https://virgool.io/feed/@sr1604409 fa 2026-07-05 00:13:28 https://files.virgool.io/upload/users/4905077/avatar/avatar.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@sr1604409 https://virgool.io/@sr1604409/%D9%81%D8%B1%D8%B4-%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D8%A7%D8%AF-%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%AF-sadsxto3hjph می‎خواستم در مورد کتاب تاکسی‌سواری چیزهایی بنویسم؛ اما هوا چنان گرم است که از نوشتن و فکر کردن بیزار شدم. تمام بدنم غرق در عرق شده است، لباس‌هایم به تنم چسپیده‎اند و احساس می‎کنم زیر مغز سرم اجاقی روشن است؛ چون صدای غُلغُلِ جوشیدن مغز سرم را می‌شنوم. دیروز هم چنان گرمی را احساس کردم. از اول تابستان که هوا گرم شد کولر را داخل دهلیز روی فرش فعال کردم. زیرش سه تا آجر قرار دادم تا کف کولر از فرش جدا باشد و کپَک نزند. مدتی همچنان روی فرش گذاشته بود و ما را سرد می‎کرد، دیروز متوجه شدم آبی را که داخل کولر می‎ریزم از پهلوهایش به روی فرش می‎چکد و قسمت زیادی از فرش را تَر کرده است. نزدیک کولر نشستم، سرم را پایین بردم و بو کشیدم، احساس کردم روی لجن حیوان پا گذاشته‌‎ام. زود بلند شدم و به فکر چاره‎ای شدم. پشت بام خانه دمِ کلکین جا بود تا جابجایش کنم؛ اما آن بالا به آب دسترسی نداشتیم. سیستم آبرسانی خانۀ ما ضعیف است و ما که اتاق بالاخانه سرای را می‎نشینیم، مجبوریم با سطل و بشکله آب بالا بیاوریم. با این وضع چطور می‎شد پشت بام برای کولر آب وصل کنیم؟ زیاد فکر کردم، نمی‎دانستم چه باید بکنم. یادم افتاد چهارپایه‎ای که پارسال زیر این کولر گذاشته بود از مادرم بود، همان را اگر بیاورم و بگذارم مشکل حل خواهد شد. به پدرم تماس گرفتم و از چهارپایه پرسیدم. گفت: «وقتی به شهر آمدیم با خود نیاوردیم.» گفتم: «امروز عصر می‌روم و از خواجه‌عالِم می‎آورم.» کولر را از دهلیز بیرون کردم، فرش را تا کردم و گذاشتم تا باد بخورد؛ بوی بدی گرفته بود. پوشال‌های کولر را جدا کردم، داخل کولر را تمیز کردم و آب گندیدۀ داخل آن را بیرون ریختم و تمیزش کردم. در همین حین فکری به سرم زد، داخل دهلیز رفتم و به پنجرۀ که بالای دروازۀ حمام بود خیره شدم، با دقت نگاهش کردم. با خودم گفتم: «به گمانم چیزی را که دنبالش بودم یافتم.» هوا همچنان گرم بود و من غرق در عرق بودم. ترک‎بندی را که روز عید قربان امسال با خورجین از میان جاده پیدا کردم بودم برداشتم، دور کمر کولر را حلقه زدم، زینه را آورم و به دیوار خانه تکیه دادم. ترک‎بند را گرفتم و پشت بام بالا رفتم. کولر را بالا کشیدم. دهانش را با دهان پنجره برابر کردم، قد دهان کولر بلندتر از قد پنجره بود، پره‌های محافظ دهانۀ کولر را رو به پایین تنظیم کردم و دوشاخش را از داخل دهلیز به برق وصل کردم. با اولین پوف، هرچه خاک دم پنجره جمع شده بود روی سر و صورت من پاشاند؛ اما خوشحال شدم از این‎که جواب داد. با سرعت رفتم و پوشال‌ها را پشت بام بردم و به کولر وصل کردم. جای کولر را دوباره چک کردم و دقیق تنظیم نمودم. برق کولر را هم از داخل درست کردم. همه چیز آماده بود؛ امام هنوز فکرم درگیر بود؛ حالا من مانده