https://virgool.io/feed/@shahinahmadi1390 fa 2026-06-21 02:00:01 https://files.virgool.io/upload/users/585464/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@shahinahmadi1390 https://virgool.io/@shahinahmadi1390/%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%B3%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%AD%D9%84-%D9%85%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%AA%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%87%D8%A7-%D9%88-%D8%AA%D9%86%D8%A7%D9%88%D8%A8-%D8%AA%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%A8%DB%8C-wvgcbaqrmkfu طبق استانداردهای حسابداری، شرکت ها می توانند برای حسابداری و گزارشگری دارایی های ثابت خودشان، از رویه بهای تمام شده یا مازاد تجدید ارزیابی استفاده کنند. در صورتی که از روش بهای تمام شده استفاده شود، شرکت اقدام به گزارشگری به ارزش دفتری یعنی بهای تمام شده منهای استهلاک انباشته خواهد کرد. اما اگر مبنای گزارشگری، تجدید ارزیابی باشد، و شرکت یک بار اقدام به تجدید ارزیابی دارایی نماید، طبق بند 33 استاندارد حسابداری شماره 11، ملزم به تناوب تجدید ارزیابی در دوره های 3 یا 5 ساله است.سوالی که مطرح می شود این است که اگر شرکت طبق قانون حداکثر استفاده از توان تولیدی و خدماتی کشور و حمایت از کالای ایرانی، اقدام به افزایش سرمایه از محل مازاد تجدید ارزیابی نمود، آیا در فواصل زمانی 3 یا 5 سال ملزم به تناوب تجدید ارزیابی است یا خیر. طبق پرسش و پاسخ شماره 28 جامعه حسابداران رسمی در تاریخ بهمن سال 1395، شرکت هایی که در راستای ماده 17 قانون حداکثر استفاده از توان تولیدی و خدماتی کشور اقدام به تجدید ارزیابی دارایی های شرکت نموده اند، به این دلیل که در قانون و آئین نامه مربوط، تداوم تجدید ارزیابی دارایی ها پیش بینی نگردیده است، در این خصوص رعایت دوره پیش بینی شده در استاندارد حسابداری مربوط ضرورت ندارد. اما منعی در خصوص تجدید ارزیابی بعدی در دوره تناوب 3 یا 5 ساله دارایی های تجدید ارزیابی شده وجود ندارد. در عمل، اگر شرکت رویه گزارشگری دارایی های تجدید ارزیابی شده خود به موجب قانون فوق را از بهای تمام شده به تجدید ارزیابی تغییر ندهد، ملزم به تجدید ارزیابی بعدی در دوره تناوب 3 یا 5 ساله نمی باشد، حتی اگر طی سالیان گذشته از محل تجدید ارزیابی این دارایی ها، افزایش سرمایه داده باشد. Shahin Ahmadi Shahin Ahmadi Wed, 22 Sep 2021 12:32:31 +0330 https://virgool.io/@shahinahmadi1390/%D8%A2%DB%8C-%D9%BE%DB%8C-%D8%A7%D9%88-ipo-%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%D8%B4-%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%82%DB%8C%D9%85-direct-listing-%DB%8C%D8%A7-%D8%A7%D8%B3%D9%BE%DA%A9-spac-qzluwts1o0cu آی پی او یا پذیرش مستقیم؟آی پی او (IPO): در آی پی او، سهام جدید شرکت ایجاد می شود و توسط یک واسطه، پذیره نویسی می شود. واسطه در فرایند آی پی او با شرکت همکاری نزدیکی در اموری از قبیل قیمت آی پی او، رعایت الزامات نظارتی، خریدن سهام باقی مانده روی میز و فروش بعدی آن از طریق مذاکره دارد. به این ترتیب، سهم شرکت رقیق می شود و تعداد سهام در دست سهامداران قدیمی شرکت کاهش نمی یابد. پذیره نویس به شبکه ای از شرکت های تامین سرمایه، کارگزاری ها، صندوق های سرمایه گذاری، صندوق های بازنشستگی، و سایر نهادهای مالی دسترسی دارد (در ایران، پذیره نویسی توسط شرکت های تامین سرمایه، مشاور سرمایه گذاری، و نهادهای دیگر دارای مجوز مشاور سرمایه گذاری انجام می گردد). در آی پی او، اتفاقی مشابه افزایش سرمایه از محل سلب حق تقدم رخ می دهد و سهامداران جدید، با آوردن منابع نقدی، سهام جدیداً منتشره را در فرایند آی پی او خریداری می کنند و به این ترتیب، منابع جدیدی وارد شرکت می شود.