https://virgool.io/feed/@technodot تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی و بررسی گجت های روز دنیا fa 2026-04-15 06:49:01 https://files.virgool.io/upload/users/1743957/avatar/xFgMWT.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@technodot https://virgool.io/@technodot/%D8%B4%D8%A7%D8%B1%DA%98-%D8%A8%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%85-%D9%88-%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%AA-%D8%A8%D8%A7%D8%AA%D8%B1%DB%8C-%DA%AF%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D8%B4%D8%A7%D8%B1%DA%98%D8%B1-%D8%A8%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D9%85-%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%D9%87-%DB%8C%D8%A7-%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%85-mztboip8mslj به نظرت گوشیتو به صورت بی‌سیم شارژ کنی، باتری گوشیت زودتر خراب میشه؟ این روزا خیلی از گوشی‌ های باحال یه قابلیت جدید دارن به اسم شارژ بی‌سیم. دیگه لازم نیست هی کابل به گوشیت بزنی و بکنی، بسه که بذاریش رو یه صفحه و شارژ شه.اما یه سوال مهم: اینجوری شارژ کردن باتری رو خراب می‌کنه یا نه؟داستان از چه قراره؟شارژ بی‌سیم با یه چیزه به اسم القای الکترومغناطیسی کار می‌کنه. سیم‌پیچ‌ هایی توی شارژر و گوشی هستن که میدان‌ های مغناطیسی درست می‌کنن، این میدان‌ها با هم حال می‌کنن و یه جریانی درست میشه که باتری رو شارژ می‌کنه.مشکل اینجاست که همه این انرژی به باتری نمی‌رسه و یه بخشی ازش به گرما تبدیل میشه. همونطور که می‌دونیم، گرما دشمن باتری‌هاست و به مرور زمان عمرشون رو کم می‌کنه.یه نکته دیگه هم اینه که شارژ بی‌سیم معمولاً کندتر از شارژ با کابل هست. دلیلش هم همون اتلاف انرژی توی فرآیند القای الکترومغناطیسیه.چیکار کنیم باتری گوشیمون سالم بمونه؟گرما دشمنه: سعی کن گوشی رو توی گرما، زیر نور مستقیم خورشید یا توی ماشین گرم شارژ بی‌سیم نکنی. موقع بازی یا استفاده از برنامه‌های سنگین هم شارژ بی‌سیم رو بذار کنار.شارژر خوب، گرما کم: دنبال شارژر بی‌سیم‌های باکیفیت باش که فن خنک کننده دارن. اینجوری گرما کمتر میشه.قاب نازک بردار: قاب‌های ضخیم گرما رو نگه می‌دارن و باعث میشن گوشی داغ‌تر شه. پس از قاب‌های نازک استفاده کن.حواست به باتری باشه: توی تنظیمات گوشی می‌تونی سلامت باتری رو چک کنی. بعضی از گوشی‌ها حتی نشون می‌دن که باتری چقدر گرم شده.به موقع باتری رو عوض کن: باتری‌ های لیتیوم یونی یه عمر مشخص دارن و با گذشت زمان ضعیف میشن. اگه دیدی عمر باتریت خیلی کم شده، می‌تونی عوضش کنی.مزایای شارژ بی‌سیم:راحتی: فقط کافیه گوشی رو بذاری رو صفحه و تمومه. دیگه لازم نیست دنبال کابل بگردی.شیک‌باشی: شارژر های بی‌سیم می‌تونن یه چیز مدرن و قشنگ به میزت اضافه کنن.ضدآب‌تر: چون توی این روش پاورتی وجود نداره، گوشی‌هایی که شارژ بی‌سیم دارن احتمالاً ضدآب‌تر هستن.معایب شارژ بی‌سیم:گرمای بیشتر: همونطور که گفتیم، شارژ بی‌سیم می‌تونه گرمای بیشتری نسبت به شارژ با کابل تولید کنه.سرعت کم: شارژ بی‌سیم معمولاً کندتر از شارژ با کابل هست.هزینه بیشتر: شارژر های بی‌سیم باکیفیت می‌تونن گرون‌تر از شارژرهای معمولی باشن.همه گوشی‌ها ساپورت نمی‌کنن: هنوز همه گوشی‌ها از شارژ بی‌سیم پشتیبانی نمی‌کنن.شارژ بی‌سیم می‌تونه یه روش راحت و شیک برای شارژ گوشی باشه. اما یادت باشه که گرمای زیاد می‌تونه به باتری آسیب برسونه. با رعایت نکات بالا می‌تونی از مزایای شارژ بی‌سیم بدون اینکه به عمر باتریت لطمه بزنی استفاده کنی.بهترین روش شارژ گوشی همونی هست که برای تو راحت‌تره و بیشتر بهش دسترسی داری. اگه دنبال این هستی که عمر باتریت رو تا ته نگه داری، شاید شارژ با کابل بهتر باشه. اما اگه دنبال راحتی و یه چیز شیک می‌گردی، شارژ بی‌سیم می‌تونه یه گزینه خوب باشه.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Thu, 27 Jun 2024 12:55:12 +0330 https://virgool.io/@technodot/%DA%86%D9%87-%D9%85%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%A2%D9%86%D9%BE%DA%A9%D8%AF-%DA%AF%D9%84%DA%A9%D8%B3%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D9%85%D8%B3%D9%88%D9%86%DA%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B8%D8%A7%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%85-nlqq3tp28m5d پاریس با رویداد آنپکد گلکسی سامسونگ در ۱۰ جولای، طرفداران خود را در سراسر جهان هیجان زده کرده است. این رویداد که به صورت زنده پخش خواهد شد، شاهد رونمایی از ۷ محصول جدید خواهد بود که شامل گوشی‌های هوشمند تاشو، ساعت‌های هوشمند و هدفون‌های بی‌سیم می‌شود. در حالی که Samsung هنوز نام رسمی دستگاه‌ها را فاش نکرده است، شایعات و اطلاعات فاش شده هیجان‌انگیزی در مورد آنچه می‌توانیم انتظار داشته باشیم، وجود دارد.۱. گوشی های هوشمند تاشوگلکسی زد فولد ۶: پیش‌بینی می‌شود که این گوشی با طراحی باریک‌تر و سبک‌تر، از جمله لولای بهبودیافته برای افزایش دوام، عرضه شود. شایعات همچنین حاکی از آن است که صفحه نمایش پوششی بزرگتر و چیپست قدرتمندتر اسنپدراگون ۸ نسل ۳ خواهد داشت.گلکسی زد فلیپ ۶: انتظار می‌رود این گوشی با تمرکز بر قابلیت‌های عکاسی و فیلم‌برداری ارتقا یافته، از جمله دوربین‌های جدید و حالت‌های عکاسی، عرضه شود. همچنین ممکن است طراحی جمع و جورتر و رنگ های جدیدی داشته باشد.۲. ساعت های هوشمندگلکسی واچ جدید: این ساعت هوشمند با تمرکز بر سلامتی و تناسب اندام، به احتمال زیاد دارای سنسورهای جدید برای ردیابی دقیق تر معیارهای سلامتی مانند ضربان قلب، اکسیژن خون و خواب خواهد بود. همچنین ممکن است با طراحی جدید و عمر باتری بیشتر عرضه شود.گلکسی واچ اولترا: مدل رده بالای این سری، احتمالاً دارای صفحه نمایش بزرگتر، بدنه بادوام تر مانند تیتانیوم و ویژگی های پیشرفته تری مانند ECG و ردیابی فشار خون خواهد بود.۳. هدفون های بی سیمگلکسی بادز ۳: نسل جدید هدفون های بی سیم سامسونگ با درایورهای صوتی جدید برای کیفیت صدای بهتر، لغو نویز فعال پیشرفته و عمر باتری طولانی تر در رویداد آنپکد گلکسی سامسونگ عرضه خواهد شد. همچنین ممکن است با پشتیبانی از قابلیت های هوش مصنوعی مانند دستورات صوتی و کنترل لمسی بهبود یافته عرضه شود.گلکسی بادز ۳ پرو: مدل رده بالای این سری، احتمالاً دارای ویژگی های پریمیوم مانند صدای فراگیر فضایی، تناسب سفارشی و کیفیت صدای استثنایی خواهد بود.۴. حلقه کهکشاناین دستگاه جدید که شایعاتی از آن در رویداد آنپکد گلکسی سامسونگ قبلی به گوشرسید، یک حلقه هوشمند است که گفته می شود دارای قابلیت های ردیابی سلامتی و تناسب اندام مانند نظارت بر خواب، ردیابی ضربان قلب و حتی نظارت بر سطح اکسیژن خون است. برخی از منابع همچنین پیشنهاد می کنند که ممکن است شامل ویژگی هایی مانند ECG، ردیابی باروری و کنترل دستگاه های هوشمند دیگر باشد.انتظارات و حدس های هوشمندانه در رویداد آنپکد گلکسی سامسونگیکپارچه سازی هوش مصنوعی: انتظار می رود سامسونگ هوش مصنوعی را در سراسر اکوسیستم گلکسی، از جمله گوشی های هوشمند، ساعت های هوشمند و هدفون های بی سیم، بیشتر ادغام کند. این می تواند شامل ویژگی های جدیدی مانند دستورات صوتی پیشرفته، کنترل حرکتی و ترجمه بلادرنگ باشد.تمرکز بر سلامت و تناسب اندام: با توجه به محبوبیت روزافزون تناسب اندام و ردیابی سلامتی، انتظار می رود سامسونگ تمرکز بیشتری بر این قابلیت ها در دستگاه های جدید خود، به ویژه ساعت های هوشمند و هدفون های بی سیم، داشته باشد.سورپرایزها: سامسونگ همیشه سابقه رونمایی از محصولات غیرمنتظره در رویدادهای Unpacked خود را دارد. بنابراین، ممکن است شاهد معرفی دستگاه های جدید یا ویژگی های غیرمنتظره ای باشیم که تاکنون فاش نشده اند.رویداد آنپکد گلکسی سامسونگ در ۱۰ جولای مطمئناً رویدادی مهم خواهد بود که پتانسیل ایجاد موج‌های بزرگی در صنعت فناوری را دارد. با دستگاه‌های جدید و هیجان‌انگیز و ادغام عمیق‌تر هوش مصنوعی، سامسونگ به دنبال تثبیت موقعیت خود به عنوان یک پیشرو در نوآوری تلفن همراه است.با این حال، برای اینکه رویداد آنپکد گلکسی سامسونگ واقعاً موفق باشد، سامسونگ باید اطمینان حاصل کند که محصولات جدیدش نه تنها ویژگی‌های نوآورانه‌ای را ارائه می‌دهند، بلکه می‌توانند در برابر رقابت فزاینده‌ای که در بازار وجود دارد، ایستادگی کنند.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Thu, 27 Jun 2024 12:53:13 +0330 https://virgool.io/@technodot/usb-%D8%AA%D8%A7%DB%8C%D9%BE-%D8%B3%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D9%87-%D9%88-%D8%A8%D9%87-%DA%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%AE%D9%88%D8%B1%D9%87-%D9%85%D8%B4%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%AA-usb-%D8%AA%D8%A7%DB%8C%D9%BE-%D8%B3%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D8%A7-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%86-vitktcb7dgvp یادته میگفتن USB تایپ C قراره همه چی رو راحت کنه؟ دیگه یه کابل برای همه چی داشته باشیم؟ الان که سال ۲۰۲۴ئه بدترم شده!این استاندارد قرار بود همه چی رو متحد کنه، هم شارژ هم انتقال دیتا هم وصل شدن به مانیتور و هدفون و… . یه در همه کاره باشه دیگه! اما انگار به جای یه راه حل عالی، تبدیل شده به یه هیولای فیلم‌های ترسناک ساخته‌ی جان کارپنتر! یه قاطی پاتی از قطعات مختلف که دیگه معلوم نیست چی به چیه!هر کاری بخوای با یو اس بی سی انجام بدی، یه عالمه مشکل تداخلی و هماهنگی بالا میاد سراغت. استانداردهای شارژ سریع اختصاصی که با هم قاطی میکنن، یا سرعت انتقال دیتای یو اس بی که معلوم نیست رو کدوم کابل و کدوم درِ دستگاه کار میکنه، دیگه کلافه کننده شده.بدتر اینکه، از اول هم فکر میکردیم چون یه استاندارد کلیه دیگه همه چی با همه چی به راحتی کار میکنه، ولی اصلا اینطور نیست! حداقل یه خوبی داره، اونم اینکه میشه کابل یو اس بی سی رو برعکس هم زد!بدون شک، نسبت به مدل‌های قبلی تایپ سی یه پیشرفت جدیه. مهم‌ترین ویژگیش اینه که دیگه لازم نیست دنبال جهت درست بگردی، هر طرف بزنی می‌خوره! دیگه خبری از اون مدل‌های آزاردهنده‌ی قبلی نیست. حالا تو اکثر وسایل از گوشی موبایل تا لپ‌تاپ پیدا میشه. حتی تو بعضی از وسایل برقی کوچیک مثل مسواک برقی و جاروبرقی دستی هم از همین مدل استفاده می‌شه.فرق USB-C با مدل‌های قدیمی چیه؟