<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های سپهر مونسی</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@sepehrmoonesi</link>
        <description>من دونده‌ای هستم که محتوا تولید میکنه. داستان های دویدن و اتفاقاتی که حول زندگیم رخ میده رو مینویسم. قصدم از نوشتن به اشتراک گذاشتن اطلاعات و تجربیاتم هست.</description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-04-14 17:56:10</pubDate>
        <image>
            <url>https://files.virgool.io/upload/users/181155/avatar/JcBpIl.jpeg?height=120&amp;width=120</url>
            <title>سپهر مونسی</title>
            <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi</link>
        </image>

                    <item>
                <title>پست ۱۴ از ۹۹: آیا تمامت رو گذاشتی؟</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B1%DB%B4-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D8%A2%DB%8C%D8%A7-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D9%85%D8%AA-%D8%B1%D9%88-%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B4%D8%AA%DB%8C-y7yjj2lowv6i</link>
                <description>خودت رو وسط مسابقه تصور کن، هیجان زیاد، آدرنالین تا خشتک زده بالا، یه سربالایی رو داری بالا میری که یهو کم میاری... میترسی! اون لحظاتی که تمرینارو شل گرفتی میاد جلو چشمت. از خودت میپرسی:- آیا به اندازه کافی تمرین کردم؟ کاشکی بیشتر تمرین کرده بودم... کاشکی کم کاری نکرده بودم!این مکالمه‌ایه که اکثر افراد موقع مسابقه از خودشون میپرسن. تو ادامه این مطلب قراره در مورد این که تو این شرایط چیکار کنیم صحبت کنم.فایده‌ای نداره حسرت گذشته رو بخوریاصلا مهم نیست چقدر تمرین داشته باشی و چقدر سخت تلاش کرده باشی و تمامت رو گذاشته باشی. این رو بدون که در هر صورت موقع مسابقه این سوال رو حتما از خودت میپرسی که آیا تمامت رو گذاشتی؟ و لحظاتی که تمرین رو شل گرفتی میاد جلو چشمت. کاشکی فلان تمرین رو رفته بودم، کاشکی تو فلان تمرین فشار بیشتری آورده بودم... ولی خب الان که وسط مسابقه‌ای دیگه فکر کردن به این موضوع چه فایده‌ای داره؟ هیچی!تسلیم نشوهرچقدر که تمرین کردی کافی بوده. الان دیگه وقتشه نتیجه اون همه تمرین رو نشون بدی. به روزایی که رفتی سر تمرین و حسابی فشار آوردی فکر کن. به وقتایی که از خوابت زدی و رفتی سر تمرین، به وقتایی که از عشق وحال زدی تا تمرین کنی. این همه تمرین کردی واسه این موقع، پس نشون بده چه تو چنته داری.جدیه؟اگه هدف گذاشتی که توی مسابقه شرکت کنی و برات مهمه، پس طوری تمرین کن که اگه موقع مسابقه از خودت پرسیدی: آیا کافی بوده؟ جواب آره باشه. موقع تمرین، خودت رو وسط مسابقه تصور کن، خودت رو ببین که به خاطر این که همه تمرین هارو انجام دادی و تمام خودت رو گذاشتی، داری به بهترین شکل ممکن جلو میری و حتی رکورد های قبلیت رو هم میشکنی. طوری تمرین کن که موقع مسابقه بدون توجه به نتیجه اون، به خودت افتخار کنی و از خودت راضی باشی.فکز میکنم خوندن پست ۴ از ۹۹: در آغوش گرفتن شکست هم میتونه بهت کمک کنه.</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Sun, 02 Jun 2024 10:27:51 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۱۳ از ۹۹: ۱۰ نکته برای دویدن زیر بارون</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B1%DB%B3-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%DB%B1%DB%B0-%D9%86%DA%A9%D8%AA%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D8%B2%DB%8C%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%86-tgq47yt392zp</link>
                <description>دویدن زیر بارونی یکی از خفن ترین تجربه هاییه که میتونی داشته باشی.البته رتبه خفنیش بعد از هوای برفیه D: زیر برف دویدن اصن یه چیز دیگست!ولی خب تو تهران چقدر پیش میاد برف بیاد؟ خیلی کم! اینجا احتمال تجربه روزای بارونی بیشتره!فقط چند تا مورد هست که واسه دویدن تو این شرایط آب و هوایی باید رعایت کنی و حواست بهشون باشه: باید در نظر بگیری که دویدن زیر بارون، خیس شدن رو هم به همراه داره پس حتما بارونی بپوش.اگه بارونی نداری، یا نمیخوای بپوشی، به چاش ۲ لایه لباس بپوش. (مثلا: بیس لیر + تیشرت)محدوده دید تو بارون کم میشه برای همین لباس رنگ روشن و تابلو بپوش.(مثلا سبز فسفری)از کلاه لبه دار استفاده کن تا بارون کمتر به صورتت بخوره.کفشی که کفی خیلی لیزی داره رو نپوش، اگر هم گزینه دیگه‌ای نداری، پس از مسیر آسفالت برو نه مسیر سرامیکی و ...جوراب حوله‌ای استفاده نکن چون آب رو به خودش جذب میکنه و پاهات رو سنگین میکنه.مورد بالا که گفتم در مورد لباس‌هات هم صدق میکنه، لباسی بپوش که آب زیادی به خودش جذب نکنه و سنگین بشه.گوشی و لوازمی که آب بهشون آسیب میزنه رو بزار تو زیپ‌کیپ یا کیسه.حواست به چاله‌های آب باشه، در ظاهر عمقی ندارن ولی ممکنه یه چاله ناجور باشه.اگه قراره مسیر تریل بدویی باید حواست خیلی بیشتر جمع باشه چون احتمال لیز خوردن و آسیب دیدن تو مسیر تریل خیلی بیشتره. آروم تر بدو!سخن پایانیدر آخر اینو بگم که به فکر بعد از تموم شدن تمرین هم باش.بعد از تموم شدن تمرین، دمای بدن زود پایین میاد پس حتما یه دست کامل، لباس اضافه با خود داشته باش که بعد از تمرین عوض کنی تا سرما نخوری.حالا به نظرت نکته دیگه‌ای هم هست که من ننوشتم؟ تو کامنتا بهم بگو</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Tue, 28 May 2024 13:31:51 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۱۲ از ۹۹: دویدن در تاریکی</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B1%DB%B2-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9%DB%8C-kzbuqwgfxhzt</link>
