۷ واحد در حال مطالعه) برای تنظیم و افزایش بهره‌وری اقتصاد کشور در نظر گرفته ‌شده بود. همچنین بر اساس مطالعات این وزارتخانه هزینه ساخت یک واحد صنعتی در سال ۱۳۶۴ برابر با ۲۵۰میلیون ریال است که به این ترتیب اعتباری برابر با ۱۸/۵ میلیارد ریال صرفا برای ساخت این شهرک ‌ها باید در نظر گرفته می‌شد.فارغ از این‌ که تا چه حد ایده شهرک‌ های صنعتی موفق بود و اهدافش محقق ‌شد آن‌ چه در این ‌جا اهمیت دارد نسبت این برنامه با فرآیند شهری ‌شدن است. اجازه دهید بازگردیم به منطق اولیه تاسیس شهرک‌ های صنعتی در دهه ۱۳۳۰ شمسی؛ نخستین رگه این منطق را باید در وقفه ‌ای که در دهه ‌های ۲۰ و ۳۰ شمسی در روند صنعتی ‌شدن کشور ایجاد شده بود، ردیابی کرد. این وقفه خود را در میزان اعتبارات اختصاص‌یافته به بخش صنایع و معادن در برنامه‌ های هفت ‌ساله اول و دوم عمرانی به‌ خوبی آشکار می‌ کند، جایی ‌که این بخش در هر دو دوره تنها حدود ۱۵درصد کل اعتبارات را به‌خود اختصاص می ‌داد.. با افزایش درآمدهای نفتی آرمان صنعتی ‌شدن، که خود را در ساخت کارخانه ذوب‌آهن نمایان می ‌کرد، دوباره به صحنه بازگشت و به‌درون طرح‌ها و اعتبارات دولتی خزید.اما دومین رگه منطق شهرک‌ های صنعتی را باید در ایده تمرکززدایی از شهرهای بزرگ جست‌وجو کرد. چنان‌چه یکی از اهداف تاسیس شهرهای صنعتی «اجرای سیاست‌های عدم تمرکز کارگاه‌ های صنعتی در تهران و ایجاد قطب صنعتی جدید در خارج از محدوده تهران بزرگ» بوده است. بدین ترتیب شهرک‌ های صنعتی از تقاطع دو سیاست صنعتی ‌شدن و تمرکززدایی متولد می ‌شوند و گسترش می‌ یابند.اما برخلاف خواست تمرکززدایی آن‌چه در عمل اتفاق می ‌افتد نوع دیگری از تمرکزگرایی ا‌ست. این تمرکزگرایی از خلال تغییر مقیاس شهری ‌شدن حاصل می‌ آید. به ‌عبارتی اگر تا دهه ۳۰ شمسی ما شاهد تمرکزگرایی در مقیاس شهری هستیم از دهه ۳۰ به بعد آرام آرام با تغییر مقیاسی در فرآیند تمرکزگرایی مواجهیم. این تغییر مقیاس خود را با حرکت از تمرکز شهری به تمرکز مادرشهری آشکار می ‌کند. اما نباید فراموش کرد که دهه ۴۰آغازگاه این حرکت است و نه نقطه مسلط شدن تمرکزگرایی مادرشهری. تصویر جانمایی شهرک‌ های صنعتی به ‌خوبی آرایش فضایی شهرک‌ های صنعتی را نشان می ‌دهد که چگونه علی‌رغم خروج از محدوده ‌های شهری، این‌بار در اطراف آن، یعنی در محدوده جغرافیایی مادرشهری، قرار گرفته ‌اند. گذر از مقیاس شهری به مقیاس مادرشهری در دهه ‌های ۵۰ و ۶۰ شمسی همچنان ادامه پیدا می‌ کند تا جایی ‌که در دهه‌ ۷۰ به باور ما مقیاس مادرشهری به حوزه مسلط جغرافیایی در فرآیند شهری تبدیل می ‌شود. این بدان معناست که برای فهم پدیده ‌های شهری اکتفا به محدوده‌ های تعریف‌ شده شهر نابسنده خواهد بود و به ناگزیر باید در بستری فراخ ‌دامن ‌تر آن‌ها را مورد مطالعه قرار داد. از این‌ رو باید ادعا کرد که تعیّن نهایی پدیده‌ های شهری تنها در مقیاسی مادرشهری، خود را آشکار می‌کنند.