https://virgool.io/feed/@sazhlord علاقه‌‎مند به یادگیری زبان های جدید و نویسندگی. مترجم و بلاگر " Pavaraqy.ir " fa 2026-06-27 05:48:15 https://files.virgool.io/upload/users/58229/avatar/CR7B0E.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@sazhlord https://virgool.io/@sazhlord/%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D9%85%DB%8C-%DB%B4%DB%B0-%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%85%D9%86%D8%AF-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AF-hp84lqkwtifh تجربه‌ای از سرگرمی را تصور کن که پاسخ‌گو و شخصی‌سازی‌شده بوده و هم‌زمان فیزیکی و دیجیتالاست این تجربه دل‌نشین همان سرگرمی ۴.0 است. در این عصر، نمایش و سرگرمی تنها به هنرهای زیبا و تفریحات فیزیکی یا دیجیتال محدود نیست؛ بلکه تبدیل می‌شود به یک تجربهٔ تعاملی که مخاطب در آن نقشِ بازیگر و سازنده هم دارد. ترکیبِ اینترنت اشیاء (برای محیط‌های هوشمند)، هوش مصنوعی (برای تولید و شخصی‌سازی محتوا)، و فناوری‌های فراگیر مثل AR/VR باعث می‌شود سرگرمی از «دیدن» صرف بیرون بیاید و به «زیستنِ آن‌لحظه» بدل شود.نسل‌های اولیه صنعت سرگرمی به چه می‌پرداختند؟🎭 سرگرمی ۱.۰ – عصر فیزیکی و محلیاین نسل حول اجراهای زنده سنتی (مثل تئاتر، کنسرت‌های محلی، سیرک) و رسانه‌های فیزیکی مثل نوار، وینیل و کتاب بود. سرگرمی کاملاً یک‌طرفه و محدود به مکان و زمان مشخص بود.📻 سرگرمی ۲.۰ – پخش انبوه و رسانه‌های جمعیبا ظهور رادیو و تلویزیون، سرگرمی به پخش سراسری رسید. هنرمند یا استودیو محتوا را تولید می‌کرد و میلیون‌ها نفر هم‌زمان مصرف می‌کردند. مخاطب هنوز منفعل بود اما مقیاس دسترسی جهش بزرگی داشت.💻 سرگرمی ۳.۰ – اینترنت و دیجیتالعصر اینترنت و شبکه‌های اجتماعی تجربه‌ها را شخصی‌تر و درخواستی کرد: از یوتیوب و نتفلیکس تا بازی‌های آنلاین. کاربر فقط تماشاچی نبود؛ می‌توانست تولیدکننده محتوا هم باشد و نقش فعال‌تری بگیرد.🕶 سرگرمی ۴.۰ – تعاملی و هوشمندنسل تازه با ترکیب IoT، هوش مصنوعی، AR/VR و داده‌های رفتاری، سرگرمی را به یک تجربه‌ی شخصی، تعاملی و ترکیبی از دنیای واقعی و مجازی بدل کرده است. مخاطب نه‌تنها انتخاب می‌کند، بلکه روی شکل‌گیری محتوا هم تأثیر مستقیم دارد. فناوری‌های کلیدی سرگرمی ۴.۰ سرگرمی ۴.۰ تنها یک تغییر تکنولوژیک نیست؛ بلکه یک زنجیره کامل از ابزارها و زیرساخت‌هاست که کنار هم می‌آیند تا تجربه‌ای نو بسازند. همان‌طور که لجستیک ۴.۰ بر پایهٔ هوش مصنوعی، اینترنت اشیاء و داده‌ها شکل گرفت، سرگرمی ۴.۰ هم از ترکیب همین فناوری‌ها قدرت می‌گیرد تا اجرا، بازی یا فیلم را از یک «محصول» به یک «تجربه زنده و تعاملی» تبدیل کند. اینترنت اشیاء (IoT) و محیط‌های متصل: صندلی‌ها، باندها/دستبندها و نورپردازی‌ای که با واکنش مخاطب هماهنگ می‌شوند — تجربهٔ نمایش را زنده‌تر می‌کنند. حسگرها و داده‌کاوی رفتاری: از تشخیص حرکت تا ردیابی نگاه و صدا برای درک واکنش مخاطب و تغییر محتوا در لحظه.