                <description>تمرین شب برای کسایی که کل روز درگیر کار بودن و میخوان آخر روز ریلکس کنن خیلی مفیده. همونقدر که دویدن صبحِ زود حال میده، همونقدر هم دویدن تو تاریکی شب حال میده. حال و هوایی که تمرین های شب داره یه چیز دیگست اصن جنسش فرق داره. ولی یکسری موارد هست که شب‌ها باید رعایت کنی تا امنیت بیشتری داشته باشی. البته اگه قراره تو پیست تمرین کنیک ه دیگه هیچی D:چراغ قوهبرای دویدن تو تاریکی حتما با خودت چراغ قوه داشته باش! مهم نیست تو خیابون تمرین میکنی یا تو پارک، چراغ قوه همونقدر که برای تامین امنیت تو وجود داره، برای امنیت دیگران هم هست. اگه تو پارک باشی، ممکنه یه دوچرخه‌سوار بهت بخوره، اگه تو خیابون باشی، موتور یا ماشین.شبرنگ یا رفلکتوریه جلیقه خیلی ساده و کاربردی که کمک میکنه تا افراد دیگه خیلی راحت‌تر تو تاریکی پیدات کنن. باز هم میگم، مهم نیست تو پارک میدویی یا تو خیابون، بهتره از جلیقه رفلکتور استفاده کنی. همه آدما بینایی قوی یا حواس جمع ندارن.مسیر آشناتاریکی زمان پیدا کردن وتجربه کردن مسیر جدید نیست. ترجیحا جاهایی که بهش آشنایی تمرین کن. جاهایی که حتی چاله هاش رو حفظی، به محیط دور و برش آشنایی و احتمال اینکه سورپرایز بشی کمتره. ولی اگه میخوای مسیر جدیدی رو میخوای امتحان کنی، خیلی سریع نرو! سرعتت رو کمتر کن و دقتت رو بیشتر. آسیب ندیدن خیلی مهمه.هدفون نذاراین مورد دیگه واقعا بدیهیِ! وقتی هدفون میزاری و صداش رو هم زیاد میکنی، تمرکزت نسبت به محیط اطرافت کم میشه و احتمال خطر بیشتر میشه. چه بهتر که قبل از این که موتور، ماشین یا فردی بهمون نزدیک بشه از وجودش با خبر بشیم.همراهترجیحا با یه همراه بدو. بودن شخصی در کنارت هم کمک میکنه تا دو لذت بخش تری داشته باشی و هم امنیت بیشتری داشته باشی. اگه مشکلی پیش بیاد کسی کنارته تا کمکت کنه.لباس روشناگه چراغ قوه یا شبرنگ استفاده نمیکنی دیگه حداقل لباس رنگ روشن بپوش بشه تشخیصت داد.توجه داشته باش که همونقدر بقیه باید حواسشون بهت باشه تا بهت برخورد نکنن، وظیفه خودت هم هست که تا حد ممکن واضح و تو دید باشی. این وظیفه دوطرفست!</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Sun, 26 May 2024 15:56:20 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۱۱ از ۹۹: ساعت ورزشی ارزون و مناسب برای دونده‌ها</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B1%DB%B1-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%D9%88%D8%B1%D8%B2%D8%B4%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D9%88%D9%86-%D9%88-%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A8-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87-%D9%87%D8%A7-clbpryvtcitm</link>
                <description>قبلا در مورد وسایل دونده‌ها نوشتم و توضیح دادم که چه چیزهایی رو حتما باید تهیه کنید و چه چیزهایی عجله‌ای براش نیست. ساعت ورزشی یکی از اون مهماشه که بهتره همون اول تهیه بشه.ساعت ورزشی مناسب برای دونده‌ها ساعتیه که سنسور ضربان قلب دقیقی داشته باشه و همینطور GPS مستقل داشته باشه، یعنی برای موقیت یابی وابسته به گوشی نباشه. هرچی ساعت ورزشی ارزون‌تر باشه، خطای سنسور ضربان قلبش بیشتره و کمتر میشه روی اطلاعاتی که بهمون میده حساب کرد. همینطور اکثر ساعت‌های ورزشی ارزون برای موقعیتی یابی وابسته به گوشی هستن و شما مجبورید گوشیشتون رو با خودتون حمل کنید.+ خب چی بخرم؟- من میگم T-Rex Pro بخر!+ چرا؟- چون پیدا کردن یه ساعت ورزشی ارزون که GPS مستقل داشته باشه و بشه به اطلاعات سنسورش تا حدودی اطمینان کرد سخته. من حدود 3 ساله که از ساعت T-Rex Pro استفاده میکنم و باید بگم که به نسبت قیمتش، خیلی ساعت مناسبیه.دقت GPSمزیت اصلیش اینه که GPS مستقل داره و جالب اینجاست که خیلی وقتا موقعیت یابی رو سریعتر از ساعت‌های گارمین و پولار و ... انجام میده. دقت GPS هم خوبه و کم پیش اومده که خطا بزنه... خیلی کم!باترییکی از خفن‌ترین مزیت‌های این ساعت ورزشی اینه که خیلی سریع شارژ میشه و طول عمر باطریش هم زیاده و لازم نیست بعد از هر تمرین شارژش کنید. شرکتش میگه ۱۸ روز، که البته بسته به میزان استفادت کم و زیاد میشه ولی چیزی که گفتن تا حدودی درسته و میشه روش حساب کرد.وزن کموزن ساعت ورزشی خیلی مهمه و اکثر ساعت ها هرچی سبکتر میشن، ظریف‌تر میشن ولی این ساعت به نسبت ساعت‌های ورزشی گارمین و پولار و غیره خیلی سبک تره، مقاوم‌تر و سگ جون‌تر هست. شرکتش میگه که ضدآبه و تا عمق ۱۰۰ متر میتونی ببریش زیر آب ولی واسه ما در همین حد که تو استخر هم کار کنه اوکیه.هم دکمه‌ای، هم لمسییکسری از ساعت‌های ورزشی فقط دکمه‌ای هستن و صفحشون لمسی نیست ولی این ساعت هر دو آیتم رو داره. صفحه این ساعت قفل هم داره که از تماس اتفاقی دست به ساعت و انتخاب گزینه‌های مختلف روی ساعت جلوگیری میکنه.تنها ایرادی که میتونم به این ساعت بگیرم ضعیف بودن سنسور ضربان قلبش هست که خیلی دقیق نیست. اکثرا مجبورم به صدای بدنم گوش کنم و ضربانم رو حدس بزنم. خیلی افتضاح نیست ولی خیلی هم رو دقتش نمیتونم حساب کنم. ولی خب باید بگم به نسبت قیمتی که داره خیلی ساعت خوب و کاربردیه میشه این مورد رو نادیده گرفت.</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Tue, 21 May 2024 08:08:14 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۱۰ از ۹۹: فواید و مضرات تمرین در محل تکراری</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B1%DB%B0-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D9%81%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D9%88-%D9%85%D8%B6%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AA%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%AD%D9%84-%D8%AA%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%B1%DB%8C-wlpcamnubjbk</link>
