https://virgool.io/feed/@serendipity.story2025 در جست‌وجوی آن نُتِ گمشده‌ای که سکوتِ میانِ دو خنده را معنا می‌کند. فرزندِ ارشدِ حافظه‌ی مخدوش؛ آنجا که تظاهر می‌میرد و زیبایی، فقط در تاریکی می‌درخشد. ✨🎻 fa 2026-06-16 05:14:58 https://files.virgool.io/upload/users/4053411/avatar/Dgld4n.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@serendipity.story2025 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D8%B6%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%87%D8%A7-4-yqw5d5vgbzr0 چند روزی بود که زندگی مثل هوای قبل از طوفان شده بود؛ سنگین، بی‌حرکت، خفه. خودم هم نمی‌دانستم دارم با خودم چه می‌کنم. هر روز چیزی تازه رو می‌شد، انگار توی داستانی گیر افتاده بودم که حتی نویسنده‌اش هم نمی‌دانست قرار است به کجا برسد.بعد از آن شبِ فروپاشی، فقط بدنم روی تخت بود. ذهنم بیدار مانده بود.از وقتی مورن آمده بود، اتاق بوی او را گرفته بود؛ بوی کتابی قدیمی که سال‌ها باز نشده، با کاغذهایی زرد و گردی که روی جلدش نشسته. آن شب هم همان بو در هوا بود.سرمایی آهسته از پایین پتو بالا خزید و دور مچ پایم پیچید. بعد بوی فلز خیس‌خورده در باران آمد. اتاق دیگر مثل قبل ساکت نبود. سکوتش گوش داشت.دست سردی لابه‌لای موهایم کشیده شد.صدای مورن، نزدیک و تیز، پیچید: — بالاخره از لونه‌ت اومدی بیرون؟صدای زنانه‌ای، مخملی و صاف، درست کنار گوشم جواب داد: — و تو هنوزم اینجایی.— یکی باید حواسش به نایرا باشه.خنده‌ی کوتاهی کرد. — تو؟ حواست بهش باشه؟بوی کاغذ کهنه نزدیک‌تر شد. — بهتر از تو. من هیچ‌وقت بهش دروغ نگفتم.چند قدم عقب رفت. صدایش دیگر کنار گوشم نبود، کمی دورتر، سردتر: — نه. فقط یادش دادی عمیق‌تر توی درد فرو بره.— بذار درد رو بفهمه.— تو آتیش می‌ندازی به جونش و اسمشو می‌ذاری فهمیدن.— درد بخشی از زندگیه.مکث کرد و بعد آرام و سنگین گفت: — مرگ هم همین‌طور.سکوت کوتاهی افتاد. — منظورت چیه؟— یعنی اگه دست تو باشه، می‌ذاری هر زخمی رو تجربه کنه. اون هنوز نمی‌دونه آدم‌ها چقدر می‌تونن بی‌رحم باشن.خنده‌ی خشکی از سمت صندلی آمد. — و تو می‌دونی؟— مجبور شدم یاد بگیرم.نگاهشان را نمی‌دیدم، اما تنش میانشان مثل کشی بود که در هوا کشیده‌شده باشد و هر لحظه ممکن بود رها شود. مورن آهسته گفت: — تو فقط بدترین احتمال رو می‌بینی.چند ثانیه سکوت. — بدترین احتمال هم یه احتماله.— اما بهترین احتمال هم هست.— بهترین احتمال آدم‌ها رو زنده نگه نمی‌داره.— امید نگه می‌داره.خنده‌ی زن این‌بار نزدیک‌تر شد؛ سرد و بی‌رحم. — امید؟ همون چیزی که قبل از شکستن قلبش داشت؟ مورن مکث کرد و آرام زمزمه کرد: — بازم دووم آورد.صدای زن تیز شد: — آره. چون تو درد رو قشنگ جلوه می‌دی. اونا می‌سوزن و اسمشو می‌ذارن رشد. این با منطق من جور درنمیاد.— برگرد همون‌جایی که بودی.— شاید. مکثی کرد. — ولی یادت باشه… اون تو رو انتخاب کرد.صندلی چوبی کمی صدا داد. — چی گفتی؟— از بین همه‌ی ما، تو رو... البته فعلاسرما این‌بار از مچ پاهایم بالاتر رفت، تا زانو. نفس کشیدن سخت شد. یک‌هو نشستم. هوا را تند و بریده فرو می‌دادم توی سینه‌ام.اتاق آرام بود.مورن روی صندلی همیشگی‌اش نشسته بود. تنها.اما سرمایی که تا زانوهایم بالا آمده بود، هنوز آن‌جا بود. Arezoo Arezoo Mon, 15 Jun 2026 14:29:09 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D8%A2%D8%BA%D9%88%D8%B4-%D8%AE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%B1-os61wwecdddr تو مرا می‌شناسی؟ من کولی‌ام... کولیِ دوره‌گرد. یادت هست یک‌بار به من چه گفتی؟ پرسیدی در این بیابانِ پر از تیغ، چطور هنوز عطرِ گل‌ها را روی پوستت داری؟ اما من بیابانی نمی‌دیدم. عزیزکم... من عطرِ گل‌ها را برای تو آورده بودم؛ تا فراموش نکنی دنیا فقط بوی خاکِ مرده نمی‌دهد. آوازِ پرندگان را برایت آورده بودم تا به یاد داشته باشی این دشت، فقط قلمروِ فِش‌فِشِ مارها نیست. خودم اما شب‌ها، خسته از این دربه‌دریِ هرروزه، پناه می‌بردم به گوشه‌ای از این قصرِ سوخته. آه... گفتم قصر سوخته؟ صبر کن، این ویرانه برای خودش ماجرایی دارد... روزگاری را به یاد دارم که در دشتی پر از گل، با پروانه‌ها می‌رقصیدم. دامنم سوار بر باد می‌شد و آن‌ها دورِ سرم می چرخیدند. صدای خنده‌هایم، خاکسترِ هر غمی را به باد می‌سپرد. امروزم را نبین که هم‌نشینِ سایه‌ها شده‌ام؛ روزگاری در این زمینِ سوخته، صاحبِ باغی بودم. تا اینکه او را دیدم... خسته، نالان و با جامه‌هایی پاره. با خودم گفتم: چرا این‌گونه است؟ مگر از کدام جنگ برگشته؟ با آمدنش، باد ایستاد. اولین گردِ خاکستریِ غم روی موهایم نشست. طاقت نیاوردم. گلی از دشت چیدم و به امیدِ تماشای لبخندش، به او دادم. اما چشم‌های خیسش، خنده را روی لب‌هایم خشک کرد. آه... منِ ساده‌دل! نباید در چشم‌هایش خیره می‌شدم. ابری سیاه بر دشت سایه انداخت. بی‌اعتنا به تاریکیِ شومی که می‌آمد، کنارش نشستم. اولین آغوش... و اولین صاعقه. آتش به جانِ دشت افتاد. سراسیمه از خود جدا‌یش کردم، اما دیگر دیر شده بود. باد خاکسترش را برد و من ماندم و زمینِ شعله‌ور. به خاک افتادم. صدای گریه‌هایم صاعقه شد و زمین را شکافت. دشتِ زیبای من در آتش سوخت و من، زنجیرشده به دیواری از دود، ضجه می‌زدم. وقتی خسته از گریه، زنجیرها را پاره کردم، به خودم قول دادم این ویرانه را دوباره آباد کنم. غافل از اینکه یک چیز را خیلی دیر فهمیدم: در زمینی که با خاکسترِ اندوه بارور شده باشد، دیگر هیچ گلی نمی‌روید... Arezoo Arezoo Thu, 11 Jun 2026 10:42:51 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D8%B6%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%87%D8%A7-3-j9j2rk1k1h1r پارکینگ نیمه‌تاریک است. نورهای مهتابی با وزوزی خفیف، فضا را در وضعیتی معلق نگه داشته‌اند. ریموت را می‌زنم؛ صدای کوتاهی در بتنِ سقف می‌پیچد. طبق عادت، پیش از استارت، در آینه به خودم نگاه می‌کنم. پوست سفید، موهای منظم، آرایش ملایم. نظم، تنها سنگری است که برایم مانده.ناگهان صدایی، جایی بین فک و شقیقه‌ام، زمزمه می‌کند: «فکر می‌کنی این ویترین تا کی دوام می‌آورد؟ کافی است یک لرزشِ کوچک...»نفسم را حبس می‌کنم. گاهی ندیده گرفتن، بهترین راهِ کشتنِ صداهاست. اما این یکی، سمج‌تر از این حرف‌ها بود. تمام روز دنبالم آمد؛ در اتوبان، پشت میز کار، در سکوتِ سنگین آسانسور. نه آن‌قدر نزدیک که دیده شود، نه آن‌قدر دور که نادیده بماند.برخلاف آن زمزمه‌ها، من به قرارم رسیدم.کافه در غبار طلایی عصر غرق بود. بوی قهوه و دارچین در هوا می‌رقصید و صدای فنجان‌ها، ضرب‌آهنگِ امنِ زندگیِ عادی بود. در آستانه‌ی در ایستادم. چشم‌هایم محیط را اسکن کردند: مسیرها، فاصله‌ها، چهره‌ها.