https://virgool.io/feed/@sogand.karbalaieali دکترای مهندسی حمل و نقل با تمرکز روی تکنولوژی های جدید، ترافیک، و برنامه ریزی راهای چند منظوره.اینجا از دوچرخه سواری و پیاده روی شهری می نویسم. fa 2026-06-15 20:37:17 https://files.virgool.io/upload/users/365543/avatar/cuH45Q.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@sogand.karbalaieali https://virgool.io/@sogand.karbalaieali/%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%B1%D9%85%D8%A7%DB%8C%D9%87-%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%81%DB%8C%D8%AA-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-dpxcjh8mz5ow هرچند سایز مناسب، وزن دوچرخه، تعداد دنده ها، مدل چرخ ها همه در راحتی و بهینه کردن تجربه رکاب زدن تاثیر دارند، اما فرم و پاستچر مناسب روی دوچرخه تجربه شما را برای همیشه تغییر می دهد. همه ما دوچرخه سوارانی دیده ایم با آرنج های از هم باز به طرفین، شانه های بالا آمده تا گوش، پشت گرد شده، و زانوهایی که موقع رکاب زدن از کمر بالاتر میاید، بله همه این ها فرم نا مناسب روی دوچرخه هستند که می تواند آسیب جدی به مچ دست ها، گردن، کمر، و زانو بزند. از آن گذشته، فرم و اندازه نامتناسب دوچرخه با بدن دوچرخه سوار، باعث درد ناحیه لگن می شود که تا روزها باید تحمل کند. تمام اینها که گفتم برای خود من اتفاق افتاده است. انرژی که روی دوچرخه فیت نشده برای رکاب زدن از دست میدهیم تجربه سواری ما را نا خوشایند می کند. راه حل این مشکلات اما وجود دارد. گرچه اغلب دوچرخه سواران حرفه ای بدنبال پیدا کردن متخصصان فیت کردن دوچرخه هستند، اما این تکنیک برای دوچرخه سوار شهری، با بدن نسبتا کمتر آماده و غیر عضلانی، بسیار کمک بزرگی است. حالا اما از تجربه فیت کردن دوچرخه خودم با شما می خواهم بگویم. چند ماه بعد از خرید دوچرخه، با لباس مناسب دوچرخه سواری یا همان بیب شورتس باز هم درد لگن و ران ها خستگی رکاب زدن را به تن من باقی می گذاشت. مشکلات یکی دوتا نبود. روی زین به جلو سر می خوردم. مچ دستها روی دسته ها ناراحت و تحت فشار بود. بشدت خسته می شدم و پشتم را صاف نگه نمیداشتم. فشار بدنم روی دست ها می افتاد و عذابم میداد. با اصرار همسرم که دوچرخه سوار حرفه ای است به دیدن آقای اسمایلی رفتیم. بله آقای خندان که متخصص درجه یک فیت کردن دوچرخه سوار های واشنگتن دی سی و حومه است. آقای اسمایلی در یک خانه دو طبقه با یک گاراژ بزرگ و مرتب و پر از دوچرخه، در قمست بالایی پارک راک کریک که نسبتا محله عیان نشین است، زندگی میکند. اسمایلی فوق لیسانس مکانیک و فیزیک دارد و احتمالا بازنشسته است. سگ اسمایلی هم برای خودش بین خانه و گاراژ در رفت و آمد است. اسمایلی در نوجوانی از مصر مهاجرت کرده و همان طور که حدس زدید اسمش اسماعیل است. اولین چیزی که بعد سلام کردن توجه ام را جلب کرد ساعت رولکس اسمایلی بود. کار نسبتا ساده بود، با خودم گفتم اینها را که هر کسی می تواند انجام دهد، اما در واقعیت این کار یک تخصص است و در طی زمان با رابطه و شناخت از مشتری ها و تغییرات نوع سواری آنها، سرویس ارایه شده بهینه و به روز می شود. چرخ عقب دوچرخه ام را روی یک گیره فلزی فیکس کرد. یک چهارپایه کهنه آورد که راحت روی زین سوار شوم. بعد گفت پدال بزن، و ویدیو پدال زدن اولیه ام را ضبط کرد. روی کفشهایم با چسب رنگی علامت زد و قفل کف کفش را بتناسب جای چسب ها تنظیم کرد. روی زانو راستم یک ضربدر زد بعد با شاغول یک سری اندازه گیری ها حین رکاب زدن من انجام داد. جای زین و فاصله زین تا دسته ها را با اندازه های بدن من تنظیم کرد. فاصله رکاب ها را زیاد کرد، دسته ها را کمی بالا تر آورد. دوباره یک ویدیو ضبط کرد تا قبل و بعد ماجرا را به من نشان بدهد. بعد پرسید، سوگند قدت چقدر است؟ گفتم ۵ فوت و سه اینچ. گفت پس روی زین کمرت را صاف نگه دار تا ۵ فوت و سه اینچ باقی بمانی. هزینه اولین فیت کردن ۲۸۰ دلار است. هزینه یک دوچرخه هایبرید نسبتا خوب ۱۰۰۰ دلار است. هزینه فیت کردن توسط یک متخصص ماهر نسبتا هزینه زیادی است. از آن به بعد هزینه هر بار فیت کردن به مراتب کمتر خواهد بود چه برای همان دوچرخه و چه برای دوچرخه جدید. وقتی وزن مشتری تغییر کند وقتی مسابقه تغییر کند و حتی وقتی آمادگی بدنی دوچرخه سوار بهتر شود، هربار تنظیمات دوچرخه بهترین تجربه رکاب زدن را فراهم می کند. بعد از خداحافظی و تشکر از خانه اسمایلی تا خانه ام رکاب زدم. از میان پارک جنگلی، کنار پیست اسب سواری، از میان خیابانهای کم و بیش خلوت زمانه کرونا، در یک روز خیلی گرم تابستانی برای اولین بار بدون زجر رکاب زدم.عکس از وب سایت شاترااستاک Sogand Karbalaieali Sogand Karbalaieali Fri, 13 Nov 2020 07:15:48 +0330 https://virgool.io/@sogand.karbalaieali/%D8%A8%DB%8C%DA%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%DB%B1%DB%B0%DB%B0-%DA%A9%DB%8C%D9%84%D9%88%D9%85%D8%AA%D8%B1-%D9%86%D8%B2%D9%86%DB%8C%D9%85-tbzmddelq6cg اوایل کرونا دوچرخه جدید خریدم. یک دوچرخه هایبرید طوسی رنگ برند اسپشالایزد.چهار-پنج سفر خارج شهر و نسبتا طولانی را با خوبی و خوشی رکاب زدم. چند ماه بعد تصمیم گرفتم کفش دوچرخه سواری بخرم. شاید مطلب دیگری در مورد زمین خوردنهای اولیه با این کفش ها نوشتم. بعد از دو سفر دو ساعته بین شهری تصمیم گرفتم در یک مسیر ۱۰۰ کیلومتری (۶۲مایل) رکاب بزنم. هوای عالی و مسیر نسبتا خلوت از خانه و بعد پارک جنگلی راک کریک و بسمت مریلند. بعد از ده مایل کنار یک چادر شنبه بازار میوه ایستادیم و هلو و سیب محلی خوردیم و خستگی در کردیم. تا سوار دوچرخه شدم و یک کفش ام را روی پدال قفل کردم، احساس کردم چرخ نمیچرخد. محکمتر پدال زدم و متاسفانه پای بعدی را هم قفل کردم که ناگهان رکاب کامل قفل شد. من و دوچرخه مثل کتاب از پهلو افتادیم روی زمین. در کمال ناباری محور چرخ عقبی که در واقع چرخ را به بدنه متصل میکند، از جایش در آمده بود. بعد از حل مشکل به مسیر برگشتم. همه چیز خوب بود تا جایی از راه که شیب و پیچ بسیار خطرناکی را حدود ۳ یا ۴ دقیقه رکاب زدم و جیغ زدم. ترسیده بودم که باز هم زمین بخورم و البته این بار از روی شیب به سمت پایین پرت شوم. در پایان شیب پر پیچ و خم روحیه ام را از دست داده بودم. نفس ام بالا نمیامد و ترسیده بودم. نشستم کنار جدول خیابان تا خودم را پیدا کنم. روی بلوار مک آرتور به رکاب زدن ادامه دادیم. این راه بین شهری یک خط دوچرخه دارد که خیلی قابل استفاده نیست و تقریبا همه راننده ها از وجود دوچرخه سوارهای راه باخبر هستند و ملاحظه می کنند. قسمت دشوار بعدی یک پل بسیار باریک روی راه بود که با سبز و قرمز شدن چراغ جهت حرکت ماشین ها متناوبا تغییر میکرد. من فقط چند ثانیه وقت داشتم که دوباره روی چرخ بپرم، کفش هایم رو قفل کنم، مسیر روی پل را تا قبل از عوض شدن جهت ترافیک رکاب بزنم. این هم انجام شد تا رسیدیم به پارک جنگلی گریت فالز که برای بار دوم روحیه ام را از دست دادم. متاسفانه مسیر پر بود از جمعیتی بدون ماسک و راه مشترک پیاده روی و دوچرخه بدون آسفالت. خسته شده بودم و فقط نصف مسافت مورد نظرم تمام شده بود. نمی خواستم سفر را تمام کنم. به پیشنهاد من به سمت محله جورج تان رکاب زدیم و بعد از کنار رود پوتومک به سمت ویرجینیا رفتیم. با محاسبات من رفت و برگشت قسمتی از مسیر مانت ورنن من را به ۱۰۰ کیلومتر می رساند. مسیر دوچرخه مانت ورنن بعد از فرودگاه اصلی واشنگتن که دموکرات ها فرودگاه دی سی صدایش می کنند و رپابلیکن ها رانلد ریگان،دیگر نسبتا خلوت شده بود. با سرعت زیاد روی