                <description>وقتی بحث محلی برای تمرین کردن میشه یکسری از ورزشکارا محیط آشنایی که معمولا توش تمرین میکنن و بهش آشنان رو ترجیح میدن، حالا میخواد باشگاه، پیست دو میدانی، پارک بقل خونه یا کوچه وخیابون باشه، باید بدونی که تمرین در محیط تکراری همونطور که فوایدی داره، مضراتی هم داره که در ادامه بهت توضیح میدم.فواید تمرین در محل تکراری1. آشنایی و راحتیتمرین در محیط تکراری باعث به وجود اومدن یه حس راحتی میشه. وقتی به محیط، وسایل و حال و هوای محیط عادت میکنی، کمک میکنه تا بتونی راحت‌تر تمرکز کنی و بدون حواس‌پرتی تمرین کنی.2. به صرف بودن از نظر زمانیاین که نیاز نباشه هر دفعه که میخوای بری تمرین دنبال مسیری برای رفتن به اونجا بگردی، از نظر زمانی خلی جلو میندازتت. همینطور وقتی به مسیر رفتن به یه مکان خاص عادت کنی، خیلی ر احت‌تر میتونی زمانت رو خالی و تنظیم کنی که به اونجا برسی.3. تداومبا تمرین در محیط تکراری خیلی راحت تر میتونی تو تمرینت تداوم ایجاد کنی. این مورد بخصوص به درد ورزشکارایی میخوره که برای تمریناشون به شرایط محیطی خاصی نیاز دارن و باید اونارو ایجاد کنن، مثل دما. همینطور تداوم به انجام تمرین در یه محیط تکراری خیلی تو دنبال کردن مسیر پیشرفت تمرینی و مقایسه تمرین‌ها میتونه موثر باشه.4. دوست پیدا کردنتمرین تو محیط تکراری معمولا باعث دوست شدن افراد تو اون محیط میشه. حتی ممکنه به شخصی بربخوری که اهدافی مثل خودت داشته باشه و مسیرتون یکی بشه. این جور اتفاقا باعث به وجود اومدن یه کامیونیتی کوچولو میشه و همین خیلی تو انگیزه دادن و پیشرفت کردن موثره.مضررات تمرین در محیط تکراری1. تنوع محدودجایی که معمولا تمرین میکنید ممکنه یکسری محدودیت ها هم داشته باشید. انجام مکرر یه سبک از تمرین باعث درجا زدن و خستگی ذهنی میشه. خیلی مهمه که چند وقت یبار ذهن و بدنت رو با تمرین های جدید و متفاوت به چالش بکشی تا تداوم و تکرار تمرین باعث از بین رفتن انگیزت نشه.2. عادت به یکنواختیانجام روتین‌ تکراری تو محلیط تکراری باعث خستگی ذهنی و از بین رفتن اشتیاق به تمرین میشه. نبود تنوع تو تمرین باعث یکنواختی میشه و به مرور عملکرد ورزشی شمارو کاهش میده و احتمال درجازدن و پیشرفت نکردنت بالا میره.3. دسترسی محدود به روش‌های تمرینی متفاوتمحیطی که معمولا توش تمرین میکنی٬ همه ابزار ها و وسایل تمرینی رو نداره و مهمه که بدونی تجربه کردن محیط‌ها و ابزار‌های متفاوت برای تمرین، میتونه عملکرد ورزشیت رو بالا ببره و دانش ورزشیت رو افزایش بده.قبلا این اتفاق برام افتاد و باعث شد کلا از ورزش زده بشم. جالبه که همون موقعی که من ورزش رو کنار گذاشتم یکی از دوستام ورزش رو شروع کرد ولی خب زرنگ بود و چند مدل کلاس ثبت نام کرد. ۲ تا کلاس رقص متفاوت و یه باشگاه کلستنیکس. تنوعی که تو برنامه ورزشیش ایجاد کرد باعث شده که بعد ۲ سال همچنان ادامه بده. تو یه روتین تکراری قرار نمیگره چون فعالیت‌های ورزشی متفاوتی رو انجام میده. اگه تو هم شرایطش رو داری، اینکار رو انجام بده!</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Sat, 18 May 2024 09:14:15 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۹ از ۹۹: لیبرتو، تنها برند کفش برفوت در ایران</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B9-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D9%84%DB%8C%D8%A8%D8%B1%D8%AA%D9%88-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF-%DA%A9%D9%81%D8%B4-%D8%A8%D8%B1%D9%81%D9%88%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-yliqggwxfe6c</link>
                <description>تعاریف اولیهبرفوت (Barefoot) یعنی چی؟ یعنی پابرهنه!کفش برفوت یعنی چی؟ یعنی کفشی که فرم طبیعی پاها رو حفظ میکنه (خیلی خلاصه و mp3)حالا لیبرتو چیه؟ اولین برند کفشی که تو ایران به صورت تخصصی کفش برفوت طراحی و تولید میکنن. (باز هم خلاصه و mp3)شروع داستانخرید کفشمن قبلا درمورد برفوت شنیده بودم و خیلی دوست داشتم تجربش کنم ولی خب چون کفشاش تو ایران پیدا نمیشد، بیخیال شدم. تااااا ۲ سال پیش، که لیبرتو فعالیتش رو شروع کرد. همون اوایل کارشون بود که رفتم و اولین کفش برفوت‌ام رو ازشون خریدم، مدل فیبولای پارچه‌ای به رنگ مشکی(میدونم، اسماشون یکم عجیبه).اگه خواستید از لیبرتو خرید کنید باید بگم که سایز کفش‌های لیبرتو با سایز کفش‌هایی که معمولا می‌پوشید ممکنه متفاوت باشه برای همین حتما یکبار حضوری برید تا سایز پاتون رو اندازه بگیرن. اونجا اینطوریه که یه صفحه چوبی میذارن زیرپات و سایز پات رو اندازه میگیرن و چند تا نکته هم در مورد وضعیت پاهات بهت میگن.تجربه فیبولاکفش با دوام و مقاوم. همین یک جمله میتونه تعریف خوبی ازش باشه. همیشه موقع ورزش (غیر از دو) این کفش رو میپوشیدم ولی هیچوقت خراب نشد! تمیز کردن رنگ مشکی این کفش کار زیادی نمیخواست، یه دستمال خشک و بعد یه دستمال تر و بعد تمام.تجربه سافینوبعد از چند ماه دوباره رفتم لیبرتو و ایندفعه داداشم هم اومد که برای خودش کفش برفوت بخره. اونجا بود که فهمیدم یه مدل جدید آوردن به اسم سافینو برای همین اینبار مدل سافینو مشکی رو خریدم.اصن باور نکردنیه...این حجم از راحتی تو یه کفش تاحالا ندیده بودم. به شدت انعطاف پذیر، سبک و خنک بود.به خاطر رویه‌ی پارچه‌ایش، حرارت پاها خیلی راحت از کفش خارج میشه و جالبیش اینجاست که موقع راه رفتن میتونستم خنکی هوایی که وارد کفش میشه رو حس کنم، خیلی جذاب بود!!!از انعطاف پذیریش نگم براتون...همیشه مشکل من با کفش این بود که به اندازه کافی منعطف نبودن ولی انعطاف این کفش بی‌سابقه بود. لیبرتو با تولید مدل سافینو، رسالت کفش برفوت رو پیاده کرده.فقط این رو بدون که سافینو به نسبت از بقیه مدل‌های لیبرتو ظریف تره و باید یکم مراعاتش رو بکنی.تمامتجربه‌ای از بقیه مدل‌های لیبرتو ندارم ولی با پوشیدن این ‌۲ مدل کفش، برای ۱ سال و خورده‌ای گذشته، میتونم بگم که قطعا بقیه مدل‌هاشون هم به این اندازه عالی هستن.جمع‌بندی اگه میخواید یه تجربه متفاوت از راه رفتن رو داشته باشید، کفش برفوت بپوشید. ولی چون پیدا کردن مدل‌های خارجیش سخت و پر دردسره، برای همین لیبرتو رو بهتون پیشنهاد میکنم.هم دردسر کمتر، هم هزینه کمتر و هم حمایت از این برند.حتما به سایت لیبرتو یه سر بزنید و این پست رو که در مورد کفش برفوت هست رو مطالعه کنید.پ.ن: راستی، کفش‌های لیبرتو مناسب دویدن نیست ولی با این حال من تجربه دویدن با کفش برفوت لیبرتو رو دارم که بعدا درموردش براتون مینویسم! خیلی جالب انگیزه D:</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Tue, 14 May 2024 08:18:15 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۸ از ۹۹: ترکیب خفن دویدن و موزیک</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B8-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D8%AA%D8%B1%DA%A9%DB%8C%D8%A8-%D8%AE%D9%81%D9%86-%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D9%88-%D9%85%D9%88%D8%B2%DB%8C%DA%A9-xsjldaoxvpiy</link>
