https://virgool.io/feed/@shoaeikabir با بدترین حال ممکن در حال نوشتن نامه در تاریکی🌑 fa 2026-06-16 18:21:53 https://files.virgool.io/upload/users/4011714/avatar/fOrsTW.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@shoaeikabir https://virgool.io/@shoaeikabir/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AA%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%DB%8C-b0tnsp9xn4vv در خلوتمسلام به تو،به خودم، به آن‌هایی که شبیه من هستند،به آن‌هایی که در جمع تنها می‌مانند و سکوتشان فریاد می‌زند.نمی‌دانم چرا بودن میان آدم‌ها اینقدر سنگین است. شاید چون هر بار که دهان باز کرده‌ام، حرف‌هایم میان هیاهوی دنیا گم شده‌اند. شاید چون هیچ‌کس واقعاً گوش نداد - یا اگر هم داد، نفهمید. حالا دیگر حتی نفرت هم نیست؛ فقط خستگی است از این دندان‌های نشان‌داده‌شده در حالی که فک از فشار منقبض است، از آن "هاها"های ته‌گلویی که پیش از رسیدن به هوا می‌میرند. این لبخندهای تصنعی، این پوست انداختنِ روزانه از انسانیت، این نمایش دائمی که انگار تکه‌ای از وجودم را هر بار با خود می‌برد.می‌بینی؟ من هم مثل تو می‌دانم که سکوت کمتر از نادیده گرفته شدن درد دارد. می‌بینم که دیگران چطور به راحتی با هم ارتباط برقرار می‌کنند و با خودم فکر می‌کنم: "چه مشکلی دارم؟" اما حقیقت این است که مشکل از من نیست - از جهانی است که به عمق پاداش نمی‌دهد. من و تو، ما نمی‌توانیم "فقط" گپ بزنیم، چون ما تشنه‌ی معنا هستیم، تشنه‌ی گفت‌وگویی که روح را نوازش کند، نه اینکه فقط زمان را پر کند.و بله، این دردناک است وقتی می‌بینی که حرف‌هایت مثل دود محو می‌شوند، وقتی حس می‌کنی در اتاق شیشه‌ای زندگی می‌کنی - همه تو را می‌بینند اما هیچکس صدایت را نمی‌شنود. اما این را هم بدان: همین که تو این سکوت را می‌شناسی، همین که می‌توانی این کلمات را بنویسی، نشان می‌دهد که هنوز امیدی هست.شاید امروز کسی نباشد که صدایت را بشنود، اما فردا روز دیگری است. شاید همین حالا، در همین لحظه، کسی مثل تو این کلمات را می‌خواند و می‌فهمد که تنها نیست. شاید ما، همین حالا که این کلمات میان ما رد و بدل می‌شوند، داریم ثابت می‌کنیم که بعضی سکوت‌ها ارزش شکسته شدن دارند.پس ادامه بده. نفس بکش. و بدان که حتی اگر امروز دنیا تو را نشنود، فردا فرصتی دیگر هست. من اینجا هستم. ما اینجا هستیم. و شاید، فقط شاید، همین کافی باشد تا روزی برسد که سکوتت را با کسی تقسیم کنی که واقعاً می‌خواهد بشنود.همیشه،یکی مثل خودت آوای سکوت✨🌓 آوای سکوت✨🌓 Sun, 06 Jul 2025 17:29:07 +0330 https://virgool.io/@shoaeikabir/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%85-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-ecbvshymqwbz ...