اولا که برعکس مدل‌های قبلی، نیازی نیست دنبال جهت درست بگردین. دوم اینکه خیلی جمع و جوره و سوم اینکه امکانات بیشتری داره. هم شارژ می‌کنه، هم اطلاعات رو منتقل می‌کنه، هم صدا رو انتقال میده، هم می‌تونه تصویر رو با کیفیت ۴K به مانیتور وصل کنه و خلاصه کلی کار راه بندازه! حتی دیگه لازم نیست انواع و اقسام کابل داشته باشین، با یه کابل می‌تونین اکثر کارهاتون رو راه بندازین (البته به شرطی که اون وسیله‌ی موردنظر از یه مدل خاص خودش استفاده نکنه). حتی اپل هم تو گوشی‌های آیفون ۱۵ به بعد از خیرِ مدل Lightning خودش گذشته و از USB-C استفاده کرده.حالا یه نکته‌ی مهم، USB-C فقط شکل ظاهریِ رابط هستش. اینکه چه کارهایی بتونه انجام بده بستگی به چیزای دیگه‌ای داره که پشت این سخت‌افزار قرار داره، چیزایی مثل USB Power Delivery، انتقال اطلاعات با Thunderbolt، DisplayPort برای وصل شدن به مانیتور و USB4 و غیره. اما این دیگه یه بحث جداست.چه چیزهایی توی این ۶ سال عوض شده؟اول نکات مثبت رو بگیم، الان دیگه تقریبا همه جا از درگاه USB-C استفاده میشه. دیگه اون مدل‌های قدیمی USB رو رو گوشی‌های گرون قیمت و حتی خیلی از مدل‌های معمولی نمی‌بینیم. این روند هم قراره قوی‌تر بشه چون اتحادیه اروپا گفته که تا آخر سال ۲۰۲۴ همه دستگاه‌های الکترونیکی جدید باید با USB-C شارژ بشن. خلاصه که به زودی می‌تونی با یه کابل و شارژر همه وسیله‌هات رو شارژ کنی، اگه الان دیگه اینجوری نیستی!راستی، تکنولوژی شارژ سریع USB Power Delivery روی درگاه USB-C تقریبا تو همه گوشی‌های هوشمند و لپ‌تاپ‌ها استفاده میشه. حتی گوشی‌هایی که تکنولوژی شارژ سریع خودشون رو دارن هم تا حدودی از این تکنولوژی استفاده می‌کنن، البته با سرعت پایین‌تر. ولی همونجور که جلوتر تو متن می‌گم، هنوزم شارژ با USB-C گیج‌کننده‌ست، مخصوصا با تکنولوژی جدید USB PD PPS. کم پیش میاد که یه برند گوشی بتونه از همه قابلیت‌های این تکنولوژی استفاده کنه و آخرش می‌بینی خیلی از گوشی‌ها با سرعت خیلی پایین‌تر از شارژر مخصوص خودشون شارژ می‌شن.در کل میشه گفت USB-C تونسته درگاه‌های دستگاه، مدل‌های کابل و شارژر رو ساده‌تر کنه.تو لپ‌تاپ‌ها هم دیگه بیشتر از درگاه‌های قدیمی USB-A، درگاه USB-C رو می‌بینیم. این یه چیزیه که هم خوبه هم بد، بستگی داره که چقدر از وسایل قدیمی با درگاه‌های قدیمی داری. حالا دیگه همه جا پر از تبدیل شده، ولی خب چون هر روز بیشتر از USB-C استفاده میشه، کم‌کم دیگه به درد نمی‌خوره. ولی مشکل اینه که خود درگاه‌های USB-C هم با هم فرق دارن، حتی روی یه لپ‌تاپ! اینکه بفهمی کدوم درگاه برق قوی می‌ده، کدوم می‌تونه به نمایشگر وصل بشه و کدوم اطلاعات رو خیلی سریع انتقال می‌ده، کار آسونی نیست و باید کلی دنبالش بگردی.در کل، وضعیت بهتر از روزای اوله. ولی خب، خود USB-C هم یه دردسر جدید شده و میشه گفت تو بعضی موارد حتی اوضاع رو بدتر کرده.شارژ با USB-C هنوز یه دردسره!با اینکه همه گوشی‌ها میان‌رده و بالارده الان از درگاه USB-C استفاده می‌کنن، ولی همچنان مشکلاتی تو شارژ کردن وجود داره.آخه قضیه اینه که شرکت‌های چینی مثل آنر، وان‌پلاس و شیائومی شارژرهای مخصوص خودشون رو دارن که خیلی سریع‌تر گوشی رو شارژ می‌کنن، اما فقط با شارژر و کابل خودشون! اگه از شارژر و کابل یه برند دیگه استفاده کنی، گوشیت خیلی کندتر شارژ میشه، حتی ممکنه تا ۵ وات پایین بیاد (شارژر فندقی یادته؟!).حالا اگه بخوای با یه شارژر، گوشی‌های برندهای مختلف رو شارژ کنی، اوضاع بدتر میشه. ممکنه گوشیت چند ساعت طول بکشه تا با شارژر یه برند دیگه شارژ بشه.شارژرهای USB PD یکم بهترن، مخصوصا برای لپ‌تاپ‌ها و گوشی‌های برندهای آمریکایی و اروپایی مثل اپل، گوگل و سامسونگ. با این شارژرها معمولا می‌تونی گوشی‌های مختلف رو شارژ کنی، ولی باز هم مشکلاتی هست. اول اینکه سرعت شارژ با این شارژرها هم برای گوشی، تبلت و لپ‌تاپ‌های مختلف فرق می‌کنه. دوم اینکه یه مدل شارژر جدید به اسم USB PD PPS اومده که همه چی رو گیج‌تر کرده!مثلا گوشی‌های پیکسل گوگل با این شارژرهای جدید، به اندازه شارژرهای قدیمی‌تر USB PD 18 وات شارژ میشن! سامسونگ هم همینطوره، مدل‌های Ultra با شارژر PPS 45 وات شارژ میشن ولی مدل‌های پایین‌تر با همون ۲۵ وات قدیمی کار می‌کنن. تازه اگه شارژر PPS نداشته باشی، باید چند ساعت منتظر بمونی تا گوشیت شارژ بشه.ایده‌ی شارژرهای USB PD PPS خیلی خوب بود، قرار بود هم با شارژرهای معمولی USB PD کار کنه هم اینکه خیلی سریع‌تر شارژ کنه. ولی خب توی عمل، بیشتر برندها از این قابلیت به طور کامل استفاده نمی‌کنن. فقط برندهای کمی مثل ایسوس، گوگل و سامسونگ هستن که از این تکنولوژی به خوبی استفاده می‌کنن. بقیه گوشی‌ها که از PPS پشتیبانی می‌کنن، خیلی کند شارژ میشن.در کل، شارژرهای USB PD (اکثرا) می‌تونن گوشی رو بالاتر از ۵ وات شارژ کنن، ولی اینکه بهترین شارژر و کابل برای گوشیت کدومه، یه کم گیج کننده‌ست.دنیای سرعت دیتای USB-C حسابی گیج کننده شده!فکر کردی شارژ کردن با USB-C گیج کننده ترین موشوع بود؟ حالا قضیه انتقال اطلاعات باهاش هم بدتر شده. تقصیرش رو نمیشه گردن خود کانکتور USB-C انداخت، بلکه مشکل از سازمان استانداردساز USB (USB-IF) هست که هی داره تکنولوژی‌های پشتیبانی شده توسط USB-C رو پیچیده تر میکنه. بعضی از درگاه‌ها (پورت‌ها) برچسب مشخصات دارن ولی خیلی وقت‌ها نمی‌شه با یه نگاه ساده فهمید سرعت اون درگاه USB-C چقدره. اینکه بخوای بری سراغ دفترچه راهنما و مشخصات فنی دستگاه هم که قطعا سردرد میاره!جدیدترین پروتکل‌های سرعت دیتای USB به چند تا استاندارد مختلف تقسیم میشن. از USB های قدیمی ۱.۰ و ۲.۰ گرفته تا USB 3.0، ۳.۱، ۳.۲ و جدیدترین‌شون یعنی USB 4.0، همه می‌تونن از طریق USB-C کار کنن. تا اینجا که گیج کننده بود، بدترش هم میشه! این استانداردها بعدا دوباره ویرایش و بروزرسانی شدن و زیرمجموعه‌های مختلفی پیدا کردن.حالا باید حواست باشه به USB 3.1 نسل ۱، USB 3.1 نسل ۲، USB 3.2 نسل ۲، و نسخه‌های جدیدتر که با اسم‌های عجیب غریب تری میان مثل USB 3.2 نسل ۱×۱، USB 3.2 نسل ۱×۲ و USB 3.2 نسل ۲×۲. بدون یه راهنما که دیگه اصلا نمی‌شه فهمیدشون! شکل زیر رو ببین، شاید یه کمکی بکنه (تو متن اصلی یه شکل وجود داره که اینجا قابل نمایش نیست).استاندارد USB4 (دقت کن، USB 4 نه!) که سال ۲۰۱۹ معرفی شد قرار بود همه چیز رو ساده کنه و سردرگمی کاربر رو کم کنه، ولی خب تا الان که حسابی تو این کار ناموفق بوده!USB4 خودش حالا یه عالمه زیرمجموعه داره مثل Gen 2×۱، Gen 2×۲، Gen 3×۱، Gen 3×۲ و Gen 4 که سرعت انتقال اطلاعاتشون از ۱۰ گیگابیت بر ثانیه تا ۸۰ گیگابیت بر ثانیه متغیره. درسته! یه بروزرسانی تو اواخر سال ۲۰۲۲ سرعت نهایی این استاندارد رو از ۴۰ به ۸۰ گیگابیت بر ثانیه با معرفی USB4 Gen 4 افزایش داد، ولی حالا به نظر میاد همون مشخصات قبلی با اسم Gen 3×۲ شناخته میشن.حتی یه نسخه نامتقارن از USB4 Gen 4 هم وجود داره که می‌تونه به سرعت ۱۲ گیگابیت بر ثانیه برسه ولی دیگه از همون نامگذاری‌های قبلی تبعیت نمی‌کنه که همه چی رو برای کاربر گیج کننده‌تر می‌کنه.واقعا که، USB 3.2 و USB4 افتضاحن!اسامی بازاریابی (مثل USB 40Gbps) و لوگوهای مربوط بهشون قراره که این گزینه‌ها رو برای کاربر جذاب‌تر و راحت‌تر کنن. ولی خب، کابل‌ها و دستگاه‌ها همیشه برچسب درست و حسابی ندارن و این اسم‌های بازاریابی هم برای تنظیمات پیچیده‌تر به درد نمی‌خورن.کابوس دنیاهای موازی یو اس بی!یادته که چقدر شارژرهای مختلف برای گوشی و لپ تاپ‌های قدیمی‌مون داشتیم؟ حالا تصور کن که همون داستان با پورت‌های یو اس بی-سیِ جدید تکرار بشه!این پورت‌ها قرار بود همه چی رو راحت‌تر کنن، اما حالا با یه عالمه قابلیت‌ اضافی مثل وصل شدن به مانیتور، اینترنت و … اومدن که بعضی از لپ‌تاپ‌ها از بعضی از این قابلیت‌ها پشتیبانی می‌کنن و بعضی‌ها نه! تازه ممکنه یه لپ‌تاپ سه تا پورت یو اس بی-سی داشته باشه ولی فقط یکی‌ش اون کارایی که شما می‌خواین رو انجام بده!خلاصه اینکه اصلا معلوم نیست کدوم پورت چه قابلیتی داره. یه جورایی شده شانسی! ممکنه یه کابل رو بزنی و کار کنه، ممکنه هم اصلا کار نکنه.ایده‌ی اصلی این بود که یو اس بی-سی همه چی رو ساده کنه ولی حالا اوضاع از قبل هم گیج‌کننده‌تر شده. استانداردهای مختلف، اسم‌های عجیب و غریب و خلاصه یه عالمه اطلاعات که آدم گیج میشه کدوم به دردش می‌خوره.حالا ما موندیم با یه عالمه پورت یو اس بی-سی که معلوم نیست چی کار می‌کنن و یه عالمه کابل که نمی‌دونیم به کدوم پورت وصلشون کنیم!چرا با کابل‌های USB-C این‌قدر مشکل داریم؟مراقب باش! حتی اگه همه چی رو درست انتخاب کرده باشی، یه کابل اشتباه USB-C می‌تونه کل برنامه‌تو بهم بریزه. مثلا اون سرعت‌های بالای ۴۰ و ۸۰ گیگابیت بر ثانیه روی کابل‌های خیلی بلند کار نمی‌کنن، و نمی‌شه با یه کابل معمولی که فقط ۳ آمپره، به شارژر ۲۴۰ وات برسی. باید دنبال کابل‌هایی با برچسب و لوگوی درست بگردی تا مطمئن شی از قابلیت‌هایی که می‌خوای پشتیبانی می‌کنه.دنیای تبدیل‌های USB-A به USB-C هم به خاطر سخت‌افزارهای قدیمی، گیج‌کننده‌ست. مثلا، USB 2.0 فقط ۴ تا پین برای اطلاعات و برق داره، در حالی که کابل‌های ۳.۰ این تعداد رو به ۹ تا افزایش میدن. کابل‌های USB-C به A که معمولا برای شارژ استفاده میشن، می‌تونن مدل‌های ۲.۰، ۳.۰ و ۳.۱ باشن، که روی میزان اطلاعات و برقی که می‌تونن منتقل کنن تاثیر می‌گذاره.اگه دنبال سرعت بالای اطلاعات یا پشتیبانی از قابلیت‌های دیگه هستی، باید یه کابل ۹ پین وصل کنی. ولی خب، بعضی از استانداردهای شارژ اختصاصی، کابل‌های ۴ پین قدیمی با جریان بالا رو ترجیح میدن که معمولا استانداردهای رسمی رو نقض می‌کنن.کیفیت، توان و طول کابل روی قابلیت‌های در دسترس روی یه پورت USB-C تاثیر دارن. حتی بعضی از کابل‌ها استاندارد رو زیر پا می‌ذارن!مثل چیزی که قبلا گفتیم، معرفی اطلاعات پرسرعت و انتقال ویدیوی زنده، مشکلات جدیدی رو به وجود آورده. سیگنال‌های پرسرعت وقتی روی مسافت‌های طولانی منتقل می‌شن، از افت و لرزش ساعت (attenuation and clock jitter) آسیب می‌بینن، یعنی ممکنه اطلاعات تو مسیر گم بشه. برای حل این مشکل، کابل‌های USB می‌تونن از نوع غیرفعال (passive) یا فعال (active) باشن.کابل‌های فعال شامل تقویت‌کننده‌هایی هستن که قدرت سیگنال رو برمی‌گردونن و از افت کیفیت سیگنال تو مسافت‌های طولانی جلوگیری می‌کنن. پس کابل‌های بلند که برای سرعت‌های اطلاعات خیلی بالا استفاده می‌شن (مثل فرستادن ویدیوی ۴K 60 فریم بر ثانیه یا انتقال اطلاعات روی تاندربولت)، به اجزای فعال داخلشون نیاز دارن، در حالی که شارژ معمولی و انتقال اطلاعات با یه کابل غیرفعال استاندارد که کمتر از دو متره می‌تونه کار کنه.DisplayPort، MHL، HDMI و تاندربولت از طریق کابل‌های غیرفعال USB-C تا کمتر از دو متر پشتیبانی می‌شن، اگه لوگوی “سه‌‌شاخه” SuperSpeed USB رو داشته باشن، یا برای کابل‌هایی که برچسب SuperSpeed+ دارن، تا کمتر از یک متر. برای مسافت‌های بیشتر به کابل‌های فعال نیاز هست، و اگه سرعت ۴۰ گیگابیت بر ثانیه می‌خوای، باید دنبال لوگوی تاندربولت بگردی. کابل‌های تبدیل غیرفعال به مدل‌های دیگه USB، هیچکدوم از این حالت‌ها رو پشتیبانی نمی‌کنن.