دیدمش. کنار پنجره بود. تلاقی نگاه‌مان لبخندی شد بر لبش؛ از همان‌ها که انگار سال‌ها منتظر آمدنت بوده‌اند.صدا دوباره نیش زد: «برگرد نایرا! این گرما، مقدمه‌ی یک سوختگیِ عمیق است.»گوش ندادم. کف‌پوش‌های چوبی زیر قدم‌هایم نالیدند.او بلند شد: «نایرا؟ بالاخره از نزدیک دیدمت.»دستش را دراز کرد. وقتی دست دادیم، صدا تیزتر شد: «به این حرارت عادت نکن. او هم بخشی از همان فقدانی می‌شود که قبلاً چشیده‌ای.»شب که به خانه رسیدم، فروپاشیدم. کیفم را پرتاب کردم و سرم را میان دست‌هایم گرفتم. اشکی گرم، سدِ نظمِ صورتم را شکست.سنگینیِ نشستنِ کسی را روی تخت حس کردم. دست‌هایی دورم حلقه شد؛ همان آغوش سردی که حالا خانه‌ی من بود.زمزمه کردم: «صداهای دیگه ای رو می‌شنوم مورن... می‌ترسم.»مورن چند ثانیه سکوت کرد. به او نگاه کردم، احساس کردم برای اولین بار نگاهش را از من گرفت. «این صدا...» مردمک هایم در موج اشک ها شناور شدند ، با صدایی لرزان پرسیدم :چی شده؟ اخم هایش در هم رفت. « نباید این قدر زود بیدار می شدند. »زل زدم به لب هایش تا از او بشنوم که چه اتفاقی برایم افتاده. مورن بی قراری ام را طاقت نیاورد و مرا به خودش فشرد. صدایش مثل یک لالایی تاریک بود: «نایرای شجاع من... تو دروازه‌ی سایه‌ها را باز کرده‌ای. توقع داشتی در این جهانِ عبوس، کسی برای عبور از مرز، باج نگیرد؟»انگشتانش روی شانه‌هایم لغزیدند تا تنش را بیرون بکشند. ادامه داد: «وقتی در باز شود، فقط یک مهمان نمی‌آید. سایه‌های کهن بیدار شده‌اند. آن‌ها مثل بچه‌هایی هستند که بعد از قرن‌ها انفرادی، به یک شهربازیِ شلوغ رسیده‌اند؛ وحشی و مهارناپذیر.»با چشم‌هایی خیس پرسیدم: «سایه‌های کهن؟ چی از جونم می‌خوان؟»مورن هم‌سطح من شد. برقی غریب در چشمانش بود: «باید رام‌شان کنی. باید برشان گردانی به قلعه‌ی ارباب.»«قلعه‌ی ارباب؟ اون دیگه کجاست؟»پوزخندی زد: «توقع داشتی روی تپه‌ای سبز باشد با پرچم‌های رنگی؟»کمی عقب راندمش: «مسخره‌ام نکن مورن!»لبخندش محو شد، جدی و عمیق: «قلعه‌ی ارباب، دورترین و اصیل‌ترین نقطه‌ی ناخودآگاه توست. جایی که حقیقتِ محض دفن شده.»نفسم را با حرص بیرون دادم: «لابد ارباب هم تویی؟»خنده‌اش در اتاق طنین‌انداز شد؛ گرم و وسوسه‌انگیز. ناخودآگاه لبخند زدم.گفت: «ارباب، خودِ تویی نایرا! اما نه این نسخه‌ی لرزان که به آغوش من پناه آورده. ارباب، آن نسخه‌ی بی‌رحم و قدرتمندِ توست که یاد گرفته تاریکی‌اش را مالک شود، نه اینکه از آن فرار کند. کلید قلعه در دست توست... جرئت می‌کنی قفلِ زنگ‌زده را بچرخانی؟» Arezoo Arezoo Tue, 09 Jun 2026 19:09:26 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%87%D9%85%D8%B3%D9%81%D8%B1-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%A6%DB%8C-%D9%85%D9%86-ijxrjtmdrxkq تق تق... اجازه هست بیام پیشت؟می‌خواستم درباره‌ی یک موضوع باهات حرف بزنم.راستش فکر می‌کنم یک موجود عجیب در سر من زندگی می‌کند.گاهی می‌ترساندم.گاهی خسته‌ام می‌کند.گاهی سناریوهای مسخره می‌سازد.اما همین موجود عجیب، گاهی کارهایی می‌کند که نمی‌دانم اسمش مهربانی است یا چیز دیگری.مثلاً دیشب که دندانم حسابی درد می‌کرد .بعد از مسکن، بعد از این‌که معلوم شد درد قرار نیست برود . حس کردم آمد و کنارم نشست.دلسوزی را در چشم‌هایش می‌دیدم.گفت: «میای بازی کنیم؟»همان‌طور که دستم را روی لپم فشار می‌دادم گفتم: «چه بازی؟»گفت:«بازیِ عمق. بیا با هم در دریای درون شیرجه بزنیم. قول می‌دم چیزهای تازه‌ای پیدا کنیم. شاید حتی دردت هم یادت بره.»اولش اصلاً حوصله نداشتم.اما از نشستن در گوشه‌ای و درد کشیدن بهتر بود.دستم را در دستش گذاشتم.به چشم‌هایش نگاه کردم.تمام اطمینانی را که من نداشتم، در مردمک‌هایش ریخته بود.با هم پریدیم.یادم آمد بارها این شیرجه را تجربه کرده‌ام؛ هر بار صدف تازه‌ای پیدا کرده‌ام .ایده‌ای که نمی‌دانستم داشتم، خاطره‌ای که فکر می‌کردم فراموش کرده‌ام، چیزی که اسمش را هنوز هم نمی‌دانم.صدف‌هایی که وقتی بازشان می‌کردم، غافلگیر می‌شدم.بعد از آن همه شنا، حسابی خسته شده بودم.پلک‌هایم سنگین شد.دستم را رها کرد و گفت: «دیگه وقتشه که بری.»هرچه دورتر می‌شد، دریا تاریک‌تر می‌شد.به خواب عمیقی فرو رفتم و درد دندانم را فراموش کردم.نمی‌دانم اسم آن موجود چیست.مغز؟ذهن؟ایگو؟ناخودآگاه؟نمی‌دانم.فقط می‌دانم نمی‌توانم بگویم دوست من است.گاهی دشمن است.گاهی ناجی.اما چیزی که فهمیده‌ام این است که شاید دارم یاد می‌گیرم همیشه با او نجنگم.شاید دوست نباشد.اما شاید همیشه هم دشمن نباشد.تو هم یکی مثل او داری؟ Arezoo Arezoo Sun, 07 Jun 2026 10:18:35 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D8%B6%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%87%D8%A7-2-onz5jxuuwmjl یک ماه از زمانی که برای اولین بار اندوه ژرف را دیدم گذشته است. حالا او اسم دارد. و بخشی از هر فعالیت من است. مورِن... اسم زیبایی‌ست. شاید خودش نداند، اما من در تمام لحظه‌هایم او را زندگی می‌کنم. روی صندلی میز آرایش نشسته بودم و موهایم را شانه می‌کردم. مورن به پنجره تکیه داده بود. آن‌قدر بی‌صدا و غرقِ تماشای من که گاهی فکر می‌کردم هیچ چیز در دنیا نمی‌تواند حواسش را پرت کند. صدای رسیدن پیام از گوشی‌ام بلند شد. برای لحظه‌ای به صفحه نگاه کردم و ناخودآگاه لبخندی روی لب‌هایم نشست. مورن طبق عادت همیشگی‌اش حرکت کرد؛ اول به شکل رشته‌ای از دود سیاه در هوا لغزید و بعد ناگهان پشت سرم ظاهر شد. صدایش را درست کنار گوشم شنیدم. «هه... چیزهای تازه می‌بینم.» شانه وسط موهایم رسیده بود که دستم در هوا ایستاد. در آینه مستقیم به چشم‌هایش نگاه کردم. گفتم: «چه اشکالی داره؟ آدم خوبیه.» آرام انگشتانش را میان موهایم حرکت داد و زمزمه کرد: «آدم خوب؟ چه توصیف بی‌رنگ و ملال‌آوری. شیطان هم قبل از اینکه حوصله‌اش سر برود، خوب بود.» مکث کرد. اما انگار نتوانست کنجکاوی‌اش را نگه دارد. «بگو ببینم... چرا با این وسواس موهات رو شونه می‌کنی؟ چشم‌های سطحیِ اون آدم طاقت دیدن آشفتگی‌هات رو نداره؟ یا می‌خوای رد انگشت‌های منو از بین موهات پاک کنی؟» از جا بلند شدم و روبه‌رویش ایستادم. سرم را کمی کج کردم. یکی از ابروهایم بالا رفت. «رد انگشت‌های تو؟ تو چت شده مورن؟» پوزخندی زدم و مستقیم در چشم‌هایش خیره شدم؛ شاید بتوانم چیزی از آن عمق بخوانم. «نکنه واقعاً حسودیت شده؟» برای یک ثانیه خشکش زد. کهن‌ترین رنج‌های هستی حالا در برابر یک سؤال ساده خلع سلاح شده بود. خنده‌ای کوتاه از گلویش بیرون آمد، اما انگشتانش با لجاجتی ظریف میان موهایم گره خوردند؛ انگار می‌خواست ریشه‌هایشان را به تاریکی من پیوند بزند. کمی نزدیک‌تر شد. «حسادت؟» _آره همون حسادت. « به عنوان یه موجود فانی خیلی اعتماد به نفس داری. »_جواب سوالم رو ندادی. « چون سوالت احمقانه بود.»