هوش مصنوعی: تولید خودکار موسیقی/دیالوگ ساده، شخصی‌سازی روایت، تحلیل احساس مخاطب در زمان واقعی. بیگ‌دیتا و موتورهای توصیه‌گر: طراحی تجربه‌های هدفمند و افزایش زمان ماندگاری کاربر.بلاک‌چین و قراردادهای هوشمند: مدیریت حق نشر، پرداخت‌های خرد و مالکیت دیجیتال (مثلاً توکن‌ها/NFTها برای آیتم‌های محتوایی).واقعیت افزوده/مجازی و دوقلوی دیجیتال: خلق فضاهای ترکیبی که هم‌زمان فیزیکی و مجازی‌اند.(قطعهٔ وبلاگی پیشنهادی:) «وقتی صندلی کنسرت بداند کِی دست می‌زنی، یا بازی می‌فهمد چه‌جور شخصیتی را می‌پسندی، آن‌وقت است که سرگرمی ۴.۰ شکل می‌گیرد.»نمودهای عملی و واقعی سرگرمی ۴.۰:تحول سرگرمی ۴.۰ فقط روی کاغذ نیست؛ در جهان واقعی، پروژه‌ها و نمونه‌های متعددی وجود دارند که نشان می‌دهند این نسل جدید چگونه تجربه‌ها را بازتعریف می‌کند. از کنسرت‌های مجازی گرفته تا پارک‌های هوشمند، فناوری حالا به قلب سرگرمی راه پیدا کرده است.کنسرت‌های مجازی و Fotnite-showها — هنرمندان در فضاهای بازی اجرا می‌کنند و میلیون‌ها مخاطب تعاملی دارند.نمایش‌های تعاملی (مثل پروژه‌های انتخاب‌گرِ مسیر/تعامل بیننده) — محتوای داستانی که مطابق انتخاب مخاطب فرم می‌گیرد.پارک‌های موضوعی و سیستم‌های پوشیدنی (مثل MagicBand در دیزنی) — تجربهٔ یکپارچه‌سازی پرداخت، صف‌ها و تعاملات.پلتفرم‌های VR اجتماعی و کنسرت‌های XR — تجربه‌های مشترک در دنیای مجازی که با حرکت و واکنشِ واقعیِ کاربران وفق می‌یابد.چالش‌ها و راهکارها در سرگرمی ۴.۰ هر تحول بزرگ در کنار فرصت‌ها، چالش‌هایی هم به همراه دارد. سرگرمی ۴.۰ با وجود جذابیت‌هایش، پرسش‌های جدی درباره‌ی هزینه، حریم خصوصی، دسترسی و استانداردها ایجاد می‌کند. درک این موانع اولین قدم برای عبور از آنهاست.هزینه و پیاده‌سازی: شروع از پروژه‌های کوچک (پایلوت) و اثبات ارزش قبل از گسترش.پراکسی کردن داده و حریم خصوصی: طراحی سازوکار صریح رضایتِ مخاطب و عدم ذخیره‌سازیِ بیش‌ازحد.تداخل با استانداردها و پلتفرم‌ها: انتخاب پروتکل‌های باز و راه‌حل‌های میان‌افزاری برای سازگاری.ملاحظات اخلاقی و دسترسی: تضمین دسترسی برای همه (افراد دارای معلولیت) و برخورد مسئولانه با تغییر هویت دیجیتال.جمع‌بندی: آینده‌ای در حال ساخته‌شدن است...سرگرمی ۴.۰ نه فقط یک برچسب فناورانه، بلکه یک تحول فرهنگی و تجربه‌ای است. از نسل اول تا امروز، مسیر سرگرمی همیشه به‌سمت دسترسی بیشتر، شخصی‌سازی بالاتر و تعامل عمیق‌تر حرکت کرده است. اکنون با ترکیب هوش مصنوعی، اینترنت اشیاء و واقعیت‌های مجازی/افزوده، ما در آستانه دنیایی هستیم که مرز میان اجراکننده و مخاطب از میان برداشته می‌شود.این آینده فرصت‌های بزرگی برای هنرمندان، استودیوها و مخاطبان به همراه دارد، اما نیازمند مسئولیت، اخلاق و خلاقیت هم هست. اگر این مسیر درست پیموده شود، سرگرمی ۴.