https://virgool.io/feed/@shabilooshabiloo fa 2026-06-10 12:56:34 https://files.virgool.io/upload/users/1352795/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@shabilooshabiloo https://virgool.io/@shabilooshabiloo/%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D9%84%D9%88-qkqnyb0mb8q0 سواد یعنی دانایی، یعنی آگاهی، یعنی توانستن. سواد یعنی اندیشه و اراده، یعنی تجربه و تغییر، یعنی خواستن. سواد ما را در کلاف ارتباطات اجتماعی قرار می‌دهد، از انزوا درمان می‌آورد و به فردی کنش‌گر و مسئول تبدیل می‌کند. سواد جامعه را به سوی آرامش، رفاه، صلح و توسعه‌ی پایدار می‌برد. بی‌راه نیست که هزاره‌ی سوم را هزاره‌ی سوادها نامیده‌اند.اگر چنین است چرا افراد زیادی را می‌بینیم که خواندن و نوشتن می‌دانند، اما به سختی می‌توان دانایی، آگاهی، توانایی یا کنش‌گری را به آن‌ها نسبت داد؟ چگونه است که مهارت خواندن و نوشتن را کسب کرده‌اند اما نگرش‌شان به زندگی تغییری نکرده است؟ کجای کار ایراد دارد که سواد در سطح مهارت مانده و نتوانسته آنان را به افرادی اندیشمند تبدیل کند؟سواد در رویکرد سنتی و قدیمی خود، یعنی «سواد مستقل از بافت» صرفاً مهارتی شناختی به شمار می‌آید. این رویکرد برای آموزش سواد به کودکان روش‌هایی را به کار می‌گیرد که مستقل از بافت فرهنگی و اجتماعی اجرا می‌شوند. این روش‌ها حتی بدون در نظر گرفتن تفاوت‌های فردی کودکان، برای همه‌ی آن‌ها نسخه و مسیر واحدی پیش‌نهاد می‌کند که لزوماً از اندیشه و تفکر نمی‌گذرد.در مقابل و در نقد رویکرد مرسوم بالا، رویکردهای فرهنگی سواد را مهارتی شناختی می‌دانند که تنها در بافت و بستر زندگی می‌تواند به نگرش و دانایی منجر شود. در رویکرد «سواد در بافت و بستر زندگی» روش‌هایی به کار گرفته می‌شود که با زندگی روزمره‌ی یادگیرنده آمیخته است و هر گامی که برداشته می‌شود در پیوند عمیق با زندگی است.در این رویکرد به شکل معناداری از داستان و ادبیات، کنجکاوی‌ها و کاوش‌گری‌های علمی، خلاقیت‌های هنری و همین‌طور فعالیت‌های روزمره مثل آشپزی، ساخت و ساز، بازی و ... استفاده می‌شود. مهارت خواندن و نوشتن لابه‌لای بازی کردن، کشف کردن، ماجراجویی و حل مسأله به دست می‌آید و رشد می‌کند. کودک (یادگیرنده) در این رویکرد آموزش‌پذیرِ منفعل نیست؛ او یک یادگیرنده‌ی فعال است که یاد می‌گیرد و رشد می‌کند و نتیجه‌ی این رشد و یادگیری را هم به درستی به خودش نسبت می‌دهد و از آنِ خود می‌داند. این‌گونه است که ویژگیِ «من می‌توانم» در او رشد می‌کند و این همان چیزی است که قرار بود باشد؛ یعنی اندیشه، آگاهی، اراده، تجربه، ماجراجویی و کنش‌گری.خاله بازی، توپ بازی، عروسک بازی و بازی‌های دیگر بخش مهمی از زندگی کودکان هستند. هر کدام از این بازی‌ها سیستمی پیچیده با قواعد پیدا و پنهان فراوان دارند که البته کمتر کودکی را می‌توان یافت که از پس این پیچیدگی‌ها برنیاید. اغلب آن‌ها به راحتی و به شکلی کاملاً طبیعی، صرفاً از طریق تجربه کردن این بازی‌ها به کشف آن‌ها می‌رسند و بعد از مدت کوتاهی در آن استاد می‌شوند.