https://virgool.io/feed/@sizong Just another echo in the void fa 2026-06-24 12:38:24 https://files.virgool.io/upload/users/3838432/avatar/5A9KAd.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@sizong https://virgool.io/@sizong/silentwaves-zsf09oxlemnc ...0.3 - یکی دیگر از نامه های ناگفته من، پر حس و آزاد... اما در موج.پیشگفتار: در حالی این رو می‌نویسم که به تازگی با کسی آشنا شدم. شباهت‌هایی رو لمس کردم، تفاوت‌هایی رو دیدم... و نمی‌دونم باید شفاف حرف زد، یا که سپرد به زمان...؟ در مجموع حس‌های تازه‌ای تجربه کردم، که ارزش جاری شدن در دل کلمات را داشتن. ساعت 04:30 صبح، بعد از یک مکالمه گرم و آرام، قبل خواب می‌نویسم؛ خواستم احساسم را راهی امواج اینجا کنم، تا که شاید روزی من رو به ساحلِ آرامش رسوند.در هوای ابریِ افکارم،در آن گمشدگی‌های بی‌کران،نسیم خیال، بهاره ای هدیه داد،بهاره، ساحلی پر از راز و بی‌انتها...ساحلی که در انتظار قایقِ سرگردانم،نور امیدش، درخشان‌تر از ابرهای تیره، راه را به سوی ساحل می‌گشاید.بوی نم دریا و نجوای طوفان، قلبم را برهم می‌زند؛در دل این خلوت سنگین، خیالت چون موجی آرام،قلبم را در سکوت نوازش می‌کند، و گاه، صخره‌ی سکوت، موجِ حرف را به عقب می‌راند…گرچه موج و صخره، هر دو از یک دردند،گرچه راه دور و مسیر پرآشوب است،اما گرمای قلب تو، قایقم را به ساحل می‌رساند.حرف‌هایت چون موجی آرام، کرانه قلبم را بوسه می‌زند.و بودنت، سکانِ آرامش دریای من است.در انتظار آن لحظه می‌مانم، می‌مانم در سایه‌ی امیدت،تا که شکوفه‌ای از دل این صبر بروید؛یا که دستی شکسته،قایقم را در سکوتِ دریا ببلعد 🕊28 آوریل 2025 سی زونگ سی زونگ Tue, 29 Apr 2025 15:04:49 +0330 https://virgool.io/@sizong/things-left-unsaid-jbi4d5pgqxhm ....0.2 - یکی دیگر از نامه های من، ناگفته اما پر حس، اسیر اما در باد.پیش‌گفتار: این نوشته رو در حالی می‌نویسم که به‌تازگی با کسی آشنا شدم، اتفاق خاصی بینمون نگذشته؛ فقط چند پیام و بعد موند یه حس تعلیق در هوا. کوتاه بود اما یه حس تازه درونم ایجاد کرد.خواستم عطر این احساس رو روی کلمات اسپری کنم؛ که شاید بمونه به یادگار.بعضی حس‌ها فقط وقتی آروم می‌شن که بیان روی کاغذ.سلام نازنین، روزت بهاری‌، بی‌دلیل ولی با دل 🌿️ چند روزی بود که بهت پیامی نداده بودم و یه حسی داشتم که باید/می‌خوام اینها رو بهت بگم.1.1 تو این مدت با آدم های دیگه‌ای آشنا شدم و تجربه‌های مختلفی به دست آوردم، ولی یه چیزی در مورد تو، تو ذهنم موند که دلم خواست آروم تو گوشت زمزمه‌ش کنم:وقتی باهات حرف می‌زدم، تو نت‌های اولیه‌ت انگار یه حس تازه و سرزنده داشتی. یه جور خنکی شبیه نسیم بهاری، مثل لحظه‌ای که موقع راه رفتن یه درخت پر از شکوفه می‌بینی و آروم لبخند می‌زنی، نه به خاطر یه دلیل بزرگ بلکه فقط چون قشنگه و دلت رو آب می‌کنه.