https://virgool.io/feed/@samanehboroun fa 2026-06-07 10:18:36 https://files.virgool.io/upload/users/1312651/avatar/B8k6l2.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@samanehboroun https://virgool.io/@samanehboroun/%D9%88-%D8%A8%D8%AF%D9%85-%D8%A2%D9%85%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C-%D9%85%D8%B9%D8%AC%D8%B2%D9%87-%D8%A7%D9%85-zewp3z7hpfip-zewp3z7hpfip از دست من تا آن رنج نامعلومی که آن همه سال در چشم‌های تو بود خیلی راه بود.این را تو نگفتی، خودم فهمیدم. یادم نیست از کی، اما قطعا نه همان شبی که با هم روی ته مانده‌ی برف‌های خیابان راه می‌رفتیم و من با معصومیتی که تا همیشه دلم را می‌سوزانَد هی از این چشمت به آن چشمت دنبال حرف دلت گشتم. و مطمئن شدم که از دست کوتاه من تا رنج تو خیلی راه مانده. من برای تو غصه خوردم عزیزم، خیلی زیاد.دست‌هایم را حلقه کرده بودم توی هم و آنقدر سرم را کج و معوج کردم تا مطمئن شوم آن مروارید‌های ریزی که به شیشه‌ی تاکسی میخورد برف کم جان بهمن ماه است.بعد به تو فکر کردم که گفته بودی چقدر خوشحال می‌شوی وقتی هستم. بعد دوباره ترسیدم از اینکه انقدر دوستت دارم. بعد گریه‌ام آمد و بعدترش به راننده گفتم توروخدا یواش‌تر بروید. می‌خواستم به تو نرسم. من که تمام زندگی‌ام در حال نرسیدن به تو بودم؛ بس نبود برایم؟اما تاکسی در کم سرعت‌ترین حالت ممکن هم باز قرار بود به خانه‌ی تو برسد. که بعدش تو بپرسی چی‌شده و بعد من بگویم چرا همیشه دارم از تو فرار می‌کنم و بعد ما روی ته مانده‌ی برف‌های خیابان راه برویم و من هی از این چشمت به آن چشمت… با معصومیتی که تا همیشه دلم را می‌سوزاند.گفتم کاش می‌شد یک سیمی، نخی یا رشته‌ای از سرم به سر تو وصل کنم تا تمام حرف‌های توی سرم را خودت بفهمی. گفتم«نمی‌شه؟» خواستم بگویم دل. نگفتم و به جایش گفتم سر.عزیزم من خیلی عاجزم در حرف زدن با تو و این تقصیر تو نیست اما به خاطر دلم، به من که فکر کردی به یادت بیاور که من آنقدر دستم از تو کوتاه بود که آرزو داشتم تمام نگفته‌هایم را با یک نخ جادویی بفهمانم به تو.تو گفته‌بودی«نمی‌شه». با اخم صورتت. تو انتظارهایت را به لب‌ها و کلمه‌ها سپرده‌بودی و من به پتوسِ گوشه‌ی اتاقت، به در و پنجره و خیابان روبروی خانه‌ات غبطه خوردم که از سختی انسان بودن بی‌خبر بودند.می‌دانم که از فکرِ ریسمان نامرئی خوشت نیامده اما عزیزم هر جا ناتوانِ رنجور دلی دیدی، یاد آرزوی کوچکِ بیچاره‌ام بیفت و به من فکر کن. به من که هنوز به یک رشته‌ی بلندِ خیالی احتیاج دارم برای گفتن حرف‌هایم به تو. من خیلی عاجزم ولی به خاطر دلم، اگر روزی روی ته مانده‌ی برف‌های خیابان راه رفتی، به من فکر کن. به من که هی از این چشمت به آن چشمت… Samane Samane Thu, 05 Feb 2026 00:20:43 +0330 https://virgool.io/Letter/%D8%AA%D9%88-%DA%A9%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%A2%D9%85%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DA%AF%D9%88-mfhtgeovj9zz کاش بیشتر از من درباره‌ی من پرسیده بودی. چرا نپرسیدی شده دلم بخواهد کسی رفتنم را از پشت پنجره‌ای نگاه کند؟ یا به اولین شبی که نیستم فکر کند؟ بهمن فرسی نوشته‌بود:«به اولین شبی که پیش من نیستی به اولین شبی که پیش تو نیستم.»