https://virgool.io/feed/@seyedeniala fa 2026-06-18 06:30:53 https://files.virgool.io/upload/users/4220891/avatar/trs5UC.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@seyedeniala https://virgool.io/@seyedeniala/%D8%B3%D9%86-%D8%B9%D8%A7%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D9%85%D9%88%D9%82%D8%B9-%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%AC-%DA%A9%D9%85-%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%D8%AF-%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%87-vcnbyc6igvzt سن عایشه موقع ازدواج کم یا بد بوده؟چند وقتی هست که بعضی رسانه های معلوم الحال که حتی یه سری هاشون حقوق زنان رو پرچم کردن، بااستناد به منابعی که معلوم نیست چیه، اومدن گفتن که زفافِ حضرت (ص) با عایشه در زمانی انجام شده که عایشه فقط 9 سال داشته و این یعنی رسول خدا با دختری 9ساله هم بستر شده!!!مسلمه که قطعاً فرستادۀ خدایی با اون عظمت، انقدر شهوت‌زده نبوده که بیاد با اون سن، با دختر 9ساله هم خوابی کنه... اما جدا از این مسأله، چند نکته وجود داره.نکتۀ اوّل اینکه عایشه موقع ازدواج اصلاً 9 سالش نبوده! (ن.ک. آیۀ 59 سورۀ مریم) درواقع عایشه درزمان زفاف چیزی بین 13 تا 17 سال داشته؛ که عقلانی تر هم هست. (سخنان علّامه مرتضی عاملی)حالا ما صرفا در این نوشته (صرفا در اینجا و به طور فرضی) سن ایشان رو هنگام مراودۀ جنسی با حضرت محمّد (ص) 15 سال درنظر می گیریم. (برای اینکه حالت به اصطلاح بد رو به چالش بکشیم)نکتۀ دوم اینکه قطعا پیامبر چیزی می دونسته و خدا هم برچیزی آگاه بوده که چنین چیزی رو موافق اعلام کرده. درواقع یک دختر 15 ساله، تغییرات هورمونی و اصلاحاتی رو در بدنش تجربه می کنه. به همین سبب، همخوابی در اون سن هم برای زوج، و هم برای زوجه لذت بیشتری خواهد داشت؛ که از بسیــاری از مشکلات هم جلوگیری می کنه.از یه زاویۀ دیگه، ارزش گذاری های غربی، لذت های زندگی که توسط اللّه هم تعزیز شده رو از ما گرفته...نکتۀ سوم اینکه حضرت محمّد (ص) حتی بعد از ازدواج با عایشه، مدام به تمجید و تعریف از صفات نیکوی حضرت خدیجه می پرداخته در حالی که حضرت خدیجه از رسول خدا (ص) 20 سال بزرگتر بود و خودِ حضرت محمّد هم زنی زیر 17 سال داشت که می تونست به اون بیشتر توجه کنه؛ که عدمِ وجود این رفتار، نشون دهندۀ عدم شهوانی بودنِ نگاه حضرت محمد (ص) به عایشه بود.فکر نمی کنم که چیزی باقی مونده باشه در این باره؛ وقت بخیر. سیده نیالا حسینی اراکی سیده نیالا حسینی اراکی Sat, 20 Sep 2025 08:51:06 +0330 https://virgool.io/@seyedeniala/%DA%A9%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B4-%DB%8C%D8%A7-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%B9-%DA%A9%D8%AF%D9%88%D9%85-%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88-%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%84-%D8%AA%D8%B1%D9%87-jbcdq5qk2zwj کوروش یا علی(ع): کدوم الگو کامل‌ تره؟وقتی اسم کوروش میاد، خیلی‌ ها سریع یاد شاهی با عضمت و تمدن‌ ساز می‌افتن؛ همون پادشاهی که تو تاریخ به‌عنوان بنیان‌ گذار هخامنشیان شناخته می‌شه. بعضی‌ها حتی منشور کوروش رو «اولین اعلامیه‌ حقوق بشر» معرفی می‌کنن. خب تا اینجاش قشنگه؛ یه تصویر باشکوه از یه شاه قدرتمند (درظاهر).ولی اگه یکم دقیقتر نگاه کنیم، می‌ بینیم داستان به این سادگی هم نیست. خیلی از پژوهشگر های تاریخی می‌ گن اون چیزی که ما امروز از کوروش می‌ شناسیم، ترکیبیه از واقعیت و افسانه. منشور کوروش مثلا بیشتر شبیه یه متن سیاسی-مذهبی زمان خودش بوده، نه دقیقاً چیزی شبیه به «اعلامیه جهانی حقوق بشر». ضمن اینکه کوروش در نهایت یه پادشاه بوده؛ یعنی کسی که قدرت و ثروت و لشکر دستش بوده و تصمیم‌هاش، بیشتر از بالا به پایین بوده و این یعنی دیکتاتوری و استبداد که امام خمینی (ره) ما رو از اون رها کرد!اینجاست که می‌ شه علی بن ابی‌طالب رو وارد مقایسه کرد. امام علی(ع) هم حاکم بود، ولی فرقش اینجا بود که نگاهش به دنیا از جنس قدرت و فتوحات نبود. توی تاریخ اسلام می‌بینیم که وقتی به خلافت رسید، خودش نون جو می‌خورد، لباس ساده می‌پوشید و حتی تو تقسیم بیت‌المال بین فقیر و ثروتمند، آشنا و غریبه، هیچ فرقی نمی‌ذاشت، خبری هم از تصمیمات شهوانی و ... نبود.کوروش رو خیلی‌ها به‌خاطر گسترش امپراتوریش تحسین می‌کنن. اما گسترش امپراتوری یعنی جنگ، یعنی خونریزی، یعنی تصرف سرزمین‌های دیگه. طبیعی هم هست؛ چون ابزار پادشاهی در اون زمان همین بود؛ برای مثال در عراق امروزی کلی آدم بی گناه رو کشت و خونه ها رو خراب کرد. ولی علی(ع) وقتی می‌ جنگید،برای فتح و کشورگشایی نبود؛ بیشتر برای دفاع یا برقراری عدالت بود. حتی وقتی دشمنش به خاک افتاده بود، سر از بدنش جدا نمی‌کرد.از یه زاویه‌ی دیگه هم می‌شه نگاه کرد: کوروش، یعنی فاصله‌ی زیاد با مردم عادی؛ یعنی کاخ، ارتش، دربار و همه‌ اون تشریفات. علی(ع) اما بین مردم کوچه‌ و بازار می‌ نشست، درد دل‌ شون رو می‌ شنید، گاهی شبانه آرد و نان روی دوش میذاشت و به در خونه‌ یتیم و فقیر می‌ برد.پس اگه بخوایم مقایسه کنیم، کوروش رو می‌ شه نمادی از قتل، قدرت نظامی، غارت و سیاست دونست. اما علی(ع) بیشتر نماد عدالت، اخلاق و انسانیت بود. کوروش شاید یه امپراتوری ساخت، ولی علی(ع) الگویی برای دلها شد؛ الگویی که بعد از قرن‌ ها هنوز آدم‌ ها به عدالتش استناد می‌کنن. سیده نیالا حسینی اراکی سیده نیالا حسینی اراکی Mon, 01 Sep 2025 02:09:25 +0330