بعضی وقتا شبیه یه حس وانیلی خام، نه خیلی بی‌تجربه، نه خیلی پخته، یه پاکی و بی‌آلایشی خاص.ولی قتی میرسیدی به نت های میانی یه حس پیچیده ای داشتی. یه بوی خاص....یه لحظه تند و فلفلی با کلی انرژی و جاذبه ولی یه دفعه خنک و نعنایی، جوری که آدم گیج می‌شد، نمیدونستی از کدومش باید لذت ببری و همینجا لحظه گم میشد، انگار یه جاهایی ایستادی و مطمئن نیستی، شبیه نقاشیی که هنوز تموم نشده، ولی قلمو گذاشتی زمین...نه اینکه نمیتونی، بلکه انگار چیزای دیگه تو ذهنت باشه یا نقاشی اونی که میخواستی نباشه.و نت‌های آخر...راستش هنوز برام روشن نیستن.نه حس تموم شدن دارن، نه ادامه داشتن.انگار یه چیزی بین زمین و هوا معلق مونده. شاید گاهی،بعضی رایحه‌ها فقط برای اینن که یک‌بار حس بشن،نه برای موندن...ولی اگه یه روز دوباره از کنارم بگذرن،میخوام هنوز بلد باشم با حس خوب لبخند بزنم.1.2 تجربه های دیگه برام مثل عطر های خطییی بودن که اور اسپری شدن و دیگه خودشون نبودن، اما فکر کنم تو برام یه عطر خاص بودی، پخش بوی کم اما موندگار.خلاصه که خواستم یه سری حس رو بیان کنم. بدون توقع، نتیجه، و یا انتظاری،فقط یه احساس جاری در زمان. . .تو چی فکر می‌کنی؟............................................. سی زونگ سی زونگ Tue, 15 Apr 2025 19:44:29 +0330 https://virgool.io/@sizong/face-of-the-sunset-akmbgpap9vpt ...به دور دست‌ها می‌نگرم؛ به آن نور گرمی که از پشت ابر های کوچک می‌تابد،به آن صورت زیبا که در افق محو می‌شود، آن انحنای کشیده از شرق تا غرب.گه‌گداری باد ملایمی می‌وزد و صدای علف‌ها؛ همچون نوای دل‌انگیز یک اُپرای ماهر، در گوشم می‌پیچد...همانطور که به دور دست ها خیره شده ام، آن لبخند زیبا مانند یک پورتال مرا با خود می‌برد، می‌برد به دنیایی که فقط "او" در آنجاست.دشتی وسیع و سبز که چمن‌ و علف‌های کوچک آن تا افق ادامه دارد.آری، فقط من و "او".لباس سرخی به تن داشت، مانند رنگ ققنوسی که در آخرین لحظات دنیا به روی من طلوع می کند و به من زندگی می بخشد.گام‌هایم را تندتر می‌کنم تا به "او" برسم، اما همچنان جلو تر است.زمان می‌گذرد. چقدر؟ نمی‌دانم...هر گاه خسته می‌شوم، با لبخند دلنشینش به من نگاه می‌کند؛ اما در جهت آفتاب است و من نمیتوانم آن چهره دل‌فریبش را ببینم.دوباره به سویش می‌دوم، هر گام نزدیک‌تر از قبل،اما هوای اطراف هر لحظه سنگین‌تر می‌شود، گویی مهر سنگینی به جانم خورده است. بدنم بی‌رحمانه خسته است، اما قلبم نمی‌گذارد توقف کنم.با تمام توانم ادامه می‌دهم و به "او" میرسم.لحظه‌ای که می‌خواستم با قلب خسته‌ام تمام وجودش را در آغوش بگیرم...همه چیز ناگهان در تاریکی فرو رفت، گویی دست نامرئیی خط زمان را بریده باشد.خود را در پرتگاهی عمیق و در حال سقوط دیدم، در آن لحظه فقط تاریکی و صدای قلبم را می‌شنیدم.بدون آنکه بدانم، چشمانم به دنبال "او" می‌گشت...