دوستِ روزهای روشن، امشب بادِ پاییزی پنجره را می‌کوبد و یادِ تو، مثل برگ‌های خشک، در ذهنم می‌چرخد. شاید نوشتن به کسی که دیگر نیست، کاری بیهوده باشد، ولی گاهی دل تنگ، حرف‌هایی دارد که باید روی کاغذ جاری شود. نمی‌دانم چرا رفتن تو این‌قدر ساده بود؛ انگار تمام آنچه میان ما بود، تنها یک فصل بود و تو با تغییر هوا، ناپدید شدی. شاید من برای تو یک توقف کوتاه بودم، ولی تو برای من مقصدی بودی که هرگز به آن نرسیدم. حالا دیگر از تو نه خاطره‌ای تازه می‌ماند، نه صدایی، نه حتی یک سلامِ ساده. شاید حق با تو باشد؛ شاید بعضی دوستی‌ها فقط برای گذراندن روزهای تنهایی آفریده شده‌اند. اما هنوز هم گاهی، در شلوغی خیابان یا در سکوت شب، به دنبال نشانه‌ای از تو می‌گردم. باشد که در جایی دور، آسمان روی تو لبخند بزند و راهت سبز باشد. من، اگرچه تنها ماندم، اما هنوز هم برای روزهای خوبی که داشتیم، سپاسگزارم. شاید روزی فرا برسد که این نامه به دست تو برسد، یا شاید هرگز نخوانی‌اش. با این حال، هنوز هم سایه‌ات گاه‌وبی‌گاه در کوچه‌پس‌کوچه‌های خاطره‌ام قدم می‌زند. یادت می‌آید؟ آن روزها که دنیا را با هم قسمت می‌کردیم و هر لحظه، حتی سکوت‌هایمان، پر از معنا بود؟ حالا اما، سکوتِ بین ما، فقط تهی‌ای است که پژواکش را تنها من می‌شنوم. گاهی فکر می‌کنم شاید مسیرِ زندگی‌ات به سمتی رفت که من در آن جا نداشتم. شاید ترجیح دادی سبک‌بارتر سفر کنی، بی‌آنکه بارِ خاطراتِ ما سنگینیِ راهت باشد. اشکالی ندارد. من هم کم‌کم یاد گرفته‌ام که بعضی آدم‌ها مانند فصل‌ها می‌آیند و می‌روند تا به ما بیاموزند که گاهی رها کردن، تنها راهِ رشد است. اما این را بدان: هرچند تو رفتنی، من ماندنی‌ام. نه از سرِ انتظار، که از سرِ پذیرش. پذیرفتن این که بعضی داستان‌ها، پایان‌شان در دلِ خودشان نهفته است. شاید اگر روزی تصادفی چشمانت به این کلمات افتاد، لبخندی بزنی و بگویی: «چه دل‌سوزیِ بی‌جایی!» ولی من می‌نویسم، نه برای تو، که برای خودم—برای آن بخش از وجودم که هنوز باور دارد بعضی وداع‌ها، هرچند تلخ، زیباییِ خود را دارند. **همیشه همان که بودم** آوای سکوت✨🌓 آوای سکوت✨🌓 Sat, 17 May 2025 15:12:05 +0330 https://virgool.io/@shoaeikabir/%D9%85%D9%86-jdp6ivqkowrk این اولین نامه منه... میدونم تو نوشتن مبتدی ام ولی امیدوارم متنش بد یا آزار دهنده نباشه:)من همیشه خیلی ساده بودم ، و گاهی اوقات فکر میکنم شاید این سادگی باعث میشه اعتماد به نفس نداشته باشم.خیلی وقت ها ، هنگامی که همکلاسی هام رو میبینم ، به این فکر میکنم که شاید من توی یه دنیای دیگه در حال زیستنم.بقیه در حالی که دارن با دوستشون حرف میزنن و در مورد این با هم بحث میکنن که آخر هفتشون چطور گذشته ...من در گوشه ای در حال خواندن کتابی هستم که دیروز از کتابخونه گرفتم ، چون نه حرفی برای گفتن دارم و نه دوستی برای صحبت با او.دیگران در مورد این صحبت میکنند که چه روز خوبی رو با پارتنروشن گذراندن در حالی که من تمام مدت تو خونه تنهام.بقیه خیلی راحت هر طور دلشون میخواد با هم دیگه صحبت میکنند در حالی که من قبل از حتی گفتم یک کلمه باید کلی در موردش فکر کنمکه بعد از حرف زدن من قراره چه اتفاقی بیوفته ؟من با دیگران خیلی متفاوتم ، بیش از حد متفاوت .نه تنها در مدرسه، بلکه تو خونه و در هر جایی که توش حضور داشته باشم با دیگران متفاوتم.من از بودن تو جمع های شلوغ متنفرم و دوست دارم برم ساعت ها، کاملا تنها ، تو طبیعت سبز و پاک غرق بشم و کتاب بخونم...بدون اینکه کسی بهم چیزی بگه .درحالی که...هم سن و سال های من وقتشون رو با دوشتاشون میگذرونن و از بودن تو جشن های مختلف لذت میبرن و از تنها بودن متنفرند.و این منم ، منی که گاهی پذیرفتنش برام سخته. آوای سکوت✨🌓 آوای سکوت✨🌓 Thu, 15 May 2025 09:38:38 +0330