https://virgool.io/feed/@samindh روانشناسِ سایکودراماتیستِ بازیگر تئاتری که گاهی می نویسه و عکس می گیره fa 2026-06-17 15:07:08 https://files.virgool.io/upload/users/262912/avatar/QGnGO0.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@samindh https://virgool.io/CMisfahan/%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D9%86%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D9%82%D8%B5%D9%87-%DB%8C-%D8%A2%D8%AF%D9%85%D9%87%D8%A7-nwjhvvb1j31j صبح خلاق اصفهاندشمن کسی است که قصه اش را نمی دانی،غریبه کسی است که قصه اش را نمی دانی،دیگری کسی است که قصه اش را نمی دانی.احسان محمدیسلام!این که بگویم یک روز بین پرسه زدن های اینستاگرامی ، فراخوانی را دیدم و برای اولین بار در زندگی ام خواستم یک دغدغه ی جدید را تجربه کنم، می تواند شروع خوبی برای گفتن داستانم باشد.یک جایی خواندم، غریبه کسی است که داستانش را نمی دانی و من می خواستم داستان آدمها را بشنوم تا دیگر برایم غریبه نباشند و این شد دغدغه ی من و دلیلی که به عنوان نویسنده ی «داستان من» عضو تیم صبح خلاق شدم.جالب تر این که تا به حال تجربه ی حضور در یک رویداد آن هم با این حجم از رنگ و انرژی را نداشتم و با تمام استرس؛ حضور من برای اولین بار، در رویداد یازدهم صبح خلاق، کنار تیم و به عنوان عضوی از تیم، اولین قدم من برای این تجربه ی عجیب بود.قرار گرفتن در یک سالن بزرگ و دیدن آدم های زیاد شاید برای اکثر افراد تجربه ای تکراری باشد؛ اما این که تو می توانی بی پروا به گوشه و کنار سالن بروی و آدمهایی هستند که با لبخند از تو استقبال کنند و بخواهی برای اولین بار با آنها هم صحبت شوی هم به نظر من جرأت می خواهد و من بین خیل عظیمی از آدم های پرجرأت قرار گرفته بودم.بی شک شنیدن سخنرانی هایی از زبان آدمهای خلاق شهر و کشورمان یک هدیه ی ارزشمند در یک صبح جمعه می تواند باشد؛ اما باز هم آن موقعی که تو لیوان چایی ات را کنار بشقاب صبحانه ات گرفته ای و می خواهی جایی برای نشستن پیدا کنی و با یک نفر چایی به دست دیگر رو به رو می شوی، لبخندی به یکدیگر حواله می کنید و سر صحبت بینتان باز می شود، قشنگ ترین لحظه ی یک صبح جمعه است، چون اینجا همه ی آدمها یک قصه ای دارند.قصه های آدمها را می شود از روی یک نشان رنگی روی دست یا صورتشان فهمید یا از برچسب روی بازویشان، فقط کافیست که چند قدم از محدوده ی امن خودت خارج شوی و داستانش را بخوانی.صبح خلاق کمک کرد تا من پای داستان آدمها بنشینم و از غریبه ها برای خودم، خودی هایی بسازم.صبح خلاق اصفهان| پشت صحنه رویداد یازدهمبعد از شروع همه گیری کرونا و بحران هایی که برایمان به همراه داشت، تیم صبح خلاق بازهم تلاش کرد که با تمام پستی و بلندی ها، با رفتن آدمهای قدیمی و آمدن آدم های جدید، با آزمودن طرح ها و قدم های متفاوت همچنان کنار شما بماند.این روزها هم برای خودش داستانی دارد، داستانی از جنس رویداد های مجازی، آدمهایی از پشت میکروفون و وب کم ها، اما با لبخندهایی به کیفیت همان روزها و همان خودی شدن ها.اینجا جاییست که ما قصه هایمان را بگوییم و شما برایمان قصه بگویید.یادتان باشد اگر تا به حال خواننده ی داستان های ما بودید می توانید گوینده هم باشید و ما را هم قدم خود کنید.داستان شما چیست؟! ثمین دهقانی ثمین دهقانی Sun, 13 Jun 2021 13:35:02 +0430 https://virgool.io/@samindh/%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AF%DB%8C-%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-zgryllt7ngiz غلامحسین ساعدی_ زادروز 24 دی ماهآقای ساعدی سلام؛عارضم به حضورتان، از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان چندی بود عهد کرده بودم، دیگر ننویسم مگر به پاسخ پیامی،اما نشد! برای همین مصدع اوقاتتان شدم که بگویم اگر اینجایم و در چنین لحظه ای انگشتانم را روی این دکمه های سیاه رنگ میلغزانم همه اش به خاطر شخص جنابعالیست.