                <description>دویدن همیشه برام جذاب بوده و هست و خیلی کم پیش میاد که موقع دویدن به آهنگ گوش بدم، ولی وقتی دویدن رو با موزیک همراه میکنم… اصن یه چیز دیگه میشه. لذتی که از دویدن میبری رو چند برابر میکنه، انرژیتو بیشتر میکنه و در کل تجربه خفنی بهت میده.میگن موزیکی که گوش میدی تاثیر عمیقی در افکار و رفتارت ایجاد میکنه. میتونی از موزیک به عنوان ابزاری برای بروز احساساتت استفاده کنی و یا خاطراتی که خیلی وقته دفن شده رو دوباره برگردونی و به یاد بیاری. موزیک کارهای عجیبی با مغز و بدن میکنه. منظورم اینه که خب ببین با یه سرچ ساده تو گوگل چیا میاره!!!نتیجه سرچ گوگل در مورد تاثیرات موزیکیه چند تا مورد هم هست که دوست دارم بهش اضافه کنم مثلا:ریتم دویدن:گوش دادن به موزیک موقع دویدن تاثیرات جالبی داره. اینطوریه که وقتی غرق اون آهنگ میشی، یهو به خودت میای و میبینی که ریتم گام‌گذاریت، با ریتم موزیک یکی شده و بدون زحمت زیاد داری میدویی. من از دنیای موزیک زیاد سر در نمیارم ولی خیلی وقت پیش به طور اتفاقی با اصطلاح BPM (Beat Per Minute) آشنا شدم. خیلی ساده بخوام بگم، سرعت و ریتم آهنگ رو همین BPM تعیین میکنه و تو هم میتونی سرعتت رو با اون تنظیم کنی. موقع دویدن موزیک‌هایی با BPM های مختلف رو امتحان کن تا تاثیرش رو روی دویدنت ببینی.تقویت کننده مود:موزیک تاثیر خیلی زیادی روی احساسات داره و دویدن هم باعث میشه تا اون احساسات تقویت بشن. چه بخوای (هایپ) بشی و انرژیت بره بالا یا برعکس، بخوای در اعماق غم‌هات فرو بری، میتونی روی موزیک حساب کنی.دو تا پلی‌لیست واسه وقتی که میری بدویی آماده کن که دیگه مجبور نشی موزیک‌هارو دونه دونه انتخاب کنی.حواس پرتی یا تمرکز ذهنی:شاید باورت نشه ولی دویدن قدرت ذهنی زیادی میخواد، اگه بدن خوبی داشته باشی ولی از نظر ذهنی ضعیف باشی، زود کنار میکشی. موزیک میتونه بهت کمک کنه تا حواس ذهنت رو پرت کنی و به درد و خستگی که بدنت داره تحمل میکنه توجه نکنی. برای تمرین های طولانی میتونی از موزیک استفده کنی، خیلی کمک کنندست.افزایش عملکرد:تحقیقات زیادی تو این زمینه انجام دادن و ثابت شده که موزیک تاثیر زیادی روی عملکرد ورزشی میزاره. موزیک قدرت اینو داره که باعث بشه فشاری که بهت میاد رو کمتر حس کنی و از دویدن لذت ببری. مودت رو بهتر میکنه، استقامتت رو بیشتر میکنه و کمک میکنه تا از حدت گذر کنی. پس تعجب نکن اگه موقعی که داشتی به موزیک گوش میدادی، یهو به خودت اومدی و دیدی که یه رکورد جدید برای خودت ثبت کردی. امنیت:همونقدر که گوش دادن به موزیک لذت بخشه، خطرناک هم هست. این که موقع دویدن حواسمون به محیط اطراف باشه خیلی مهمه، صدای موزیک رو اونقدر زیاد نکن که نتونی صدا های اطرافت رو بشنوی. لطفا امنیتت رو در اولویت قرار بده!</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Sun, 12 May 2024 13:42:14 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۷ از ۹۹: گذر از سکون یا درجا زدن در دویدن</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B7-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%DA%AF%D8%B0%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D9%86-%DB%8C%D8%A7-%D8%AF%D8%B1%D8%AC%D8%A7-%D8%B2%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF%D9%86-ta4oj2bqi8j2</link>
                <description>کاشکی اون موقع که خودمو جر میدادم و روزی ۲ سری تمرین میکردم تا سرعتم بیشتر بشه، یکی بود که اینارو بهم میگفت. کاشکی زمانی که تشنه سرعت و قدرت بودم و درجا میزدم اینارو میفهمیدم. کاشکی قبل از این که ولش کنم میفهمیدم!به وقتایی هست که اینقدر روی یه چیز متمرکز میشی که فقط اونو میبینی، همه زندگیت میشه اون. خواب و خوراکت میشه اون، ولی هرکاری میکنی بهش نمیرسی. یجوریه انگار هرچی بیشتر دست و پا میزنی بدتر میشه. اون موقع وقتشه که شل کنی و بیخیالش شی. اونوقته که میبینی آروم آروم داری بهش نزدیک میشی و بدستش میاری.اگه داری تو مسیرت درجا میزنی، به چیزی که میگم توجه کن و بهش فکر کن، امیدوارم بهت کمک کنه تا از اون مرداب بیرون بیای و انگیزتو دوباره بدست بیاری.1.به یاد بیار که برای چی شروع کردیوایسا! ببین به کجا رسیدی. حالا برو عقب، برو به زمانی که تصمیم گرفتی شروعش کنی. دلیلت چی بود؟ به یاد بیار به مسیری که اومدی فکر کن، به تمام لحظاتی که ازشون لذت بردی! به خودت یادآوری کن که به خاطر این که شروعش کردی زندگیت چقدر بهتر شده. روی جنبه های مثبتش تمرکز کن تا انگیزت دوباره برگرده.۲. اهداف جدید تعیین کنتوان فیزیکی الانت رو درنظر بگیر و با توجه به اون اهدافت رو بچین. از کم شروع کن، با قدم های کوچیک(baby step) جلو برو. این رو بدون که انرژی که در اثر رسیدن به هر کدوم از این دستاوردهای کوچیکت بدست میاری، موتورت رو دوباره راه میندازه و به جلو هلت میده.۳. برنامت رو متنوع کنیکی از دلایلی که انگیزمو از دست دادم این بود که تَک بُعدی شدم و فقط به دویدن فکر میکردم. زندگیم یدست و پر از تکرار بود. برای همین بهت میگم که، یوگا، شنا، رقص یا هر ورزش دیگه‌ای رو که میتونی به برنامه هفتگی اضافه کن. به تمرینات تنوع بده و فقط روی دویدن تمرکز نکن. جلوی یکدست شدن تمرینات رو بگیر.