https://virgool.io/feed/@shoaeizahra3 ذهنم پر از ایده ، قلمم کُند و قلبم سنگین fa 2026-06-16 19:22:13 https://files.virgool.io/upload/users/4295509/avatar/EXR4hl.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@shoaeizahra3 https://virgool.io/@shoaeizahra3/%D8%A8%DB%8C-%D8%B1%D8%AD%D9%85-rqhnbvy24ucu اون بهم گفت بی رحم و بی احساسم . ولی من بزرگترین ترسم این بود که یه روزی با حرفا و رفتار هام باعث ناراحتی اون بشم . همیشه وقتی چیزی برای خودم میخواستم ، میخواستم با اون هم تقسیمش کنم . من همیشه سعی میکردم طوری رفتار نکنم که باعث بشم اعتماد به نفسش رو از دست بده و حس کنه حرفاش بی ارزشن . من همیشه سعی کردم برای اون بیشتر از چیزی که واقعا هستم باشم . سعی کردم برای اون عالی و بی نقص باشم . ولی اون من رو مثل زباله دور انداخت و حتی برنگشت ، چون کسی به سرنوشت یه زباله که بیرحمانه رها شده توجه نمیکنه. و من اون زباله بودم . منی که بیشتر از احساسات و دردهای خودم ، به مشکلات اون گوش میکردم ، کمک میکردم و مشاوره میدادم درحالی که خودم عاجزانه به دستی نیاز داشتم تا من رو از باتلاقی که داشتم هر لحظه بیشتر توش غرق میشدم بکشه بیرون.اما اون ؟ اون هر زمان میخواست به حرفام گوش میداد و هرزمان حوصله ام رو نداشت ، حتی زحمت سرتکون دادن به حرفام رو هم به خودش نمی‌داد . فقط زمانی که حس میکرد کسی برای هم صحبتی دور و برش نیست ، به منی که یه گوشه تو خودم مچاله شده بودم و منتظر کمترین اشاره ای از سمت اون بودم رو می‌آورد . هرزمان میخواست از من دست میکشید و باری دیگر ، دوباره با محبتی ساختگی پیشم باز میگشت . کسی که به دیگری نیاز داشت ، اون نبود ‌. من برای اون فقط یه وسیله برای سرگرمی و برطرف کردن کنجکاویش بودم. اما اون برای من چیزی بسیار با ارزش تر بود ، وسیله که نبود هیچ ، حرف زدن و ملاقات با اون طوری قلبم رو نرم میکرد که فکر میکردم همین الان قلبم ذوب میشه از سینه ام سقوط می‌کنه . من با نگاهم التماسش میکردم ، سعی میکردم بدون کلمات بهش بفهمونم همنشینی با اون چقدر باعث افتخارمه و آرزومه مزه ی محبت و عشقش رو بچشم ، اما اون احمق تر از این حرفها بود که التماس خاموش من رو متوجه بشه . و هر دفعه من از اون ناامید میشدم و فردا ، با امیدی تازه متولد شده به تلاش بی ثمرم ادامه میدادم . و در آخر سرنوشت به من ثابت کرد که من و اون مانند دو طرف آهن ربایی بودیم که یکی برای رسیدن به دیگری دست و پا میزد و طرف دیگر آهن ربا ، دیگری رو از خودش میروند . و این بود سرنوشت عشق من . عشقی که هرگز امکان نداشت به ثمر برسد ، چون مفهومی به اسم سرنوشت بود که مزخرف ترین و بی معنی ترین مفهوم بود . اما افسوس که در داستان عشق یک طرفه ، من مجبور هستم برای فرستادن خودم دنبال نخود سیاه از این مفهومِ بی مفهوم استفاده کنم .-تلاش احمقانه- شمع خاموش شمع خاموش Tue, 24 Feb 2026 18:04:13 +0330 https://virgool.io/@shoaeizahra3/%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%DB%8C-lo4ijauqoabf ...