حالا فرض کنید کلاسی تشکیل دهیم و بخواهیم خاله بازی را به کودکان آموزش دهیم. چقدر موفقیت‌آمیز خواهد بود؟ ممکن است برخی از آنها از این بازی خوش‌شان نیاید، ممکن است در زمان کلاس بعضی از بچه‌ها مایل باشند بازی دیگری را انجام دهند، و مهم‌تر اینکه برای تعداد زیادی از کودکان بی‌معناست که اصل ماجرا (بازی کردن) را به تعویق بیندازیم و آن را مؤکول به اتمام آموزش بکنیم.در چنین روشی تمرکز و انگیزه‌ی یادگیرنده پایین می‌آید، خود را بی‌اراده و بی‌اختیار می‌بیند و نسبت به جریان کلاس بی‌تفاوت و بی‌توجه می‌شود. از سوی دیگر، آموزگار که خود را متعهد به یادگیری بچه‌ها می‌بیند، تمرین و تکرار را بیشتر می‌کند و سخت‌گیرانه‌تر عمل می‌کند و چالش‌ها پیچیده و پیچیده‌تر می‌شود و در نهایت چیزی که می‌توانست بسیار لذت‌بخش و معنادار باشد، به فرایندی بی‌معنا و طاقت‌فرسا تبدیل می‌شود و اثری از خلاقیت، ذوق، انرژی و رشد باقی نمی‌ماند.در شیوه‌های سنتی، آموزش و به صورت خاص آموزش سواد، شبیه همان کلاسی است که گفته شد. با سختی به بچه‌ها چیزی را یاد می‌دهیم تا بعدها بتوانند از آن استفاده کنند. آن‌ها با مشق و تمرین فراوان مهارتی را می‌آموزند که راستش، بعدها هم معلوم نیست چند نفرشان و به چه میزان استفاده می‌کنند.حالا بیایید این حقیقت را مهم بدانیم که زندگی بچه‌ها زندگی در لحظه است. بیایید با آن‌ها هم‌راه شویم و لابه‌لای زندگی شیرین و لذت‌بخش آن‌ها انرژی‌شان را به کار بگیریم و به شکلی معنادار خواندن و نوشتن را به فعالیت‌های آن‌ها پیوند بزنیم.در شیوه‌های مدرن، آموزش و به صورت خاص آموزش سواد، شبیه زندگی است. این رویکرد وارد زندگی بچه‌ها می‌شود، مسأله‌ها و دغدغه‌های آن‌ها را شناسایی می‌کند و بر علاقه‌مندی‌های آن‌ها تکیه می‌کند. از داستان و ادبیات، کنجکاوی‌ها و کاوش‌گری‌های علمی، خلاقیت‌های هنری و همین‌طور فعالیت‌های روزمره مثل آشپزی، ساخت و ساز، بازی و ... استفاده می‌شود.مهارت خواندن و نوشتن لابه‌لای بازی کردن، کشف کردن، ماجراجویی و حل مسأله به دست می‌آید و رشد می‌کند. کودک (یادگیرنده) در این رویکرد آموزش‌پذیرِ منفعل نیست؛ او یک یادگیرنده‌ی فعال است که یاد می‌گیرد و رشد می‌کند و نتیجه‌ی این رشد و یادگیری را هم به درستی به خودش نسبت می‌دهد و از آنِ خود می‌داند. این‌گونه است که ویژگیِ «من می‌توانم» در او رشد می‌کند و این همان چیزی است که قرار بود باشد؛ یعنی اندیشه، آگاهی، اراده، تجربه، ماجراجویی و کنش‌گری.برای دانلود بازی اینجا کلیک کنید. Shabiloo Game Shabiloo Game Mon, 06 Dec 2021 18:08:15 +0330 https://virgool.io/@shabilooshabiloo/%D8%B4%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D9%84%D9%88-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D8%AF%DB%8C-pa9bqd5nyz6i اجازه بدید با کلمه جدی شروع کنیم.از نظر شما چه چیزی جدی محسوب می‌شود؟آموزش؟بازی؟کودک؟اگر نگوییم جدی‌ترین!قطعاً یکی از جدی‌ترین مسائل در کل تاریخ بشر و در تمام گروه‌ها و اقوام، مساله‌ی کودک و نسل بعدی است.