<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های سمیرا راه نورد</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@saminrahnavard</link>
        <description>مشاور و کوچ نوجوان- مربی فرزندپروری و مهارتهای زندگی</description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-06-18 03:35:52</pubDate>
        <image>
            <url>https://files.virgool.io/upload/users/1741019/avatar/xMBGCV.jpeg?height=120&amp;width=120</url>
            <title>سمیرا راه نورد</title>
            <link>https://virgool.io/@saminrahnavard</link>
        </image>

                    <item>
                <title>والد در نقش کوچ( قسمت دوم)</title>
                <link>https://virgool.io/@saminrahnavard/%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%D9%82%D8%B4-%DA%A9%D9%88%DA%86-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D8%AF%D9%88%D9%85-ixldnf9hzjpd</link>
                <description>تغییر نقشخوب همانطور که می دانید پدر و مادری یک تعهد و شغل مادام العمر است و در تمام مراحل زندگی ادامه دارد اما در این مسیر با تغییر و رشد بچه ها نقش ما فرق می کند.بچه ها تا کوچک هستند، وظیفه والدین این است که به آنها آموزش بدهند و در واقع نقش معلم و آموزشگر را برای آنها داشته باشید اینکه چطوری غذا بخورند ، نحوه دستشویی رفتن را به آنها یاد بگیرند ، چطور بازی کنند و ... این نقش تا 6 سالگی فرزندتان ادامه دارد.در دوران ابتدایی یعنی بین 6 تا 12 سالگی که زمان یادگیری مستقل شدن بچه ها در جذب اطلاعات است نقش والدین به مدیر و سرپرست تغییر می کند یعنی کسی که بر کار بچه ها نظارت می کند اما همچنان ما نقش آموزشگری خود را هم داریم .اما در دوران نوجوانی با توجه به تغییرات بسیار زیاد جسمی و شناختی در بچه ها ، آنها شروع به مدیریت خودشان و برنامه هایشان می کنند و شما از نقش مدیر بودن اخراج می شوید. و شاید این یکی از سخت ترین و دردناک ترین قسمت تجارب والدگری شما باشد. بچه ای که تا چند وقت قبل برایش تصمیم می گرفتید الان بصورت علنی با شما و تصمیمات شما مخالفت می کند .در این موقعیت شما تنها دو راه حل دارید :اول اینکه همچنان بر نقش مدیر بودن خود اصرار داشته باشید و وارد جنگ قدرت با نوجوان خود شویددوم اینکه هوشمندانه نقش خود را تغییر دهید و همراه فرزندتان باشید .البته ذکر این نکته اینجا مهم است که ویژگی هایی که در ادامه درباره آنها صحبت می شود جز ابزارهای ما در همه ارتباطها و در همه سنین فرزندان است اما استفاده از آنها در ارتباط با فرزند نوجوانتان جز ضروریات می باشد. و اینجا نیاز از است از ابزارهای کوچینگ استفاده کنید تا دریچه ارتباط با فرزند نوجوانتان را باز نگه دارید و بتوانید همراه او برای گذر از نوجوانی به بزرگسالی باشید.توجه به این نکته مهم است برای این تغییر نقش بهتر است از دوران پیش نوجوانی فرزندتان خود را آماده کنید تا بتوانید به موقع با این تغییرات سازگار شوید.و اینجا باز دو سوال مهم مطرح می شود:1. میخواهم چگونه والدی باشم ؟2. و برای این تغییر نقش چه چیزهایی باید یاد بگیرم ؟منتظر قسمت سوم و ویژگی های یک والد مربی باشید.</description>
                <category>سمیرا راه نورد</category>
                <author>سمیرا راه نورد</author>
                <pubDate>Mon, 15 Aug 2022 11:10:45 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>والدین در نقش کوچ</title>