۴. یه رفیق پایه پیدا کنحالا نه صرفا یک نفر! اگه کسی همراهت نمیشه، میتونی دنبال گروه های که نزدیکت هستن بگردی و با اونا بدویی.این روزا دیگه خیلی راحت میتونی پیداشون کنی و بهشون ملحق شی. حالا اگه همین الان با کسی میدویی و یا عضو گروهی هستی و باز هم انگیزه نداری، گروهتو عوض کن یا تنهایی دویدن رو امتحان کن.اگه تو تمرینات درجا میزنی و پیشرفت نمیکنی، انگیزتو از دست دادی و از دویدن متنفر شدی، بدون که این حس موقتیه و با اصلاح طرز فکر و اجرای کارهایی که بالا گفتم میشه از شرش خلاص شد و دوباره عاشق دویدن شد.درجا زدن در دویدن یه چیز طبیعیه و برای همه پیش میاد. نه فقط در دویدن بلکه در هر کار و حرفه‌ای این اتفاق میوفته.</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Tue, 07 May 2024 09:33:05 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۶ از ۹۹: وسایلی که برای دویدن لازمت میشه</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B6-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D9%88%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%84%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D9%84%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%AA-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-uffdjl4peqa6</link>
                <description>از وقتی دویدن رو شروع کردم وسایل مختلفی رو موقع تمرین امتحان کردم، میخوام از بهترین و ضروری‌تریناشون براتون بگم که هر دونده‌ای برای شروع بهتره این وسایل رو تهیه کنه و داشته باشه. اگه امروز لازمت نشه، فردا لازمت میشه.کفش رو نگفتم چون فرض رو بر این گذاشتم که کفش رو از قبل تهیه کردی D:کیف کمری:اگه داری به این فکر میکنی که موقع دویدن، وسایلت رو چیکار کنی، باید بگم که برای حمل کردن گوشی و کارت و کلید میتونی از کیف کمری استفاده کنی. مدل های مختلفی توی بازار وجود داره ولی مدلی که من پیشنهاد میکنم این شکلیه.کیف کمری مناسب برای دویدن هولدرهای گوشی که دور بازو بسته میشه رو پیشنهاد نمیکنم چون در بلند مدت فشار زیادی رو به دست وارد میکنه.ساعت ورزشی (جی پی اس مستقل داشته باشه)سرعت، مسافت،ارتفاع، طول گام و … رو بهتون میده که برای دنبال کردن و اصلاح روند تمرین خیلی مفیده.به نظرم ساعت ورزشی از مهمترین وسایلی که میتونید تهیه کنید برای همین اگه ساعت ورزشی مد نظرتون، جی پی اس مستقل نداره، به نظرم براش هزینه نکنید. اینکه بتونید از ساعت ورزشی بدون وابسته بودنش به گوشی استفاده بکنید خیلی مهمه. درسته که همیشه گوشی همراهت هست ولی دلایلی داره که بعدا برات توضیح میدم.یکی از بحث هایی که با دوستای دوندم دارم اینه که: چرا میرید این همه پول ساعت ورزشی میدید در صورتی که حتی ارزون ترهاش هم کار آدم رو راه میندازه. اونا هم میگم: چون دوست دارم! دیگه چیزی نمیتونم بگم D: ولی خب این واقعا علاقه شخصیه.فوم رول:اگه بعد از تمرینت درد عضلانی زیادی داری و چند روز هم گذشته و هنوز خوب نشدی، خب باید بگم که بهتره فوم رول تهیه کنی. طرز کار باهاش سادست ولی خیلی انرژی میگیره ولی به شدت تو سرعت ریکاوری تاثیر داره توجه داشته باش که فوم رول مدل های مختلفی داره ، نرم و سفت و … که میتونی با توجه به نیازت تهیه کنی.هد لامپ:وسیله ای کوچیک اما ضروری. برای دویدن تو تاریکی خیلی لازمت میشه. هر چقدر هم که چشمات تیز باشه و نور ماه هم زیاد باشه، باز هم ممکنه یه سنگی زیرپات بیاد یا پات تو یه چاله کوچیک بره و پیچ بخوره. از روی تجربه میگم که حتما جنس خوبش رو بخر. من یه مدل ارزون خریدم که بعد از یکم تکون خوردن، نورش قطع و وصل می‌شد و پر سوراخ بود و آب هم خیلی ساده توش نفوذ می‌کرد و تو بارون بی‌فایده بود.حمایل شبرنگ رفلکتور: (اسم بهتری براش پیدا نکردم)وظیفه این وسیله اینه که تو تاریکی، نورانیت کنه. چه بخوای تو شهر بدویی و چه خارج شهر، حتما این وسیله رو موقع دویدن همراه خودت داشته باش. شاید ظاهرش یجوری باشه ولی امنیت در اولویت قرار داره.حمایل شبرنگ برای دویدن در شببرای شروع همینا کافیه ولی اگه میخوای وسایل بیشتری بگیری و حرفه‌ای تر تمرین کنی و مسافت های بیشتری بری، چند مورد دیگه هم هست که میتونی تهیه کنی: کوله رانینگ + کمل بگ:این کوله های به شکلی طراحی شدن که به بدن بچسبن و موقع دویدن زیادی تکون نخورن. همینطور اکثر این کوله‌ها یه کمل بگ همراهشون هست که میتونی توش آب نگه داری و موقع تمرین از طریق شلنگش مصرف کنی. بِلت ضربان گیر:اگه میخوای دیتای دقیق تری از ضربان قلبت داشته باشی، این رو پیشنهاد میکنم. چون سنسور ساعت های ورزشی معمولا خطای زیادی داره و نمیشه روی صحت و دقت اون اطلاعات حساب کرد. با این بِلت ها، دیگه خیالت از دیتایی که به دست میاری راحته. سافت فلاسک:اگه موقع تمرین بطری آب دستتون گرفته باشید، میدوند که نگه داشتنش عذاب، برای همین میگم که سافت فلاسک تهیه کنی. سافت فلاسک اینطوریه که انگار که کیسه آب دستت گرفته باشی، تو دست حالت میگیره و نگه داشتنش فشار کمتری به دست وارد میکنه.باتوم کوهنوردی:شرایطی که قراره از شیب بالا خیلی کمک میکنه، تاکید میکنم، خیلی زیاد! استفاده ازش تکنیک ساده‌ای داره که با تمرین میتونید بهش مسلط بشید. حتما باتون جنس خوب بخیرد که هم سبک و هم مقاوم باشه.</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Sun, 05 May 2024 07:30:30 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۵ از ۹۹: چرا بعد از تمرین برای خودم دست میزنم؟</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B5-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%B9%D8%AF-%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%85-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D9%85-aw1acccumslb</link>