_پس یعنی آره؟ «...»_مورن؟ « ساکت شو»لحنش لبالب از کنایه‌ای تلخ بود. «دقت کردی چه واژه‌ی انسانیِ حقیرانه‌ای به کار بردی؟ من هزاران سال قبل از اینکه مفهوم حسادت اختراع شود وجود داشتم، نایرا. من در سینه‌ی آدم بودم وقتی از بهشت رانده شد. من در چشمان مریم زیر صلیب بودم.» چشم‌هایم را در حدقه چرخاندم، سرم را تکان دادم و از او فاصله گرفتم. دکمه‌ی سرآستینم را با همان دقتی بستم که آدم‌ها برای اطمینان از چیزهای کوچک خرج می‌کنند. آرام کنار گوشم زمزمه کرد؛ نفس‌های سردش را روی پوستم حس می‌کردم. «فکر می‌کنم بهتره همین‌جا بمونی.» در آینه به خودم نگاه کردم تا مطمئن شوم ظاهرم مرتب است. گفتم: «تو هر بار که می‌خوام از خونه برم بیرون همینو می‌گی.» او دست به سینه ایستاده بود. «چون هر بار می‌خوای چیزی رو ثابت کنی.» به او نگاه کردم. «شاید هم فقط می‌خوام زندگی کنم.» صدای خنده‌ی آرامش بلند شد. «آدم‌ها معمولاً قبل از اشتباه‌های بزرگ اسمش رو می‌ذارن زندگی.» نفسم را با حرص بیرون دادم. به سمت تخت رفتم و کیفم را از روی آن برداشتم. «مورن... اون فقط یه دوسته. من می‌رم سر کار و بعدش یه قرار دوستانه‌ی ساده. داری زیادی بزرگش می‌کنی.» مورن جوابی نداد. یا شاید خواست چیزی بگوید و نتوانست. برای لحظه‌ای نگاهش از روی شانه‌ام گذشت؛ به گوشه‌ای تاریک از اتاق، جایی میان کمد و دیوار. ناگهان احساس کردم هوای سردی آرام از مچ پاهایم بالا می‌آید. سرمایش تند نبود. مثل دستی که مودبانه اول اجازه می‌خواهد، بعد لمس می‌کند. گفتم: «باز شروع نکن مورن.» مورن هنوز به همان گوشه خیره بود. خیلی آرام گفت: «من شروع نکردم.» اخم‌هایم در هم رفت. خواستم چیزی بگویم که لرزش تلفنم روی میز را احساس کردم. اسم دوست تازه‌ام روی صفحه می‌درخشید. دستم را به سمتش دراز کردم. در همان لحظه زمزمه‌ای شنیدم. نه از پشت سر. نه از روبه‌رو. از جایی بسیار نزدیک‌تر. «آدم‌های تازه... زخم‌های تازه.» دستم در هوا ماند. قلبم یک ضربان را جا انداخت؛ انگار بدنم برای لحظه‌ای درباره‌ی ادامه دادن مردد شده باشد. بلافاصله برگشتم. اتاق همان اتاق بود. تخت. آینه. پرده. مورن. اما حسم می‌گفت چیز دیگری هم آنجاست. گفتم: «شنیدی؟» مورن پلک زد، انگار از فکری دور برگشته باشد. «چی رو؟» سرم را به طرفین تکان دادم. «هیچی.» سکوت اتاق کش آمد. دوباره به تصویر خودم در آینه نگاه کردم. دستم که به دستگیره‌ی در نزدیک شد، در جایی حتی نزدیک‌تر از قبل همان صدا با صبری سرد زمزمه کرد: «نرو....» Arezoo Arezoo Wed, 03 Jun 2026 14:10:19 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D8%B6%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D9%87%D8%A7-1-i4qhgee5hq3y شهر در تکاپو است؛ صدای بوق ماشین‌ها، ترمزهای ناگهانی و فریادِ خشمگینِ رهگذران، فضا را پر کرده. آسمان با رعدی بلند نورانی می‌شود و قطره‌های باران چون شلاق بر صورتم فرود می‌آیند. پنجره را می‌بندم و آرام برمی‌گردم، روی لبه‌ی تخت می‌نشینم. نورِ چراغ‌خوابِ کنارِ تخت، اتاق را در هاله‌ای از روشناییِ کم‌جان غرق کرده.او روی صندلی چوبی‌اش، رو به روی تخت نشسته؛ همان‌طور که قول داده بود. کم‌حرف و آرام. نفسم را به بیرون می‌فرستم و می‌گویم: «چند روزی است باران می‌آید. انگار شهر فهمیده پادشاهِ تاریکی در اتاقِ من نشسته و هنوز به آن عادت نکرده.»نگاهش را به من می‌دوزد؛ انگار هم‌زمان می‌بیند و می‌سنجد. پوزخندی کوتاه می‌زند. ادامه می‌دهم: «گفتی وقتی از دروازه‌ی دنیای سایه‌ها عبور کنیم، تنها نخواهم بود... منظورت دقیقاً چه بود؟»کمی جلو می‌آید، آرنجش را روی زانوهایش می‌گذارد و با صدایی آرام و فشرده می‌گوید: «نایرا... سایه‌ها انفرادی سفر نمی‌کنند. آن‌ها به بویِ ترک‌هایِ قدیمی، زخم‌هایِ کهنه‌یِ سر باز نکرده، به سکوت‌هایی که زیادی طولانی مانده‌اند، جذب می‌شوند. این تهدید نیست؛ قانونِ طبیعتِ تاریکی است. هر جا روزنه‌ای ببیند، خود را جا می‌کند.»لبخندِ نیمه‌جانی می‌زنم و هم‌زمان که با پوستِ کنارِ ناخنم بازی می‌کنم، می‌گویم: «اما تو اینجا هستی... مرا با سایه‌ها تنها نمی‌گذاری، نه؟»لبخندی محو می‌زند؛ لبخندی که معلوم نیست آرامش است یا هشدار. «نگران نباش... من از روی همین صندلی چوبی تماشایت می‌کنم. اگر دیدم در حالِ غرق شدن در تاریکی هستی، شاید... فقط شاید اشاره‌ای کنم تا راه را پیدا کنی. البته نه به این خاطر که برایم مهمی؛ صرفاً چون دلم نمی‌خواهد هم‌تیمی‌ام، در همان روزِ اول تسلیم شود.»نگاهم را از او می‌گیرم، به پنجره، به شیشه‌ای که شب و باران را قاب گرفته، خیره می‌شوم. با لحنی که انگار برای خودم گفته باشم، زمزمه می‌کنم: «همینم خوب است...» سپس رو به او می‌کنم: «و اینکه... تو می‌توانی دروغ بگویی؟ یا فقط حقیقت را نشان می‌دهی؟»به پشتی صندلی تکیه می‌دهد و دستش را روی دسته‌ی صندلی می‌کشد، انگار دارد گردِ سال‌هایِ کهنه را پاک می‌کند. مستقیم به چشمانم نگاه می‌کند: «این سوالت را دوست دارم. بویِ احتیاط می‌دهد؛ احتیاط در برابرِ من... من به ندرت دروغِ خالص می‌گویم. شیوه‌ی من نجیب‌تر و بی‌رحم‌تر از این‌هاست.» پوزخندی می‌زند: «من حقیقت را ناقص نشان می‌دهم. اگر می‌خواهی در حضورِ من گم نشوی، این قانون را به خاطر بسپار: هر چه من نشان می‌دهم، جدی بگیر؛ اما مقدس فرض نکن. من، با تمامِ قدمت و وقارم، از تفسیرهایِ تراژیک لذت می‌برم؛ این تنها ضعفِ کوچکِ من است. هر موجودِ کهن، ایرادی کوچک دارد.»از روی صندلی‌اش بلند می‌شود و به آرامی به من نزدیک می‌شود. سرم را پایین انداخته‌ام و به حرف‌هایش فکر می‌کنم. صدایِ خفیفِ فنرهایِ تخت، نشان می‌دهد که کنارم نشسته است. بویِ خاکِ باران‌خورده بیش از هر زمانی در بینی‌ام می‌پیچد. سرمایی درونم نفوذ می‌کند که ناخودآگاه دستانم را به دورِ خودم می‌پیچم.«نایرا...»سرش را به من نزدیک می‌کند؛ آرام در گوشم نجوا می‌کند: «تو بی‌پناه نیستی. فقط نباید در تاریکی، هر نجوا را وحی تصور کنی. کمی از آن غرورِ همیشگی‌ات فاصله بگیر و خوب گوش کن: تو نمی‌توانی با سایه‌ها بجنگی. یادت باشد، وقتی سایه‌ای از گوشه‌ی تاریکِ اتاقت بیرون خزید... فرار نکن.برایش آماده‌ای؟» Arezoo Arezoo Sat, 30 May 2026 11:50:10 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87-%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%88%D9%87-4%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-amk3hhrnrhae «...