                <link>https://virgool.io/@saminrahnavard/%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%D9%82%D8%B4-%DA%A9%D9%88%DA%86-un6rywghgxf3</link>
                <description>طبق تعریف فدراسیون جهانی کوچینگ (icf) کوچینگ یعنی همکاری با مراجعان در یک فرآیند خلاقانه و برانگیزاننده تفکر که برای آنها الهام بخش است و پتانسیل حرفه ای و فردی آنها را افزایش می دهد و به طور خاص در محیطهای پیچیده و نامطمئن امروزی اهمیت دارد.بصورت ساده کوچینگ یک مجموعه از مهارتهاست که بصورت سازمان یافته به کار گرفته می شود تا مراجع بتواند با تکیه بر دانش و مهارتهای خود ، یعنی آنچه از قبل می دانسته از جایگاه فعلی حرکت کرده و به جایگاه و اهداف مطلوبش برسد.با توجه به تعاریف بالا در واقع کوچینگ یک &quot;رویکرد ارتباطی&quot;با انسان هاست تا به آنها کمک کند&quot; استعدادها ، توانایی ها و پتانسیلهای خود&quot; را کشف کنند و از خود انسانی بهتر خلق کنند.در این مقاله به بحث فرزندپروری از رویکرد کوچینگ نگاهی کوتاه می اندازیم .چرا والدین برای تربیت فرزندانشان به کوچینگ نیاز دارند؟قبل از هر فکری لطفا یک لحظه چشمان خود را ببندید و دوران نوجوانی خودتان را به یاد بیاورید. آیا نیازهایی که آن زمان داشتید مثل نیاز به تعلق، نیاز به شناختن خودتان و پاسخ به سوال&quot; من کی هستم؟&quot; و گرفتن تایید از دیگران را به یاد دارید ؟ یا بچه هایی که شما علاقه داشتید شبیه آنها باشید ؟و حتما به یاد می آورید که چقدر علاقه داشتید که آدمها برای شما احترام و ارزش قائل باشند و با نگاه یاغی و آشوبگر، کودک و... به شما نگاه نکنند.هدف از این تصویر سازی بیان این مطلب است که در اولین قدم در فرزندپروری نوجوان نیاز است که بعنوان والد نگاه خود را به نوجوانان تغییر دهید و به آنها بعنوان یاغی، لجباز ، پرخاشگر ، کودک و ... نگاه نکنید. و به توانمندی ها ، استعدادها و خوبی های نوجوانان توجه داشته باشید.در واقع از این نگاه که نوجوان بودن برابر است با بد بودن ، اشتباه کردن و ...دست بردارید .در قدم بعد نیاز دارید که از خودتان دو سوال مهم بپرسید :1. واقعا نوجوانها از بزرگترها چه توقعی دارند؟2. نوجوانها دوست دارند با آنها چگونه رفتار کنید؟در گام بعدی لزوم آشنایی با ویژگی ها و خصوصیات دوران نوجوانی است که بعنوان یک والد نوجوان باید با این دوران تحول بطور کامل آشنا باشید تا بتوانید رفتارهای طبیعی و غیرطبیعی را تشخیص داده و همراه بهتری برای نوجوان خود باشید.وقتی با دوران نوجوانی آشنا می شوید در واقع یک گام بزرگ جهت درک بیشتر فرزند نوجوانتان بر می دارید و این یعنی شروع نقش جدید شما در زندگی او.یک لحظه دوباره برگردید به دوران نوجوانی خودتان ، چه کسی نقش همراه و مربی شما را داشت ؟چه کسی در زندگی شما نقش تعیین کننده ای داشت؟خبر خوب اینست که شما به عنوان والد یک نوجوان این شانس را دارید که فرد تاثیرگذار زندگی نوجوانتان باشید و فرمول این تاثیر گذاری سخت نیست : اگر به نیازهای نوجوانها پاسخ بدهید ، آنها هم به نیازهای شما پاسخ می دهند.در قسمت بعدی درباره لزوم تغییر نقش در سنین مختلف و ملزومات این تغییر نقش صحبت خواهیم کرد.</description>
                <category>سمیرا راه نورد</category>
                <author>سمیرا راه نورد</author>
                <pubDate>Mon, 08 Aug 2022 12:47:45 +0430</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>