خلاصه که، USB-C یه پورت پیچیده‌تر از مدل‌های قبلیه که برای راه‌اندازی درستش به سخت‌افزار و نرم‌افزار خیلی بیشتری احتیاج داره.یو اس بی-سی قراره همونجوری به‌هم ریخته باقی بمونه!ایده‌ی داشتن یه کابل که همه‌ی کارا رو راه بندازه خیلی خوبه ولی قضیه‌ی یو اس بی-سی پیچیده‌تر از این حرفاست. استاندارد یو اس بی-سی قرار بود همه چی رو ساده کنه ولی الان به یه وضعیت آشفته‌ای از محصولات با قابلیت‌های مختلف و کابل‌های رنگاوارنگ تبدیل شده که معلوم نیست کدومشون به درد کدوم دستگاه میخوره. خلاصه اینکه استفاده ازش به جای راحت بودن، آدمو سردرگم می‌کنه.خبر خوب اینکه تو لپ‌تاپ‌های گرون‌تر دیگه کم‌کم دارن از تمام قابلیت‌های یو اس بی-سی استفاده می‌کنن و با اومدن آیفون به دنیای یو اس بی-سی، گوشیا هم دارن یه کم متحد می‌شن. ولی بازم تو خیلی از موارد اوضاع پیچیده‌ست.مشکل اصلی یو اس بی-سی اینه که یه عالمه تکنولوژی مختلف از یه راه میرن و میان! حتی یو اس بی ۴ هم نتونسته این وضعیت رو درست کنه. شاید اگه روی کابل‌ها و دستگاه‌ها مشخص می‌شد که چه قابلیت‌هایی رو پشتیبانی می‌کنن، یه کم اوضاع بهتر می‌شد ولی اسم‌گذاری‌های گیج‌کننده فقط باعث شده مصرف‌کننده‌ها بیشتر از یو اس بی-سی سردرگم بشن. راه‌حل‌هایی مثل رنگ‌بندی کابل‌ها که تو یو اس بی ۳ بود شاید بتونه کمک کنه ولی خب دیگه اون ایده‌ی یه کابل همه‌کاره رو زیر سوال می‌بره.خلاصه اینکه دنیای یو اس بی-سی تو سال ۲۰۲۴ هم به اندازه‌ی سال ۲۰۱۸ به‌هم ریخته‌ست، فقط به‌هم ریختگیش یه شکل دیگه‌ست. استانداردهای جدیدی مثل یو اس بی پی‌دی پی‌پی‌اس، یو اس بی ۳.۲ و یو اس بی ۴ باعث شدن که کار با یو اس بی-سی پیچیده‌تر بشه و مصرف‌کننده‌ها دیگه نفهمن که دستگاه‌شون چه قابلیت‌هایی رو داره. تازه هر سال هم یه استاندارد جدید میاد بیرون که دیگه اونوقت هیچی معلوم نیست!منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Wed, 26 Jun 2024 13:33:12 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%AC%D8%B3%D8%AA%D8%AC%D9%88%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%DA%A9-%D8%B1%D8%B5%D8%AF%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%86%D8%AC%D9%88%D9%85-%D9%88%D8%B1%D8%B4%D9%88-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%DA%86%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D9%88%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%DA%A9-%DA%A9%DB%8C%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF-pskzzkmdgqsd در دنیای اخترفیزیک، ماده تاریک مثل یک روح سرگردان میمونه. همه می دونن که اونجا هست، چون تأثیرات گرانشی قدرتمندش رو روی کهکشان ها و ساختارهای بزرگ کیهانی می بینیم، اما هیچ کس نتونسته مستقیماً ببینتش یا ماهیتش رو بفهمه.حالا یه گروه از دانشمونای زرنگ توی رصدخانه نجوم ورشو یه آچار فرانسه توی چرخ تئوری محبوب ماده تاریک انداختن. این دانشمونا با بررسی مشاهدات ۲۰ ساله، شواهدی پیدا کردن که نشون میده سیاهچاله های غول پیکر، که قبلاً فکر می شد بخش عمده ای از ماده تاریک رو تشکیل میدن، ممکنه در واقع نقش خیلی کمتری داشته باشن.این کشف، دانشمونارو به یه بن بست جدید کشونده. اگه سیاهچاله های اولیه ماده تاریک نباشن، پس چی هست؟ این سوال یه معمای بزرگتر رو به وجود میاره و دانشمونارو به چالش می کشه که یه مدل جدید برای توضیح ماهیت و عملکرد ماده تاریک توی کیهان ارائه بدن.پیامد های این کشف:تجدید نظر در مورد سیاهچاله های اولیه: تا حالا فرض بر این بود که سیاهچاله های اولیه، بازمانده های دوران ابتدایی جهان هستن و از ذرات ناشناخته ماده تاریک تشکیل شدن. اما کشف جدید نشون میده که تعداد این سیاهچاله ها خیلی کمتر از چیزیه که قبلاً فکر می شد، و به تنهایی نمی تونن تمام ماده تاریک رو تشکیل داده باشن.نیاز به تئوری های جدید: با رد شدن فرضیه سیاهچاله های اولیه به عنوان ماده تاریک، دانشمونا مجبورن که دنبال ایده های جدیدی برای توضیح ماهیت این ماده مرموز باشن. این می تونه به کشف ذرات یا نیروهای جدیدی منجر بشه که تا حالا ازشون خبر نداشتیم.بازنگری در مدل های تکامل کیهان: ماده تاریک نقش کلیدی توی شکل گیری کهکشان ها و ساختارهای بزرگ کیهانی داره. اگه ماهیت ماده تاریک چیز دیگه ای باشه، ممکنه مجبور بشیم مدل هامون رو برای نحوه شکل گیری و تکامل جهان تغییر بدیم.این کشف هیجان انگیز، دریچه ای جدید به سوی درک عمیق تر از کیهان باز می کنه. دانشمونا سراسر دنیا الان دارن روی این موضوع کار می کنن که بفهمن جایگزین سیاهچاله های اولیه برای ماده تاریک چیه. این تحقیقات می تونه به یه انقلاب توی علم اخترفیزیک و درک ما از جهان منجر بشه.علاوه بر این، این کشف می تونه کاربردهای عملی هم داشته باشه:توسعه تکنولوژی های جدید: جستجوی ماده تاریک می تونه به توسعه تکنولوژی های جدیدی در زمینه های مختلف مثل کاوش فضایی، فیزیک ذرات و یا حتی هوش مصنوعی منجر بشه.درک بهتر از ماهیت گرانش: ماده تاریک با گرانش معمولی که ما می شناسیم فرق داره. مطالعه بیشتر در مورد این ماده می تونه به درک عمیق تر ما از نحوه عملکرد گرانش و رازهای تاریک کیهان کمک کنه.در نهایت، کشف جدید در مورد ماده تاریک نشون میده که علم یه فرآیند مداومه. هیچ وقت همه چیز رو نمی دونیم و همیشه چیزای جدیدی برای کشف وجود داره. این کشف، یه یادآوری عالیه که جهان یه مکان شگفت انگیزه و پر از رمز و راز که منتظر کشف شدن توسط ما هستن.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Wed, 26 Jun 2024 13:28:31 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%AD%D9%84-%D9%85%D8%B4%DA%A9%D9%84-no-sim-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%DB%8C%D9%81%D9%88%D9%86-%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%AD%D9%84-%D9%85%D8%B4%DA%A9%D9%84-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%86%D8%B4%D8%AF%D9%86-%D8%B3%DB%8C%D9%85%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%AA-kvat6m5vgmku پیش می‌آد که موقع راه انداختن آیفون، یه مشکلاتی پیش بیاد. مثلا ممکنه گوشیت بگه سیم‌کارت داخلش نیست، در حالی که سیم‌کارت رو گذاشته باشین.نگران نباش! این راهنما بهت کمک می‌کنه مشکل رو پیدا کنی و حلش کنی.گوشیت ممکنه به چند دلیل ارور “سیم‌کارت شناسایی نشد” رو نشون بده. الان با هم چندتا راه حل رو چک می‌کنیم تا درستش کنیم.گوشی آیفون شما داره چرا میگه “سیم کارت شناسایی نشد”؟چندتا دلیل ممکنه باشه که گوشیت این پیام رو بده. با یه چک کردن ساده معمولا میشه فهمید مشکل کجاست و درستش کرد.خلاصه اش اینه که احتمالا مشکل یکی از ایناست:مشکل سخت افزاری: شاید سیم کارت خراب شده یا خود آیفون ایراد داره.مشکل نرم افزاری: شاید نرم افزار آیفون قاطی کرده یا نیاز به آپدیت داره.مشکل تنظیمات: یه تنظیماتی تو گوشیت اشتباه باشه.مشکل با اپراتور: شاید حسابت با اپراتورت مشکل داره و سیم کارتت غیرفعال شده.گوشیتو ریستارت بکناولین کاری که باید بکنی، ریستارت کردن گوشیه. خیلی وقت‌ها با یه خاموش و روشن کردن ساده مشکلات فنی درست میشه. انجام دادنش هم خیلی راحته:دکمه‌ی کناری رو همزمان با یکی از دکمه‌های کم یا زیاد کردن صدا نگه دار.یه صفحه‌ی خاموش روشن شدن روی صفحه می‌بینی. انگشتت رو روی نوار لغزنده‌ی خاموش کردن نگه دار تا گوشی خاموش بشه.بعد از اینکه گوشی خاموش شد، دکمه‌ی کناری رو نگه دار تا لوگوی اپل رو ببینی.خشاب سیم‌کارت رو باز کن و سیم‌کارت رو چک کناگه سیم‌کارت رو قبلا گذاشتی و گوشیت نوشته “سیم‌کارت شناسایی نشد”، اولین کاری که باید بکنی اینه که مطمئن بشی سیم‌کارت درست داخل خشاب سیم‌کارت قرار گرفته. میکرو سیم‌کارت‌ها خیلی کوچیکن و ممکنه خوب جا نیفتاده باشن.یه ابزار درآوردن سیم‌کارت گیر بیار. این ابزار معمولا همراه گوشیه. اگه نداری، میتونی از یه چیز نوک‌تیز مثل یه سوزن ته گرد استفاده کنی.جای خشاب سیم‌کارت رو روی یکی از لبه‌های گوشی پیدا کن. سرِ ابزار درآوردن سیم‌کارت یا سوزن ته گرد رو داخل سوراخ کوچیک فرو کن.یه فشار خیلی آروم ولی محکم بده تا خشاب سیم‌کارت بیرون بزنه.مطمئن شو که سیم‌کارت درست توی خشاب قرار گرفته. شکل سیم‌کارت رو با شکل خشاب مقایسه کن و اگه لازم بود درستش کن. باید محکم سر جاش باشه و طرف طلایی رنگش رو به بالا باشه.مطمئن شو که سیم‌کارتت سالمهاول سیم‌کارت رو در بیار و خوب چک کن که خراب نشده باشه. خط و خش روش نباشه، ساییده نشده باشه و مخصوصا قسمت طلایی رنگش سالم باشه. بعضی وقت‌ها پیش میاد که سیم‌کارت‌های بزرگ رو برش می‌دن که توی گوشی‌های جدید جا بشه و همین باعث خراب شدنشون میشه. اگه سیم‌کارت خراب باشه باید بری از شرکت موبایلت یه سیم‌کارت جدید بگیری.اگه سیم‌کارت سالم بود و درست جا رفته باشه، باید نرم‌افزار گوشیت رو آپدیت کنی. آپدیت‌ها معمولا مشکلات نرم‌افزاری رو حل می‌کنن و ممکنه مشکل بی‌جا نشناختن سیم‌کارت هم با آپدیت درست بشه. چطور آپدیت کنی؟ تنظیمات رو باز کن، بعد برو قسمت General و بعد هم روی Software Update بزن. گوشیت خودش می‌گرده ببینه آپدیتی هست یا نه. اگه آپدیت بود، مراحل رو دنبال کن و گوشیت رو آپدیت کن.تنظیمات اپراتورتون رو آپدیت کنیدبرنامه تنظیمات (Settings) رو باز کنید.به بخش “عمومی” (General) برید.روی “درباره” (About) بزنید.اگر آپدیت جدیدی برای تنظیمات اپراتورتون موجود باشه، یه پیغام می بینید.برای نصب آپدیت، روی “تأیید” (OK) یا “آپدیت” (Update) بزنیدبا اوپراتور سیم‌کارتت تماس بگیراگه سیم‌کارت سالمه و گوشیت هم آپدیت‌های لازم رو داره، مرحله بعدی اینه که با اپراتورت تماس بگیری. این کار برای مشکلات مربوط به eSIM هم بهترین راهه. شاید هنوز سیم‌کارت رو فعال نکردن، یا شاید به خاطر یه مشکل خاص، حساب کاربری‌ت رو غیرفعال کردن که باید حلش کنن. تو بدترین حالت، اونا یا باید سیم‌کارت فعلی‌تو فعال کنن، یا یکی جدید برات بفرستن.