اما در جهانی که دستان سرد و بی‌رحمش مرا می‌فشرد،به جز صخره‌های بلند و تاریک چیزی نبود.همانطورکه به عمق تاریکی نزدیک می‌شدم، نور سفید درخشانی را دیدم و دیگر هیچ. چشمانم به آرامی باز شد و واقعیت به من باز گشت.عرق سردی را در جا به جای بدنم احساس کردم،تمام بدنم سنگین و بی‌حرکت بود، انگار سال‌هاست که اینجا بوده ام.به اطراف نگاهی انداختم، هنوز در آن علفزار بودم،اما نه خبری از "او" بود نه آن غروب دل انگیز...انگار تمام دنیایم، هر آنچه که به آن تعلق داشتم، در یک لحظه محو شد.آیا در این دنیای بی مهر، هنوز می‌توانم "او" را بیابم؟.... سی زونگ سی زونگ Tue, 18 Feb 2025 05:21:08 +0330 https://virgool.io/@sizong/silent-memories-l7ebu0xfol77 .در آن سوی بیشه‌زار، در ارتفاعی بلند، کلبه‌ای کوچک قرار دارد؛ با پنجره‌ای ساده که در دل آن سکوتی بی‌پایان را می‌توان حس کرد، انگار رنگ و رویش مرده است و خالی از سکونت.از پنجره می‌توان کل بیشه‌زار را دید و تا دوردست‌ها چیزی سدِ راهش نیست.حس دژاوو دارم، انگار اینجا را می‌شناسم اما به یاد ندارم... از روی کنجکاوی به پنجره نگاه می‌کنم اما چیز زیادی نمی‌بینم، آخر کمی کدر شده است.به داخل خانه می‌روم، فضا تقریباً تاریک است، ‌جز نوری که از پنجره‌ی اتاق سمت چپ به داخل می‌تابد.وارد اتاق که می‌شوم، به اطراف که نگاه می‌کنم و تارهای عنکبوت را در گوشه‌ و کنار میبینم،در میان گرد و غبار، اسکلت فراموش‌شده‌ای را می‌بینم، گویی قرن‌ها منتظر بوده است...حس غریبی به من دست می‌دهد که نمی‌توانم آن را توضیح دهم.به هر حال روی آن تخت در کنار استخوان‌ها می‌نشینم،اما صدایی از تخت بلند نمی‌شود! انگار او نیز سکوت کرده است.از پنجره به بیشه‌زار روبه‌رویم نگاه می‌کنمبرای لحظه‌ای چشمم به آسیاب بادی کوچکی می‌افتد که در دوردست‌ها ایستاده است.انگار خاطره‌ای را به یاد می‌آورم، یک صحنه، صحنه‌ای که همه چیز تار است:به سختی می‌توان از پنجره آسمانی را که زمانی آبی بود دید...کشو سمت راستم را باز می‌کنم،دستم به‌طور غریزی دفتری را پیدا می‌کند و چیزی در آن می نویسد:"زمان می‌چرخد و من هنوز در جستجوی نگاه او هستم...""انگار در این زندگی جرأت گفتنش را نداشتم""می‌ترسیدم که جوابی داشته باشد؟""یا شاید هیچ جوابی برایم نداشته باشد!""فقط سکوت کردم، و گذاشتم زمان همه چیز را ببلعد...""شاید در جهانی دیگر...""یا شاید هیچ‌گاه...""پیش از آنکه همه چیز محو شود، آیا هرگز پاسخی خواهم یافت؟"ناگهان، با فریاد گروهی از کلاغ‌ها که در حال عبور هستند،تصویر روبه‌رویم می‌لرزد و محو می‌شود.از پنجره گروه کوچکی از کلاغ‌ها را می‌بینم که در حال عبور هستندو حالا متوجه می‌شوم که آن استخوان‌ها متعلق به من بوده‌اند.آه...چقدر زمان بی رحم است...حتی خاطراتی که زمانی برایم زیبا بودند را هم از یاد برده‌ام.حال من چه هستم؟