دوران کودکی برای برخی ممکن است پر از خوشی باشد و در عین حال ، ممکن است برای برخی دیگر همان‌قدر تلخ و عذاب آور باشد .برای من اما ، پر است از خاطره هایی که همواره دلم برایشان پرپر میزند . برای زمانی که دغدغه ای نبود ، نگرانی ای نبود . برای زمانیکه دنیایم در کارتون مورد علاقه و عروسک کنار تختم خلاصه میشد . زمانی که تنها دغدغه ام انتخاب عروسکی بود که با آن به بستر خواب بروم . زمانی که نگرانی ام مداد رنگی قرمزی بود که همیشه گمش میکردم . زمانی که فکر میکردم کل دنیا در شهر کوچک و خانه ی آراممان معنا میشود .می‌خواهم برگردم به زمانی که خاله بازی میکردم و وقتی با عروسک هایم پای سفره ی غذای ساختگی ام می‌نشستم ، مادرم به من ملحق میشد و با مهربانی لذت بازی ام را دو چندان میکرد . زمانی که با پاهای کوچکم ، روی پاهایش می ایستادم و با هم طوری میرقصیدیم انگار فردایی وجود ندارد . میخواهم بگردم به زمانی که هنگام نماز خواندن پدر ، روی کمرش می‌ پریدم و او با مهربانی مرا کنار میزد تا نمازش را تمام کند . روی کمرش می‌نشستم و تظاهر میکردم من گاوچرانی هست و او اسب چابک من . زمانی که مادرم قولمان میزد و با سرخ کردن سیب زمینی ها در تابه ، به ما وعده ی چیپس های بینقصی را میداد که آنقدر ضخیم بودند که شباهتی به چیپس نداشتند .میخواهم دوباره ‌مامان جوان و با حوصله ام را ببینم که وقتی پشت در قایم میشدم و گریه میکردم ، یواشکی کنارم می‌نشست و از من میپرسید « کی دختر قشنگ من رو به گریه انداخته ؟» دلم برای آن مادرم تنگ شده است . دلم برای کودکی برادرم هم تنگ شده است.آن برادری که در روزهای بارانی ، روی پله ها لحاف و تشک های ضخیم پهن میکردیم و تصور می‌کردیم در حال سر خوردن از کوه های پوشیده از برف هستیم و همیشه خیلی محکم به در برخورد میکردیم . زمانی که با پتو و بالشت برای خود چادر و مقری بر پا میکردیم و در آن مشغول تعریف کردن داستان برای عروسک ها میشدیم . برادری که بیشتر مواقع اخمو و بدعنق بود ، اما زمان هایی که راضی به بازی میشد ، به قدری خوشحال بودیم که گذر زمان را حس نمی‌کردیم و پایان دادن به بازی خیلی سخت بود .بزرگ شدن سخت است ، این موضوع را خیلی زودتر از آنچه که حدس میزدم فهمیدم . هنوز بزرگ نشده ام ، هنوز بالغ نشده ام ؛ اما دلم برای آن کودکی شاد و رها تنگ است . میخواهم برگردم ، دوباره به همان کودک احمقی تبدیل شوم که فکر نمی‌کرد ، هیچوقت فکر نمیکرد . هر کاری که می‌خواست انجام میداد و حرف های دیگران اهمیتی برایش نداشتند . دخترک احمقی که از انجام کارهای جدید و بغل کردن مرغ و خروس ها ترسی نداشت . استرسی در کار نبود و نگرانی ای هم حس نمیشد . من به آن دخترک احمق افتخار میکنم ، اما این دخترک احمقی که الان هستم ، به مراتب ترسو تر و احمق تر از آن دخترک است .من خیلی زود از رشد کردن و بزرگ شدن نا امید شدم ، من خیلی زود دلتنگ کودکی ام شدم ، درحالی که کلی راه نرفته و سال های متوالی برای بزرگ شدن پیش رو دارم . زودتر از آنچه که باید از زندگی روی برگرداندم .