۰ می‌تواند پلی باشد میان تخیل و واقعیت — جایی که هرکس نه فقط تماشاچی، بلکه بخشی از داستان خواهد بود. Sajad Ghaffarzadeh Sajad Ghaffarzadeh Fri, 03 Oct 2025 13:33:58 +0330 https://virgool.io/@sazhlord/%D9%86%D9%8F%D8%B1%D9%85-%D9%85%DB%8C%D9%84%D9%87%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%90-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-dqtkjyo6ku2j Photo by Majkl Velner on Unsplashدر زمان کودکی، زندگی برامون مثل یک بوم نقاشی سفید میمونه، پوچ و خالی. هر موقعیتی که درِش قدم میذاریم، رنگی به تخیلاتمون میزنه و اون رو شکل میده. وقتی به مهدکودک یا دبستان میریم، کم‎کم این بوم تبدیل به یک قفس میشه، قفسی با میله‎هایی از جنس قواعد و قوانین بزرگسالی. هر میله‎ فلزی تجلی‎گر یک نُرم.اول ماجرا چیزی متوجه نمیشیم، میخندیم، سرمستیم و از میله‎ها آویزون میشیم، انگاری که میله‎ها صرفاً طناب‎هایی هستن برای بازی کردن. هربار که با پشت از روی میله‎های فولادی زمین میخوریم، کمتر جرعت میکنیم، تا جایی شجاعتمون رو از دست میدیم که تحت کُد‎های مدنی جامعه شکل میگیریم و محدودیت‎های دیوانه‎کننده اون رو میپذیریم.در یک سال اول زندگی، به کودکانمون راه رفتن و حرف زدن رو یاد میدیم، و تا هیجده‎سالگی اونارو به "خفه شدن" و "تمرگیدن" امر میکنیم. Neil deGrasse Tyson-بعضی از این نُرم‎های که از نظر من "مسخره" هستن رو باهم میخونیم.خرید: خرید کردن نه در معنای "من به لباس‎های جدید نیاز دارم"، که به معنای "قربانی چند ساعته کانسومریسم". مترادف زمانی که بدون هیچ دلیل و هدفی در خیابون‎های شهر قدم میزنیم، بی هیچ مقصود اولیه‎ای برای خرید. با این وجود، در آخر خودمون رو قربانی مصرف گرایی می‎یابیم و الکی 1 میلون تومن هم خرج میکنیم. من کاملا درک میکنم که مردم بخوان بگردن، با افراد دیگه معامله کنن و درگیر روابط اجتماعی با دیگران بشن، اما برای هیچکدوم از این موارد نیازی به خرج کردن نیست! فقط کافیه به یک کافه برید، بشینید، یک لاته سفارش بدید و به اطرافتون نگاه کنید. نیاز به تعاملات اجتماعیتون رو با ویتر اونجا برطرف کنید و با اقلام موجود در اون کافه ارتباط چشمی برقرار کنید. نیازی نیست تا در خرید کردن خفه بشید.صف:این نُرم مورد علاقه منه، چون از ریشه، بی پایه و اساس و مسخرست.ما تو صف آسانسور وایمیستیم، زمانی که هیچکس از پله‎های استفاده نمیکنه. تشنه این هستیم که میزهای یک رستوران خالی باشه، زمانی که میتونیم اینترنتی غذاشو سفارش بدیم. برای وارد شدن به سینما از صف جلو میزنیم، زمانی که روی هر بلیط، شماره صندلی تعیین شده.وقتی که شماره پروازمون اعلام میشه، شتاب میکنیم، در حالی که هواپیما حتی اگه آخرین نفر هم سوار شیم، پرواز میکنه. همین که هواپیما روی زمین میشینه بلند میشیم که سریعا پیاده شیم، تا نکنه خدایی نکرده 10 دقیقه از وقتمون توی سالن هواپیما تلف بشه.20 دقیقه توی صف بستنی نعمت منتظر میمونیم، در حالی که با گذاشتن 5 دقیقه وقت، میتونیم در یک جای خلوت‎تر بستنی بخوریم. تو صف خرید بلیط جایگاه منتظر میمونیم، در حالی که میتونستیم اینترنتی و آنی اون رو داشته باشیم. بدتر از تمام این ‎تایم‎های تلف شده، اگه شانسش رو داشته باشیم، تلاش میکنیم که با تقلب، رشوه و جلو زدن، خودمون رو به اول صف برسونیم.مسافرت:پروسه مسافرت هم برای اکثریت مردم، مثل انتظار کشیدنشون در صف میمونه: تلاشی مذبوحانه برای خط زدن آیتم های لیست ملزومات قبل سفر. همه چی براشون مثل یک مسابقه میمونه، جمع‎آوری وسایل، رفتن به فرودگاه، چک‎این کردن، و سوار هواپیما شدن.