همان طور که از بند قبل می توان برداشت کرد، مفهموم آی پی او تفاوت بسیاری با فرایند مرسوم عرضه اولیه شرکت ها در بازار سرمایه کشور دارد، چرا که در بازار سرمایه ایران، اعم از اینکه شرکت در بورس عرضه شود یا در فرابورس، سهام جدیدی منتشر نمی شود، بلکه صرفاً سهام سهامداران موجود را در فرایند عرضه اولیه به عموم فروخته و منابع حاصل از عرضه اولیه، عمدتاً به عنوان جریان نقدی ورودی سرمایه گذاران قدیمی لحاظ می شود و منابعی وارد شرکت عرضه اولیه شده نمی شود.پذیرش مستقیم (Direct Listing): این روش، معادل فرایند کنونی عرضه اولیه در کشور است که سهام سهامداران قدیمی به شکل عمومی در بازار فروخته می شود، بدون آنکه سهام جدیدی ایجاد شود. شرکت هایی که مایل به جمع آوری منابع جدید نیستند، از این روش استفاده می کنند.اسپکشرکت های تحصیل شده با هدف خاص یا اسپک (SPAC): اسپک ها شرکت هایی هستند که عملیات تجاری آنها به شکلی نیست که بتواند الزامات بورس های مربوطه را تامین کنند (برای مثال، در ایران، شرط صورت های مالی حسابرسی شده برای دوره 3 ساله منتهی به عرضه اولیه، عدم زیان انباشته و ... وجود دارد)، به همین دلیل، عمدتاً صندوق های خصوصی اقدام به سرمایه گذاری در این شرکت ها می کنند (البته ممکن است برای عموم نیز جذاب باشند)، و اگر طی دو سال نتوانند الزامات لازم برای آی پی او را تامین کنند، باید منابع سرمایه گذاران را به آنها برگردانند. Shahin Ahmadi Shahin Ahmadi Sun, 01 Aug 2021 10:09:16 +0430 https://virgool.io/@shahinahmadi1390/httpsvirgoolioshahinahmadi1390riskassessment-qw9if6hnmhum ریسک: از نظر آماری، ریسک را بر مبنای انحراف معیار بازدهی تعریف می‌کنند، یعنی بازدهی واقعی متفاوت از بازدهی مورد انتظار باشد که این تفاوت می‌تواند از بازدهی واقعی بالاتر، یا پایین تر ناشی شود. اما از نظر سرمایه‌گذاری، ریسک به معنی تحمل زیان در سرمایه‌گذاری است، یعنی احتمال اینکه در نتیجه عملکرد سرمایه‌گذاری‌ها، بازدهی منفی کسب کنید و اصل سرمایه‌گذاری کاهش یابد.یکی از عوامل کلیدی در نحوه تخصیص دارایی و اینکه کجا سرمایه‌گذاری شود، تعیین اشتهای ریسک است. اشتهای ریسک، یعنی شخص حاضر است چقدر ریسک بپذیرد؟ اما تعیین آن آسان نیست، و به همین دلیل است که سرمایه‌گذاران میزان ریسکی که برای آنها مناسب است را بیش برآورد یا کم برآورد می‌کنند.سه عامل بر تعیین اشتهای ریسک اثرگذار هستند: نگرش شخص به ریسک، اینکه چقدر نیاز دارد ریسک بپذیرد تا به اهداف سرمایه‌گذاری خود دست یابد، و ظرفیت شخص برای تحمل زیان (چقدر می‌تواند وقوع زیان را تحمل کند).درک اینکه در سرمایه‌گذاری‌ها چقدر باید ریسک کنید، مقوله سختی است، و نیاز به راهنمایی دارد، چون پذیرش ریسک اندک یا بسیار زیاد، می‌تواند به نتیجه نرسد، و حتی خطرناک باشد. پذیرش ریسک کم این نتیجه را دارد که ممکن است به اهداف مالی مورد نظر دست نیابید، و پذیرش ریسک زیاد می‌تواند به معنی از دست دادن مقادیر قابل توجه سرمایه‌گذاری‌ها باشد. ارتباط میان ریسک و بازدهی مثبت هست، هرچه ریسک بالاتر، بازدهی بیشتر خواهد شد.