و به تبع آن مفهوم تربیت و آموزش بسیار بنیادی و جدی محسوب می‌شود. در همین روند می‌بینیم که کم‌کم آموزش به عنوان یک حق تعریف می‌شود و در اواخر قرن نوزدهم چیزی به نام آموزش همگانی پدید می‌آید و در قرن بیستم تقریباً همه‌ی کشورها دارای آموزش عمومی و رایگان هستند. اگر تا نیمه‌ی اول قرن بیستم را دوره‌ی آموزش عمومی بدانیم، نیمه‌ی دوم را می‌توانیم دوره‌ی کیفیت آموزش و پر رنگ شدن مهارت‌هایی مثل حل مسأله و کار تیمی نام‌گذاری کنیم. اما، در قرن ۲۱، آموزش نوین تمرکزش بر «هویت» و ناگزیر به سمت نگرش‌ها سوق پیدا کرده است.اما در عمل این آموزش هویت محور کمتر اتفاق افتاده است! به دو دلیل: اول اینکه این نوع آموزش معلمانی بسیار توانمند می‌خواهد که در دسترس نیستند و دوم اینکه نسبت معلم به دانش‌آموز خیلی بیشتر می‌شود و این یعنی که این مکانیزم پر هزینه است.اما تیم محتوای شابیلو، با همین نسبت و کیفیت ۱۰ سال، این روش را به صورت رو در رو، با تعداد زیادی بچه انجام داده‌ است و اندوخته این تجربیات جدی را در یک بازی جدی به نام شابیلو پیاده کرده‌ است. «بازی جدی» هم به آن دسته از بازی‌‌ها گفته می‌شود که هدف اصلی از طراحی آن، چیزی فراتر از صرفاً سرگرمی باشد.با وجود اینکه بازی‌های جدی می‌توانند سرگرم‌کننده هم باشند، اما هدف اصلی از این بازی‌ها، آموزش مخاطب است.و شابیلو به عنوان مقام سوم در «پنجمین دوره جشنواره بازی‌های جدی» انتخاب و برگزیده شد و البته لازم به ذکر است که بین سه مقام برگزیده شابیلو تنها بازی با موضوع کودک بوده است.برای دانلود بازی اینجا کلیک کنید. Shabiloo Game Shabiloo Game Mon, 06 Dec 2021 17:42:15 +0330 https://virgool.io/@shabilooshabiloo/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D9%82%D8%AF%D9%91%D9%85-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%DB%8C%D8%A7-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-qtumfwpco8t8 نقش یادگیری در زندگی انسانیادگیری مقدّم است یا زندگی؟ اجازه بدهید جور دیگری بپرسیم. آدمی اول یاد می‌گیرد و بعد زندگی می‌کند؟ یا اول زندگی می‌کند و بعد یاد می‌گیرد؟ به نظر می‌رسد آمیختگی این دو مانع می‌شود که بتوانیم یکی را انتخاب کنیم. در واقع «زیستن» و «یادگرفتن» به شدت درهم‌تنیده‌ هستند و آدمیزاد از بدو تولد این دو را با هم دارد؛ هم زندگی می‌کند و هم یاد می‌گیرد.انسان از ابتدای تاریخ با چالش‌ها و مسأله‌های گوناگونی در مسیر زندگی خود مواجه شده است. برخی از این مسأله‌ها مثل شرایط آب‌وهوایی زندگی او را دشوار می‌کرده و برخی دیگر مانند خشک‌سالی او را با خطر مرگ مواجه می‌ساخته است. اما هیچ‌کدام از این پیش‌آمدها او را از پا در نیاورده و همواره راه‌هایی برای سازگاری و بقا یافته است.کشف، حل مسأله، ابتکار و اختراع از ابتدا شیوه‌ی اصلی یادگیری انسان بوده است. این نوع یادگیری، نیازش از دل زندگی و چالش‌های مربوط به آن پدید می‌آمده و نتیجه‌ی آن نیز مستقیماً زندگی و سبک آن را دست‌خوش تغییرات تدریجی و مستمر کرده است. گاه سرعت این تغییرات کم و گاهی زیاد بوده است.