بودم و راه حل آبرسانی به پشت بام. آفتابه را پر کردم و از زینه بالا رفتم و آب را داخل کولر ریختم، آفتابۀ دوم را هم آورم، آفتابۀ سوم را نیز بالا بردم تا کولر پر آب شد. این راه‌حل بدی نبود، فقط هر یک و نیم ساعت یک بار یک آفتابه آب پشت بام بالا می‌بردم. همه چیز آنطور که دوست داشتم پیش می‎رفت. کولر را روبراه کردم، دهلیز را جارو زدم. بالشم را روبروی کولر گذاشتم، هوای دهلیز سردتر شده بود؛ اما بیرون هوا هنوز گرم بود و فرش باد می‎خورد و من عصر خواجه‌عالم نرفتم. افغانستان - هرات۱۴۰۵/۴/۹#تلخ_و_شیرین @baran1229 Shoaib Rahimi Shoaib Rahimi Sat, 04 Jul 2026 11:20:21 +0330 https://virgool.io/@sr1604409/%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%AA%D8%A7%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%B3%D9%88%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D8%B5%D8%AD%D8%AA-tiidss94yxx3 ‍ نام کتاب: تاکسی‌‎سوارینویسنده: سروش صحتنشر: چشمهتعداد صفحات: 161فورم روایی کتاب: مجموعه داستانکهمه هر روز یک کار مشخصی را انجام می‌دهیم، یا مسیر معینی را در رفت و آمدیم. در این مشخصه‌ها هر بار و هر روز اتفاقاتی می‌افتد که توجهی به آن‎ها نداریم، حرف‌هایی گفته می‌شود که فراموش‎شان می‌کنیم، با افرادی روبرو م‎ی‌شویم که با ما، با فکر و اندیشۀ ما همسو هستند و یا برخلاف آنچه ما می‌پنداریم ‎می‌پندارند. با آدم‌هایی که از زندگی خسته‌‎اند، ناامید شده‌اند و دست از تلاش کشیده‌اند و آدم‌هایی که هنوز خوشحال‌اند، امیدوارند و به دوباره روییدن باور دارند، بر می‌خوریم؛ ولی هیچ توجهی به آن‎ها نداریم. کتاب تاکسی‌سواری به چیزهایی که ما توجهی به آن‎ها نداریم پرداخته است.کتاب شامل 124 داستانک است که لحظه‌های ناب داخل تاکسی را؛ از گفتگو با راننده و مسافران تا گلایه و شکایت از آب و هوا، از خیالات و توهمات تا آرزوها و امیدها، از قطرات بارانی که روی شیشۀ جلو تاکسی سُر می‌خورند تا تکرار خاطراتی که دوباره زنده می‌شوند، همه را در خود جای داده است. «در این کتاب ما به همراه راوی در یک تاکسی نشسته‌ایم و هر روز مسیر کمابیش مشخصی را طی می‌کنیم.» هر داستانک یک روایت جدید از داخل تاکسی است که مسافرانش جدیداند، لحظه‌هایش ناب‌اند، حرف‌هایش شنیدنیست و پایان هر داستان، جالب، جذاب و دور از انتظار است. این کتاب را برای اولین بار در یکی از سایت‌های معرفی کتاب دیده بودم و به محض دیدن نام نویسندۀ کتاب، تصمیم گرفتم بخوانمش. چند روز بعد پستی در مورد این کتاب از آقای عبدالرحمن عزام دیدم و چقدر خوشحال شدم وقتی فهمیدم این کتاب در قفسۀ کتابخانۀ یک کتابخوان شهر ما موجود است. درجا پیام گذاشتم و درخواست کردم کتاب را اگر ممکن باشد در دسترسم بگذارد. حالا که این یادداشت را می‌نویسم تصمیم گرفتم این کتاب را یک بار دیگر در یک روز دیگر بخوانم؛ روزی که کتاب از خودم باشد و بتوانم زیر جملاتی را خط بکشم و قسمت‌های را یادداشت بگذارم.کتاب تاکسی‌سواری از بهترین کتاب‌های بود که تا اینجای سال جاری خواندم.✍️شعیب رحیمیافغانستان -هرات۱۴۰۵/۴/۹@baran1229 Shoaib Rahimi Shoaib Rahimi Thu, 02 Jul 2026 08:03:33 +0330