زیرش خط کشیدم و تو هیچ وقت چیزی نگفتی از اولین شبی که نبودم. شب آخر هزار بار یا بیشتر، نمیدانم، انگشتانم را دور لبه‌ی استکان حلقه کردم و دلم خواست توی شهری باشم که شرق به غربش را رودخانه‌ای، رودی یا آبی به هم وصل کند و من فقط به یک قایق کاغذی فکر کنم که قرار است از دست‌های من توی موج آب رها شود. از دست‌های من که خوشحالند و مجبور نیستند یک گوشه با لبه‌ی استکان خالی چای بازی کنند و مضطرب باشند. ستاره‌‌ای که توی دستم گذاشتی دستم را سوزاند. این‌ حرف بی‌فکر توی نوشته‌ام آمد. حتما دستم را سوزانده واقعا. یک واقعا از ته دل مثل روزی که بهت گفتم مراقب خودت باش، مراقب خودت باش واقعنی.تو می‌دانی شب از شب پر شد یعنی چه؟ شبت از شب پر شده؟ می‌خواستم این را با سوز بپرسم اما یادم آمد تاریکی تو از من بیشتر بود که پرسیدی چرا تاریکی پشت چشم‌هام سوزن سوزن می‌شود؟ (کاش بهم می‌گفتی «تو که از ستاره‌ی دیگری آمده‌ای بگو.»)ستاره‌ای که توی دست‌هایت گذاشتم شبت را روشن نکرد؟ کاش بگویی کرده و مثل روزی که گفتی «بیا، زودتر بیا»_و من فکر کرده بودم کاش برگ داشتم و توی خاک گلدانی زندگی میکردم که با دست تو سیراب می‌شد_ راستش را گفته باشی تا تمام زندگی‌ام راحت شود. گفتم«تو فیلم شب‎های روشن رو دیدی؟» و توی سرم تمام کتاب‌های اتاقم را فروختم و توی سالنِ خالیِ خاک گرفته، روی صندلیِ گهواره‌ای کهنه‌ای نشستم و شعرهای غمگین دنیا را گریه کردم:«زنی بر پلکان آستانِ خانه‌ای- اما کو خانه؟»شب آخر بود؟گفتی ندیده‌ام و من فکر کردم بهتر. داشتم بین پنجره و دیوار و تنِ دور و غریب تو می‎چرخیدم. تو مرا یاد زن بودنم انداخته بودی. آنقدر که توی یقه‌ام گل یاس بیندازم و دلم بخواهد سورملینا باشم یا گلاویژ یا فروغ. آنقدر که آرزو کنم کاش شاعری بودم که نوشته بود «آرزو می‎کردم که تو خواننده شعرم باشی.».شب آخر بود. خواستم صدایت بزنم. نزدم.راستی صدا زدن اسم کوچک تو چه لذتی دارد؟ حتما شبیه اولین برفی که روی موهایم بارید و من سعی کردم از نشستنش روی تار موی چسبیده به لبخندم عکس بگیرم و کنارش بنویسم « یه نشونه‌ی خوب»، خیلی خوشحالم می‌کند. مامان گفت آنقدر خوشی که می‌ترسم غلت بخوری تا پایین. اما برف آب شد و ریخت روی گونه‌ی سِر شده‌ام و هیچ نشانه‌ی خوبی ثبت نشد.صدا زدن تو چه لذتی دارد؟ حتما از خوشی غلت میخورم تا پایین.خواب دیدم حواسم نیست و آدم‌ها را به اسم تو صدا می‌زنم. بلند و بی‌تپق انگار که مطمئن باشم صاحب اسم تو هستند. از خواب پریدم و هنوز باقیمانده‌ی اسمت روی نوک زبانم زیادی می‌کرد. یک تلخی خوبی داشت توی حلقم وول میخورد و مثل وقتی که لق لق کنان توی خانه‌ی عنکبوت گرفته راه می‌رفتم و می‎گفتم «مامانجون، مامانجون» و می‌ترسیدم صدا زدن اسمش را فراموش کنم، اسمت را توی دهانم نگه داشتم که فراموش نکنم.حالا هر روز خدا ممکن است اسم تو از گلویم پرت شود بیرون. با استیصال. انگار که بگویم مامانجون مامانجون. کاش از من چیزهای بیشتری پرسیده بودی. کاش من رازهایم را پیش تو گذاشته بودم و حالا توی بیست و چند سالگی دلم خوش بود که رازی از من پیش کسی که دوستش داشتم مانده. کاش من زنی بودم که می‌ایستاد و برای ترس و رنج تو کاری می‌کرد. اما منی که دست ندارم چگونه کف بزنم؟ هیچ جای این نوشته نبوده که دلم برای تو نگیرد. هیچ جای این نوشته نبوده که دوستت نداشته باشم.گفتی شب‎های روشن را ندیده‎ای؟ عزیزم بهتر. غم زیاد این نوشته هم فدای سرت. Samane Samane Wed, 16 Jul 2025 17:20:50 +0330