از زمانی که انسان از ارزش کشفیات، دانش‌ها و مهارت‌هایی که یاد گرفته بود آگاه شد، روند تدریجی و اکتشافی یادگیری تغییر کرد و سر و کله‌ی نهاد آموزش پیدا شد و آدم‌ها تلاش کردند با انتقال و آموزشِ دانش و مهارت‌شان به نسل بعدی (فرزندان‌شان)، موفقیت آن‌ها را تضمین کنند. این فرایند به شکل فزاینده‌ای تغییرات سبک زندگی انسان را سریع کرده است.در به کارگیری روش‌ها و فرآیندهای آموزشی گاهی چنان زیاده‌روی شده که آسیب‌هایی را به بار آورده است. این آسیب‌ها ناشی از روش‌های رقابتی، اهداف بسیار زیاد و بعضاً دست‌نیافتنی و هم‌چنین ارزش‌یابی‌های سخت‌گیرانه است که به خیلی از کودکان احساس ناکارآمدی می‌دهد. حاصل این سیستم برای خیلی از دانش‌آموزان احساس ناتوانی و عدم موفقیت است. دانش‌آموزان موفق هم در اغلب موارد، منفعلانه به چیزی تبدیل شده‌اند که این سیستم تعریف کرده است.در عصر حاضر، با مرور و بازنگریِ این تاریخ پرتلاطم به درس‌آموخته‌های مهمی رسیده‌ایم:· هرگاه آموزش چنان خود را دیکته کند که جایی برای انتخاب‌های فردی نماند، آسیب‌هایی جدی به همراه می‌آورد.· هرگاه آموزش در تدوین اهداف زیاده‌روی کند، ناگزیر به شیوه‌های انتقالی و آموزش مستقیم روی می‌آورد و فضای کشف و یادگیری تنگ می‌شود.· هرگاه آموزش بر پایه‌ی مسأله‌های واقعی شکل نگیرد، از زندگی طبیعی فاصله می‌گیرد و شکاف بین انسان و طبیعت را گسترده‌تر می‌کند.با تکیه بر این درس‌آموخته‌ها بود که در قرن حاضر دوباره یادگیری در برابر آموزش اهمیت به‌سزایی پیدا کرده و شیوه‌های اکتشافی و مسأله‌محور در اولویت قرار داده شده‌اند. آموزش هم به بستری برای یادگیری تبدیل شده است؛ یعنی فضا و موقعیت‌هایی را ایجاد می‌کند که ویژگی‌های ذاتی بچه‌ها (مثل کنج‌کاوی، کشف و خلاقیت) به حرکت درآید و منجر به تلاش و یادگیری شود. این نوع یادگیری به مراتب عمیق‌تر، ماندگارتر و درونی‌تر است.در رویکردهای نوین آموزشی، با برگشتی دوباره به بستر زندگی، تلاش می‌شود موقعیت‌ها و مسأله‌ها در دل زندگی واقعی ساخته شوند. در این رویکردها از داستان و ادبیات، کنجکاوی‌ها و کاوش‌گری‌های علمی، خلاقیت‌های هنری و همین‌طور فعالیت‌های روزمره مثل آشپزی، ساخت و ساز و به‌ویژه از بازی استفاده‌ی فراوان و مؤثری می‌شود. کودکان یا مستقیماً درگیر مسأله‌های واقعی در زندگی می‌شوند یا در قالب داستان و بازی با موقعیت‌هایی مواجه می‌شوند که از زندگی واقعی الهام گرفته‌اند و کودک برای رفع چالش‌ها و حل مسأله‌ها همان فرآیندهای حل مسأله، کشف و ابتکار را به کار می‌بندد و به شیوه‌ی فردی خودش یاد می‌گیرد و رشد می‌کند.برای دانلود بازی شابیلو اینجا کلیک کنید. Shabiloo Game Shabiloo Game Mon, 29 Nov 2021 09:18:59 +0330 https://virgool.io/@shabilooshabiloo/httpshabiloocom-b6alltksjizl بازی برای بچه‌ها به چه معناست؟