مشاوران مالی از آزمون‌های روانشناسی برای تعیین نگرش مشتریان به ریسک استفاده می‌کنند و درآمد، مخارج، دارایی‌ها، بدهی‌ها، و افق سرمایه‌گذاری آنها را تحلیل می‌کنند تا ریسک‌پذیری آنها را مشخص کنند. همچنین با مدلسازی جریان‌های نقدی در کنار نیازهای مالی آتی فرد، میزان جریان‌های نقدی در تاریخ‌های آتی را تعیین می‌کنند (مثلا برای بازنشستگی). اما افراد به تنهایی نیز می‌توانند با طی کردن گام‌های زیر، اشتهای ریسک خود را تحلیل کنند:1- نگرش شخصی خود به ریسک را بشناسیدنگرش فردی هر فرد به ریسک، موضوعی ذهنی است، و احتمالاً تحت تاثیر تجربیات سرمایه‌گذاری و تجریه ها و رخدادهای پیشین قرار دارد و دارای ریشه‌های روانشناختی، احساسی و منطقی است. امتیاز منطقی ریسک، چیزی است که به شما کمک می‌کند به نیازهای مالی و خواسته‌های خود دست یابید، اما بخش احساسی آن همیشه همسو با بخش منطقی نیست. تقریباً نیمی از افراد، دارای نگرش بیش از حد محتاطانه، یا بیش از حد خوشبینانه به ریسک‌های مربوط به اهداف سرمایه‌گذاری‌های خود هستند. بسیاری از افراد از هفت سالگی درگیر مسائل مالی می‌شوند و آموخته‌های آنها، تا مدت زیادی با آنها می‌ماند. بعضی افراد بسیار متمایل به پذیرش ریسک در سرمایه‌گذاری هستند، اما وقتی از آنها می‌پرسید به چه میزان بازدهی از سرمایه‌گذاری خود نیاز دارند، اعدادی را ذکر می‌کنند که با اوراق بدون ریسک (برای مثال سرمایه‌گذاری در صندوق‌های با درآمد ثابت با بازدهی تقریباً 20درصد سالانه) نیز می‌توان به آنها دست یافت. ظرفیت زیان‌پذیری خود را بشناسید و متناسب با اهداف مالی خود، ریسک بپذیرید.2- بدانید چقدر ریسک باید بپذیریداین امر به اهداف سرمایه‌گذاری و افق زمانی شما بستگی دارد. اگر افق زمانی شما کوتاه مدت است و در مدت کمتر از یکسال به پول خود نیاز دارید (در کشورهای توسعه یافته این افق می‌تواند پنج ساله باشد)، بهتر است در سرمایه‌گذاری‌های بدون ریسک از قبیل اوراق با درآمد ثابت یا حساب‌های سپرده سرمایه‌گذاری کنید. چون در این افق زمانی، سرمایه‌گذاری در سهام شما را با نوسان زیاد روبرو می‌کند و ممکن است نتوانید پول مورد نظر خود را در این فاصله خارج کنید. اما اگر برای مدت طولانی در این اوراق سرمایه‌گذاری کنید، در معرض ریسک تورم قرار می‌گیرید (قدرت خرید پول شما از بین می‌رود). پس در افق‌های زمانی بلندمدت‌تر، سرمایه‌گذاری در سهام توجیه دارد.با نزدیک شدن به اهداف سرمایه‌گذاری، می‌توانید بخشی از سرمایه‌گذاری‌ها را به دارایی‌های کم‌ریسک‌تر تبدیل کنید تا از درآمد حاصله حفاظت شود. تعیین میزان ریسکی که سرمایه‌گذار باید بپذیرد، نوعی محاسبات ریاضی است، ابتدا به میزان سرمایه، جریان درآمدی، یا ترکیبی از آنها نگاه می‌شود. سپس به افق زمانی که می‌توان سرمایه‌گذاری انجام داد و بازدهی منطقی آن سرمایه‌گذاری دقت می‌شود و در نهایت، این عوامل با آنچه سرمایه‌گذار با سرمایه‌گذاری به دنبال کسب آن است مقایسه می‌شود.سطح ریسک به اهمیت هدف از سرمایه‌گذاری نیز بستگی دارد. اگر دستیابی به اهداف سرمایه‌گذاری حیاتی باشد، به این معنی است که نمی توان ریسک زیادی پذیرفت، اما اگر دستیابی به هدف اهمیت زیادی نداشته باشد، می‌توان ریسک بیشتری پذیرفت. یعنی میزان نمایه ریسک برای اهداف مختلف، متفاوت است. برای مثال، سرمایه‌گذاری برای بازنشستگی خود، با ریسک‌پذیری کمتری همراه است در حالی که سرمایه‌گذاری برای فرزندان، ریسک‌پذیری بیشتری دارد. یا جوان‌تر‌ها تمایل بیشتری به پذیرش رویکردهای پرریسک در قبال سرمایه‌گذاری