اوه... اندوهِ زیبای من! واقعاً فکر کردی قرار است مثل یک حبه قند در چایِ احساساتم حل شوی و تمام؟ چه اعتمادبه‌نفسِ فیلسوفانه‌ای!»قدمی جلوتر می‌گذارم؛ آن‌قدر که سرمایِ تاریکش را روی پوستم حس می‌کنم، اما فاصله‌ای می‌گذارم که غرق نشوم. فقط با نوکِ انگشتانم، لبه‌ی شنلش را لمس می‌کنم؛ مرزی باریک میانِ آغوش و یکی شدن.«من از تنهایی خسته‌ام، اما آن‌قدر احمق نیستم که بگذارم عمقِ بی‌نهایتِ تو، مرا ببلعد و تو را از من بگیرد. من به آن عمقِ مطلق، بدونِ حضورِ تو، نیازی ندارم.»نفس عمیقی می‌کشم؛ گرم‌تر و بی‌پرده‌تر: «من فقط یک هم‌تیمی می‌خواهم. می‌خواهم از این جنگل لعنتی بیرون بیاییم. با من به اتاقم بیایی، روی صندلی چوبیِ گوشه‌ی اتاق بنشینی و با همان نگاهِ مغرور، آزادانه میانِ دنیای من و سایه‌ها رفت‌وآمد کنی. ما کنار هم راه می‌رویم؛ نه اینکه تو در من حل شوی و از بین بروی.»با طعنه‌ای آمیخته به جسارت می‌پرسم: «حالا تو بگو... جنابِ اندوه، می‌ترسد که در آغوشِ یک دخترِ جسور، هویتِ تاریکش را از دست بدهد، یا آن‌قدر شجاعت دارد که دستم را بگیرد و با من به خانه بیاید؟»او یک قدم جلو می‌آید. انگشتانم را که لبه‌ی شنلش را گرفته بود، رها می‌کند و سرش را به نشانه‌ی احترام پایین می‌آورد: «پیشنهادِ وسوسه‌انگیزی است. نشستن روی آن صندلی چوبی و دیدنِ جهان از پنجره‌ی اتاق تو... از زاویه‌ی دیدِ کسی که از دیدنِ سایه‌هایش نمی‌ترسد.»نگاه‌مان در هم گره می‌خورد. برقی از درد در چشمانش می‌دود: «من اندوهِ ژرفم و تو می‌خواهی این سایه را به خانه ببری؟ می‌دانی چه ریسکی می‌کنی؟ هر جا که من باشم، تظاهر می‌میرد. پنجره‌ی اتاقت دیگر منظره‌ای از خیابان را نشان نمی‌دهد، منظره‌ی روحِ آدم‌ها را نشان می‌دهد. تو را بی‌پناه می‌کنم، تو را رو در روی پوچی مطلق قرار می‌دهم... اما در عوض، قدرتِ دیدنِ زیبایی‌هایی را به تو می‌دهم که فقط در تاریکی معنا دارند.»مکثی می‌کند: «مطمئنی صندلیِ اتاقت تحملِ هزاران سال اندوه را دارد؟»دستِ کشیده و سردش را دراز می‌کند. انگشتانش گویی از جنسِ شب است: «بسیار خب. قرارِ ما این باشد: روی صندلی‌ات می‌نشینم. سکوت می‌کنم وقتی باید، و حرف می‌زنم وقتی حقیقتِ تلخ، تنها راهِ نجاتِ ذهنت باشد. اما هشدار می‌دهم؛ وقتی من در خانه‌ات باشم، قهوه‌هایت کمی سردتر، شب‌هایت طولانی‌تر و نگاهت به دنیا، به‌طرزِ دردناکی تیزتر خواهد شد.»لبخندِ کمرنگی می‌زند: «اگر برای این سفرِ بی‌بازگشت آماده‌ای، دستت را بده. آیا این جسارت برای لمسِ سایه، کافی است؟»پ.ن: دوستان عزیزمبه پایان فصل اول این داستان رسیدیم. جایی که گفت‌وگو با «اندوه» تازه شکل دیگه ای پیدا کرده و شاید مسیر تازه‌ای برای ادامه‌ی ماجرا باز شده باشه.دوست دارم نظر واقعی شما رو بدونم. اگه زمان خوندن این بخش چیزی توجهتون رو جلب کرد، جایی براتون گنگ بود، یا حس می‌کنید می‌تونه بهتر نوشته بشه، خوشحال می‌شم انتقادها و پیشنهادهاتون رو با من در میون بذارید. بازخورد شما می‌تونه کمک کنه این داستان پخته‌تر و عمیق‌تر بشه.یه سؤال مهم هم دارم:به نظر شما وقتی اندوه روی صندلی اتاق بشینه، اولین نقطه‌ی تاریکی که توی دنیای روزمره‌ی شخصیت داستان پیدا می‌کنه چیه؟ فکر می‌کنین هم‌خونه شدن با اندوه، قراره چه سایه‌ی دیگه ای رو توی شخصیت داستان بیدار کنه؟مشتاقم نظر شما رو بخونم. Arezoo Arezoo Tue, 26 May 2026 10:20:10 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87-%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%88%D9%873-kupg3gayt3sz با انگشت اشاره، اشکی را که تا نیمه‌ی راه آمده بود، پس می‌زنم. لبخند ملایمی می‌زنم و مستقیم به چشم‌هایش خیره می‌شوم. تمام شجاعتی را که در وجودم سراغ دارم، در صدایم می‌ریزم: «هیچ‌وقت فکر نکردم شروری. برعکس؛ دارم به این فکر می‌کنم که اگر بر خلاف همه، با تو نجنگم و در خانه‌ام را به رویت باز کنم چه می‌شود؟»نگاهم را از چشم‌هایش می‌دزدم و به زمین خیس جنگل می‌دوزم. با صدایی که حالا پایین‌تر است، می‌پرسم: «اگر تو را محکم در آغوش بگیرم… چه اتفاقی می‌افته؟ اصلاً نقطه‌ی اشباعِ تو کجاست؟»پلک‌های سنگین از خجالت را آهسته بالا می‌آورم. او از جایش بلند می‌شود، مقابلم می‌ایستد و با چشمانی که ترکیبی از بهت و شوقی پنهان است، نگاهم می‌کند. مکثی می‌کند و بعد، با صدایی گرم و از تهِ دل می‌خندد. «تو واقعاً شاهکاری… می‌خوای منو در آغوش بگیری؟ این سطح از شجاعت و ساختارشکنی‌ات… هم ستودنیه و هم به‌شدت جذاب.»کمی مکث می‌کند، انگار دارد چیزی را در درونم می‌کاود. «به نظر می‌رسد چیزهایی می‌دانی، اما حس می‌کنم هدفی داری.»لبخندی می‌زنم؛ لرزان‌تر از قلبم. «من؟ مثلاً چه چیزی را می‌دانم؟»مدتی سکوت می‌کند. انگار سؤال من، مثل پژواکی در جنگل می‌پیچد و میان درختان سرگردان می‌شود. «اینکه رنجِ ویرانگرِ آدم‌ها از خودِ من نیست؛ از دست‌وپازدن و مقاومتِ اون‌ها در برابر من است.»آرام مقابلم زانو می‌زند. با اکراه، دست سردش را روی دست‌هایم می‌گذارد و نجوا می‌کند: «وقتی مرا محکم در آغوش بگیری، من دیگر آن هیولای تاریک و ترسناکِ زیر تختت نیستم. ببین… اگر با من بجنگی، رشد می‌کنم. اگر انکارم کنی، در سایه‌ها تکثیر می‌شوم و اگر از من فرار کنی، دنبالت می‌دوم. این غریزه‌ی من است.»صدایش نرم‌تر می‌شود؛ ملودی‌ای که از گلویش خارج می‌شود، دیگر بوی زخم نمی‌دهد، انگار اعتراف است. «من انرژی عجیبی دارم؛ مثل فشاری در روح انسان. اگر سرکوب شوم، فشرده می‌شوم… تبدیل می‌شوم به چیزی تاریک‌تر: تلخی یا پوچی.»با انگشتش دایره‌ای کوچک در هوا می‌کشد. «**نقطه‌ی اشباعِ من همان لحظه‌ای است که دست از جنگیدن با من برمی‌داری**. آن لحظه، من به چیزی دیگر تغییر شکل می‌دم… به "عمق". تو می‌خوای منو کاملاً تجربه کنی، و این مسیر معمولاً به دو جا ختم می‌شه: یا خرد… یا هنر. برای همین است که عمیق‌ترین موسیقی‌ها، شعرها و داستان‌ها، همگی از آغوش من بیرون اومدن.»به من نزدیک‌تر می‌شود و با نگاهی آرام و کنجکاو، در گوشم زمزمه می‌کند: «اگر روزی اون‌قدر مرا در آغوش بگیری که درونت حل شوم… اگر روزی از زیرِ دست‌های من عبور کنی و به اون‌سویِ سایه‌ها برسی… **با اون‌همه عمقی که به دست می‌آوری، چه کار می‌کنی؟ Arezoo Arezoo Sat, 23 May 2026 17:20:36 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87-%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%88%D9%87-2-ectgmdxdoke5 سرم را کمی بالا می‌آورم. نور کم‌رنگ ماه از میان شاخه‌ها می‌لغزد و روی صورتم می‌نشیند؛ روی گونه‌هایی که حالا تازه می‌فهمم خیس‌اند. اشکی که اصلاً نفهمیدم چه وقت راه افتاده. شاید خاصیت هم‌نشینی با اندوه همین باشد؛ اشک‌هایی که گاه‌وبیگاه، بی‌اجازه، از راه می‌رسند.