چک‎لیستم کو؟ آب و هوا الان اونجا چطوریه؟ چطور میتونیم قبل صبونه هتل و تور درون‎شهری، یه خرید ریز داشته باشیم؟ این اسمش سفر نیست! بلکه کاره. مسافرت یعنی تنفس، زندگی کردن، تماشا کردن. خودتون رو درگیر فرهنگ شهر مقصدتون کنید، خوب گوش کنید، راه رو اشتباهی برید، شاید تو راه جدید با یک فرد جالب آشنا شدید.شاید بهم بگید این چرتو پرتا چیه نوشتی، ولی قطعاً هضم کردن چرایی این اعمال برای یه بچه سخت خواهد بود :)) شاید اونقد این نُرم‎ها براتون نهادینه شده باشه که تاثیر انجام دادن یا ندادن اونارو دیگه نتونید حس کنید ولی بد نیست هر از گاهی این سوال محبوب کودکان رو از خودتون بپرسید: چرا؟این همون سوالیه که میله‎های زندانتون رو ذوب میکنه، همون رنگ سفیدیه که نیاز دارید تا به بوم زندگیتون بپاچونید. شاید اگه چند مرتبه در روز این سوال رو از خودمون بپرسیم، بتونیم رنگ‎های قشنگ‎تری رو روی بوممون ببینیم. Sajad Ghaffarzadeh Sajad Ghaffarzadeh Wed, 24 Jul 2019 12:48:26 +0430 https://virgool.io/@sazhlord/%D8%AE%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%86-%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B1-medium-dh0f6vkmh0cn پ.ن: این روش برای احترام به حقوق کپی رایت توصیه نمیشه.Medium.comهمونطور که میدونید ویرگول نسخه فارسی مدیوم هستش، کاربران زیادی از مدیوم استفاده میکنن که خب یکیشم خودمم :دی امروز 3 تا مقاله ستاره دار خوندم که متوجه شدم ظاهرا باید اکانت پریمیوم تهیه کنی تا بتونی بکنیش 4 تا! یه ذره گشتم تا یه راه حلی براش پیدا کردم، امیدوارم بدردتون بخوره اولین مرحله مقاله ستاره دار مورد نظرتون رو با کروم باز کنید، بعد رو اون قفل کنار آدرس سایت کلیک کنید.دومین مرحله، روی Cookies کلیک کنید.در اخرین مرحله روی آدرس سایت کلیک کنید و کوکیاش رو بلاک کنید.امیدوارم به دردتون خورده باشه. Sajad Ghaffarzadeh Sajad Ghaffarzadeh Wed, 17 Jul 2019 18:14:29 +0430 https://virgool.io/@sazhlord/%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%B9%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%BA%D8%A7%D9%84-axax0iox6fdl بدون تجربه نمیتوان کاری پیدا کرد و بدون کار تجربه‎ای کسب نخواهد شد.اکثر جوانان (از جمله خودم) وقتی وارد محیط دانشگاهی میشن، سعی میکنند تا در همون ابتدا خودشون رو به کاری مرتبط با زمینه تحصیلیشون مشغول کنن، اونا رزومه ناقصشون رو از طریق Third Party‎های مختلفی که امروز هم تعدادشون کم نیست ارسال میکنن، و بعد به امید این که با آن ها تماس گرفته خواهد شد و به مصاحبه فیزیکی دعوت میشن، انتظار میکشن. در اکثر اوقات این تلاش جوانان نتیجه نمیده و کسی برای مصاحبه کاری با اونا تماس نمیگیره. دلایل مختلفی میتونه پشت این قضیه باشه، مرتبط نبودن فیلد کاری، نداشتن اطلاعات کافی راجع به عنوان شغلی مورد نیاز، دارا نبودن شرایط خواسته شده در آگهی استخدام و مهمترین و بی چاره ترین دلیل یعنی: نداشتن