برای بازنشستگی دارند.3- تعیین کنید تحمل چقدر زیان را داریدتوانایی تحمل زیان، به این امر اشاره دارد که چقدر می‌توانید زیان کنید و همچنان به دستیابی به اهداف مالی اطمینان داشته باشید. اگر شناسایی زیان، اثر مخرب شدیدی بر سطح زندگی شما داشته باشد، تحمل زیان اندکی خواهید داشت، و بهتر است رویکرد سرمایه‌گذاری کم‌ریسک‌تری در پیش بگیرید. تحمل زیان بالا به این معنی است که تحمل شما در از دست دادن سرمایه بیشتر است، و می‌توانید ریسک بیشتری بپذیرید. برای مثال، فردی که می‌خواهد در سال آینده خانه خریداری کند، نباید تمام سرمایه‌گذاری خود را به بازار سهام اختصاص دهد، حتی اگر از نظر روانشناسی، آمادگی ریسک‌پذیری زیادی داشته باشد.برای درک میزان تحمل زیان، فرض کنید اگر نیمی یا بخش زیادی از سرمایه‌گذاری خود را از دست بدهید، چه اتفاقی خواهد افتاد. می‌توانید برای شخص خودتان، در قالب یک فایل اکسل، تحلیل سناریو کنید و بازدهی و تورم آتی را پیش بینی کنید و تحت این مفروضات، در افق‌های زمانی سرمایه‌گذاری، سناریو‌های خوش‌بینانه و بدبینانه را ترسیم کنید.4- تخصیص دارایی را با اشتهای ریسک خود تطبیق دهیدوقتی اشتهای ریسک فرد مشخص شد، باید سبد سرمایه‌گذاری با این اشتهای ریسک تطبیق یابد. بهترین روش برای مدیریت ریسک سرمایه‌گذاری، تخصیص دارایی است. این به معنی حفظ ترکیبی از سرمایه‌گذاری ها، متناسب با شرایط، اهداف و نمایه ریسک فرد می‌باشد. هر چه پول بیشتری در دارایی‌های پرریسک سرمایه‌گذاری کنید، احتمال رشد بیشتر می‌شود و ریسک از دست دادن سرمایه نیز افزایش می‌یابد. افرادی که می‌خواهند ریسک کمتری بپذیرند، باید وجه نقد و دارایی‌های با درآمد ثابت بیشتری نگهداری کنند. اما احتمال رشد آتی سرمایه‌گذاری‌های آنها نیز کاهش می‌یابد.برای مثال می‌توان سرمایه‌گذاری‌ها را در چهار دسته طبقه بندی کرد:- محتاط‌ترین سرمایه‌گذاران، باید 40 درصد از سبد خود را به سهام، 35 درصد به اوراق با درآمد ثابت، 20 درصد به سرمایه‌گذاری هایی مثل طلا، و 5 درصد به وجه نقد اختصاص بدهند.- سرمایه‌گذاران کمتر محتاط، باید 55 درصد از سبد را به سهام، 25 درصد به اوراق با درآمد ثابت، 25 درصد به سرمایه‌گذاری‌های مثل طلا، و 5 درصد به وجه نقد اختصاص بدهند.- سرمایه‌گذاران مقداری ریسک پذیر، باید 70 درصد از سبد را به سهام، 15 درصد به اوراق با درآمد ثابت، 10 درصد به سرمایه‌گذاری‌های مثل طلا، و 5 درصد به وجه نقد اختصاص بدهند.- و ریسک پذیرترین سرمایه‌گذاران باید 85 درصد از سبد را به سهام، 10 درصد به اوراق با درآمد ثابت، و 5 درصد به وجه نقد اختصاص بدهند.5- بازبینی و تعدیل در صورت نیاز، ضرورت می‌یابدوقتی اشتهای ریسک مشخص شد، و سبد سرمایه‌گذاری طبق آن طراحی شد، باید سبد سرمایه‌گذاری را به شکل دوره‌ای بررسی و بروزرسانی کنید. برای مثال، از دست دادن شغل، مشکلات مالی، هزینه‌های اتفاقی، یا ترفیع شغلی می‌تواند بر میزان تحمل زیان و در نتیجه ریسک‌پذیری شما تاثیر بگذارد.موازنه مجدد سبد نیز استراتژی مناسبی است و به معنی فروش سرمایه‌گذاری هایی که بازدهی خوبی داشته اند و سرمایه‌گذاری عواید حاصل از فروش در دارایی‌هایی است که هنوز رشد کافی نکرده‌اند. فروش سرمایه‌گذاری‌های پربازده و خرید سرمایه‌گذاری‌هایی که در کف هستند، به این معنی است که در اوج می‌فروشید و در کف می‌خرید. این همان هدف غایی سرمایه‌گذاری است که تعداد کمی از سرمایه‌گذاران به آن دست می‌یابند. Shahin Ahmadi Shahin Ahmadi Sun, 24 Jan 2021 15:07:20 +0330