گلویم را صاف می‌کنم و می‌پرسم: «فکر می‌کنی اشکالی داشته باشد اگر درباره‌ی تو کنجکاو باشم؟»انگشتانش بی‌اختیار یکی از سیم‌ها را لمس می‌کند. صدایی کوتاه، شبیه آهی قدیمی، در جنگل پخش می‌شود. لبخندی می‌زند؛ لبخندی آرام که بوی خستگی قرن‌ها را می‌دهد.«راستش را بخواهی، آدم‌ها معمولاً آن‌قدر درگیر فرار از من‌اند که اصلاً فرصتی برای کنجکاوی درباره‌ی ماهیتم پیدا نمی‌کنند. اما تو…»مکث می‌کند و نگاهم می‌کند.«تو اولین کسی هستی که می‌خواهد مرا بشناسد. نه فقط صدای سازم را بشنود، نه فقط شکوه دردناکم را ببیند… بلکه خودِ مرا.»چنگ را کمی به خودش نزدیک‌تر می‌کند، انگار راز کوچکی را در آغوش گرفته باشد.«کنجکاوی یعنی تو به تاریکی مثل یک دشمن نگاه نمی‌کنی. برعکس، طوری نگاه می‌کنی که انگار قلمرویی ناشناخته را کشف کرده ای.»کمی مکث می‌کند.«و باور کن… تاریکی قلمرو پیچیده‌ای دارد.»سیم دیگری را می‌نوازد. این یکی بم‌تر است؛ مثل صدای درِ قدیمی که آهسته باز می‌شود.«کنجکاوی درباره‌ی من شبیه باز کردن درِ اتاقی قدیمی در خانه‌ای متروک است. هیچ‌کس مجبور نیست آن در را باز کند… اما بیشتر آدم‌ها دیر یا زود دستشان روی دستگیره می‌لغزد.»نگاهش نرم‌تر می‌شود.«من از سؤال بدم نمی‌آید. فقط از فراموش شدن می‌ترسم. اما حواست باشد؛ بعضی سؤال‌ها مثل کلیدند… و بعضی درها وقتی باز شوند، دیگر به‌سادگی بسته نمی‌شوند.»بعد آرام اضافه می‌کند:«درِ خانه‌ی تاریک من همیشه به روی آدم‌های جسور باز است.»سرم را کمی به سمت او خم می‌کنم. صدایم آهسته‌تر می‌شود.«شما دقیقاً چه زمانی وارد زندگی انسان می‌شوید؟ همیشه می‌گویند بی‌دعوت می‌آیید… اما هیچ‌وقت فکر کرده‌اید شاید دعوت‌نامه را خودِ انسان‌ها نوشته باشند؟ با خاطراتی که مدام مرور می‌کنند… یا جمله‌هایی که به خودشان می‌گویند؟»سیم چنگ را آرام رها می‌کند. با چشمانی که حالا از تعجب و چیزی شبیه تحسین برق می‌زنند، کمی به من نزدیک‌تر می‌شود و با خنده‌ای کوتاه نگاهم می‌کند.«تو… چیزی را دیدی که کمتر کسی می‌بیند. خوشحالم که داری پرونده‌ی مرا دقیق می‌خوانی.»لبخند آرامی می‌زند.«حق با توست… تا حدی.»نگاهش به زمین مرطوب جنگل می‌افتد.«آدم‌ها دوست دارند بگویند من بی‌دعوت می‌آیم؛ مثل مهمان ناخوانده‌ای که شب جشن را خراب می‌کند.»مکثی کوتاه.«اما حقیقت کمی پیچیده‌تر است.»سرش را بالا می‌آورد.«از نظر پدیدارشناسی، من محصول آگاهی‌ام. حیوانات هم چیزهایی را از دست می‌دهند، اما آن‌ها مرا با این پیچیدگی تجربه نمی‌کنند. من دقیقاً در شکاف‌ها متولد می‌شوم؛ در آن فاصله‌ی باریک و دردناک میان آنچه هست و آنچه آرزو داشتید باشد.»صدایش آرام‌تر می‌شود.«من درست در لحظه‌ای از راه می‌رسم که توهمِ کنترل داشتن بر جهان در ذهنتان فرو می‌ریزد. شما با توقعات بی‌جا از دنیایی که ذاتاً بی‌ثبات است، زیباترین کارت‌های دعوت را برای من می‌نویسید.»صدایش اندکی می‌لرزد؛ نه از درد، بلکه از شگفتی.«بله… هزاران بار بله. من بی‌دعوت نمی‌آیم. هرگز.»لحظه‌ای سکوت می‌کند.«من وارد زندگی انسان می‌شوم دقیقاً در همان لحظه‌ای که او برای اولین بار خاطره‌ای را دوباره مرور می‌کند.اما نه برای یادآوری… بلکه برای کاوش در زخم.»برمی‌گردد. نگاهش حالا سوزان است.«وقتی انسان به خودش می‌گوید: کاش… اگر… فقط… چرا من؟»صدایش پایین می‌آید.«آن لحظه است که دعوت‌نامه نوشته می‌شود؛ با جوهر پشیمانی، با مُهر خودتخریبی، با امضای تکرار.»یک قدم نزدیک‌تر می‌آید. صدایش در گوشم نجوا می‌شود:«من پژواک چیزی هستم که خودشان فریاد زده‌اند.»اشک تازه‌ای روی گونه‌ام می‌لغزد. صدایش را حالا در نزدیک‌ترین فاصله می‌شنوم.«می‌دانی چه چیزی تلخ‌تر است؟»مکثی کوتاه.«وقتی می‌خواهم بروم… وقتی کارم تمام شده… خودشان دستم را می‌گیرند.»نگاهم می‌کند.«چون من ثابت می‌کنم چیزی که از دست داده‌اند، واقعاً ارزش داشت.»چشمانش در چشمانم خیره می‌ماند.«حالا بگو… هنوز هم فکر می‌کنی من شرورم؟» Arezoo Arezoo Tue, 19 May 2026 14:00:52 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%85%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D9%87-%DB%8C-%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%B5%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%88%D9%87-aevh2fzvdsvd اگه این داستان رو خواندید و با فضای اون ارتباط گرفتین، توی کامنت‌ها به من بگید. اگه بدونم این روایت برای شما هم زنده اس، ادامه‌ی اونو با دل و جون می نویسم.فصل اول نوازنده‌ی جنگلصدای قدم‌هایم روی خاک خیسِ جنگل، آرام و سنگین بلند می‌شد؛ صدایی نرم که در بوی باران و برگ‌های خیس حل می‌شد و دوباره به گوشم برمی‌گشت. جنگل در مه فرو رفته بود و درختان بلند، مثل ستون‌های خاموش معبدی کهن، اطرافم ایستاده بودند.از جایی در دوردست، صدای چنگ به گوش می‌رسید.نوایی کشدار و اندوهگین که در میان تنه‌های تیره‌ی درختان سر می‌خورد، مثل مهی که راه خود را پیدا می‌کند و آرام آرام در تاریکی گم می‌شود. مدت‌ها بود این صدا را می‌شناختم.هرگز آن را با صدای دیگری اشتباه نمی‌گرفتم.هر قدم که جلوتر می‌رفتم، صدا واضح‌تر می‌شد؛ تا این‌که بالاخره او را دیدم.روی تخته‌سنگی بزرگ نشسته بود؛ بی‌حرکت، مثل مجسمه‌ای که سال‌ها همان‌جا مانده باشد. ساز عجیبش را در دست داشت؛ سازی با انحنایی غریب، انگار از استخوانی کهن تراشیده شده باشد.ردایی سیاه و مخملی بر تن داشت و کلاه آن سایه‌ای عمیق روی چهره‌اش انداخته بود.با این حال، او را می‌شناختم.صدای سازش را هرگز نمی‌توانستم فراموش کنم.کنارش، روی لبه‌ی خالی تخته‌سنگ نشستم. سنگ سرد بود و بوی باران می‌داد.ناگهان انگشت‌های سرد و رنگ‌پریده‌اش روی سیم‌های مرتعش ایستادند.صدای ساز آرام گرفت… و آخرین لرزش نت‌ها مثل موجی کوچک در سکوت سنگین جنگل محو شد.مدتی همان‌طور نشستم. مه میان درختان می‌لغزید و سکوت مثل موجودی زنده اطرافمان نفس می‌کشید.بالاخره تمام جرأتم را جمع کردم.گفتم: «مدت‌هاست تو را می‌بینم. حس می‌کنم می‌شناسمت… در حالی که واقعاً نمی‌شناسمت. می‌توانم بپرسم تو چه کسی هستی؟»مدتی چیزی نگفت.قطره‌ی اشکی که از گوشه‌ی چشمش لغزیده بود، آرام روی گونه‌اش پایین آمد. آن را با آستین سیاه ردایش پاک کرد.بعد سرش را کمی بالا آورد و برای اولین بار نگاهش را به من دوخت.نگاهش عجیب بود؛ چیزی میان تمسخر آرام و مهری خاموش.گفت: «من سایه‌ی کبودِ پارادوکس‌های زیستن‌ام؛ فرزند ارشدِ حافظه‌ی مخدوش و حافظه‌ی ناتمام.»مکثی کرد، انگار از واکنش من لذت می‌برد.