من میخواهم به زمانی برگردم که ایراد گرفتنی نبود ، نابود کردن اعتماد به نفسی درکار نبود . میدانم که بی نقص و زیبا نبودم ، میدانم . اما هرگز به اینکه اضافه وزن دارم ، زشت هستم یا موهای خیلی بد حالتی دارم فکر نکرده بودم . هیچوقت آنقدر روی ظاهرم حساس نبودم و مدت زمان زیادی را جلوی آینه نمیگذراندم . روی لباس هایم انقدر حساس نبودم و با بی پروایی رنگ های صورتی و سبز و آبی و قرمز را با هم میپوشیدم و هیچ اهمیتی به نگاه هیچ احدی نمیدادم . چقدر آن زمان دخترک بهتری بودم .آن زمان مادرم مهربان بود ، دوستم داشت ، به من اهمیت میداد و برایش مهم بودم . به من خالصانه عشق میورزید و من هم همیشه برایش نقاشی می‌کشیدم ...اما حالا دیگر نمی‌کشم ، چون مادرم فکر میکند من خلاقیت ندارم و فقط کپی برداری میکنم . دیگر اهمیت نمی‌دهد ، دیگر عشق نمی‌ورزد ، حتی حالم را هم نمیپرسد . فقط متلک می اندازد و توهین میکند و قلبم را بیشتر و بیشتر میشکند .پدرم مهربان بود ، بغلم میکرد . آن زمان صادقانه باور کرده بودم و می‌دانستم که پدرم هرگز دروغ نمی‌گوید . و خب ، تا حد زیادی درست بود ‌. هیچوقت ندیده بودم پدرم دروغ بگوید . ولی بعد ها فهمیدم پدرم دروغ می‌گوید ، آن هم خیلی زیاد . دیگر هیچ قولی حقیقت ندارد ، شکستن قول چیز کوچکی است . من حتی دیگر از قول دادن استفاده نمیکنم ، چون سپر خیلی ضعیفی برای مانع شدن است . پدرم دیگر آنقدری که مهربان بود ، نیست . دروغ می‌گوید ، دلم را میشکند ، و ایراد میگیرد و غر میزند . حرفهایم را نادیده میگیرد . اصلا آخرین باری که بغلش کردم کی بود ؟ شاید وقتی نه یا هشت ساله بوده ام .من دیگر دختر قشنگ مادرم نیستم ، دیگر بچه ریزه میزه ی خانه نیستم . دیگر عزیزِ دایی ام نیستم ‌. من دارم به فراموشی سپرده میشوم . درون غم و تنهایی ام غرق میشوم و ناپدید میشوم . من دیگر هیچ چیز نیستم . حتی فکر کنم اگر چند روز داخل اتاقم بمانم مادرم فراموشم کند . راستی گفتم هیچوقت سعی نمیکند بفهمد چه مرگم است ؟ فقط به این اهمیت می‌دهد که در امتحان کوفتی ام بیست گرفته ام یا نه ؟اصلا چه شد که همه چیز اینطور تغییر کرد و به هم ریخت ، چه شد که خانواده ی شیرین و شاد ما ، حالا از همدیگر فراری اند ؟ چه شد که من دیگر نمیتوانم محبت و عشق خانواده ام را درونم حس کنم ؟ چه شد که دیگر گرمایی در خانه و خانواده و قلب محبت ندیده ی من نماند ؟زمانی بود که کسی به من نگفته بود چاق هستم . زمانی بود که کسی نگفته بود به سان یک گونی برنج هستم . زمانی بود که کسی نگفته بود من آدم بدبو و شلخته ای هستم . زمانی بود که کسی نگفته بود موهای بدحالت و زشتی دارم . زمانی بود که نمی‌دانستم زشتم . زمانی بود که کسی نگفته بود صورتم پر از جوش است و این جوش ها اعصاب خورد کن هستند . زمانی بود که کسی نگفته بود من مزاحم و اضافی هستم . زمانی بود که مادرم نگفته بود کاش لال به دنیا آمده بودم . زمانی بود که تمام دوست هایم را از دست نداده بودم ‌. زمانی بود که از دوستانم خیانت ندیده بودم ‌‌. زمانی بود که معلم جلوی همه نگفته بود من آدم بد و کودنی هستم . زمانی بود معلم عقده ای ام جلوی همه با صدای بلند نگفته بود من افسرده هستم . زمانی بود که دوستانم دفتر خاطراتم را با صدای بلند در سالن مدرسه جار نزده بودند .