سابقه کاری مرتبط. احتمالا در طول زندگیتون با پارادوکس‎های مختلفی رو به رو شدید، بعضیاشون حتی ذهن شمارو به قدری به چالش کشونده که مجبور شدید ساعت‎ها بدون وقفه بهش فکر کنید. اما پارادوکسی که من امروز تصمیم گرفتم راجع بهش بنویسم، تبصره 22 یا در اصطلاح انگلیسی Catch-22 و ارتباط اون با پیدا کردن کاره! این لفظ ابتدا توسط Joseph Heller و در کتاب Catch-22 مورد استفاده قرار گرفت. تبصره 22 شرایطی رو بیان میکنه که در اون "فردی چیزی را میخواهد که شرط داشتنش، دارا بودن خود آن است." در محیط کاری، امروزه متاسفانه به علت ضعف مدیریت منابع انسانی و فرهنگ سازمانی ضعیف، تمامی بها به تجربه کاری داده میشه و معمولا تخصص و حرفه در این‎جور مواقع، نادیده گرفته میشه. مدیران بخش منابع انسانی محوریت مصاحبه رو "سوابق" و "بک گراند کاری گذشته" قرار میدن و کمتر مدیری در این بخش به فاکتورهایی مانند "تخصص"، "اهداف"، و "تحصیلات" اهمیت میده. این معضل بزرگ تبدیل به عامل سرخوردگی و ناامیدی خیلی از جوانان جویای کار شده، به صورتی که خیلی از ما جوانان سعی میکنیم با شرکت در کارگاه‎های آموزشی متعدد مدرک جدیدی رو به رزومه‎مون اضافه کنیم تا شاید اون مدرک بتونه سوابق کاریمون رو لاپوشونی کنه. اما این تیر دَر شده در تاریکی هم در اکثر مواقع به کارمون نمیاد و باز هم سد بزرگی رو در رو به روی خودمون میبینیم که روی اون نوشته شده: بدون تجربه نمیتوان کاری پیدا کرد و بدون کار تجربه‎ای کسب نخواهد شد.یکم از تجربه شخصی خودم در این زمینه بگم: تقریبا از 2 سال گذشته شروع به فرستادن رزومه کاریم برای شرکت‎ها و سازمان‎های دولتی و خصوصی مختلف کردم، خیلی از اونا با من تماس گرفتن و من رو به مصاحبه کاری دعوت کردن. اکثر سوالات مصاحبه در خصوص تجربه و سابقه کاری مطرح میشد، حتی با اینکه من سابقه کاری مرتبط با عناوین شغلی درخواست شده اون‎‎ها رو (هر چند کم) داشتم، در بیشتر مواقع رد میشدم و یا به قدری حقوق تعیین شده کم بود، که خودم حاضر به همکاری نمیشدم. متاسفانه مدل فکری که این روزها در ذهن بسیاری از مدیران منابع انسانی شکل گرفته، به سمتی رفته که در اون به کمتر جوانی اجازه خوداثباتی داده میشه و اگر هم این اجازه صادر بشه، شکل و شمایلی مانند "نیروی جوان = نیروی کاری ارزان و پرتلاش" به خودش میگیره. تمامی این عوامل امروزه باعث شده تا جوانان به جای کار کردن در شرکت‎های جا افتاده و مشهور، به فکر راه‎اندازی کسب و کار انحصاری خودشون بیوفتن و در نتیجه تعداد استارتاپ‎ها و کسب و کارهای کوچک، امروزه به بالاترین میزان ممکن رسیده است.اگر شما نسبت به مهارت‎ها و توانایی‎های خودتون اعتماد کامل دارید، و اطلاعات کافی و لازم رو در خصوص عنوان شغلی مورد نظرتون به دست آوردید، از اثبات توامندی‎هاتون نترسید. به هر نحوی میتونید تلاش کنید تا مدیر اون شرکت قانع بشه بهترین کسی که برای اون پوزیشن میتونه انتخاب کنه "شمایید". در آخر میخوام اشاره ای به برخی از نکات مثبت نیروی کاری جوان داشته باشم تا از برتری هاتون نسبت به نیروی باتجربه باخبر بشید. نیروی کاری جوان، انرژی زیادی