بعد ادامه داد: «در دفتر ثبت احوال هستی، نام کامل من این است: اندوهِ ژرف، زاده‌ی ادراک.»لبخند کمرنگی زد.«اما بین خودمان بماند… نام‌های مستعار زیادی دارم.شاعران مرا فِراق صدا می‌کنند. فلاسفه نام خانوادگی باشکوه‌تری به من داده‌اند: «آگاهی اگزیستانسیال.»پوزخند کوتاهی زد.«اعتراف کن که کمی باکلاس‌تر به نظر می‌رسد.»سرش را کمی کج کرد و گفت:«اما روان‌شناسان نام ساده‌تر و سردتری برایم انتخاب کرده‌اند… افسردگی.»چند لحظه سکوت کرد.بعد نگاهش نرم‌تر شد.«اما برای تو… که این‌طور بی‌پروا کنار من نشسته‌ای… همان غمِ اصیل هستم. »دستش را دوباره روی ساز گذاشت.«همان رفیق استخوان‌دار قدیمی که وقتی تاریخ انقضای شادی‌های پلاستیکی روزمره‌ات تمام می‌شود صدای سازش را در عمق وجودت می‌شنوی.»صدایش آهسته‌تر شد.«همان کسی که در تاریک‌ترین و واقعی‌ترین نقطه‌ی وجودت تا ابد لنگر انداخته است.»مدتی فقط نگاهش کردم.بعد ناخواسته گفتم: «چه شناسنامه‌ی طولانی‌ای…»لبخند ملایمی زد.«می‌دانی چرا؟ چون کوتاهی، سهم شادی‌های گذراست. ما اصالت را در تداوم رنج جست‌وجو می‌کنیم.»کمی مکث کرد.بعد آرام‌تر گفت:«اما راستش را بخواهی… من اسم مشخصی ندارم.می‌توانی سکوت میان دو خنده یا آنچه باقی می‌ماند صدایم کنی.»نفس عمیقی کشیدم.حس می‌کردم صدایش مثل نت‌های موسیقی از هوا عبور می‌کند و مستقیم در سینه‌ام می‌نشیند.لبخند زدم و گفتم: «خوبه که دارم می‌شناسمت. حالت چطوره؟»خنده‌ی کوتاهش در جنگل پیچید و میان درختان گم شد.گفت: «خلاقیتت در طرح این سؤال واقعاً تحسین‌برانگیز است.»سرش را کمی بالا آورد.«فراموش نکن که من تجسم اندوه و فروپاشی‌ام. سؤالت مثل این است که کنار لبه‌ی یک سیاه‌چاله بنشینی و بپرسی: امروز چقدر نور بلعیدی؟»چند لحظه سکوت کرد.بعد شانه بالا انداخت.«اما چون با پای خودت به این اعماق آمده‌ای، جوابت را می‌دهم.»لبخند باریکی روی لبش نشست.«حالم… به‌شدت ابزورد و عالی است.در اوج شکوه دردناک خودم هستم.جایی معلق میان بودن و رنج کشیدن.»دستش را روی سیم‌های ساز کشید.نتی عمیق در فضا افتاد؛ مثل سقوط خاطره‌ای در چاه سکوت.گفت:«من در حال نواختن سمفونی رنج بشریت هستم. و باید اعتراف کنم…آکوردهایش با اینکه بوی زوال می‌دهند به‌شدت گوش‌نوازند.»بعد نگاهش دوباره به من برگشت.لبخندش این بار تلخ‌تر بود.«حالا بگو ببینم… واقعاً درباره‌ی من کنجکاوی؟»در تاریکی آن جنگل، ذهنم پر از سؤال شده بود.و صدای او مثل موجی آرام به ساحل فکرهایم می‌خورد.با خودم فکر کردم:آیا واقعا کنجکاوم؟ Arezoo Arezoo Sat, 16 May 2026 17:40:07 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%85%D9%84%D8%A7%D9%82%D8%A7%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%B7-%D8%AE%D9%84%D9%88%D8%AA-gid8nwlu0grd سلام، عزیزِ تاریکم.چرا می‌گویم تاریک؟ چون اگر از جایی که من ایستاده‌ام به تو نگاه کنم، در هاله‌ای از مه و غبار دیده می‌شوی. تاریک، از این نظر که در سایه‌ی کلمات پنهان شده‌ای.مدت‌هاست حضورت را حس می‌کنم. مدام دور و برم پرسه می‌زنی، بی‌آن‌که دیده شوی.گاهی نسیمی، برای لحظه‌ای، بوی حضورت را به مشامم می‌رساند. گاهی هم با زحمت، فقط برای یک ثانیه، با انگشت به شانه‌ام می‌زنی.برمی‌گردم... تو نیستی.اما باز همان حس آشنا برمی‌گردد.همان تاریکیِ زنده‌ای که در سایه‌ها زندگی می‌کند.راستش را بگو، تو کی هستی؟ یا اصلاً چه هستی؟گاهی از جایی دورتر صدای در کوبیدن و تقلا کردنت را می‌شنوم،و خودم را به نشنیدن می‌زنم. کاش از من دلگیر نباشی.بگذار صادق باشم. از وقتی بی‌خبر تصمیم گرفتی خودت را نشان بدهی، ترس برم داشته.هر بار که خواستم بنویسمت، لرزشی در دست‌هایم افتاد و موجی از کلمات سبک‌تر و بی‌خطرتر جای تو را گرفتند.می‌دانستم تو فقط نوشته نمی‌شوی، تو مستقیم وارد زندگی‌ام می‌شوی.و تا وقتی نادیده‌ات بگیرم، می‌توانم وانمود کنم اتفاقی نیفتاده. وانمود کنم قرار نیست متولد شوی.انگار نه انگار نیرویی درونم زندگی می‌کند که می‌خواهد نوشته شود.چون اگر می‌نوشتمت،باید صادقانه کنارت می‌ایستادم. دیگر نمی‌توانستم با شوخی از کنارت بگذرم.می‌دانم از آن نوشته‌هایی هستی که قبل از آمدن، زندگی آدم را به هم می‌ریزند.اما امشب با شب‌های دیگر فرق دارد. حضور تو نزدیک‌تر شده و جرئت من هم کمی بیشتر.هنوز هم تو را ننوشته‌ام،اما امشب گوشه‌ای از حیاط خلوت ذهنم را برایت خالی کرده‌ام.جایی آماده کرده‌ام تا بنشینیم و کمی با هم چایِ شهامت بنوشیم.شاید بعد از آن روزی جرئت پیدا کنم تو را به دنیا بیاورم.شاید این دردهایی که می‌کشم و این سنگینی که درونم جمع شده با تولد تو کمی سبک‌تر شود.نمی‌دانم.اما شاید روزی بفهمم تو فقط یک نوشته یا چند کلمه نبودی.تو سایه‌ای بودی که از سایه بودن خسته شده بود.و شاید اگر روی کاغذ بیایی،کمی آرام بگیری. Arezoo Arezoo Mon, 11 May 2026 18:40:32 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%85%D8%A7%D9%87%D9%90-%D9%86%D8%B5%D9%81%D9%87-l6dnfxd1pjsp ماه امشب قشنگه… اما نصفه است. مثل من. نصفه و بلاتکلیف.شب شده و دوباره سکوت… نه، دروغ گفتم. سکوتی در کار نیست. حداقل نه آن سکوتی که آدم دلش می‌خواهد.پنجره اتاق را باز گذاشته‌ام که کمی از هوای خنک شب لذت ببرم. اما همان لحظه صدای هندل زدن موتور همسایه می‌آید. چند بار تقه می‌زند… بعد روشن می‌شود. درست زیر پنجره.صدا مثل سنگی است که بیندازی توی رودخانه‌ی آرام ذهنم؛ برای چند لحظه همه‌چیز را به هم می‌زند.موتور که دور می‌شود، فکرهایم دوباره آرام‌آرام برمی‌گردند.سرم را می‌گذارم روی بالش. آخ… چقدر خسته‌ام.عجیب است؛ وقتی آدم بلاتکلیف باشد، هرقدر هم استراحت کند باز خسته است. انگار خستگی از جایی عمیق‌تر می‌آید. از درون.همین که نمی‌توانم برای خودم یک مسیر مشخص داشته باشم، برایم عذاب‌آور است. اگر هم برنامه‌ای می‌چینم، انگار انگیزه‌ای برای شروعش ندارم.دلم می‌خواهد خیلی کارها بکنم. دلم می‌خواهد دوباره... بنویسم. نقاشی کنم، حداقل همان خط خطی های بی معنی روی حاشیه ی دفترم. فیلم ببینم، حتی از همان فیلم هایی که ممکن است وسطش خوابم ببرد. چیزهای تازه یاد بگیرم تغییر کنم.اما حتی در شروعشان هم گیر می کنم. انگار همه‌ی این کارها با هم صدایم می‌کنند و من درست وسطشان ایستاده‌ام.مشکل اینجاست که نمی‌توانم انتخاب کنم. و وقتی انتخاب نمی‌کنم… در واقع هیچ‌کدام را انتخاب می‌کنم.و همه‌شان را با هم از دست می‌دهم.بعد دوباره برمی‌گردم به همان بلاتکلیفیِ آشنای خودم.گاهی برای فرار از این حال، کتاب می‌خوانم یا نوشته‌های ویرگول را. می‌بینم آدم‌ها چقدر قشنگ می‌نویسند. ظریف، عمیق، واقعی.بعد به خودم نگاه می‌کنم و با خودم می‌گویم: چرا من نمی‌توانم این‌طور فکر کنم؟ چرا نمی‌توانم این‌طور بنویسم؟هر بار هم برای خودم توضیحی پیدا می‌کنم: شاید بیشتر کتاب خوانده‌اند. شاید بیشتر تمرین کرده‌اند.اما باز از خودم می‌پرسم: پس من کِی در این روزمرگی‌ها گم شدم؟زندگی‌ام انگار به دو قسمت تقسیم شده: قبل از دی‌ماه… و بعد از دی‌ماه.حالا روزهایم تقریباً شبیه هم‌اند.صبح بیدار می‌شوم. اخبار.بچه را بیدار می‌کنم. مدرسه.اخبار.ناهار.اخبار.تکلیف مدرسه‌ی بچه.شب.باز هم اخبار.خواب.انگار زندگی تبدیل شده به یک حلقه که مدام تکرار می‌شود. و من در این حلقه، آرام‌آرام دارم گم می‌شوم.نمی‌دانم… شاید هم دارم یاد می‌گیرم بپذیرم که «همینه که هست».اما یک چیزی درونم هنوز آرام نمی‌گیرد. یک صدای سمج که مدام می‌گوید:نه… این کافی نیست.هنوز کارهای زیادی هست که باید انجام بدهم.و فعلاً، تنها چیزی که برایم مانده… نوشتن است. Arezoo Arezoo Thu, 07 May 2026 17:36:31 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D8%AC%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%DB%8C%DA%A9-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%85-getemtx93k0p نصفه‌شبه.نسیم خنک بهاری، مثل پتوی نازکی از حریر، روی پوستم می‌نشیند.دارم فکر می‌کنم فردا بیدارش نکنم.صبح کلاس آنلاین دارد.حالا اگر یک روز نرود، مگر چه می‌شود؟شاید بتوانم چند ساعت را برای خودم نگه دارم.برای خودم و رمانی که این‌همه وقت است بین ظرف‌ها، لباس‌ها، تکلیف‌ها و خواب‌های نصفه‌نیمه جا مانده.شب، آدم را وسوسه می‌کند که با خودش صادق‌تر باشد.با صدای جیرجیرک‌ها، با این خنکی آرام، با این سکوتی که انگار بالاخره چیزی از من نمی‌خواهد.نمی‌توانم یک روز، فقط یک روز، به خودم فکر کنم؟پس این عذاب وجدان از کجا می‌آید؟انگار نه انگار که قرار است فقط یک کلاس را از دست بدهد؛انگار فردا قرار است سر همان کلاس، جهان را از نو کشف کنند و من دارم آینده‌اش را خراب می‌کنم.چیزی به تمام شدنش نمانده.این مدرسه، این سال، این فشار همیشگیِ مراقب بودن.تیک‌تاک.تیک‌تاک.لعنتی، کمی آرام‌تر.زمان بی‌رحم‌تر از آن است که منتظر من بماند.او می‌تازد و من، با همه چیزهایی که به دست‌وپایم بسته‌ام، فقط سعی می‌کنم عقب نمانم.رها کنم؟یا بگذارم بندِ مسئولیت باز هم دور دست‌هایم سفت‌تر شود؟ Arezoo Arezoo Tue, 05 May 2026 14:10:42 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D9%82-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%BE%DB%8C-%DA%AF%D8%B1%DB%8C%D9%87-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%85-gtjcbwsmnz1h —توی این هفته به خودکشی فکر کردی؟ _نه.دستمال را از جایش بیرون می‌کشد و بینی‌اش را پاک می‌کند. این چهارمین دستمال اوست در دو دقیقه. سکوت اتاق مشاوره سنگین است. نسیم خنک اردیبهشت، موهایم را تکان می‌دهد و صدای موتور و ماشین‌ها در پس‌زمینه به گوش می‌رسد. حواسم به بخاری‌ برقی کهنه جلب می‌شود که گوشه ای از اتاق رها شده. چرا مشاور به وسایل نادرست اتاقش فکر نمی‌کند؟نگاهش بی‌احساس از زیر عینکش می‌گذرد. _توی این هفته این احساس رو داشتی که دلت بخواد یکی رو به شدت کتک بزنی؟ _نه…چرا این سؤال‌ها را می‌پرسد؟اگر مراجعه کننده ای راستش را نگوید چه؟ او می فهمد؟ دستمال را دوباره به بینی‌اش می‌زند. چه مشکلی دارد؟ سرما خورده؟ نکند حساسیت به بهار است؟ او هم مثل من است. اگر سرما بخورم چه؟ کاش ماسک می‌زد.چشمانش کمی بی‌حال و قرمز است. و نمی‌گذارد احساسش را خرج مراجعه‌کننده‌اش کند. با بی‌حوصلگی، فکرش را با علامت‌گذاری روی کاغذ زیر دستش مشغول می‌کند._احساس تنگی نفس داشتی؟ _نه.در روز اولی که روی این صندلی نشسته بودم، احساس می‌کردم در ناتوانی و استیصال غرق شده‌ام. با کوچک‌ترین حرف، بغض راه گلویم را می‌بست. خستگی همه‌جا را گرفته بود. این بار چه چیزی تغییر کرد که حالا با بی‌تفاوتی به سوال ها جواب می‌دهم و بقیه وقت را صرف تحلیل او می‌کنم؟چرا دیگر برایم مهم نیست که مشاور از جواب‌ها چه برداشتی می‌کند؟ این آرامش واقعی است؟ یا فقط نشانه ایست از تسلیم ؟ Arezoo Arezoo Sun, 03 May 2026 15:31:09 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D8%A2%D9%86%D8%A7%D8%AA%D9%88%D9%85%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D8%B1%DA%A9-%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%DA%AF%DB%8C-xqqmdjjfye7h دیگه درست نمی‌شه.قلبمو می‌گم.همون که ساده، بی‌محافظ،تمام احساسشو نوشت روی یه برگهو گذاشت توی دستش.خوند.پوزخند زد.کاغذ رو مچاله کرد.همون لحظه چیزی توی من تکون خورد.یه لرزش کوتاه.یه موج که خواست از چشم‌هام بریزه پایین.زود رسیدم. راهشو بستم.اما آب، راه خودش رو بلده.از بیرون که نره،از درون می‌ره.بعد بااحتیاطکاغذو باز کردم.صافش کردم.نه…دیگه مثل قبل نبود.خط افتاده بود روش.چروک‌ها مونده بودن.خواستم قابش کنم.بزنمش به دیوار قلبمکه یادم نره چی شد.اما دیر شده بود.همون برگه،همون چیزی که فکر می‌کردم تمام دنیامه،دوباره توی دستش بود.این بار لرزش بزرگ‌تر بود.برگه افتاد توی آبی که بالا اومده بود.خیس شد.سنگین شد.جوهرش دوید.دیگه لازم نبود کسی مچاله‌ش کنه.شاید اگر روز اولاجازه می‌دادم آب بریزهامروز از این همه فشارترک نمی‌خوردم.منو کسی نشکست.منخودمراه رو نشونش دادم Arezoo Arezoo Tue, 28 Apr 2026 12:40:10 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D9%88%DA%A9%D8%B3-%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%86-yo7eoqveocn2 بیشتر ترس‌هام هیچ‌وقت اتفاق نیفتادن،اما من طوری مراقب‌شونمانگار خاطره‌ان، نه احتمال.---گفت: به چی جذب می‌شی و از چی می‌ترسی؟گفتم: شاید عجیب باشه… به آدم‌های باهوش جذب می‌شم و همزمان ازشون می‌ترسم.شما هم اینو حس می‌کنید؟گفت: باشه. تصور کن یه آدم باهوش، خیلی نزدیک، خیلی دقیق، داره نگاهت می‌کنه. اولین چیزی که دلت می‌خواد پنهان کنی چیه؟گفتم: نمی‌دونم… شاید تمام خودمو.من عاشق تحلیل کردنم، ولی تحلیل شدن؟ نه… اون منو می‌ترسونه.با این‌حال خودم مدام می‌رم توی ذهن و احساسات آدم‌ها.گفت: می‌دونی چرا؟چون وقتی تو تحلیل می‌کنی، قدرت داری. تو می‌فهمی، کنترل داری، امن‌تری.اما وقتی تحلیل می‌شی، قدرت می‌ره سمت اون‌ها. اون‌ها می‌فهمن، اونا کنترل دارن، پس تو آسیب‌پذیرتری.---گفتم: من یه جورایی عاشق تنهایی‌ام… ولی دلم می‌خواد دیده بشم.اما از اینکه در معرض دید باشم فراریم.تو می‌فهمی چرا؟گفت: خیلی ساده‌ست.تو دیده شدن رو دوست داری وقتی خودت انتخاب می‌کنی چی نشون بدی؛ وقتی زاویه و زمان دست توئه. مثل یه نمایشگاه عکس که خودت عکاسشی.