در اوایل دهه ۵۰موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران، حاشیه‌نشینی در تهران را در مقیاسی فراخ‌تر از شهر مورد بررسی قرار داد و با تقسیم حواشی تهران به ۴ منطقه کوشید مساله را در مقیاسی بزرگتر فهم کند. اما در نهایت این تحقیق از تحلیل مکانیزم ‌های بسترساز حاشیه‌نشینی در مقیاس مادرشهری عاجز ماند.همچنین در اواسط دهه ۱۳۷۰وزرات مسکن و شهرسازی به ضرورت پرداختن به مسأله شهر در مقیاسی مادرشهری پی برد که نتیجه آن خود را در قالب طرح «مجموعه‌ شهری تهران» عیان کرد. این طرح که شاید در نمونه خود نخستین پژوهش شهری در مقیاس مادرشهری بود، متأسفانه به کلی به کناری نهاده شد و جای خود را به تحقیقات فروکاست‌گرایانه در محدوده شهری داد.طرح شهرک‌ های صنعتی بعدها با قانون «منع تاسیس صنایع در شعاع ۱۲۰کیلومتری» مصوب ۱۳۴۶ وزارت اقتصاد و قانون «نظارت بر گسترش شهر تهران» (۱۳۵۲) بیش از پیش روند تغییر مقیاس تمرکزگرایی را مستحکم کرد. این قوانین در واقع نقش تسهیلگر را در خروج مراکز اشتغال، افراد و تاسیسات شهری از محدوده شهر و تمرکز مجدد آن در منطقه مادرشهری ایفا کردند. در تبصره ماده ۲ قانون نظارت بر گسترش شهر تهران می‌خوانیم: «شهرداری پایتخت مکلف است ابنیه و تاسیساتی را که بدون پروانه ساختمان و رعایت مفاد این ماده در خارج از محدوده خدمات شهری فعلی تهران احداث می‌گردد جلوگیری و تخریب نماید». این قوانین در واقع امکان اسکان مهاجرین و فقرای شهری را در حریم شهر تهران بیش از پیش سخت کرد. از این پس اگر فرودستان سودای نزدیکی به منابع کار و اشتغال را داشتند نه تنها شومی مکانیزم اجاره زمین امکان اسکان در مرزهای رسمی شهر را از آنان سلب می‌کرد، بلکه از خلال کمربندی از قوانین بازدارنده، زندگی در حریم شهر نیز از شما دریغ می‌شد. از آن‌جایی‌که امکانات، تسهیلات و مراکز اشتغال همچنان یا در تهران و یا در اطراف آن تجمیع شده بودند، این طبقه از شهروندان به ناگزیر در جایی خارج از محدوده ‌های رسمی شهر و حریم آن اسکان یافتند. این سیاست جدید در دهه ۵۰ نیز ادامه پیدا کرد. در این دهه قوانینی چون قانون استفاده از زمین‌ های خارج از محدوده شهرها (۱۳۵۵) و یا مصوبات انجمن شهر پایتخت در خرید اراضی کشاورزی خارج از محدوده (۱۳۵۲) تثبیت شد تا شهری‌ شدن را از مساله ‌ای با مقیاسی شهری به مساله ‌ای مادرشهری تغییر دهد.