قسمتی از مسیر که پلی چوبی بود رکاب میزدم. از مزیایای کفش های دوچرخه همین سرعت بالا و کمتر خسته شدن پاهاست. مکانیزم رکاب زدن عوض می شود. بجای اینکه هربار به رکاب فشار بیاوری که جلو برود، در واقع با یک پا رکاب را فشار می دهی و پای دیگر را با رکاب بالا می کشی. پا و پدال یکی میشود. حرکت نظم پیدا میکند. نیروی کمتری مصرف می شود. در نتیجه سرعت زیاد را با صرف انرژی کمتر در مدت طولانی تر حفظ می کنی. این کفش ها اما خیلی سختی ها برای دوچرخه سوار آماتوری مثل من دارد که قد چندان بلندی هم ندارم. هر بار روی زین پریدن، تعادل رو حفظ کردن، و قفل کردن دو پا برای من هنوز کار دشواری است. برگردیم به پل چوبی کنار رود و قایق های سفید در منظره زیبای غروب و نسیم خنکی که روی صورتم می خورد. بله در همین صحنه شاعرانه حواسم از جاده پرت شد، دوچرخه به سمت راست متمایل شد، چرخ جلو به کناری پل چوبی خورد و من در کمتر از ثانیه ای با شدت روی سمت چپ صورتم به زمین افتادم. جزییات را بخاطر ندارم، فقط صدای برخورد کلاه ایمنی با چوبهای پل توی گوشم پیچید، ۴۳ مایل و تمام. درد داشتم ولی بدتر از درد ترس بود که نمیگذاشت بلند شوم. خسته بودم و خسته بودنم را خوب یادم هست. بعد از رفتن مردم و تیم پزشکی ۹۱۱، رو به روی رود نشستم و گریه کردم. ازینکه نمیتوانستم ۱۰۰ کیلومتر را تمام کنم خیلی عصبانی بودم. قبول شکست و انصراف برای من از درد شانه و سر و گردن بدتر بود. بعد از آن روز رکاب ها را عوض کردم و هنوز به مسیر خیلی طولانی سفر نکردم. هزینه کلاه حدود ۲۵۰ دلار بود. کلاه ایمینی ام از بیرون کاملا سالم بنظر میرسد. در حالی که داخل کلاه فرم خود را از دست داده و تمام سطح داخلی کلاه را ترکهای ریز پر کرده است. بدون این کلاه شاید من الان قادر بنوشتن این متن نبودم. مسیر دوچرخه مانت ورنن - عکس از وب سایت نشنال پارک سرویس Sogand Karbalaieali Sogand Karbalaieali Tue, 10 Nov 2020 05:45:41 +0330 https://virgool.io/@sogand.karbalaieali/%D8%AF%D9%88%DA%86%D8%B1%D8%AE%D9%87-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B4%D8%A8-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-gjun8b2w7sjr جمعه ۶ ام نوامبر ۲۰۲۰ بعد از ساعت پنج عصر تصمیم گرفتم بعد از کار با دوچرخه رکاب بزنم تا کاخ سفید. حدود بیست دقیقه راه بود ولی هوا تاریک شده بود. چراغ جلو و عقب دوچرخه را روشن کردم و به راه افتادم. واشنگتن دی سی بی شک یکی از بهترین شبکه های پیاده روی و دوچرخه سواری داراست. این جایگزینی روش های سفر غیر ماشینی، مدیون شبکه مترو، محدودیت فضا و هزینه بالای پارکینگ، برنامه ریزی های طولانی مدت شهری، و فرهنگ سازی است. یکی از خطوط دوچرخه در امتداد خیابان کانستیتوشن کشیده شده است. این خط دوچرخه استثنایی، یک مسیر دوطرفه در وسط خیابان است. این خیابان ساختمان کنگره امریکا را به کاخ سفید وصل میکند. با وجود خط کشی منظم حتی همین خط دوچرخه در شب می تواند نا امن شود چرا که نور خیابان محدود است و هیچ مانع فیزیکی بین خط دوچرخه و ماشین رو وجود ندارد. البته حضور همیشگی دوچرخه سوارها، تابلوهای راهنمایی رانندگی، و لوکیشن این خیابان تاحد زیادی باعث ایمنی دوچرخه سوارن میشود. محدوده کاخ سفید بعد از اعتراضات در حمایت از سیاه پوستان و اعتراض به رفتار پلیس به یک منطقه پیاده روی تبدیل شده است که وسایل نقلیه حق ورود ندارند. البته بدلیل حضور تعداد زیادی از مردم، روی دو چرخه بودن می تواند خطرناک باشد. زمان کوتاهی در جمعیت به موزیک زنده گوش کردم، قدم زدم، و سوار بر دوچرخه از همان مسیر قبلی برگشتم. روز بعد نتایج نهایی انتخابات اعلام شد. مسیر دوچرخه در خیابان کانتیتثشن واشنگتن دی سی Sogand Karbalaieali Sogand Karbalaieali Mon, 09 Nov 2020 16:45:44 +0330