دختربچه ای دبیرستانی بیش نبودم که با سودای هنر و ادبیات دست به بنیان نهادن انجمنی خُرد در مدرسه زدم و بمانَد که نماند و نشد و جمعمان کردند. ماجراهایمان این روزها و آن روزها ندارد جناب. خودتان که بیشتر از ما در جریانید.اما؛ تحفه ی من از آن روزها شد «شب نشینی باشکوه» شما که تا همین یک سال پیش بر خواندنش مقاومت می ورزیدم. با این حال در روزگاری زیست می کنیم که برای حفظ جان باید کنج خانه هایمان بمانیم و ماندن را بر رفتن ترجیح دهیم.در اواسط این مهجور ماندگی بودم که لابلای زندگی طاعون زده ام(ما این روزها کرونا صدایش می کنیم) به سراغ کمد کتابهایی رفتم که به خاطر کمبود فضای اتاق دور از دید تعبیه شده است. راستش را بخواهید خانه های امروز شده اند اندازه یک قوطی کبریت و پول یک فندک زیپو برای یک بسته کبریت نیم سوخته را از ما می گیرند.خلاصه که ما دست به دامان هر دلخوشی ای می شویم تا بلکه یادمان برود سرمان چه کلاهی گذاشته اند؛ یک کلاهِ گشادِ آژیردار.در این زمانه که ما زیست می کنیم رفتن به کتابفروشی و عکس گرفتن در حالی که ژست کتابخوانانه گرفته ایم عجیب خفن محسوب می شود. از بابت کلمات عجیب و غریبم پوزش می طلبم، اما چه کنم که زبان من و نسل من بدتر از این نباشد که بهتر نیست.یکی از همین روزها بود که به هوای غلط زدن بین قفسه های کتابفروشی داخل شدم و از آنجایی که همراهی نبود تا از ژست هایم عکسی ثبت کند از قضا به کتابها توجهی کردم. دروغ چرا؟! من لای همین قفسه های کتاب نفسی دور از اجتماع سهمگین می کشم.به سمت مرد کنار قفسه ها رفتم و سراغ شما را از او گرفتم که با عجله پرسید:« کدام کتابش را میخواهی؟»خب برای کسی که به قصد غلت زدن بین قفسه ها آمده اسم کتاب مهم نیست، یکهو دارد از یک گوشه ای رد می شود و چشمش کتابی را می گیرد. مثل من در همان دوران نوجوان سالی که چشمم شب نشینی باشکوهتان را گرفت.این بار با راهنمایی به سمت قفسه ی صداهای ماندگار هدایت شدم، گفتم که حتما برایتان بازگو کنم که جناب ساعدی بزرگ؛کتاب هایتان در میان قفسه های صدای ماندگار است و شما عجیب ماندگارید برای ما آقا.به همین وقت و ساعتی که قصد نوشتن کردم و زادروزتان است و من بسی خرسندم از این دنیا که تحفه ای چون شما به ادبیات و تئاتر این مملکت هدیه داد.غلامحسین ساعدی (1314-1364)راستش را بخواهید منِ دخترکِ خرده قلم تمام تلاشم را می کنم تا بلکه چندخطی بنویسم و دل خوش کنم به کلامی که زیر دستم به رقص می افتد.آقای ساعدی هر آنچه که در تمام این روزها در مغزم میخزید تا برایتان بازگو کنم و عریضه ای طویل خدمتتان تقدیم کنم، چیزی نبود جز همان رقص کلماتی که به بهانه ی عرض ارادت به جنابعالی و ابراز دلتنگی برای وجود پرمهرتان بر سر این روزگار غریب نمایش نامه نویسی و داستان نویسی، بر این صفحه ی سفید نقش بست.جناب شاملو به حق برایتان گفتند:به نوکردنِ ماه بر بام شدم با عقیق و سبزه و آینه.داسی سرد بر آسمان گذشت که پرواز کبوتران ممنوع است.صنوبرها به نجوا چیزی گفتند و گزمگان به هیاهو شمشیر در پرندگان نهادند.ماه برنیامد...دفتر شعر ابراهیم در آتشحکایت ماست آقای ساعدی عزیز؛در این خانه های کوچک قوطی کبریتی مان که شاید دست کمی از خانه های بَیَل نداشته باشد، دیگر بامی برایمان نمانده که به انتظار ماه بنشینیم.خلاصه که سرتان را به درد نیاورم «شب نشینی باشکوه» شد برای من شروعی عجیب از قلم ایرانی، و چه خوش قلمیست. به همین موجب است که این روزها قفسه ی کتاب هایم را به در دست ترین جای اتاق کوچکم منتقل کرده ام و با کتاب های شما انسش می دهم.از عزاداران بَیَل خوانده ام و آشغالدونی.و با خودم تکرار می کنم:«گاهی باید ضرب محکمِ مشت را بخوری تا به خود آیی که کجا زندگی می کنی»غلامحسین ساعدیارادتمند شما: ثین دالمأمن این روزهای من ثمین دهقانی ثمین دهقانی Wed, 13 Jan 2021 22:40:53 +0330