این نوشتار تلاش دارد تا نشان دهد که چگونه گفتمان صنعتی‌ شدن که در جایگاه اوراد مقدس مدرنیته ایرانی در دوره پهلوی قرار گرفته ‌بود، در دهه ۳۰شمسی نقطه عزیمتی برای تغییر مقیاس شهری شد. پرکتیس شهرک‌ های صنعتی در پیوند با کمربندی از قوانین شهری به مرکززدایی از امر شهری و بازتمرکزگرایی آن در مقیاسی مادرشهری منتهی شد. از آن پس این منطقه مادرشهری تهران بود که باید به‌عنوان واحد تحلیل مناسبات شهری مورد توجه قرار می‌گرفت. اما مدیران، طراحان و برنامه‌ریزان شهری تا اواسط دهه ۷۰ (و حتی بعد از آن) عنایتی بر این تغییر مقیاس نداشتند. سیاست ‌گذاری ‌ها و برنامه‌ های شهری همچنان بر مدار مقیاس شهری می‌گشت. نتیجه آن‌ که بین سال‌ های ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ جمعیت روستاهای اطراف تهران با رشدی ۲۴ درصدی از ۶۴ هزار نفر به حدود ۴۰۰هزار نفر افزون گشت. شاید بارزترین نمونه این رشد پیراشهری اسلامشهر باشد که از روستایی با جمعیت ۱۰۰۰ نفر در سال ۱۳۴۵ به شهری با جمعیت ۲۰۰هزار نفر در سال ۱۳۶۵ تبدیل شد. همین عدم درک تغییر مقیاس شهری ‌شدن اسباب غافلگیری متولیان شهر را در دهه ۷۰ شمسی مهیا کرد. این دهه همراه بود با شکل گیری مجموعه ‌ای از جنبش‌ های شهری در اطراف شهرهای بزرگ بویژه در تهران، مشهد و قزوین. مدیران وقت بدون فهم ریشه‌ های شهری این پدیده آن را به‌طور تقلیل‌گرایانه‌ «شورش‌ نان» خوانند و برای مواجهه با آن متوسل به تسلیحات نیمه سنگین شدند. فربهی تغییرات سکونت گاه‌ های اطراف تهران عاقبت خود را بر ناخودآگاه جمعی برنامه‌ریزان شهری تحمیل کرد و آنان را برآن داشت تا شعاع نگاه خود را تا مقیاسی مادرشهری بسط دهند. نتیجه این تغییر رویکرد خود را در طرح «مجموعه شهری تهران» مصوب ۱۳۷۴ نشان داد. تاسف ‌بار آنکه با اتمام مطالعات در سال ۱۳۸۱ این طرح به ‌کناری نهاده شد و دوباره مرزهای رسمی شهر تهران مرکز سیاست‌گذاری‌های شهری قرار گرفت. samadinet samadinet Tue, 14 Jul 2020 20:01:58 +0430 https://virgool.io/@samadinet/%D8%A2%D9%84%D9%81%D8%A7-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D8%AC%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%84-%D8%B4%D9%87%D8%B1%DA%A9-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B5%D9%86%D8%B9%D8%AA%DB%8C-brgl89yqrbuc شهرک صنعتی ناحیه ای است که به منظور توسعه صنعتی ایجاد می گردد و شرکت های تولید کننده، کارخانجات خود را در آن مستقر می کنند. معمولا شهرک های صنعتی در شعاع 20 تا 50 کیلومتری شهرها ساخته می شوند تا در ضمن دسترسی آسان به آن توسط وسائل نقلیه، شهر از انواع آلودگی های صنعتی حفظ شود.از آن جایی که تمامی امکانات مربوط به کارخانجات صنعتی مانند برق و گاز فشار قوی، فیبر نوری، تصفیه خانه فاضلاب و ... در یک مکان جمع شده اند، این شهرک استقرار کارخانجات را از لحاظ اقتصادی توجیه می کند. همچنین به دلیل تمرکز کارخانجات در یک مکان، دولتها تسهیلاتی مانند صدور مجوز آسان، معافیت مالیاتی، پرداخت اقساط هزینه های انتفاع از تاسیسات و ... را برای شهرک های صنعتی در نظر گرفته اند.