                <description>خیلی وقته که دویدن جزئی از زندگیم شده، هر روز، بدون این که خیلی بهش فکر کنم، آماده میشم و میرم میدوام. ولی خب مثل هر چیز دیگه‌ای تو زندگی که بخاطر تکرار خسته کننده میشه، دویدن هم همینطوری شد.۲ سال پیش هم که تمرین میکردم، بعد از یه تایمی اینطوری شدم و دویدن دیگه برام لذت بخش نبود، صرفا انجامش میدادم تا انجامش داده باشم!اما ایندفعه یه راهی براش پیدا کردم که مثل دفعه قبل نشم و تا الان که خیلی تاثیر گذار بوده.و اون چیزی نیست جز... تشویق کردن!آره، درست میبینی، من بعد از این که تمرینم تموم میشه حسابی خودمو تشویق میکنم و برای خودم دست میزنم. اگه اون دوروبر باشی و منو ببینی فکر میکنی دیونه‌ای چیزی‌ام ولی مهم نیست، چرا؟ دلیل دارم!دلیل اول: تشکر کردنوقتی لباسامو میپوشم و برای دویدن میرم بیرون، میدونم که یه کار ساده و الکی نمیکنم. انجام روزانه این کار به نظم و تعهد نیاز داره! به یه ذهن و بدن قوی نیاز داره و با تشویق کردن خودم به خاطر انرژی و اراده‌ای که برای انجامش گذاشتم، از خودم تشکر میکنم. ( I acknowledge myself )دلیل دوم: افزایش امید- یسری روزا هست که نمیخوام برم بدوام، انگیزشو ندارم. دوس دارم بگم: امروز دیگه نه!- یه وقتایی موقع دویدن اصلا دوست ندارم ادامه بدم، حتی ۱۰۰ متر، میخوام وایستم و بگم: من تسلیم!- خیلی روزا شده که پاهام درد میکرده و نمیخواستم حتی یه قدم راه برم، میگفتم: نمیتونم با این درد بدوام!میدونم تو هم از این روزا تو زندگیت داشتی، ولی به هر شکلی که شده، بلند شدی و انجامش دادی!باید درس میخوندی، باید خونه رو تمیز میکردی یا هر چیز دیگه‌ای، ولی به هر زحمتی که شده بلند شدی و اون کار رو انجام دادی با این که نمی‌خواستی!- حالا تو به من بگو، آیا لیاقت یه تشویق مَشتی رو نداری؟+ شک نکن که داری!وقتی به هر شکلی که شده، از جام بلند میشم و میرم انجامش میدم، آخرش به خودم میگم که واقعا لیاقت یه تشویق درست و حسابی رو دارم چون من قرار نبود الان اینجا باشم.با تشویق کردن خودم، به خودم یادآوری میکنم که تواناییم بیشتر از اون چیزی که فکر میکنم.دلیل سوم: عشق به خوددویدن بهم یاد داده که به خودم اهمیت بدم و خودم رو دوست داشته باشم. تشویق کردن خودم بعد از دویدن، میشه محبت به خود، عشق به خود!اصلا مهم نیست با چه سرعتی رفتم یا چه مسافتی رو طی کردم، در هر صورت خودم رو تشویق میکنم.اینطوری رابطه خوب و مثبتی با خودم میسازم! این همه جلسات روانشناسی میریم و کتاب میخونیم و ... که با خودمون دوست بشیم، اینطور نیست؟ این یه راه سادشه و قدم اول اینه که با خودمون مهربون باشیم.دلیل چهارم: الگو بودنامیدوارم الهام بخش کسایی باشم که من رو موقع تشویق کردن خودم میبینن. امیدوارم، الگویی باشم برای بقیه تا یاد بگیرن که به خودشون اهمیت بدن و دستاورد هاشون رو، حتی اون کوچیکارو، جدی بگیرن و خودشون رو تشویق کنن. توجه داشته باش یه (ایولا) گفتن به خودت هم خیلی انرژی و انگیزه میده.اینو بدون که تو بهترین شخص برای تشویق کردن و تشویق شدن هستی!</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Tue, 30 Apr 2024 14:58:28 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۴ از ۹۹: در آغوش گرفتن شکست</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B4-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%BA%D9%88%D8%B4-%DA%AF%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%86-%D8%B4%DA%A9%D8%B3%D8%AA-vxn7dcut2x1s</link>
                <description>یه روز عادی مثل بقیه روزا بود. آسمون صاف بود و هوا خنک، آفتاب هم میزد ولی اونقدر گرم نبود، درست به اندازه‌ای بود که هم بتونی از خنکی لذت ببری هم از آفتاب. بخوام به هوای اون روز نمره بدم، میگم 8 از 10. قرار بود 2 دور، دور دریاچه چیتگر بدوایم، مسافت هر دور هم حدودا 6 کیلومتر میشه. طبق معمول شروع کردیم به گرم کردن و منم به این فکر میکردم که تو این هوا دویدن چقدر میچسبه.وقتی تمرین شروع شد، خیلی زود تونستم ریتم دویدنم رو اوکی کنم و سرعتم رو تنظیم کنم. حس قدرت میکردم، حس میکردم میتونم حتی بیشتر از 12 کیلومتر برم. چقدر ساده بودم! همینطور که به دویدنم ادامه میدادم، متوجه شدم که بدنم نمیکشه، نمیتونم با سرعت مربی و بقیه همراهی کنم. اون حس قدرت از بین رفت و جاش رو به ضعف و خستگی داد. متوجه شدم که دارم عقب میوفتم، نمیتونستم برای مدت بیشتری با پیس (Pace) اونا ادامه بدم، نه از نظر فیزیکی و نه از نظر روانی.تجربه شکستدر اون لحظه حیاتی بود که متوجه شدم به مرز شکست رسیدم، واقعا از خودم نامید شده بودم.( I reached my breaking point ) (چس کلاس نباشه، به نظرم انگلیسش بهتر منظورو میرسونه.)تصمیم گرفتم که بقیه رو رها کنم. حتی آروم آروم هم سرعتم رو کم نکردم، یهو وایستادم، یهو تموم شدم. همینطور که بقیه دور میشدن نگاهشون میکردم و اشک از گوشه چشمم سرازیر میشد. شروع کردم به گریه کردن، دست خودم نبود، حس ضعف و شکستی که تجربه میکردم واقعا برام سنگین بود.من تشنه بودم، تشنه بهترین بودن، مخصوصا بهتر بودن از یکی از دوستام توی گروه. انگار که اگه بتونم از اون پیشی بگیرم، دیگه هیچکی نیست که نتونم ردش کنم. اما تو اون لحظه بخصوص بود که متوجه شدم اون تو یه سطح دیگست و من عمرا بتونم بهش برسم. انگار همیشه یجایی ته وجودم این رو میدونستم ولی انکارش میکرد، نمیخواستم بپذیرم، ولی الان دیگه راه فراری نبود و من با واقعیت روبرو شدم.میدونم میدونم، میخواید بگید که موقع دویدن باید خودم رو با خودم مقایسه کنم با من دیروز! نه کس دیگه‌ای، ولی مسئله اینه که اون موقع این رو متوجه نمیشدم، نه به اندازه الان!ادامه مسیر رو دیگه نمیخواستم بدوام، از نظر ذهنی توان دویدن نداشتم، به سمت خط پایان راه میرفتم و گریه میکردم. یکی از دوستام که عقب تر از ما میومد، من رو دید و اومد پیشم، شروع کرد باهام صحبت کردن، با این که نمیدونست از چی ناراحتم، ولی سعی کرد آرومم کنه. خیلی داغون بودم ولی راضیم کرد که ادامه مسیر رو باهاش بدوام و این تمرین رو هم تموم کنم.