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Tue, 25 Jun 2024 12:35:47 +0330 https://virgool.io/@technodot/%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%DA%AF%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D9%82%D9%81%D9%84-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%AA%D9%86%D8%B8%DB%8C%D9%85%D8%A7%D8%AA-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%85-%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%B4-%DA%AF%D8%A7%D9%85-%D8%A8%D9%87-%DA%AF%D8%A7%D9%85-ebigaq4tbrng یادمون باشه که ممکنه دلایل مختلفی برای بازنشانی به تنظیمات کارخانه یه گوشی اندرویدی قفل شده داشته باشیم. مثلا شاید رمز عبورت رو یادت رفته باشه یا گوشیت دزدیده شده باشه و بخوای از راه دور اطلاعاتش رو پاک کنی.خبر خوب اینه که گوگل و خود شرکت‌ های سازنده گوشی، راه‌هایی رو برای حل این مشکل ارائه دادن. تو این مقاله، قدم به قدم یاد می‌گیریم که چطور یه گوشی اندرویدی قفل شده رو به تنظیمات کارخانه برگردونیم.۱. ریست فکتوری گوشی اندرویدی قفل شده با Find My Deviceاگه گوشی گم شده یا دزدیده شده:به یه کامپیوتر یا گوشی دیگه برید و به https://www.google.com/android/find برید.با حساب جیمیل‌تون وارد بشید.گوشی قفل شده‌تون رو انتخاب کنید.روی “Erase device” (پاک کردن دستگاه) کلیک کنید.همه اطلاعات روی گوشی پاک میشه و به تنظیمات کارخانه برمی‌گرده.اگه گوشی دست خودتون هست:برنامه Find My Device رو روی یه گوشی دیگه نصب کنید.با حساب جیمیل‌تون وارد بشید.گوشی قفل شده‌تون رو انتخاب کنید.روی آیکون چرخ دنده تنظیمات کلیک کنید.“Reset factory settings” (بازنشانی به تنظیمات کارخانه) رو انتخاب کنید.همه اطلاعات روی گوشی پاک میشه و به تنظیمات کارخانه برمی‌گرده.۲. با استفاده از حالت ریکاوریاگه گوشی دست خودتون هست:گوشی رو خاموش کنید.دکمه‌های پاور و کم کردن صدا رو همزمان فشار داده و نگه دارید تا گوشی به حالت Fastboot بره.از دکمه‌های کم و زیاد کردن صدا برای رفتن به “Recovery Mode” (حالت ریکاوری) استفاده کنید و با دکمه پاور انتخابش کنید.از دکمه‌های کم و زیاد کردن صدا برای انتخاب “Wipe data/factory reset” استفاده کنید و با دکمه پاور انتخابش کنید.“Factory data reset” رو انتخاب کنید و با دکمه پاور تأیید کنید.“Reboot system now” (راه اندازی مجدد سیستم) رو انتخاب کنید و با دکمه پاور تأیید کنید.بعد از راه اندازی مجدد، گوشی به تنظیمات کارخانه برمی‌گرده.تنظیمات کارخانه گوشی سامسونگ قفل شدهروش اول: استفاده از Samsung SmartThings Findبه وب سایت SmartThings Find سامسونگ بروید: https://smartthingsfind.samsung.com/با حساب سامسونگ خود وارد شوید.روی “پیدا کردن موبایل من” کلیک کنید.“پاک کردن اطلاعات” و سپس “پاک کردن” را انتخاب کنید.ممکن است لازم باشد رمز عبور سامسونگ خود را دوباره وارد کنید.برای تأیید، روی “تأیید” کلیک کنید.روش دوم: استفاده از حالت بازیابیگوشی خود را با استفاده از کابل USB به رایانه وصل کنید.گوشی خود را دوباره راه اندازی کنید.هنگامی که صفحه سیاه شد، دکمه های افزایش و روشن/خاموش را همزمان فشار داده و نگه دارید تا لوگوی سامسونگ را ببینید.از دکمه کاهش صدا برای انتخاب “Wipe data/factory reset” استفاده کنید و دکمه پاور را فشار دهید.“Factory data reset” را انتخاب کنید و سپس دکمه پاور را فشار دهید.“Reboot system now” را انتخاب کنید و دکمه پاور را فشار دهید.گوشی شما دوباره راه اندازی می شود و به تنظیمات کارخانه بازنشانی می شود.توجه:بازنشانی به تنظیمات کارخانه تمام داده های شما را از جمله عکس ها، مخاطبین و پیام ها پاک می کند. قبل از انجام این کار، حتما از اطلاعات خود بکاپ بگیرید.اگر نمی توانید از SmartThings Find یا حالت بازیابی استفاده کنید، ممکن است لازم باشد گوشی خود را به مرکز خدمات سامسونگ ببرید.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Tue, 25 Jun 2024 12:32:36 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%AA%D9%84%D8%A7%D8%B4-%D8%A7%D9%BE%D9%84-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%B3%D9%84%D8%B7-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%DB%8C%D9%86%DA%A9-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D9%88%D8%AF%D9%87-vibpidh9fkdh در حالی که شاهد ظهور عینک‌های واقعیت افزوده (AR) از سوی شرکت‌هایی مانند Meta، XReal و Rokid بوده‌ایم، به نظر می‌رسد غول فناوری، Apple، قصد دارد با محصول خود در این زمینه سر و صدا به پا کند.طبق گزارش مارک گورمن از بلومبرگ، اپل در حال احیای تلاش‌های خود برای توسعه عینک‌های واقعیت افزوده سبک است که برای استفاده روزمره طراحی شده‌اند. با این حال، این عینک‌ها به این زودی‌ها به بازار نخواهند آمد، چرا که تاریخ عرضه آنها “حدود سال ۲۰۲۷” تعیین شده است.چالش‌های پیش روی عینک‌های واقعیت افزوده اپلساخت عینک‌های AR به مراتب سخت‌تر از هدست‌های واقعیت مجازی (VR) مانند ویژن پرو اپل است. دلیل آن نیاز به طراحی باریک و سبک‌تر است که به اجزای کوچک‌تر و پیشرفته‌تری نیاز دارد.محدودیت‌های فنی: ادغام نمایشگر، باتری، سنسورها و سایر اجزا در یک فرم باریک و سبک، چالش فنی قابل توجهی را به همراه دارد.مصرف انرژی: عینک‌های واقعیت افزوده باید برای استفاده طولانی مدت بدون نیاز به شارژ مداوم، عمر باتری مناسبی داشته باشند.مناسب بودن برای استفاده روزمره: عینک‌ها باید راحت باشند و در تمام طول روز بدون ایجاد ناراحتی قابل استفاده باشند.شرکت‌هایی مانند Meta، XReal و Rokid همگی در حال عرضه عینک‌های هوشمند خود هستند و در این زمینه از اپل پیشی گرفته‌اند.Meta: عینک Ray-Ban Meta متا با تمرکز بر مد و عملکردهای هوشمند مانند پخش موسیقی، تماس تلفنی و دستیار صوتی، به محبوبیت قابل توجهی دست یافته است.XReal: مدل XReal Light  یک عینک چندرسانه‌ای با نمایشگر داخلی برای تماشای فیلم، بازی و ارائه‌های مجازی است.Rokid Air: مدل Rokid Air عینک‌ واقعیت افزوده دیگری با نمایشگر داخلی و قابلیت‌های مشابه XReal Light است.تاخیر اپل در ارائه محصولات گوناگوناین اولین بار نیست که خبر عرضه عینک‌های واقعیت افزوده اپل به گوش می‌رسد. بلومبرگ قبلاً تاریخ عرضه را ۲۰۲۳ و سپس ۲۰۲۵ اعلام کرده بود، اما ظاهراً اپل این پروژه را به طور نامحدود به تعویق انداخته است.۲۰۲۳: گزارش‌های اولیه نشان می‌داد که عینک‌های AR اپل در سال ۲۰۲۳ عرضه خواهند شد.۲۰۲۵: تاریخ عرضه بعدی به ۲۰۲۵ تغییر یافت، اما این بار نیز به تعویق افتاد.۲۰۲۷: در حال حاضر، تاریخ عرضه “حدود سال ۲۰۲۷” تعیین شده است، اما با توجه به سابقه تاخیر، این تاریخ نیز قطعی نیست.نقش بالقوه عینک‌های واقعیت افزوده اپلعینک‌های AR اپل پتانسیل تغییر نحوه تعامل ما با دنیای دیجیتال را دارند. می‌توان از آنها برای ناوبری، برقراری تماس، بازی، تماشای فیلم و موارد دیگر استفاده کرد. عینک‌های AR می‌توانند اطلاعات و سرگرمی‌ها را به طور مستقیم در دنیای واقعی ما ادغام کنند و نحوه کار، یادگیری و تعامل با یکدیگر را متحول کنند.با وجود اینکه عینک‌های AR اپل پتانسیل تغییر نحوه تعامل ما با دنیای دیجیتال را دارند، به نظر می‌رسد تا رسیدن به این هدف زمان زیادی باقی مانده است. چالش‌های فنی، رقابت موجود و سابقه تاخیر اپل نشان می‌دهد که باید منتظر ماند و دید که آیا این محصول واقعاً در سال ۲۰۲۷ عرضه می‌شود یا خیر.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Mon, 24 Jun 2024 13:06:02 +0330 https://virgool.io/@technodot/%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%BE%DB%8C%D9%88%D8%AA%D8%B1-%DA%A9%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%88%D9%85%DB%8C-%DA%86%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D9%82%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AD%D8%A7%D8%B3%D8%A8%D8%A7%D8%AA-qi0khikobemh بذارید راجع به یه تکنولوژی باحال صحبت کنیم: کامپیوترهای کوانتومی! اینا از قوانین عجیب دنیای کوانتوم استفاده می‌کنن تا قدرت محاسباتی رو به فنا بدن. درست مثل ابرقهرمان‌ها، قراره بیان و مشکلات خیلی پیچیده رو حل کنن که از عهده قوی‌ترین کامپیوترهای امروزی هم برنمیاد.البته قرار نیست کامپیوترهای معمولی رو بفرستن گوشه! برای مسائل ساده‌تر و روزمره، همون کامپیوترهای معمولی بهترن. اما کامپیوترهای کوانتومی می‌تونن تو زمینه‌های مختلفی مثل کشف داروهای جدید، ساخت مواد پیشرفته و سبک‌تر کردن باتری‌ها برای ماشین‌های برقی، یه انقلاب راه بندازن. شرکت‌های بزرگ دنیا هم دارن رو این تکنولوژی کار می‌کنن تا چیزای باحال بسازن.راز قدرت این کامپیوترها تو یه چیزه به اسم کیوبیت (Qubit) خلاصه میشه. کیوبیت یه جور بیت (Bit) کوانتومیه، یعنی واحد اطلاعاتی که با قوانین دنیای کوانتوم کار می‌کنه. همینه که این کامپیوترها می‌تونن خیلی قدرتمند باشن.کیوبیت (Qubit) چیه؟کامپیوترهای امروزی از بیت (bit) استفاده می‌کنن. بیت مثل یه کلید خاموش و روشن می‌مونه که می‌تونه با جریان برق یا نور، مقدار ۱ یا ۰ رو نشون بده. همه چیز، از پست‌های توییتری و ایمیل‌هاتون گرفته تا آهنگ‌های دانلودی و ویدیوهای یوتیوب، در اصل رشته‌های طولانی از همین صفر و یک‌های دودویی هستن.اما کامپیوترهای کوانتومی از یه چی دیگه به اسم کیوبیت (qubit) استفاده می‌کنن. کیوبیت‌ها معمولا ذرات زیر اتمی مثل الکترون یا فوتون هستن. درست کردن و کنترل کردن کیوبیت‌ها کار آسونی نیست و هم علم و هم مهندسی رو به چالش می‌کشه. بعضی شرکت‌ها مثل IBM، گوگل و Rigetti Computing از مدارهای ابررسانا استفاده می‌کنن که باید تا دماهای خیلی پایین‌تر از دمای فضا سرد بشن.شرکت‌های دیگه‌ای هم هستن مثل IonQ که تک تک اتم‌ها رو تو میدان‌های الکترومغناطیس روی یه تراشه‌ی سیلیکونی، تو محفظه‌های خلا فوق العاده بالا نگه می‌دارن. هدف تو هر دوتا این روش‌ها اینه که کیوبیت‌ها رو تو یه وضعیت کوانتومی کنترل‌شده جدا کنن.کیوبیت‌ها یه سری ویژگی عجیب و غریب کوانتومی دارن که باعث می‌شه یه گروه به هم وصل‌شده‌شون بتونه قدرت پردازشی خیلی بیشتری نسبت به همون تعداد بیت‌های دودویی داشته باشه. دوتا از این ویژگی‌های خاص، برهم‌نهی (superposition) و درهم‌تنیدگی (entanglement) هستروی هم قرارگیری کوانتومی (Superposition) چیه؟بذار راجع به روی هم قرارگیری کوانتومی (Superposition) که یکی از ویژگی های عجیب و غریب دنیای کوانتومه صحبت کنیم.تو کامپیوترهای معمولی، هر بیت (ذره اطلاعات) یا خاموشه (برابری با ۰) یا روشنه (برابری با ۱). اما تو دنیای کوانتوم، یه ذره به اسم کیوبیت می‌تونه همزمان تو هر دو حالت باشه! یعنی هم خاموش باشه هم روشن، که به این حالت «روی هم قرارگیری» میگن.