رو به محیط کار تزریق میکنه. فرد جوان علاقه زیادی به یادگیری داره و از انرژی بیشتری برای بالفعل کردن بالقوه‎هاش استفاده میکنه. اگر کسب و کاری افراد مینیمال رو در بر بگیره، جوانان در اینطور مواقع میتونن ارتباط موثرتری با هم نسل های خودشون داشته باشن. اونا Tech-Friendly هستن و اگر تغییرات جدیدی در بستر سیستم‎‎های دیجیتال شرکت صورت بگیره، سریعا با اون وفق داده میشن. در جامعه‎ای که دائما دستخوش تغییرات محیطی گوناگون است، جوانان منعطف‎ترین افراد میباشند.نتیجه گیری: مختص کارجویان: هیچوقت از اپلای کردن برای دریم جابتون وحشت نداشته باشید، همه کسانی که الان در پوزیشن مورد علاقه شما قرار دارن، یک روزی خام و صفر بودن. با این طرز فکر میتونید بالاخره طعم شیرین عملی‎سازی دانشتون در محیط کار رو بچشید! مختص مسئولین منابع انسانی: از فرصت دادن به جوانان با انگیزه دریغ نکنید، خودِ شما در ابتدا همسنگ اونا بودید. از مزیت‎های نیروی کاری جوان چشم‎پوشی نکنید چرا که هر آدمی قوه تفکر منحصر به فرد خودش رو داره و گاهی اوقات میتونه از اون در جهتی استفاده کنه که کسب و کار شمارو به طور کامل زیر و رو کنه. Sajad Ghaffarzadeh Sajad Ghaffarzadeh Wed, 17 Jul 2019 15:15:18 +0430 https://virgool.io/@sazhlord/%DA%86%D8%B7%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%AF%D8%A7%DA%A9%D8%AA%DB%8C%D9%88-%D9%88-%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82-%D8%A8%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%85-qhoa5yvkybkc Kiss At The Rising Tide : Pablo Picassoهمه ما میدانیم که کمیت زیاد، کیفیت بالا را به دنبال خواهد داشت، پیکاسو در طول زندگی خودش بالغ بر 50000 اثر هنری آفرید، استفان کینگ 80 کتاب مختلف نوشت و جیمی هندریکس بیش از 200 آهنگ تصنیف کرد. با این‎ حال این موضوع در همه کِیس ها به یک صورت نیست و ازدیاد کارهای شما، لزوما کیفیتشان را بالاتر نمیبرد، اما اگر شما یک نویسنده، هنرمند یا آهنگساز حرفه‎ای باشید، با افزایش کمیت کارهای خود، حداقل از شانس بیشتری برای تولید محتوای موثر برخوردار خواهید بود. با این وجود خلق یک اثر خوب، به چیزی بیشتر از تولید روزانه و مستمر نیاز داره! بیاید یک روزنامه رو در نظر بگیریم؛ناشران روزنامه هر روز خبرهای جدید رو در قالب های مختلف به دکه‎های روزنامه فروشی میفرستن. با اینکه اونا کارشون رو به صورت مستمر و روزانه انجام میدن؛ اما هیچوقت زبان و ادبیات چاپ دیروز اونا به چاپ امروزشون شباهت نداره. این چیزی ورای یک عادته! ترکیبی از 3 فاکتور مهمه که شما هم میتونید با تعمیم دادن این 3 فاکتور توی زندگیتون، قله خلاقیت و ابتکار رو فتح کنید و از روزمرگیاتون فاصله بگیرید. 1- برای خودتون ضرب الاجل تعریف کنید: مرگ به زندگی معنا میده و دِدلاین به اهداف.چرا پروژه هامون رو سر وقت انجام میدیم ولی کارهای اختیاریمون رو به تعویق میندازیم؟ دِدلاین. چرا ما خودمون رو نسبت به پرداخت قبض تلفنمون موظف میدونیم، ولی تو موارد دیگه، مثلا خرید یک میکروفون برای پادکستینگ، کارا رو پشت گوش می‎اندازیم؟ دِدلاین. چرا به موقع سر نوبت دندون پزشکی حاضر میشیم ولی بعد از 10 سال دوری به دیدن دوست قدیمیمون نمیریم؟ دِدلاین. دِدلاین ها نوعی هراس رو در دل ما بوجود میارن، برای همین جوابن! مادامی که شما دارید تلاش میکنید تا این معضل رو برای خودتون حل و فصل کنید، حرفه‎ای تر ها با دِدلاین های هرچند مسخره و غیرممکن ولی شوک دهنده و تاثیرگذارشون این هراس رو به زور در دل خودشون به وجود میارن تا دستیابی به اهدافشون رو آسونتر کنن.وقتی که من ترجمه و تولید محتوا رو شروع کردم، حتی اگه آسمون هم به زمین میرسید باید تا ساعت 12 شب، محتوای ترجمه شده رو برای صاحبکار خودم میفرستادم، چرا؟ چون اگه اینکارو نمیکردم، اعتماد و احترامی که پیش صاحبکارم داشتم رو از دست میدادم. بیدار کردن هیولای دِدلاین و نشوندن هراس و وحشتش تو دل، مهارتیه که همه آدما باید کسب کنن! 2- هر روز چیز جدیدی خلق کنید! هر چقدر هم که کوچک باشد. در کنار دِدلاین، منفعل نبودن و مشغله روزانه میتونه خیلی به پروداکتیو شدنتون کمک کنه. یک حرفه‎ای میدونه زمانی که دست به مهره شد، باید حرکت کنه. زمانی که مینویسه، باید منتشر کنه، زمانی که میخونه، باید ریلیز کنه و زمانی که قلمو رو برمیداره باید مکان و تاریخ گالریش رو تعیین کنه. یک حرفه ای هیچوقت از "آفریدن" دست نمیکشه چون تک تک آفریده هاش، از کوچیک تا بزرگ، اون رو به خالقی ماهر تبدیل میکنه.اول کار شاید لازم باشه تا خودتون رو تحت فشار قرار بدید، ولی این فشار کم‎کم به "عادت" تبدیل میشه و تلخی اجبار رو به شیرینی "وظیفه" تبدیل میکنه. این فشار شمارو به جایی میرسونه که دیگه مسئله تولید کردن یا نکردن نیست، بلکه "چه مقدار تولید کردن" هست. افراد حرفه‎ای، برای این مسئله هم جوابی توی آستینشون دارن: مهم نیست کارم را کِی شروع کرده ام، مهم این است که هیچوقت قصد ندارم کنارش بگذارمیادم میاد روزی تو مدیوم میچرخیدم که به این جمله برخوردم: ما هیچگاه به اندازه سقف آرزو هایمان بلند نمیشویم، زیرا به اندازه کوتاهی حوصله‎مان زمین میخوریم.نویسنده اون متن در ادامه برای مقابله با این مشکل میگه: هرکسی میتواند یک دقیقه مراقبه کند، یک صفحه کتاب بخواند، و یا لباس هایش را تا کند. وقتی به انجام کاری مشغول شویم، ادامه دادن آن بسیار ساده خواهد بود. ایجاد عادتی جدید، نباید به مثابه چالشی سخت باشد. شاید ملزومات ثانویه آن پیچیده باشند، اما دو دقیقه اول انجام دادنش ساده خواهند بود. چیزی که شما نیاز دارید، یک پنجره است، پنجره‎ای که با باز کردنش، به مسیر سازندگی رو خواهید کرد.نوشتن یک جمله ادبی یا یک بیت شعر، یک بار قلم زدن و یا نواختن یک قطعه در روز، آغاز برداشتن قدم های بزرگتر است. هنگامی که قله‎ای را فتح میکنید اگر به قدم هایتان نگاه کنید، ارتفاع کوه دیگر برایتان مهم نخواهد بود.خلاقیت قفسه‎ای نیست که به محض برداشتن کتاب هایش به پایان برسد، بلکه رودخانه ای جاریست که در هر زمان میتوانید لیوانتان را از آب آن پر کنید. بدست آوردن خلاقیت هیچوقت تک مرحله ای نیست. ایده‎های خارق العاده سخت بدست می‎آیند، زیرا آن ها نتیجه پروسه ای طولانی، پر پیچ و خم و اصولی میباشند. این پروسه مانند رودخانه همیشه در جریان است، فقط کافیست پاچه هایتان را بالا بزنید و پاهایتان را در آب بگذارید.