شکست پایه موفقیت است و وسیله ای است که با آن می توان به موفقیت رسید. - Loa Tzuلحظه آگاهیاون روز احساساتی رو تجربه کردم که قبل از اون هیچوقت تو زندگیم با این شدت تجربش نکرده بودم. ضعف، شکست، نامیدی، تنفر! تنفر از خودم و بدنم که توان رسیدن به معیارهامون نداشت.خیلی بعد تر از اون روز بود که درک کردم باید خودم رو با خودم مقایسه کنم، ولی جرقش اونجا خورد. من قرار نیست با کسی رقابت کنم، مگر با خودم.هر وقت متوجه شدی که داری خودت رو با بقیه مقایسه میکنی، به یاد بیار که هرکسی مسیر خودش رو میره و تنها رقیبی که وجود داره خودتی و تنها رقابتی که اهمیت داره، رقابت با خودته، پیشی گرفتن از خود دیروزته!</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Sat, 27 Apr 2024 08:18:11 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۳ از ۹۹: با دویدن، خودتو بیشتر بشناس</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B0%DB%B3-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%AA%D9%88-%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%AA%D8%B1-%D8%A8%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3-ib8vx0g0vqzp</link>
                <description>این روزا خیلی آسونه که تو مشکلات و درگیری‌های روزمره غرق بشی، اینقدر مشغول کارها و مسئولیت هایی که گردنته بشی که خودت رو فراموش کنی. این جور مواقع بهتره که یه قدم به عقب برداری و یه نگاهی به خودت بندازی، بری به سفری برای خودشناسی.چیزی که میگم شاید به نظرتون مسخره بیاد ولی راهی که پیشنهاد میکنم دویدن! چون هم از نظر روانی و هم از نظر فیزیکی آدم رو قوی میکنه و کمک میکنه که دوباره با خودت ارتباط برقرار کنی، حالا در ادامه بیشتر توضیح میدم که یعنی چی!تجربه دویدنصدای ریتمیک گام گذاری روی زمین، باد ملایمی که صورت رو لمس میکنه و جریان حرکتیی که بدن توش قرار میگیره، حس آزادی رو ایجاد میکنه، حسی که جای دیگه عمرا بتونی تجربش کنی.همینطور که داری از محدوده امنت خارج میشی و روزمرگی هاتو کنار میزاری، آماده میشی تا تجربیات جدید رو لمس کنی و پا به دنیای ناشناخته ها بزاری، دنیایی که هرچی بیشتر درش غرق بشی، تورو به خودت نزدیکتر میکنه، مثل مدیتیشن!دویدن به عنوان مدیتیشنخیلی وقته که اثبات شده دویدن هم نوعی از مدیتیشن به حساب میاد. وقتی میدویی، بدنت وارد مرحله‌ای میشه که ذهنت رو درگیر زمان حال میکنه، این ذات دویدن! کاری میکنه که افکار مزاحم رو رها کنی و فقط رو ریتم تنفست و فرم دویدنت تمرکز کنی.این مدل مدیتیشن، شرایط رو برای فکر کردن به موضوعات مختلف زندگی مهیا میکنه، بازنگری اونا،  البته این‌بار با استرس و اضظراب کمتر، با دیدی بازتر. همینطور که میدویی، میتونی افکار، احساسات و باورهات رو مرور کنی و درک عمیق‌تری از خودت و زندگیت بدست بیاری.شفاف سازی درونی با چالش های بیرونیدویدن چیزی بیشتر از یه ورزشه، بیشتر از یه چالش جسمی، دویدن یجور چالش ذهنی هم به حساب میاد. زمانی که داری تلاش میکنی سریعتر بری یا مسافت بیشتری رو طی کنی، با محدودیت هات روبرو میشی، میفهمی حدت کجاست و یاد می‌گیری که چطور از اونا گذر کنی و اونارو بشکونی. دویدن مجبورت میکنه که بیشتر درون خودت کند و کاو کنی و به توانایی‌هات پی ببری.هروقت که به یکی از این چالش ها غلبه کنی، حس قدرت میکنی، اعتماد به نفست زیاد میشه و این حس به ابعاد دیگه زندگیت هم نفوذ میکنه و بهت کمک میکنه تا به مشکلاتت هم غلبه کنی ولی این‌بار، با ایمان بیشتری به خودت با اونا روبرو میشی.قدرت تنهاییدویدن میتونه فرصت ناب و کمیابی برای تجربه کردن تنهایی باشه، ولی از جنس دیگه‌ای!همه در زندگیمون احساس تنهایی میکنیم ولی این حس، همراه با غم و ناراحتیه، حالا چی میشه اگه بهتون بگم که میتونه اینطور نباشه، حداقل برای یه بازه زمانی کوتاه، میتونیم از تنهایی لذت ببریم و اینقدر برامون عذاب آور نباشه. نکته مهم اینه که در این زمان، ما خودمون انتخاب میکنیم که تنها باشیم، نه این که تنهایی بهمون تحمیل بشه.وقتی کفشت رو پات میکنی و شروع به دویدن میکنی، انگار که دغدغه ها و حواس پرتی های روزمره رو توی یه کوله پشتی میچپونی و میزاریش زمین و میری، ولش میکنی!حالا که تنهایی و ذهنت رو ایزوله کردی و صدا های بیرونی رو قطع کردی، میتونی صدا های درونیت رو بشنوی و به درک عمیق تری از خودت برسی، خودت رو بیشتر بشناسی ، با خودت رفیق شی و ارزش و باورهات رو بیشتر بشناسی.</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Tue, 23 Apr 2024 18:16:22 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۲ از ۹۹: دویدن چقدر سختهه!!!</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D9%BE%D8%B3%D8%AA-%DB%B2-%D8%A7%D8%B2-%DB%B9%DB%B9-%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF%D9%86-%DA%86%D9%82%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%AE%D8%AA%D9%87%D9%87-gczgiwdhxwis</link>
                <description>بعد از گذشت ۲ سال دویدن رو شروع کردم و باید اینو بگم که اصلا فکر نمیکردم دویدن اینقدر سخت باشه.به خاطر استعداد بدنم دویدن به نسبت خیلیا برام آسون تر بود و تو خیلی از تمرینا اون فشاری که بقیه حس میکردن رو حس نمیکردم برای همین همیشه به نظرم آسون بود ولی الان که دیگه بدنم آمادگی قبل رو نداره واقعا میفهمم بقیه چی میکشن! ...چقدر سخته!امسال دویدن رو با روزی ۲۰ دقیقه شروع کردم. به عنوان یه چالش استارتش زدم و اسمشم گذاشتم #daretodo20 قرار بود تو ۲۰ روز، روزی ۲۰ دقیقه یه کاریو که برامون مفیده رو انجام بدیم. تو پیج اینستاگرامم مطرحش کردم که بقیه رو هم با خودم همراه کنم. از این چالش لذت میبردم تا این که با چالش سال نو تهران کلاب روبرو شدم.هر سال تهران کلاب یه چالش میزاره که مردم رو تشویق به دویدن کنه، چالش امسالش روزی ۱۰ کیلومتر بود. منم خر شدم و شرکت کردم. همزمان داشتم به این فکر میکردم که یعنی بدنم آمادگی یه همچین فشاری رو داره؟ چون حتی واسه همین ۲۰ دقیقه هم داشت بهم فشار میومد، چه برسه به روزی ۱ ساعت.(۱۰ کیومتر دویدن برای من حدود ۱ ساعت طول میکشه)بعد از انجام روز ۳وم این چالش میتونم این رو بگم که بدنم اصلا آمادگیش رو نداره.دویدنم همراه با عذاب شده! درسته، انجامش میدم و چالش رو تموم میکنم ولی بدنم بعد از کیلومتر ۵ دیگه زیر فشاره و منم به هر بهونه‌ای شده فقط ادامه میدم که تموم شه. میتونم بگم به نسبت روزی ۲۰ دقیقه، این یکی واقعا برام چالش حساب میشه.هر وقت به دوستام میگفتم بیاید بریم با هم بدوایم، میپیچوندن. الان تازه میفهمم چرا. دویدن واقعا سخته!</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Sat, 20 Apr 2024 11:20:48 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۱ از ۹۹: اهمیت نوشتن تمرین‌های ورزشی</title>