دانشمندا با استفاده از لیزرهای خیلی دقیق یا امواج میکروویو، کیوبیت‌ها رو وارد این حالت میکنن. تصور کن یه کامپیوتر کوانتومی با چندتا کیوبیت تو حالت روی هم قرارگیری باشه. اینجوری می‌تونه همزمان روی یه عالمه حالت مختلف محاسبات رو انجام بده! یه جورایی مثل اینه که داری با یه تیر چندتا نشون رو نشونه گیری کنی.البته این حالتی که گفتم تا وقتی کسی کیوبیت‌ها رو اندازه گیری نکنه، دوامه داره. به محض اینکه اندازه‌گیری انجام بشه، کیوبیت‌ها مجبور میشن از اون حالت خاص خارج شده و فقط به حالت ۰ یا ۱ در بیان.کیوبیت‌های درهم‌تنیده (Entanglement) چی هستن؟تصور کن بتونی دوتا ذره رو به هم “گره بزنی” که انگار یکی باشن. این همون کاریه که دانشمندا با “کیوبیت‌های درهم‌تنیده” انجام میدن.اینجوری میشه که اگه وضعیت (یعنی صفر یا یک بودن) یه ذره رو تغییر بدی، وضعیت اون یکی ذره هم همزمان تغییر میکنه. جالبیش اینه که حتی اگه این ذره‌ها رو کیلومترها از هم جدا کنی، بازم با همدیگه مرتبط باقی میمونن، انگار که با یه نخ نامرئی به هم وصل باشن.هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دونه چرا و چطور این “گرگرفتگی” کار می‌کنه. حتی انیشتین هم از این پدیده گیج شده بود و اسمشو گذاشته بود “عمل‌کرد شبح‌آلود از راه دور.” ولی همین “گرگرفتگی” کلید اصلی قدرت کامپیوترهای کوانتومی به حساب میاد.تو یه کامپیوتر معمولی، اگه تعداد بیت‌ها رو دو برابر کنی، قدرت پردازشش هم دو برابر میشه. اما تو کامپیوترهای کوانتومی، به لطف همین “گرگرفتگی”، با اضافه کردن هر کیوبیت جدید، قدرت پردازش به شکل تصاعدی بالا میره. یعنی قدرت این کامپیوتر با اضافه شدن هر کیوبیت، جهش خیلی زیادی پیدا می‌کنه.کامپیوترهای کوانتومی برای اینکه کارشون رو راه بندازن از یه جور زنجیره‌ی مروارید (daisy chain) کوانتومی استفاده می‌کنن که توش ذرات درهم‌تنیده (entangled qubits) با هم وصل شدن. همین توانایی که این کامپیوترها دارن که با استفاده از الگوریتم‌های کوانتومی خاص، محاسبات رو سریع‌تر انجام بدن، باعث شده کلی سر و صدا راجع به پتانسیل‌شون باشه.خب این قسمتش خبر خوب بود. اما خبر بد اینه که دستگاه‌های کوانتومی به خاطر چیزی به اسم تُهی‌مُهرگی (decoherence) خیلی بیشتر از کامپیوترهای معمولی دچار خطا می‌شن.به هم ریختگی (Decoherence) یعنی چی؟تصور کنید یه ذره تو کامپیوتر کوانتومی باشه که بتونه همزمان صفر و یک باشه، این همون قدرت خاص دنیای کوانتومه. اما مشکل اینجاست که این حالت خیلی آسون بهم میریزه. هر تکون کوچیکی یا تغییر دمایی (که بهش نویز یا سر و صدا میگن) میتونه این ذره رو از حالت خاص خودش دربیاره و دیگه اونطور که باید کار نکنه.به خاطر همین دانشمندا خیلی تلاش میکنن تا این ذره ها رو تو اون یخچالای فوق سرد و محفظه های خلا نگه دارن تا از شر این سر و صدا در امان باشن.اما بازم فرقی نمیکنه، این سر و صدا باعث میشه تو محاسبات اشتباه پیش بیاد. حالا دانشمندا با الگوریتمای باهوش و اضافه کردن ذره های بیشتر سعی میکنن این اشتباه رو کم کنن. ولی احتمالا هزارتا ذره معمولی لازمه تا یه ذره فوق العاده قابل اعتماد به دست بیاد که بهش “کیوبیت منطقی” میگن. این کار باعث میشه قدرت پردازش کل کامپیوتر کوانتومی پایین بیاد.مشکل همینجاست! تا حالا دانشمندا بیشتر از ۱۲۸ تا ذره معمولی نساختن. پس هنوز تا ساختن یه کامپیوتر کوانتومی که به درد همه بخوره راه زیادی مونده.اما با این حال، دانشمندا هنوز امیدوارن که اولین نفری باشن که “برتری کوانتومی” رو نشون بدن. (برتری کوانتومی یعنی اینکه یه کامپیوتر کوانتومی بتونه یه کاری رو انجام بده که از عهده قوی‌ترین کامپیوترهای معمولی هم بر نمیاد.)سلطه کوانتومی (Quantum Supremacy) یعنی چی؟خب، فرض کن یه مسئله ریاضی وحشتناک پیچیده داری که حتی قوی‌ترین ابرکامپیوترهای دنیا هم نمی‌تونن حلش کنن. سلطه کوانتومی همونجاییه که یه کامپیوتر کوانتومی میاد و این غول رو شکست میده! یعنی یه محاسبه رو انجام میده که هیچ کامپیوتر معمولی‌ای نمی‌تونه.هنوز معلوم نیست دقیقا چند تا کیوبیت ( واحد اطلاعات تو کامپیوتر کوانتومی) لازمه تا به این مرحله برسیم. آخه دانشمندا همش دارن الگوریتم‌های جدید کشف می‌کنن که کامپیوترهای معمولی رو هم قوی‌تر می‌کنه. از طرف دیگه، ابرکامپیوترها هم دارن پیشرفت می‌کنن.به هر حال، کلی دانشمند و شرکت دارن با جدیت تلاش می‌کنن تا اولین کسی باشن که سلطه کوانتومی رو به دست میارن. اونا دارن با قوی‌ترین ابرکامپیوترهای دنیا مسابقه می‌ذارن و تست‌های مختلف انجام می‌دن.حالا جالبه، تو دنیای تحقیق یه بحث داغ راه افتاده که آیا رسیدن به سلطه کوانتومی واقعا ارزش این همه تلاش رو داره یا نه! بعضی‌ها میگن صبر نکنیم و همین الان بریم سراغ استفاده از کامپیوترهای کوانتومی که شرکت‌هایی مثل IBM و Rigetti دارن می‌سازن. حتی یه شرکت کانادایی به اسم D-Wave هم تو این زمینه فعاله.شرکت‌های چینی مثل علی‌بابا هم دارن دسترسی به این کامپیوترهای کوانتومی رو برای بقیه فراهم می‌کنن. خلاصه که بعضی کسب‌وکارها دارن خودشون این کامپیوترها رو می‌خرن، بعضی‌ها هم از طریق سرویس‌های ابری بهشون دسترسی پیدا می‌کنن.کامپیوترهای کوانتومی قراره تو کدوم زمینه‌ها زودتر به درد بخورن؟یکی از جذاب‌ترین کاربردای کامپیوترهای کوانتومی، شبیه‌سازی رفتار مواد تو سطح مولکولی هست. سازنده‌های ماشین مثل فولکس‌واگن و دایملر از این کامپیوترها برای شبیه‌سازی ترکیب شیمیایی باتری ماشین‌های برقی استفاده می‌کنن تا راه‌های جدیدی برای بهتر کردن عملکرد باتری پیدا کنن. شرکت‌های داروسازی هم ازشون برای آنالیز و مقایسه‌ی ترکیبات مختلف استفاده می‌کنن که ممکنه به ساخت داروهای جدید ختم بشه.این کامپیوترها برای حل مسائل پیچیده بهینه‌سازی هم عالین، چون می‌تونن خیلی سریع یه عالمه راه‌حل احتمالی رو بررسی کنن. مثلا ایرباس ازشون برای پیدا کردن کم‌مصرف‌ترین مسیر برای بالا رفتن و پایین اومدن هواپیما استفاده می‌کنه. فولکس‌واگن هم از یه سرویس که مسیرهای بهینه برای اتوبوس و تاکسی تو شهر رو حساب می‌کنه رونمایی کرده تا ترافیک رو کم کنه. بعضی از پژوهشگرها هم فکر می‌کنن این کامپیوترها می‌تونن باعث پیشرفت هوش مصنوعی بشن.چند سال طول می‌کشه تا کامپیوترهای کوانتومی به تمام توانایی‌هاشون برسن. دانشگاه‌ها و شرکت‌هایی که روی این تکنولوژی کار می‌کنن با کمبود نیروی کار متخصص تو این زمینه و کمبود تأمین‌کننده‌ی بعضی قطعات مهم روبرو هستن. اما اگه این کامپیوترهای عجیب و غریب به قول‌شون عمل کنن، می‌تونن کل صنایع رو متحول کنن و نوآوری تو دنیا رو به شدت سرعت بدن.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Mon, 24 Jun 2024 13:03:08 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D9%82%D8%B7%D8%B9-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%BE%DB%8C%D9%88%D8%AA%D8%B1-nkjxm6a8gjcz فایروال مثل یه مامور امنیتی عمل می کنه که مراقب کامپیوتر شماست و جلوی ورود و خروج مشکوک ها رو می گیره. برنامه های مخرب و هکرها جزو این مشکوک ها هستن!استفاده از فایروال برای مسدود کردن برنامه‌ها مزایای زیادی داره، از جمله:جلوگیری از آپدیت خودکار برنامه ها: دیگه لازم نیست نگران برنامه هایی باشید که خودشون سرخود آپدیت میشن و دردسر درست میکنن.محافظت از بچه ها: می تونید با خیال راحت به بچه هاتون اجازه بدید بازی آنلاین کنن بدون اینکه نگران چت کردن با غریبه ها باشید.خداحافظی با تبلیغات: دیگه خبری از تبلیغات مزاحم برنامه های رایگان نیست!امنیت بیشتر در Wi-Fi های عمومی: شبکه های Wi-Fi عمومی معمولا امن نیستن، پس با مسدود کردن برنامه ها با فایروال، خیالتون از بابت اطلاعات و دستگاهتون راحت تره.چگونه دسترسی یک برنامه را در ویندوز ۱۰ و ۱۱ به اینترنت قطع کنیم؟آسان ترین راه استفاده از فایروال ویندوزه:۱. به منوی استارت بروید و به کنترل پنل بروید.۲. روی Windows Firewall کلیک کنید.۳. در سمت چپ، روی Advanced Settings کلیک کنید.۴. روی Outbound Rules کلیک کنید.۵. در سمت راست، روی New Rule کلیک کنید.۶. برنامه را انتخاب کنید و Next را بزنید.۷. This program path را انتخاب کنید و Browse را بزنید تا فایل اجرایی برنامه ای که می خواهید مسدود کنید را پیدا کنید.۸. Block the connection را انتخاب کنید و Next را بزنید.۹. قانون را نامگذاری کنید و Finish را بزنید.حالا برنامه با موفقیت مسدود شده!مسدود کردن موقت برنامه‌ها در کامپیوترمتاسفانه فایروال ویندوز راهی برای مسدود کردن موقت برنامه‌ها نداره. اما شما می تونید یه قانون رو به صورت دستی روشن یا خاموش کنید تا دسترسی برنامه به اینترنت رو کنترل کنید:به Windows Defender Firewall>Advanced Security بروید.قانون مورد نظرتون رو توی Outbound Rules پیدا کنید.روی قانون راست کلیک کرده و Disable Rule را انتخاب کنید.برای رفع انسداد برنامه، روی قانون راست کلیک کرده و Enable Rule را انتخاب کنید.فایروال مثل یه نگهبان عمل می‌کنه و جلوی برنامه‌های مشکوک و خطرناک رو می‌گیره که به کامپیوتر شما وصل بشن. اما خب، بعضی وقتا یه برنامه‌های خوب هم هستن که برای کار کردن به اینترنت نیاز دارن. اینجاست که لیست سفید فایروال به درد می‌خوره.مراحل تنظیم لیست سفید:روی Start کلیک کن و توی کادر جستجو firewall رو بنویس. بعد روی Windows Firewall کلیک کن.روی Allow an app or feature through Windows Firewall کلیک کن.توی صفحه بعدی، روی Change settings کلیک کن.توی لیست برنامه‌ها، کنار هر برنامه‌ای که می‌خوای به اینترنت دسترسی داشته باشه، تیک بزن.نکته: برای برنامه‌هایی که با اطلاعات شخصی شما کار می‌کنن، بهتره توی قسمت Public تیک نزنید، چون Wi-Fi عمومی امن نیست.راه‌ های دیگه برای مسدود کردن دسترسی به اینترنتحالت هواپیما: با روشن کردن حالت هواپیما توی Action Center، تمام اتصالات اینترنتی دستگاه شما قطع میشه.فایروال شخص ثالث: می‌تونید از یه برنامه فایروال دیگه به جای فایروال ویندوز استفاده کنید.تنظیم دسترسی فایروال برای برنامه‌ها در مککاربران مک هم می‌تونن با رفتن به System Preferences > Security & Privacy > Firewall و تنظیمات مربوط به هر برنامه، دسترسی اونها به اینترنت رو کنترل کنن.نکاتی برای افزایش امنیت سایبریآنتی‌ویروس: یه برنامه آنتی‌ویروس خوب نصب کنید تا از سیستم‌تون در برابر بدافزارها محافظت کنه.مدیر رمز عبور: از یه مدیر رمز عبور قوی مثل NordPass استفاده کنید تا تمام رمزها و اطلاعات حساس‌تون رو امن نگه دارید.رمزهای عبور قوی: برای همه حساب‌هاتون رمزهای عبور قوی و منحصر به فرد انتخاب کنید.