در آموزش شیوه‌های بسیار کارآمدتر از شیوه‌های خشک و یک سویه قدیمی وجود دارد، مثلا معلمی را در نظر بگیرید که در کلاس خود از بازی استفاده می‌کند و به شیوه‌ای مؤثر از طریق بازی آموزش‌های خود را پیش می‌برد. این شیوه موجب می‌شود دانش‌آموزان هم با تمایل بیشتری با فرایند آموزش ارتباط برقرار کنند و به اهداف آموزشی مد نظر معلم برسند. البته در به کارگیری این شیوه‌ها هنوز با ایده‌آل بچه‌ها فاصله‌ی زیادی وجود دارد؛ چرا که این میل و علاقه مطلق نیست و اگر به بچه‌ها اجازه داده شود که هر فعالیتی که خودشان می‌خواهند انجام دهند، ممکن است خیلی از آنها بازی‌ها و فعالیت‌های دیگری را برای انجام انتخاب کنند. در واقع، درست است که بچه‌ها شیوه‌ی آموزش از طریق بازی را به شیوه‌های دیگر ترجیح می‌دهند، اما هنوز در کلاس‌های بازی‌محور هم تا حد زیادی اجبار وجود دارد که با ماهیت بازی کردن در تعارض است.معمولاً اولین چیزی که با شنیدن واژه‌ی بازی به ذهن افراد خطور می‌کند «لذت» است. لذت ویژگی اصلی بازی‌هاست. این لذت یا از خود بازی به دست می‌آید یا نتیجه‌ی فضا و ارتباطاتی است که هنگام بازی ایجاد می‌شود.ویژگی مهم دیگر، «اختیار» است که به مقدار زیادی در بازی کردن وجود دارد. کسی بازیکن را مجبور به انجام بازی نمی‌کند. او به میل و اراده‌ی خودش بازی می‌کند و در هر لحظه این امکان را دارد که به آن پایان دهد و از بازی کنار بکشد. حتی در شیوه‌ی بازی کردن هم این اختیار دیده می‌شود و هر فردی به شیوه‌ی شخصیِ خود بازی را انجام می‌دهد.در کنار دو ویژگی لذت و اختیار، باید به یک ویژگی مهم دیگر هم اشاره کنیم که بازی کردن را جذاب می‌کند و آن «رمز و راز» است. در بعضی از بازی‌ها، مثل بازی معروف دوز، این راز به صورت یک معما، مسأله یا مسأله‌های پی‌درپی دیده می‌شود که باید حل شوند، در برخی دیگر مثل لی‌لی، این راز به شکل یک چالش مهارتی است که باید به آن رسید، و در دسته‌ای دیگر مثل عروسک بازی، راز بازی آمیخته با خلق موقعیت و ایفای نقش‌های گوناگون است.در فرایندهای «مهارت‌جویی»، «ایفای نقش» و «حل مسأله»، یک ویژگی مهم دیگر خود را نشان می‌دهد و آن «انتخاب» و عملکرد فردی است. انتخاب و تصمیم فرد بر روی روند بازی اثرگذار است و به‌ویژه در بازی‌های گروهی (دو نفره و بیش‌تر) اثر متقابل انتخاب یک فرد بر روی انتخاب فرد دیگر به جذابیت آن می‌افزاید.وجود این ویژگی ها کافی است که به ارزش بازی پی ببریم. اگر بازی موجب شود به شکل خودخواسته و خلاقانه مهارت‌های بدنی، قدرت حل مسأله و درک و ایفای نقش در افراد رشد کند، دستاوردهای بزرگی را فراهم آورده است. در واقع بازی مجموعه‌ای از موقعیت‌ها، قواعد و اهداف درونی است که به صورت مستقل کار می‌کند.اما شاید مهم‌ترین ویژگی بازی به هدف و ساختار آن برگردد. هدف در کلاف قواعد بازی پنهان است. معمولاً کسی بازی را برای تقویت یادگیری، خلاقیت و حل مسأله بازی نمی‌کند. اگر افراد، به‌ویژه کودکان، متوجه شوند یک بازی برای اهداف آموزشی طراحی شده است، خیلی زود این استفاده‌ی ابزاری را تشخیص می‌دهند و حتی ممکن است در برابر آن موضع بگیرند. به همین دلیل است که بازی‌های آموزشی در نظر آنها بازی نیست، بلکه آموزش بازی‌گونه است.به نظر می‌رسد هرچه در طراحی یک بازی از اهداف فوری و زودبازدهِ آموزشی دوری کنیم و به قابلیت‌های بلندمدت بازی اعتماد کنیم به یک بازیِ ناب نزدیک‌تر می‌شویم و می‌توانیم انتظار نتایجی شخصی‌تر، درونی‌تر و ماندگارتر داشته باشیم.برای دانلود بازی شابیلو اینجا کلیک کنید. Shabiloo Game Shabiloo Game Wed, 24 Nov 2021 14:09:49 +0330