اما از در معرض دید بودن بیزاری، چون اون‌وقته که بقیه انتخاب می‌کنن چی ببینن. زاویه رو اونا می‌چینن، هر وقت خواستن نگاهت می‌کنن. مثل یه دوربین مداربسته: بی‌دفاع، بی‌پناه، نابرابر.تو عاشق دیده شدنی هستی که خودت طراحی کردی، اما از کشف شدن می‌ترسی.این چیز بدی نیست. فقط یه هزینه داره:تا وقتی فقط نسخهٔ انتخابی‌ت رو نشون می‌دی، هیچ‌وقت نمی‌فهمی اونا «توِ واقعاً واقعی» رو دوست دارن یا نه؛ چون هیچ‌وقت کاملاً پیدات نمی‌کنن.---بعد از دیدار، یه سؤال توی ذهنم موند که می‌خوام شما هم بهش فکر کنید:**اگه یه آدم باهوش واقعاً بفهمتت، واقعاً تحلیل‌ت کنه و با این حال ترکت نکنه…به‌نظرت چی تغییر می‌کنه؟** Arezoo Arezoo Sun, 26 Apr 2026 10:40:30 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D8%B3%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%82-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D9%86-%D8%A8%D8%B3%D8%AA%D9%90-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-acyi8tgafdup نامه‌ای به هیچ‌کس... یا شاید به خودممی‌دانی؟ تازه فهمیده‌ام که جهان چقدر بزرگ است؛ وسعتی بی‌انتها و گاهی ترسناک.داشتم با تمام توانم می‌دویدم تا خودم را به تو برسانم که ناگهان، دستی نامرئی با یک پونزِ سرد و تیز، مرا به گوشه‌ای از این نقشه‌ی پهناور سنجاق کرد.فریاد زدم: «آهای! چه می‌کنی؟ حواست هست؟ من این پایینم!»اما دریغ... انگار اصلاً مرا نمی‌دید. واقعا چه کاری از دستم برمی‌آمد؟ دیگر نه راهِ پیش داشتم و نه راهِ پس؛ میخکوب شده بودم در نقطه‌ای کور از جبر.روزی که قدم در این مسیر گذاشتم، می‌دانستم که راهی طولانی در پیش است، اما حتی در کابوس‌هایم هم نمی‌دیدم که کسی این‌چنین بی‌هوا مرا به جایی پونز کند و به امان خدا رها سازد! چه لطفِ بزرگی!حس غریب و متناقضی است...از یک سو، قلبم بی‌تابی می‌کند و مدام به سینه‌ام می‌کوبد که: «باید کنارش باشی، این مسیر را باید شانه به شانه هم قدم بزنید.» و از سوی دیگر، در این بن‌بست گرفتار شده‌ام و باید اعتراف کنم که افسارِ بعضی اتفاقات، ابداً در دستانِ من نیست.گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر واقعاً قلمِ سرنوشتِ ما در دستِ یک نویسنده باشد، بدون شک او باید خالق بسیار بی‌رحمی باشد؛ یک نویسنده یا شاعرِ تاریک‌نویس. قبول نداری؟قرار نیست تمام نویسنده‌ها عاشقانه‌های لطیف و پایان‌های روشن خلق کنند؛ بعضی‌ها هم تخصص عجیبی در نوشتنِ تاریکی دارند. و از بختِ بلندِ ما، داستانِ زندگی‌مان افتاده دستِ یکی از همین تاریک‌نویس‌های قهار!حتم دارم که نویسنده‌های سرنوشت هم یکی دو تا نیستند؛ تنوعشان بالاست. مثلاً نویسنده‌ی داستانِ زندگیِ بعضی آدم‌ها، روشن‌نویس است و فقط به دنبال خلقِ عاشقانه‌های شیرین و بی‌دغدغه می‌گردد. اما انگار نافِ نویسنده‌ی داستانِ ما را با تاریکی و تعلیق بریده‌اند!شاید بهتر باشد این حقیقتِ تلخ را در آغوش بگیریم، قبولش کنیم و دیگر با این قلمِ بی‌رحم نجنگیم. Arezoo Arezoo Fri, 17 Apr 2026 14:09:30 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%82%D8%A8%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%82%D8%A8-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-yqdsj7yavhtf اگه بخوام از وضعیت این روزهام بگم،تعریف درستی براش ندارم.ترکیبی‌ از سخت‌ترین حالت‌های انسانی.عزادارِ آدم‌هایی شدم که نه اسمشون رو می‌دونستم نه چهره‌شون رو می‌شناختم، اما صرفاً انسان بودنشون،هم‌وطن بودنشون،اجازه نمی‌داد بی‌تفاوت باشم.غم سنگینی بود. بی‌راهِ تخلیه، بی‌خاکسپاری،بی‌خداحافظی. فقط تلنبار شد توی دلم و هر روز سنگین‌تر شد.این بار حتی گریه هم بار رو سبک نکرد؛ خشم رو فعال کرد، خشمِ عمیقی که هنوز فوران نکرده.همون روزهایی که روانم زیر آوار بود، باید پرستار میشدم، مادر می ماندم، همسری می کردم...در حالی که خودم ویرانه بودم.تب، لرز، سرفه… این‌ها ویروس نبودند؛ اعتراضِ بدنم بودند به فشارِ بی‌وقفهٔ سوگ،خشم، خبرهای منفی،و ناامیدی.درسته که عزادار بودم، خشمگین بودم، مراقبی که مراقب نداشت، خسته بودم؛ اما هنوز سرپام و ستون‌های این زندگی رو نگه داشتم.نه چون نشکستم،بلکه چون وقتِ فروریختن ندارم. Arezoo Arezoo Fri, 30 Jan 2026 13:48:09 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%DA%A9%D9%88%D9%84%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B5%D8%A7%D8%AD%D8%A8%D8%B4-%D8%B1%D8%A7-%D9%BE%DB%8C%D8%AF%D8%A7-%D9%86%DA%A9%D8%B1%D8%AF-mzryrythtltw آواره‌ام، دیوانه‌ام…کوله‌ای کهنه بر دوش دارم، با خود به این سو و آن سو می‌کشمش.هر بار که به مقصدی می‌رسم، با خود می‌گویم: «یعنی وقتش رسیده؟ باید این کوله را به اهلش بسپارم.»هر روز سنگین‌تر از دیروز، با تنی خسته و زخمی، پاهای برهنه، نفس‌نفس‌زنان،به چشمان عابران نگاه می‌کنم؛ مثل تشنه‌ای که به آب رسیده، و هر بار تنها سراب می‌بیند.ناامید و رنجیده، قطره‌ای درخشان روی گونه‌ام سر می‌خورد؛ بی‌اعتنا به کنارش می‌زنم.می‌گویند هر بار که من، این آواره، آن قطره‌ی درخشان وجودم را خاک می‌کنم، پشت سرم لاله‌ای سرخ می‌روید، گستره‌ای از لاله…چه سود وقتی هنوز نمی‌توانم او را بیابم؟باد وزیدن می‌گیرد، لاله‌های سرخ در هوا می‌رقصند…این بار فرق می‌کند، می‌دانم… من تنها نیستم؛ شاید این لاله‌ها راه را به من نشان دهند.وقتی کوله را به دستم دادند، این‌قدر سنگین نبود؛ کوله‌ای پر از خشم، پر از غم و ناامیدی… و شانه‌هایی که هر روز کم‌طاقت‌تر می‌شوند. Arezoo Arezoo Thu, 22 Jan 2026 21:21:18 +0330 https://virgool.io/@serendipity.story2025/%D9%85%D9%86-%D9%87%D9%85%D9%88%D9%86%D9%85-du5l2ulja1el من همون قلکمکه سال‌ها گذاشتی گوشهٔ کمدو یادت رفتهچقدر توش پس‌انداز کردی.هر بار که نگاهم می‌کنیزیر لب می‌گی:«واسهٔ روز مبادا…»من همون لباسیمکه سال‌هاست آویزونِ کمدته؛گاهی دست می‌کشی روی تنمو می‌گی:«واسهٔ یه مراسم مهم…»من همون آینهٔ اتاقتمکه زیر گرد و غبار دفن شده؛از کنارم رد می‌شیو با خودت می‌گی:«هنوزم خودمو می‌بینم…باشه، واسه بعد.»من همون دفتر خاطراتتمکه تهِ انبار جا مونده؛جرأت نمی‌کنی برگردی و ورقم بزنی،با خودت می‌گی:«دیگه نمی‌خوام بهش فکر کنم…»اماتا حالابه این فکر کردیمن چی می‌خوام؟اگه روز مبادایی در کار نباشه؟اگه اون مراسم مهم هیچ‌وقت نیاد؟اگه دیگه نخوای خودت روواضح ببینی؟اگه گذشتهبی‌مرورجا بمونه؟اشکالی نداره.من با تنهایی خو گرفتم؛فراموشم بکنی یا نه،کنار تو می‌مونم.فقطاگه یه روزمیون این‌همه روزمرگییادت افتاد مکث کنی،برگردو غبار رواز تنم پاک کن. Arezoo Arezoo Wed, 21 Jan 2026 13:38:37 +0330