آیا چیزی وجود دارد که معنا بخش من باشد؟حتی این را هم نمی‌دانم... سی زونگ سی زونگ Mon, 17 Feb 2025 04:02:16 +0330 https://virgool.io/@sizong/bury-elon-ohhwgixafvqw ...بوی سرد آن مسیر تنها، مرا با خود به خاطرات گم‌شده می‌کشاند.مسیری که تنها همسفرت چراغی کم‌نور است که در تاریکی دنیا فقط به روی تو می‌تابد.چراغی که هر شب تو را می‌خواند اما هرگز نزدیک نمی‌شود، همیشه آنجاست؛ اما به تو تعلق ندارد.در جاده‌ای که انتهایش مه‌آلود و نا پیداست،روبه‌رویت، رویاهایی که در دل مه فرو رفته‌اند، و پشت سر، خاطراتی که در گرد و غبار زمان محو می‌شوند.هرگاه به آن چراغ کم‌نور می‌رسی، چیزی درونت می‌سوزد و شعله ور می‌شود، دریغ از خاطراتی که در آن مه سنگین محو و در اعماق قلبت دفن می‌شود.هر دم که به آن رویای پنهان در مه می‌رسی،بدون آن چراغ، در تاریکی خود خاموش می‌شوی و در هرج‌و‌مرج درونت به خود می‌پیچی، اما فقط برای یک لحظه !و لحظه‌ای بعد، همه‌چیز در آن مه سنگین محو می‌شود و باز آن رویای مه آلود...شاید چراغ کم نور هنوز آنجا باشد،شاید در عمق نگاهش، جایی برای من باشد...اما در پیچش بی‌پایان زمان، تنها سایه‌ای از خاطراتم باقی می‌ماند...تنها...در سکوتی بی‌پایان... سی زونگ سی زونگ Sun, 16 Feb 2025 03:20:18 +0330 https://virgool.io/@sizong/beyond-the-void-ydtj3n55unns ...در خلأی بی‌انتها، در میان ابرهای تیره، باد سردی موهایم را تکان می‌دهد.مرز میان نور و تاریکی محو شده و جز سیاهی مبهم چیزی نمی‌بینم.خطوط زندگی انرژیم را می‌گیرد و سامسار پاهایم را بی‌امان به سمت خود می‌کشاند.حس ترس و میل به زندگی درونم زبانه می‌کشد، اما تاریکی هر دو را می‌بلعد.می‌خواهم فضا را بشکافم و در آن سایه‌های سیاه و بلند محو شوم.اما نمی‌توانم، نمی‌توانم.آه... که تو را در پس این تاریکی جا می‌گذارم، در نوری که حالا برایت سردتر و پوچ‌تر از همیشه خواهد شد.در اندک زمان باقی‌مانده، چهره‌ات را به یاد می‌آورم، دستم را به سوی گونه‌هایت دراز می‌کنم، اما دریغ از یک لمس کوچک.هر نفس سنگین‌تر از قبل، انگار کوهی از خاطرات را بر دوش می‌کشم،روحم آرام از بند دنیا رها می‌شود و به مکانی دورتر می‌رود.نمی‌دانم نگاهت را دوباره خواهم دید... یا در تاریکی شب‌هایت محو می‌شوم.تاریک و تاریک‌تر می‌شود.تاریک...... سی زونگ سی زونگ Sat, 15 Feb 2025 03:21:39 +0330 https://virgool.io/@sizong/sunset-weaved-in-time-vjr5dnpandsl ‌...همچو بادی آرام در غروبی پر از خاطره ها، از میان نی زارها می‌گذری و صورتم را نوازش میکنی.لحظه ای بوی حضورت را حس میکنم و زمان برایم متوقف میشود، در دنیای خاطرات گم میشوم.اما همه و همه، تنها یک لحظه است، با نسیم بعدی احساساتم در گذر زمان محو می‌شود.تنها من می‌مانم و صدای باد در میان نی ‌زارها.تنها من... سی زونگ سی زونگ Fri, 14 Feb 2025 13:33:42 +0330