بروزرسانی‌ها: سیستم عامل و برنامه‌هاتون رو همیشه به روز نگه دارید.NordPass: NordPass یه مدیر رمز عبور امنه که به شما کمک می‌کنهتمام رمزها، کلیدها و اطلاعات کارت‌های اعتباری‌تون رو توی یه جای امن ذخیره کنید.با احراز هویت دو مرحله‌ای و اسکنر نقض اطلاعات، امنیت حساب‌های آنلاین‌تون رو بالا ببرید.رمزهای عبور قوی و منحصر به فرد بسازید.اعتبارنامه‌ها رو با افراد مورد اعتمادتون به اشتراک بگذارید.با یه ترکیب درست از ابزارهای امنیتی، می‌تونید از دستگاه‌ها و داده‌هاتون در برابر تهدیدات سایبری محافظت کنید.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Sun, 23 Jun 2024 13:16:44 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%A7%D8%B1%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%D8%AC%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%84-%D8%AA%D9%86-%DA%A9%D9%88%DB%8C%D9%86-%DA%86%DB%8C%D9%87-%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%A9-%DA%86%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D8%A8%D8%A7-%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%B9%D9%85%DB%8C%D9%82-cdprtf0v9hny در دنیای پرشتاب فناوری، نوآوری‌های بلاک چین به طور مداوم مرزهای آنچه را که ممکن می‌دانیم، جابجا می‌کنند. در میان این تحولات، ارز دیجیتال تن‌کوین به عنوان یک ارز دیجیتال و دروازه‌ای به شبکه باز TON، خود را به عنوان یک بازیگر برجسته مطرح می‌کند. برای درک کامل این ارز، فراتر از قیمت و نمودار آن نگاه کردن و کاوش در پتانسیل‌های آن در دنیای واقعی ضروری است.فناوری قدرتمند ارز دیجیتال تن‌کوینشبکه باز TON که ارز دیجیتال تن‌کوین بر روی آن بنا شده است، با معماری منحصر به فرد خود، تراکنش‌های سریع، کارآمد و مقیاس‌پذیر را ارائه می‌دهد. این امر تن‌کوین را به گزینه‌ای ایده‌آل برای پرداخت‌های آنلاین، تبادل ارزش و اجرای قراردادهای هوشمند تبدیل می‌کند. در مقایسه با رقبای خود، این نسخه می‌تواند تراکنش‌های بیشتری را در ثانیه با کارمزدهای پایین‌تر پردازش کند، که آن را برای استفاده‌های روزمره مناسب‌تر می‌کند.مقیاس‌پذیری TON از طریق شاردینگ به دست می‌آید، فرآیندی که شبکه را به چندین زنجیره موازی تقسیم می‌کند. این امر به هر زنجیره اجازه می‌دهد تا تراکنش‌های خود را به طور مستقل پردازش کند، که به طور قابل توجهی ظرفیت کلی شبکه را افزایش می‌دهد. TON همچنین از میکروبلاک ها استفاده می‌کند که بسته‌های کوچک‌تر داده هستند که می‌توانند سریع‌تر تأیید شوند و به نوبه خود، زمان نهایی شدن تراکنش‌ها را کاهش می‌دهد.علاوه بر مقیاس‌پذیری، TON بر امنیت و تمرکززدایی نیز تمرکز دارد. از الگوریتم اجماع اثبات سهام (PoS) استفاده می‌کند که به جای اتکاء به قدرت محاسباتی زیاد، از سهامداران برای تأیید تراکنش‌ها استفاده می‌کند. این امر این ارز را نسبت به حملات هکری مقاوم‌تر می‌کند و در عین حال به توزیع قدرت در بین دارندگان توکن کمک می‌کند.موارد استفاده از ارز دیجیتال تن‌کوین در دنیای واقعیارز دیجیتال تن‌کوینفراتر از یک ابزار سرمایه‌گذاری صرف است. این پتانسیل متحول کردن صنایع مختلف را دارد، از جمله:پرداخت‌ها: تن‌کوین می‌تواند برای پرداخت‌های سریع، ایمن و کم هزینه در فروشگاه‌ها، وب‌سایت‌ها و بین افراد استفاده شود. تصور کنید بتوانید با اسکن یک کد QR با این ارز خود قهوه صبح خود را بخرید یا بدون دردسر و کارمزدهای سنگین بین‌المللی به دوستان و خانواده خود در سراسر جهان پول ارسال کنید.خدمات مالی: تن‌کوین می‌تواند برای وام دادن، قرض گرفتن، پس‌انداز و سرمایه‌گذاری با استفاده از DeFi استفاده شود. DeFi جایگزینی نوآورانه برای سیستم‌های مالی سنتی ارائه می‌دهد و به کاربران کنترل بیشتری بر دارایی‌های خود و دسترسی به فرصت‌های جدید سرمایه‌گذاری می‌دهد.هویت دیجیتال: این ارز می‌تواند برای ایجاد هویت‌های دیجیتال امن و قابل تأیید استفاده شود که کنترل داده‌های شخصی را به کاربران می‌دهد. در دنیایی که به طور فزاینده‌ای به صورت آنلاین متصل است، تن‌کوین می‌تواند به محافظت از حریم خصوصی افراد و ارائه مالکیت واقعی بر داده‌های آنها کمک کند.اینترنت اشیا (IoT): تن‌کوین می‌تواند برای اتصال دستگاه‌های IoT و تسهیل تعاملات ایمن بین آنها استفاده شود. با این ارز، می‌توانیم شاهد ظهور خانه‌های هوشمند، اتومبیل‌های متصل و شهرهای هوشمند باشیم که به طور کارآمدتر و سازگارتر با یکدیگر کار می‌کنند.بازی‌های بلاک چین: ارز دیجیتال تن‌کوین می‌تواند برای ایجاد بازی‌های بلاک چین عادلانه‌تر و شفاف‌تر با اقتصادهای درون بازی مبتنی بر رمز ارز استفاده شود. این امر می‌تواند تجربه بازی را برای گیمرها ارتقا دهد و فرصت‌های جدید کسب درآمد را ایجاد کند.جامعه پرشور و فعال ارز دیجیتال تن‌کوینارز دیجیتال تن‌کوین دارای یک جامعه فعال و پرشور از توسعه‌دهندگان، کاربران و حامیان است. این جامعه نقش کلیدی در توسعه و پیشرفت شبکه TON ایفا می‌کند. اعضای جامعه تن‌کوین دائماً در حال ایجاد برنامه‌های غیرمتمرکز (DApp) جدید، ارائه خدمات و گسترش دامنه کاربردهای این ارز هستند. این اکوسیستم پررونق نوآوری را تشویق می‌کند و اطمینان می‌دهد که TON در خط مقدم توسعه بلاک چین باقی می‌ماند.بنیاد TON، یک سازمان مستقل غیرانتفاعی، هدایت توسعه شبکه و جامعه را برعهده دارد. بنیاد این ارز با حمایت از پروژه‌های تحقیقاتی، برگزاری رویدادها و ارائه منابع آموزشی، به رشد اکوسیستم این نسخه کمک می‌کند.📷چشم‌انداز آینده ارز دیجیتال تن‌کوینارز دیجیتال تن‌کوین هنوز در مراحل اولیه توسعه خود است، اما پتانسیل تبدیل شدن به یک بازیگر اصلی در فضای بلاک چین را دارد. با تمرکز بر مقیاس پذیری، امنیت و تمرکززدایی، این ارز به خوبی برای پاسخگویی به نیازهای دنیای دیجیتال در حال تکامل مجهز است. برخی از پیشرفت‌های هیجان‌انگیز در حال انجام در اکوسیستم TON عبارتند از:توسعه پل‌های زنجیره‌ای: پل‌های زنجیره‌ای امکان انتقال دارایی‌ها بین TON و سایر بلاک‌چین‌ها را فراهم می‌کنند. این امر قابلیت همکاری TON را با سایر اکوسیستم‌های بلاک چین افزایش می‌دهد و دسترسی به این ارز را برای طیف وسیعی‌تری از کاربران تسهیل می‌کند.ادغام با پیام‌رسان تلگرام: علی‌رغم چالش‌های اولیه، ادغام بالقوه ارز دیجیتال تن‌کوین با تلگرام، که صدها میلیون کاربر فعال ماهانه دارد، می‌تواند پذیرش این ارز را به طور قابل توجهی افزایش دهد.رشد DApp و DeFi: با افزایش تعداد DAppها و پروتکل‌های DeFi ساخته شده بر روی TON، شبکه شاهد رشد فعالیت و تقاضا برای این ارز خواهد بود.ملاحظات قبل از سرمایه‌گذاری در ارز دیجیتال تن‌کوینمانند هر سرمایه‌گذاری دیگری، قبل از سرمایه‌گذاری در ارز دیجیتال تن‌کوین، انجام تحقیقات و درک کامل خطرات ضروری است. برخی از عوامل کلیدی که باید در نظر گرفته شوند عبارتند از:نوسانات بازار: بازار ارزهای دیجیتال ذاتاً ناپایدار است و قیمت این ارز می‌تواند به شدت در نوسان باشد. سرمایه‌گذاران بالقوه باید ریسک‌پذیر باشند و تنها سرمایه‌ای را که توانایی از دست دادن آن را دارند، سرمایه‌گذاری کنند.مقررات: مقررات دولتی بر ارزهای دیجیتال در حال تکامل است و می‌تواند بر قیمت و پذیرش این ارز تأثیر بگذارد. سرمایه‌گذاران باید از قوانین و مقررات مربوط به ارزهای دیجیتال در حوزه قضایی خود مطلع باشند.چالش‌های فنی: مانند هر فناوری نوظهور، شبکه TON همچنان در حال توسعه است و ممکن است با چالش‌های فنی مانند هک و باگ‌های نرم‌افزاری مواجه شود.ارز دیجیتال تن‌کوین بیش از یک ارز دیجیتال است. این کلیدی برای دنیای جدیدی از امکانات است که توسط فناوری بلاک چین ارائه شده است. با درک عمیق‌تر از این ارز و پتانسیل آن، می‌توانید نقشی فعال در شکل دادن به آینده اینترنت ایفا کنید.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Sun, 23 Jun 2024 13:11:58 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%A7%D8%AF%D8%BA%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%88%D9%85-%D8%A8%D8%B1%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D8%B1%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%D8%AC%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%84-%D9%88-%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%BE%D8%AA%D9%88-%D8%B3%D8%A8%D8%B2-heoynumycql7 ادغام اتریوم، که در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ با موفقیت انجام شد، نقطه عطفی در تاریخ ارزهای دیجیتال و وب ۳ به حساب می‌آید. این تحول بزرگ، که بلاک‌چین ETH را از مدل اثبات کار به اثبات سهام ارتقا می دهد، پیامدهای گسترده‌ای برای دنیای کریپتو، محیط زیست و آینده اینترنت غیرمتمرکز خواهد داشت.ادغام مصرف انرژی اتریوم را تا ۹۹.۹ درصد کاهش می‌دهد. این معادل حذف سالانه میلیون‌ها تن گازهای گلخانه‌ای از اتمسفر است و اتریوم را به یکی از سیزترین بلاک‌چین‌های موجود در دنیا تبدیل می کند. برای درک بهتر این صرفه جویی به این مثال توجه کنید.فرض کنید تمام ماینرهای اتریوم در یک کشور متمرکز شده‌اند. قبل از ادغام اتریوم، این کشور مصرفی معادل کل کشور هلند داشت. اما با اثبات سهام، این مصرف به اندازه مصرف برق یک شهر کوچک مانند لاهه کاهش می یابد.سرعت و مقیاس‌پذیری ادغام اتریوماثبات سهام به طور قابل توجهی سرعت و مقیاس پذیری شبکه اتریوم را افزایش می دهد. تراکنش ها می توانند در عرض چند ثانیه انجام شوند، به جای دقیقه‌ها یا جتی ساعت‌ها که در حال حاظر طول می کشد. این امر تجربه کاربری را به طور قابل توجهی بهبود می بخشد و اتریوم را به پلتفرمی جذاب‌تر برای پرداخت‌ها، برنامه های غیرمتمرکز و سایر موارد استفاده تبدیل می کند.با مدل اثبات کار ممکن است مجبور باشید چند دقیقه منتظر تایید تراکنش خود باشید. اما با مدل اثبات سهام، این فرآیند تنها جند ثانیه طول می کشد، تجربه‌ای روان و کارآمد را برای شما رقم می زند.ادغام اتریوم بستر را برای نوآوری‌های بیشتر در دنیای وب ۳ فراهم می کند. با کاهش هزینه‌ها و افزایش سرعت، توسعه دهندگان می توانند برنامه‌های غیرمتمرکز جدید و خلاقانه‌ای را برروی این پلتفرم بسازند. این امر منجر به ظهور خدمات و برنامه‌های جدیدی شود که قبلا غیرقابل تصور بودند.سیستم های هویتی غیرمتمرکز: این مدل به کاربران کنترل کامل بر اطلاعات شخصی خود را فراهم می کند.بازارهای غیرمتمرکز: در این بازار افراد می توانند بدون واسطه با یکدیگر معامله کنند.سازمان های خودمختار غیرمتمرکز: در این بخش به افراد امکان داده می شود که بدون نیاز به سلسه مراتب سنتی‌، با یکدیگر همکاری کنند و تصمیم بگیرند.