ارنست همینگوی، ژورنالیست و نویسنده آمریکایی میگوید:تنها کاری که کافیه انجام بدی نوشتن یک جمله درسته، درست ترین جمله‎ای که به ذهنت میرسه.3- خودت رو به خاطر تمام دفعاتی که شکست خوردی، ببخش.تو داری چیزی که دلت میخواد رو انجام میدی، برای همین هر کاری که انجام بدی در اون راستا، پروداکتیوه! هیچ چیزی به اسم "این مفیده ولی این یکی هدررفت زمان" وجود نداره. تمامی این فعالیت‎ها بخشی از زندگی تو هستن، زندگی که خودت انتخابش کردی. هر نقاشی که میکشی، هر آهنگی که میخونی یا هر نوشته‎ای که مینویسی نتیجه تصمیمات خودته. پس مثل زندگیت تمام اونا هم مهمه!هر ثانیه‎ای که خوابی، هر زمانی که به دیدن فیلم مشغولی یا هر موقعی که توی تخت مریض افتادی مهمه، تمام اونا بخش بخش زندگیتو تشکیل میدن، پس از آزار دادن خودت دست بکش و با خودت مهربون باش!هیچکس در ابتدا یک هنرمند، یک نویسنده ماهر یا یک آهنگساز حرفه ای نبوده، همه انسان های مشهور، معروف یا پولدار، در اولِ کار با خلاقیت خودشون به اندازه‎ای تولید کردن تا آخر به جایگاه اصلیشون رسیدن.بریانا وایست نویسنده آمریکایی میگه: همه چیز خالق است و هر فعالیتی خلاقانه. زمانی که این متن را میخوانید، در حال تولید سلول های جدید هستید، هنگامی که بازدم میکنید، کربن دی اکسید به وجود می‎آورید. وقتی با کسی که دوستش دارید وقت گذرانی میکنید، در حال ایجاد رابطه احساسی میباشید. زمانی که کار میکنید، پول‎سازی میکنید و این ها یعنی شما در همه حال خلاقید.در آخر باز هم به این نتیجه میرسیم که ما همیشه در حال "آفرینش" هستیم.افراد حرفه‎ای از این نکته باخبر هستن، بنابراین وقتی قدمی رو اشتباه بر میدارن یا در کاری شکست میخورن، به راحتی خودشون رو میبخشن، چون در راه "آفرینش" اون اشتباه رو مرتکب شدن. اون‎ها در اشتباهاتشون زندگی نمیکنن و درد کشیدن رو از ملزومات رسیدن به اهداف میدونن، نه بهونه‎ای برای کنار کشیدن. اون‎ها دوست ندارن درد کشیدنشون بیهوده واقع بشه برای همین وقتی که به آینه نگاه میکنند، از چیزی که میبینن احساس شرمساری نمیکنن.این افراد نسبت به خودشون مهربانند، حتی اگر قبل از اوج گرفتن هزاران بار سقوط کنند.شاید نتونید هر روز بنویسید، و یا نتونید همه کارهاتون رو به دِدلاین معینشون برسونید، ولی افسوس خوردن و شرمندگی هم هیچی رو براتون تغییر نخواهد داد. افسوس خوردن، احساس درد متعالی بعد شکست رو به زجر و خود تنبیهی تبدیل میکنه. افسوس شما رو به گذشته در حال عبورتون وصل میکنه. اجازه بدید گذشته عبور کنه... تنها بخشش میتونه شما رو از این توهم نجات بده.خیلی از چیز ها در زندگی از کنترل ما خارجه، ولی خلاقیت و پروداکتیو بودن از اونا نیستن. اتفاقا این دو چیز از معدود ویژگی هایی هستن که 100 درصد تحت کنترل خودمونن. تنها کاری که برای بدست آوردنشون نیاز هست انجام بدیم اینه که به نکته بالا پی ببریم. Sajad Ghaffarzadeh Sajad Ghaffarzadeh Sun, 14 Jul 2019 20:26:23 +0430