معمولا شهرک های صنعتی در کنار بزرگراه هایی ایجاد می گردند که به راه آهن، فرودگاه، بندر و ... دسترسی دارند تا تولیدکنندگان بتوانند محصولات خود را به آسانی به دست توزیع کنندگان در داخل و خارج کشور برسانند.هر شهرک صنعتی از چند فاز تشکیل شده است و در هر فاز صنایع مجاز برای آن شهرک مستقر می گردند. به دلیل امکانات مورد نیاز هر صنعت و همچنین تمرکز صنایع در یک شهرک صنعتی، تعداد صنایع در هر شهرک محدود می باشد. صنایعی مانند صنایع فلزی، غیرفلزی، غذایی، منسوجات و پوشاک، شیمیایی و سلولزی، دخانی، برق و الکترونیک و ... در شهرک های صنعتی مستقر می گردند.عموما پیرامون شهرک های صنعتی، شهرها و شهرک هایی وجود دارند که کارگران این شهرک ها در آن زندگی می کنند و به دلیل نزدیکی محل زندگی به شهرک های صنعتی به آسانی بین محل کار و زندگی خود رفت و آمد می کنند.واحدهای صنعتی مستقر در شهرک های صنعتی معمولا بازاریابی خود را به شیوه های سنتی انجام می دهند. روش هایی مانند نصب بنر کنار بزرگراه ها که روشی پرهزینه محسوب می شود، تبلیغات دهان به دهان که روشی محدود است، شرکت در نمایشگاه های داخلی و بین المللی که نمی توان آن را به عنوان پدیده ای مداوم در نظر گرفت و ... جزو روش های سنتی بازاریابی برای واحدهای صنعتی مستقر در این شهرک ها محسوب می گردند. البته هر کدام از این روش ها مزایای مختص خود را دارا هستند ولی مطمئنا این مزایا در مقایسه با مزایای بازاریابی دیجیتال رنگ می بازند.چرا وبسایت آلفا صنعت را ساختیم؟مجموعه آلفا صنعت با مشاهده شیوه های بازاریابی واحدهای صنعتی مستقر در شهرک های صنعتی با هدف بهبود ارتباط میان صنعتگران و مشتریان و معرفی بهتر محصولات تولیدکنندگان در فضای اینترنت در سال 1399 آغاز به کار کرد تا صنعتگران بتوانند علاوه بر شیوه های متداول بازاریابی کنونی، بر بازاریابی آنلاین تمرکز نمایند و بدین طریق بتوانند گستره مشتریان خود را افزایش دهند. از طرف دیگر مشتریان نیز با مراجعه به این وبسایت می توانند با محصولات متنوع صنعتی و مشخصات آنها آشنا شوند و آنها را با هم مقایسه کنند. همچنین مشتریان می توانند محصولات صنعتی مورد نیاز خود را از نزدیک ترین شهرک صنعتی سفارش دهند و در کمترین زمان تحویل بگیرند.این وبسایت در قسمت وبلاگ خود آخرین مطالب مرتبط با حوزه صنعت و اقتصاد را برای آگاهی تولیدکنندگان، صنعتگران و دیگر افراد علاقمند به این حوزه قرار می دهد تا این افراد بتوانند متناسب با این مطالب سطح علمی و دانش اقتصادی و تولید خود را بالا ببرند و در نتیجه رشد اقتصادی مطلوب خود را تجربه کنند.مجموعه آلفا صنعت با استفاده از تجربیات پیشین در حوزه بازاریابی دیجیتال بر آن است تا نقش خود را به عنوان یک پل ارتباطی میان تولیدکنندگان و مصرف کنندگان ایفا نماید. samadinet samadinet Mon, 27 Apr 2020 13:10:20 +0430