حاکمیت براساس ادغام اتریومهمچنین، ادغام اتریوم می تواند منجر به حاکمیت عادلانه‌تر و شفاف‌تر در شبکه اتریوم شود. با اثبات سهام، سهام‌گذاران نقشی فعال در اداره شبکه ایفا می کنند و می توانند در مورد ارتقاها و تغییرات آینده رای دهند. این امر می تواند به ایجاد جامعه‌ای دموکراتیک‌تر در اطراف اتریوم کمک کند و اطمینان حاصل کند که توسع آن به نفع همه ذینفعان باشد. با وجود این مزایا، ادغام این ارز بدون چالش نخواهد بود.برخی از منتقدان نسبت به تمرکز بیشتر قدرت در دست سهام‌گذاران بزرگ ابراز نگرانی کرده‌اند. همچنین، نگرانی‌هایی در مورد پایداری بلندمدت مدل اثبات سهام وجود دارد، به خصوص اگر تعداد سهام‌گذاران به طور قابل توجهی کاهش یابد.با این حال، این چالش‌ها نباید عظمت دستاورد اتریوم را تحت‌الشعاع قرار دهد. ادغام گامی جسورانه به سوی آینده‌ای پایدارتر، کارآمدتر و عادلانه‌تر برای دنیای کریپتو و وب ۳ است.اتریوم با پیشگامی در این مسیر، به عنوان پیشرو در دنیای بلاک‌چین‌های سبزتر و کارآمدتر، تقشی کلیدی در شکل‌گیری آینده اینترنت غیرمتمرکز ایفا خواهد کرد. در نهایت ادغام اتریوم فقط آغاز سفر است، این رویداد نقطه عطفی مهمی می باشد، اما آینده این ارز و وب ۳ به چند عامل اصلی بستگی دارد.پذیرش کاربر و توسعه دهنده: آیا کاربران عادی و توسعه‌دهندگان برنامه های کاربردی غیرمتمرکز جدید، اتریوم را به عنوان پلتفرم ترجیحی خود انتخاب خواهند کرد؟رقابت: سایر بلاک‌چین‌ها مانند سولانا و کاردانو در حال نوآوری و بهبود زیرساخت‌های خود هستند. اتریوم باید به این شکل ارتقا خود ادامه دهد تا همچنان رقابتی باقی بماند.تنظیم مقررات: دولت‌ها در سراسر جهان به دنبال وضع قوانین برای دنیای ارزهای دیجیتال هستند. رویکرد آنها به مقررات می تواند تاثیر بسزایی بر رشد و پذیرش اتریوم و سایر ارزهای دیجیتال داشته باشد.نوآوری‌های آتی: چه نوآوری‌های تازه‌ای در حوزه بلاک‌چین و وب ۳ پدیدار خواهد شد؟ این ویژگی‌ها می توانند پتانسیل های جدیدی را برای اتریوم و کل اکوسیستم وب ۳ باز کنند.با نگاهی به آینده، هیچان زیادی در مورد پتانسیل اتریوم برای انقلابی کردن اینترنت و ایجاد یک سیستم مالی غیرمتمرکز و شفاف وجود دارد. ادغام این پتانسیل را تقویت کرده است، اما موفقیت نهایی اتریوم در گرو عوامل ذکر شده در بالا است.این یک دوره کلیدی برای وب ۳ است و اتریوم در مرکز این تحولات قرار دارد. با رهبری قوی، نوآوری مداوم و پذیرش گسترده‌، اتریوم می تواند به عنوان زیربنای اینترنت آینده عمل کند و وب ۳ را به واقعیت نزدیک‌تر کند.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Sat, 22 Jun 2024 12:47:02 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%85%D9%86%D8%AF-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%86-%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%A8-%D9%85%DA%86%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2%DB%8C-i03jhsikvpvb یادتون هست اولین بار که ساعت دیجیتال دیدید چه ذوقی کردید؟ اون موقع‌ها سال ۱۹۷۲ بود و شرکت همیلتون با معرفی “پالسار” دنیای ساعت‌ها رو متحول کرد. البته پالسار فقط زمان رو نشون می‌داد، ولی همین یه کار ساده هم اون موقع‌ها خیلی باحال بود. دهه ۸۰ میلادی، کامپیوترهای شخصی حسابی پیدا کردن و شرکت سیکو هم از این فرصت استفاده کرد و ساعت‌هایی شبیه به کامپیوتر به بازار عرضه کرد.مدل “دیتا ۲۰۰۰” این شرکت یه صفحه کلید خارجی داشت و می‌تونست اطلاعات رو ذخیره کنه. بعدها مدل‌ های “RC” به بازار اومدن که می‌تونستن به کامپیوتر وصل بشن و اطلاعات رو تبادل کنن. تو همین دهه، کاسیو هم با معرفی ساعت‌ های ماشین‌حساب و بازی، حسابی سر و صدا کرد.یادتون میاد ساعت‌ های نلسونیک رو؟ دهه ۹۰ شاهد معرفی ساعت‌های پیجر بود. این ساعت‌ها می‌تونستن پیغام‌ های کوتاه رو دریافت و نشون بدن. اما داستان ساعت‌ های هوشمند امروزی از سال ۲۰۰۴ با معرفی “Spot” توسط مایکروسافت شروع شد. این ساعت می‌تونست با استفاده از امواج رادیویی، اطلاعاتی مثل اخبار، هواشناسی و رویدادهای ورزشی رو دریافت کنه. سال ۲۰۱۲ اپل با معرفی “اپل واچ” یه بازی جدید رو شروع کرد.از اون موقع به بعد، شرکت‌های مختلفی ساعت‌های هوشمند خودشون رو به بازار عرضه کردن و این ساعت‌ها به یکی از محبوب‌ترین گجت‌های پوشیدنی تبدیل شدن. ساعت‌های هوشمند امروزی می‌تونن کارهای زیادی انجام بدن. از نشون دادن نوتیفیکیشن‌ها و تماس‌ها گرفته تا ردیابی فعالیت‌های بدنی، پخش موسیقی و حتی پرداخت پول. مسیر پیشرفت ساعت‌های هوشمند خیلی جالبه و این دستگاه‌ها تو سال‌های آینده هم حتماً کارهای شگفت‌انگیزتری انجام خواهند داد.دهه ۹۰: اولین قدم‌هاسال ۱۹۹۴کمپانی Timex با مدل Datalink سروصدای زیادی به پا می‌کنه. این اولین ساعتی بود که می‌تونست با کامپیوتر شما حرف بزنه و اطلاعاتی مثل قرار ملاقات‌ها و مخاطبین رو ازش دریافت کنه. یه جور دستیار جیبی روی مچ دست.سال ۱۹۹۸استیو مان یه کار خارق‌العاده می‌کنه و اولین ساعت مچی دنیا که با سیستم عامل لینوکس کار می‌کرد رو می‌سازه.سیکو مدل Ruputer رو معرفی می‌کنه که یه کامپیوتر واقعی تو یه ساعت بود. اما به خاطر اینکه به جای صفحه لمسی، از یه دکمه چرخشی برای کار کردن استفاده می‌کرد و صفحه نمایشش هم خیلی کوچیک بود، خیلی موفق نشد.سامسونگ از اولین گوشی-ساعت دنیا به اسم SPH-WP10 رونمایی می‌کنه. دیگه لازم نبود همیشه دنبال گوشیت بگردی، روی مچ دستت بود.دهه ۲۰۰۰: پیش به سوی آیندهسال ۲۰۰۰کمپانی IBM از نمونه اولیه‌ی ساعت هوشمند خودش به اسم WatchPad پرده برمی‌داره. این ساعت فقط ۶ ساعت عمر باتری داشت، اما بعداً آپدیتش کردن و عمر باتریش رو به ۱۲ ساعت رسوندن.اپسون سیکو مدل Chrono-bit رو به بازار می‌آره که می‌تونست با یه کابل به کامپیوتر وصل بشه و اطلاعات رو همگام‌سازی کنه. یه دستیار دیگه برای برنامه‌ریزی و سازماندهی!سال ۲۰۰۳فسیل از Wrist PDA رونمایی می‌کنه که سیستم عامل Palm داشت. این ساعت یه جور کامپیوتر جیبی روی مچ دست بود، اما به خاطر وزن زیادش خیلی مورد استقبال قرار نگرفت و تولیدش در سال ۲۰۰۵ متوقف شد.مایکروسافت با معرفی ساعت هوشمند SPOT یه قدم دیگه توی این زمینه برمی‌داره. این ساعت می‌تونست اطلاعاتی مثل آب و هوا، اخبار و امتیازات ورزشی رو نشون بده. یه جور خبرخوان مچی.سونی اریکسون با همکاری فسیل، ساعت MBW-100 رو عرضه می‌کنه که به بلوتوث وصل می‌شد. اما یه مشکل بزرگ داشت: فقط با گوشی‌های سونی اریکسون کار می‌کرد و به همین خاطر خیلی محبوب نشد.سال ۲۰۰۹هرمن ون دن بورگ از اولین ساعت هوشمند Burg رونمایی می‌کنه که سیم‌کارت خودش رو داشت و نیازی به اتصال به گوشی هوشمند نداشت. یه نوآوری واقعی تو دنیای ساعت‌های هوشمند!سامسونگ ساعت تلفن S9110 رو به بازار میاره که یه صفحه نمایش رنگی ۱.۷۶ اینچی داشت. دیگه ساعتت فقط برای نشون دادن زمان نبود، یه تبلت کوچیک روی مچ دستت بود.دهه ۲۰۱۰: انفجار ساعت‌ های هوشمنددهه ۲۰۱۰ شاهد ظهور و محبوبیت ساعت‌های هوشمند بود. این دوره نه تنها شاهد معرفی دستگاه‌های پیشگام بود، بلکه شاهد چالش‌ها و نوآوری‌های متعددی نیز بود که پایه و اساس پیشرفت‌های آینده را بنا کرد.در اینجا نگاهی دقیق‌تر به برخی از نکات برجسته این دوره می‌اندازیم:سال ۲۰۱۲Pebble: این ساعت هوشمند با نمایشگر LCD کم مصرف، بلوتوث و سنسورهای مختلف، توجه بسیاری را به خود جلب کرد. Pebble با جمع آوری بیش از ۱۰ میلیون دلار در Kickstarter، به عنوان پرمخاطب ترین پروژه این پلتفرم در آن زمان شناخته شد و ثابت کرد که تقاضای قابل توجهی برای ساعت های هوشمند وجود دارد.سال ۲۰۱۳تنوع: طیف وسیعی از ساعت‌های هوشمند در سال ۲۰۱۳ به بازار عرضه شدند که هر کدام ویژگی‌ها و نقاط قوت منحصر به فرد خود را داشتند. Sony Ericsson LiveView به عنوان یک نمایشگر بلوتوث برای گوشی‌های هوشمند اندرویدی عمل می‌کرد، در حالی که MOTOACTV بر روی تناسب اندام تمرکز داشت. Omate TrueSmart با وعده ارائه قابلیت‌های کامل یک گوشی هوشمند، توجه‌ها را به خود جلب کرد و نشان‌دهنده جاه‌طلبی‌های رو به رشد در این زمینه بود.ورود غول‌ها: سال ۲۰۱۳ شاهد ورود شرکت‌های بزرگ فناوری به عرصه ساعت‌های هوشمند بود. اپل، گوگل، مایکروسافت و سامسونگ همگی در حال توسعه دستگاه‌های خود بودند که نشان‌دهنده پتانسیل بالای این بازار بود.سال ۲۰۱۴رقابت: سال ۲۰۱۴ شاهد رقابت تنگاتنگی بین تولیدکنندگان ساعت‌های هوشمند بود. سامسونگ Galaxy Gear، Sony SmartWatch 2 و Qualcomm Toq تنها تعدادی از دستگاه‌های جدیدی بودند که در این سال به بازار عرضه شدند. هر کدام از این ساعت‌ها ویژگی‌ها و نوآوری‌های خاص خود را ارائه می‌دادند و به مصرف‌کنندگان طیف وسیعی از گزینه‌ها را ارائه می‌دادند.نوآوری: PHTL HOT Watch با بلندگو و میکروفون داخلی برای تماس‌های تلفنی، نمونه‌ای از نوآوری‌های این دوره بود. این نشان‌دهنده تلاش شرکت‌ها برای ارائه قابلیت‌های بیشتر و کاربردی‌تر در ساعت‌های هوشمند بود.چالش‌ها و ملاحظات:عمر باتری: عمر باتری کوتاه یکی از چالش‌های اصلی ساعت‌های هوشمند در این دوره بود. بسیاری از دستگاه‌ها فقط چند روز با یک بار شارژ کار می‌کردند که برای برخی از کاربران ناامید کننده بود.قیمت: قیمت بالا مانع دیگری برای پذیرش گسترده ساعت‌های هوشمند بود. بسیاری از دستگاه‌ها بیش از ۳۰۰ دلار قیمت داشتند که آنها را برای اکثر مصرف‌کنندگان غیرقابل دسترس می‌کرد.کاربرد: علیرغم پیشرفت‌های انجام شده، کاربرد ساعت‌های هوشمند در این دوره هنوز محدود بود. بسیاری از دستگاه‌ها در درجه اول به عنوان اعلان‌های گوشی‌های هوشمند عمل می‌کردند و قابلیت‌های محدودی برای تناسب اندام یا سایر برنامه‌ها داشتند.در کنار چالش‌ها، نوآوری‌های قابل توجهی نیز وجود داشت:فناوری نمایشگر: پیشرفت در فناوری نمایشگر منجر به معرفی صفحه نمایش های با وضوح بالاتر و کارآمدتر در ساعت های هوشمند شد. این امر تجربه بصری بهتری را برای کاربران فراهم کرد و به توسعه رابط های کاربری پیچیده تر کمک کرد.سنسورها: سنسورهای جدید و پیشرفته در ساعت‌های هوشمند تعبیه شدند که امکان ردیابی دقیق‌تر تناسب اندام، نظارت بر سلامت و سایر ویژگی‌ها را فراهم می‌کرد.سیستم عامل: سیستم عامل‌های جدیدی برای ساعت‌های هوشمند توسعه داده شد که به توسعه‌دهندگان امکان می‌داد برنامه‌ها و تجربیات پیچیده‌تری ایجاد کنند.بیشتر بخوانید:دهه ۲۰۱۰ دوره‌ای پرمخاطب برای ساعت‌های هوشمند بود. در حالی که این دوره با چالش‌هایی مانند عمر باتری کوتاه، قیمت بالا و کاربرد محدود همراه بود، شاهد نوآوری‌های قابل توجهی در زمینه فناوری نمایشگر، سنسورها و سیستم عامل‌ها نیز بود. این پیشرفت‌ها پایه و اساس پیشرفت‌های آینده در این زمینه را بنا کرد و راه را برای ساعت‌های هوشمند قدرتمند و کاربردی‌تر در سال‌های آینده هموار کرد.