                <link>https://virgool.io/@sepehrmoonesi/%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%AA-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%AA%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%88%D8%B1%D8%B2%D8%B4%DB%8C-g3xvq6pyw5zq</link>
                <description>journalingچند وقت پیش رفته بودم پیش یکی از دوستام که ترید کار میکنه، قرار بود یه توضیح مختصری تو این زمینه بهمون بده وسطای کار یکم هیجان‌زده شد و جلو جلو یسری چیزارو بهمون نشون داد.بین چیزایی که داشتم میدیدم، یه چیزی خیلی نظرم رو جلب کرد. بقیه دوستام به اعداد و ارقام توجه میکردن و تکنیک‌هایی که توضیح میداد، اما من داشتم چیز دیگه‌ای رو میدیدم.فایل ژورنال ترید‌هاش!اون تموم معاملاتی که انجام داده بود رو ریز به ریز ثبت کرده بود. زمانش، مقدارش، سود و ضررش، حتی احساسش.چیزی که می‌دیدم خیلی برام عجیب بود، چرا یه تریدر باید اینارو بنویسه؟فقط عدده دیگه، همش هم تو سیستم ثبت میشه و میتونی بهش دسترسی داشته باشی٬ چرا باید به خودت زحمت بدی و بنویسی ؟برای همین ازش پرسیدم و اون اهمیتش رو بهم توضیح داد که اینکار چقدر در آینده میتونه مفید باشه. این که بفهمی چه روندی رو داری میری یا کجا اشتباه کردی اونم در یک نگاه خیلی تاثیر گذاره. بعد این سوال به ذهنم اومد که چرا ما با تمرینامون یه همچین کاری نمیکنم؟فقط به خاطر اینکه همش تو استراوا یا ساعت ورزشیمون ثبت میشه دیگه دلیلی نمیبینم جایی بنویسیمش.وقتی دوباره خواستم تمرینام رو شروع کنم، دوست داشتم بتونم خودم رو با من ۴ سال پیش مقایسه کنم و ببینم الان نسبت به اون موقع چطور دارم پیش میرم. دوست داشتم بدونم روند پیشرفتم چطور بوده! چه رژیمی گرفته بودم و چه تاثیری روی بدنم گذاشته بوده؟ دوست داشتم تمام ریزه کاری هام بفهمم.اینطوری میتونستم روندی که طی کرده بودم رو تحلیل کنم و بفهمم کجا اشتباه رفتم که ایندفعه اون اشتباه رو نکنم یا اینکه بفهمم چه کاری کردم که برام مفید بوده و باعث شده پیشرفت کنم که باز هم اون کار رو انجام بدم.ولی متاستفانه غیر از اکتیویتی‌های استراوام هیچی نبود. حتی داخل توضیحاتشون هم هیچی ننوشته بودم.اینجا بود که فهمیدم چقدر اشتباه کردم!داکیومنت کردن خیلی مهمه، مخصوصا وقتی که داری کاریو حرفه‌ای انجام میدی.برای همین ایندفعه یه فایل اکسل درست کردم که همه چیز  رو توش ثبت میکنم. عملا اضافه کاریه ولی خب مگه چقدر وقتمو میگیره، 5 دقیقه؟documentingیکی از اطلاعاتی که برام خیلی مهمه، حسیه که نسبت به اون تمرین داشتم. به تمرین نمره میدم، و یه توضیح مختصری دربارش مینویسم، مثلا اینکه با کی دویدم، هوا چطور بود، درد داشتم یا نه و ... اینطوری میتونم بفهمم تمریناتم داره چه روندی رو طی میکنه و هر وقت که مشکلی به وجود بیاد میتونم جلوش رو بگیرم یا حداقل بفهمم از کجا شروع شده چون خیلی وقتا یادم میره که شروعش کی بوده یا این که اوش چطور بوده.مخصوصا درد‌هایی که تجربه میکنیم. این که کی شروع شدن، چقدر ادامه پیدا کردن و آیا خوب شدن و از بین رفتن یا نه، بدتر شدن؟! آگاه بودن نسبت به این مسائل تو مسیر خیلی بهمون کمک میکنه.داکیومنت کردن و ژورنال کردن از واجباته! اینطور فکر نمیکنی؟</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Fri, 22 Mar 2024 00:28:13 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>پست ۰۰: من اومدم...</title>
                <link>https://virgool.io/Sakkoo/post0-nutwomj06rks</link>
                <description>امروز ۲۷ ام اسفد ۱۴۰۲ هست.صرفا میخواستم اعلام حضور کنم و بگم که منم اینجام و از این به بعد هم قراره بیشتر باشم.پلتفرم ویرگول رو انتخاب کردم چون محیط ساده و راحتی داره و میتونم بدون دردسر محتوایی که مد نظرم هست رو پخش کنم. خیلی وقت پیش باید شروع میکردم ولی هنوز هم دیر نیست. البته که نوشتن هم بلد نیستم. نمیتونم اونطور که باید مطالب رو به مخاطب برسونم و این بهونه‌ایه که بتونم این مهارت رو هم به دست بیارم.برای سال جدید خیلی برنامه دارم و میخوام خودم رو جلو جلو آماده کنم. حدود ۲ ساله که دارم سعی میکنم برند شخصیمو راه بندازم و تا الان خیلی اشتباهاتی که یه نفر ممکنه تو این مسیر انجام بده رو انجام دادم و سرم بارها به سنگ خورده. خیلی تجربه به دست آوردم و البته که بازم جا داره.ولی از اینجا به بعد دیگه بسه. دیگه نمیخوام به عمد شکست بخورم. میخوام از تجربیاتم استفاده کنم.اگه به ورزش، علی‌ الخصوص دویدن علاقه دارید بهتون پیشنهاد میکنم که در سال جاری فعالیت منو دنبال کنید.۴ سال تجربه ورزشی دارم که ۲ سالش رو حرفه‌ای تمرین میکردم. نمیگم مسابقات زیادی بودم چون نبودم. ۲ تا مسابقه بزرگ بیشتر نتونستم شرکت کنم ولی از همون هم تجربه خوبی بدست آوردم.سعی میکنم خودم رو به روز نگه دارم و مطالعه داشته باشم و مطالبی رو به اشتراک بزارم که به نظرم کمتر درموردش صحبت شده. اگه برای من سوالش پیش اومده، پس قطعا برای کس دیگه‌ای هم پیش اومده.خلاصه که این منم و امیدوارم بتونم در سال جاری به خیلیا تو این مسیر کمک کنم.</description>
                <category>سپهر مونسی</category>
                <author>سپهر مونسی</author>
                <pubDate>Sun, 17 Mar 2024 22:43:15 +0330</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>