کاش هنوز در آن زمان زندگی میکردم . کاش کودک بودم و در جهان کودکی ام زندگی میکردم.دنیا با من بی رحم بود و من خیلی بی رحمانه تغییر کردم . شمع خاموش شمع خاموش Sat, 24 Jan 2026 19:46:19 +0330 https://virgool.io/@shoaeizahra3/%D8%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3%D8%AA-uaszyaipz9bo غرق شدنکاش چیزی حس نمی‌کردم ، کاش قلبم از جنس سنگ بود . کاش چنان به همه چیز اهمیت نمیدادم.کاش سکوی قلبم را برای هر احساسی میبستم.کاش قلبم از سنگ بود و تجربه ای از احساس نداشتم .ولی حس میکنم ، همه چیز را حس میکنم. حس میکنم ، حتی بیشتر از چیزی که باید . بیشتر از حد لازم به احساساتم بها میدهم و تاوانش را هم همواره پس می‌دهم . اما دست خودم نیست ، کنترلی ندارم . این منم ، و این قلب من است . قلبم چنان نازک است که همه احساسات و اتفاقات را به خود جذب میکند . این درون من است ، پر از آشوب ‌. آشوب احساساتم . آشوب غمم که در تمام احساساتم آغشته است . آشوب پشیمانی و حسرت ، که همچون موجودی حریص ذهنم را نشخوار میکنند .کاش می‌توانستم رها باشم ، رها از دست ذهنم و افکارم و هرچه که حس میکنم. شمع خاموش شمع خاموش Thu, 22 Jan 2026 08:09:30 +0330 https://virgool.io/@shoaeizahra3/%D9%85%D9%86-zlzt6xaarelw من خیلی وقت است که دیگر آن منِ قبلی نیستم . من این من را نمی‌شناسم ‌. منِ قبلی را فراموش کرده ام .تمام سعیم را کردم که به منِ قبلی برگردم ، تکه هایی از آن من را به منِ الان برگردانم تا شاید بتوانم یاد و خاطره ی منِ قبلی را نگه دارم ، ولی این من ، منِ دیگریست .اما من از این من بیزارم ، من اصلا این من را نمی‌شناسم . من دیگر آن منِ قبلی نیستم که حرفهایش را در دلش محبوس میکرد و سکوت را به هرچیز دیگری ترجیح میداد . آن من برای من ، دوست‌داشتنی ترین منی بود که تا به الان بوده ام .اما این من ، به کلی آدم دیگریست . این من حرف میزند ، حرف دلش را ، حرفی که میخواهد بزند را میزند . حتی اگر سخن گفتن آزاردهنده باشد . این من زیادی میخندد . صدای خنده اش مانند پتقی به سرم میکوبد . میخندد حتی اگر دلیلی برای خنده نباشد ، میخندد حتی اگر هیچ شادی ای در سینه اش حس نکند . همچو احمقی لب هایش را از هم باز میکند و صدای مضحکی را از ته حلقش بیرون میریزد . طوری میخندد انگار با همین چند لحظه خندیدن ، همه چیز تغییر می‌کند . ولی این خنده ها بر دردی دوا نیست ، فقط خودش را گول میزند .میخواهم از شرّ این من خلاص شوم و به کالبد من قبلی برگردم . این من آزاردهنده و بیچاره است._به امید روزی که موفق شوم منِ قبلی را باز گردانم شمع خاموش شمع خاموش Thu, 22 Jan 2026 08:04:36 +0330