داستان ساعت‌های هوشمند به دهه ۱۹۲۰ برمی‌گردد، زمانی که اولین نمونه‌ها با ایده‌های خلاقانه‌ای مانند نشانگر مسیر مچی ارائه شدند. با این حال، تا دهه ۱۹۷۰ با معرفی Pulsar، اولین ساعت دارای صفحه نمایش LED، شاهد پیشرفت‌های قابل توجهی در این زمینه نبودیم.دهه ۱۹۹۰ شاهد معرفی اولین ساعت‌های هوشمند “واقعی” بود، مانند Seiko Ruputer با صفحه نمایش لمسی و قابلیت‌های کامپیوتری. با وجود نوآوری، این دستگاه‌ها به دلیل محدودیت‌های فنی و قیمت بالا در آن زمان فراگیر نشدند.در سال ۲۰۰۰، IBM WatchPad با سیستم عامل مبتنی بر لینوکس و صفحه نمایش لمسی عرضه شد. اگرچه این ساعت به موفقیت تجاری دست نیافت، راه را برای نسل بعدی ساعت‌های هوشمند هموار کرد.در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰، شاهد معرفی دستگاه‌های مختلفی مانند SPOT مایکروسافت و Sony Ericsson LiveView بودیم که قابلیت‌های اسمارت‌فون را به مچ دست کاربران می‌آوردند. با این حال، اینها هنوز به عنوان ساعت‌های هوشمند امروزی شناخته نمی‌شدند.سال ۲۰۱۳ نقطه عطفی بود، زیرا موتورولا موبیلیتی کار بر روی ساعت هوشمند خود را تأیید کرد و سامسونگ Gear 2 با دوربین داخلی عرضه شد. در CES 2014، طوفانی از ساعت‌های هوشمند جدید از جمله LG G Watch و Moto 360 به نمایش درآمد.در سپتامبر ۲۰۱۴، اپل با معرفی Apple Watch، هیجان را به سطح دیگری ارتقا داد. علیرغم برخی انتقادات اولیه، این دستگاه به دلیل طراحی شیک و پتانسیل تبدیل شدن به یک لوازم جانبی ضروری، مورد استقبال قرار گرفت.مایکروسافت با Band، اولین دستگاه پوشیدنی خود در سال ۲۰۱۴ و سامسونگ با Gear S2 در سال ۲۰۱۵ به این رقابت پیوستند. در سال‌های بعد، شاهد نوآوری‌های مداوم با معرفی مدل‌هایی مانند TAG Heuer Connected و Casio WSD-F20 بودیم.در سال ۲۰۱۷، اپل واچ سری ۳ با اتصال سلولی LTE عرضه شد که به کاربران امکان می‌داد بدون نیاز به گوشی هوشمند، تماس و پیام ارسال کنند. در سال ۲۰۱۸، سامسونگ Galaxy Watch و اپل واچ سری ۴ با نمایشگر بزرگتر و ویژگی‌های سلامتی مانند EKG معرفی شدند.سال ۲۰۲۰ چی شد؟اپل یه برنامه به اسم NightWare برای اپل واچ معرفی کرد که به کسایی که از کابوس‌های PTSD رنج می‌برن کمک می‌کنه خواب بهتری داشته باشن. این برنامه با استفاده از monitoring ضربان قلب و حرکت بدن، کابوس رو تشخیص میده و با لرزش ساعت سعی می‌کنه ازش جلوگیری کنه.بازار ساعت‌ های هوشمند چطور بود؟توی دهه ۲۰۱۰، محبوبیت ساعت‌های هوشمند خیلی زیاد شد. دیگه فقط برای نشون دادن ساعت استفاده نمی‌ شدن، بلکه یه جورایی تبدیل شده بودن به دستیارای personal برای گوشی‌های هوشمند. مردم ازشون برای پیگیری تناسب اندام، سرگرمی و … استفاده می‌کردن.طبق یه آمار، تخمین زده شده که درآمد بازار ساعت‌های هوشمند تا سال ۲۰۲۳ به ۴۴.۱۵ میلیارد دلار برسه و تا سال ۲۰۲۸ به ۶۲.۴۶ میلیارد دلار هم افزایش پیدا کنه.شرکت‌های بزرگی مثل اپل، سامسونگ، هواوی و شیائومی تو این بازار حسابی فعال بودن.ساعت‌ های هوشمند چی‌کار می‌تونستن بکنن؟خیلی از مدل‌های ساعت‌های هوشمند که توی دهه ۲۰۱۰ معرفی شدن، می‌تونستن مستقل از گوشی کار کنن.مثلا کسایی که ورزش می‌کردن می‌تونستن از GPS ساعت برای ردیابی مسیر و سرعتشون استفاده کنن و بعد از تمرین، اطلاعات رو به گوشی یا کامپیوترشون منتقل کنن.بعضی از ساعت‌ها هم نقشه، قطب نما و موزیک پلیر داشتن.با معرفی مدل‌های ساعت هوشمند اپل، سونی، سامسونگ و موتورولا، استفاده از تکنولوژی‌های پوشیدنی بین مردم رواج پیدا کرد و تبلیغات روی این دستگاه‌ها هم بیشتر شد.کاربردهای دیگه ساعت‌ های هوشمند:بعضی از ساعت‌ها می‌تونستن اطلاعات تماس‌ها، پیامک‌ها، ایمیل‌ها و تقویم رو به شما نشون بدهن.ساعت‌های ردیاب تناسب اندام هم اطلاعاتی مثل مسافت طی شده و میزان خواب رو ثبت می‌کردن.اتصال به LTEاز حدود سال ۲۰۱۵، بعضی از تولیدکننده‌ها ساعت‌های هوشمندی رو به بازار عرضه کردن که از شبکه‌های LTE پشتیبانی می‌کردن. این ساعت‌ها می‌تونستن مستقل از گوشی به اینترنت وصل بشن و از قابلیت‌هایی مثل تماس و پیام کوتاه استفاده کنن.حواست به این نکات امنیتی ساعت‌ های هوشمند باشه!سازمان “کدام؟” بریتانیا هشدار داده که ساعت‌های هوشمند و ردیاب‌های تناسب اندام خیلی ارزون که آنلاین فروخته می‌شن، مشکلات امنیتی جدی دارن. اینجاست که خلاصه‌ای از این مشکلات رو بهت می‌گم:جمع‌آوری بیش از حد داده‌ها: این دستگاه‌ها ممکنه اطلاعات خیلی زیادی از شما جمع‌آوری کنن، از جمله اطلاعات مربوط به سلامتی، فعالیت‌ها و حتی عادت‌های مالی شما.ذخیره‌سازی ناامن داده‌ها: این اطلاعات ممکنه به طور ایمن ذخیره نشن و در معرض هک یا سوء استفاده قرار بگیرن.عدم امکان عدم اشتراک‌گذاری اطلاعات: ممکنه نتونید جلوی جمع‌آوری اطلاعاتتون توسط این دستگاه‌ها رو بگیرید و هیچ کنترلی روی نحوه استفاده از این اطلاعات توسط شرکت‌ها نداشته باشید.نبود قفل امنیتی: این دستگاه‌ها ممکنه قفل امنیتی قوی‌ای نداشته باشن و به راحتی توسط سارقان یا افراد غیرمجاز قابل دسترسی باشن.بعضی از ساعت‌های هوشمند خیلی ارزون حتی در مواقعی که استفاده نمی‌شن یا حرکت نمی‌کنن، اطلاعات نادرست یا بی‌فایده‌ای رو مثلاً برای ضربان قلب، اکسیژن خون و تعداد قدم‌ها نشون میدن.البته یه قانون جدید تو بریتانیا به اسم “قانون زیرساخت امنیت محصول و مخابرات” از سال ۲۰۲۴ لازم الاجرا می‌شه که باید استانداردهای امنیتی رو برای تولیدکنندگان، واردکنندگان و فروشندگان (از جمله بازارهای آنلاین) دستگاه‌های هوشمند مشخص کنه.مشکلات اجتماعی:عدم دقت برای افراد با پوست تیره‌تر: ساعت‌های هوشمند ممکنه برای افرادی که پوست تیره‌تری دارن، اطلاعات دقیقی ارائه ندن، چون این دستگاه‌ها از نوری استفاده می‌کنن که برای افراد با پوست روشن‌تر مناسب‌تره.نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی: جمع‌آوری و ذخیره‌سازی حجم زیادی از اطلاعات شخصی توسط ساعت‌های هوشمند، نگرانی‌هایی رو در مورد حریم خصوصی افراد ایجاد می‌کنه.سوء استفاده از داده‌ها: شرکت‌ها ممکنه از اطلاعات شخصی شما برای تبلیغات یا سایر اهداف بدون رضایت شما استفاده کنن.دنیای رنگارنگ سیستم عامل‌ های ساعت‌ های هوشمندبیاین یه نگاهی به سیستم عامل‌های مختلف ساعت‌های هوشمند بندازیم و ببینیم کدومشون برای شما مناسب‌تره:سیستم عامل‌های محبوب:Wear OS (قبلاً Android Wear): این سیستم عامل گوگل، دنیایی از برنامه‌ها و امکانات رو روی مچ دستتون می‌ذاره و با گوشی‌های اندرویدی و آیفون هم سازگاری داره.watchOS: سیستم عامل اختصاصی اپل که فقط با Apple Watch کار می‌کنه، یه رابط کاربری روان و یکپارچه با آیفون‌ها ارائه میده.Tizen: سیستم عامل سامسونگ که در ساعت‌های هوشمند سامسونگ Gear استفاده می‌شه، به خاطر رابط کاربری جذاب و برنامه‌های متنوعش شناخته شده.HarmonyOS: سیستم عامل هواوی که برای دستگاه‌های مختلف این شرکت از جمله ساعت‌های هوشمند طراحی شده، به دنبال ارائه یه تجربه کاربری روان و یکپارچه هست.سیستم عامل‌های جایگزین:AsteroidOS: یه سیستم عامل منبع باز برای جایگزینی اندروید در برخی از ساعت‌های هوشمند Wear OS.Flyme OS: سیستم عامل اختصاصی Meizu که بر پایه اندروید هست و در ساعت‌های هوشمند این شرکت استفاده می‌شه. 📷InfiniTime: سیستم عامل پیش‌فرض ساعت هوشمند PineTime که به خاطر قابلیت‌های اوپن سورس و تمرکز بر تناسب اندام شناخته شده. ‍Sailfish OS: یه سیستم عامل لینوکسی که برای پلتفرم‌های مختلف از جمله ساعت‌های هوشمند Sailfish طراحی شده.ساعت‌های هوشمند برای کودکان و سالمندان:ساعت‌های هوشمند در چین به عنوان یه ابزار ایمنی برای کودکان و سالمندان محبوب شده‌اند. این ساعت‌ها معمولاً ساده و کاربردی هستند و امکاناتی مثل برقراری تماس و ردیابی موقعیت رو ارائه می‌دن.تسمه‌های هوشمند هم می‌تونند با اضافه کردن قابلیت‌های جدید به ساعت‌های هوشمند، کاربرد اونها رو برای افراد مختلف بیشتر کنند.انتخاب سیستم عامل مناسب:بهترین سیستم عامل برای شما به نیازها و سلیقه‌تون بستگی داره.اگر به دنبال تنوع برنامه و امکانات هستید: Wear OS یا Tizen رو انتخاب کنید.اگر به دنبال یه رابط کاربری روان و یکپارچه با گوشی خودتون هستید: watchOS (برای آیفون) یا HarmonyOS (برای گوشی‌های هواوی) رو انتخاب کنید.اگر به دنبال یه سیستم عامل اوپن سورس هستید: AsteroidOS یا InfiniTime رو انتخاب کنید.اگر به دنبال یه ساعت هوشمند برای فرزند یا سالمند خود هستید: به دنبال ساعت‌هایی با قابلیت‌های ساده و کاربردی و دکمه SOS باشید.امیدوارم این اطلاعات به شما در انتخاب ساعت هوشمند مناسب کمک کنه!منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Sat, 22 Jun 2024 12:05:18 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%B4-%D9%86%D8%B5%D8%A8-%D9%88%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%88%D8%B2-%DB%B1%DB%B1-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D9%85%D9%BE%DB%8C%D9%88%D8%AA%D8%B1-bxqxxcttyg1m ویندوز ۱۱ جدیدترین نسخه از سیستم‌عامل محبوب مایکروسافته و کلی امکانات جالب داره. اگه کامپیوتر یا لپ‌تاپ جدیدی بخری، ویندوز ۱۱ روش نصب شده. اما اگه کامپیوترت رو قبلاً داشته باشی چی؟نگران نباش! میشه ویندوز ۱۱ رو هم روش نصب کرد. سخته نیست، فقط یه کم صبر و حوصله می‌خواد. توی این راهنما قدم به قدم یادت می‌دیم که چطوری ویندوز ۱۱ رو روی کامپیوترت نصب کنی.پنج روش برای دانلود و نصب ویندوز ۱۱ وجود داره:۱. منتظر آپدیت ویندوز باش: ساده‌ترین راه اینه که منتظر بمونی تا ویندوز ۱۱ به صورت خودکار از طریق Windows Update روی کامپیوترت نصب بشه.۲. از Installation Assistant استفاده کن: با این روش می‌تونی کامپیوترت رو مجبور کنی که ویندوز ۱۱ رو دانلود و نصب کنه.۳. برنامه Windows Insider رو نصب کن: این روش هم مثل Installation Assistant هست، با این تفاوت که ممکنه باگ و مشکلاتی داشته باشه.۴. از ابزار Media Creation Tool استفاده کن: با این ابزار می‌تونی یه فلش مموری یا یه دی وی دی قابل بوت از ویندوز ۱۱ بسازی و ازش برای نصب ویندوز استفاده کنی.۵. نصب تمیز ویندوز ۱۱: این روش سخ‌تره و برای کساییه که می‌خوان ویندوز رو از اول روی کامپیوترشون نصب کنن. توی این روش تمام اطلاعات و فایل‌های روی هارد شما پاک میشه.نکته مهم: قبل از نصب ویندوز ۱۱ باید مطمئن بشی که کامپیوترت حداقل سیستم مورد نیاز رو داره. اگه کامپیوترت این شرایط رو نداشته باشه، می‌تونی با انجام یه سری تغییرات و ریسک‌هایی رو به جون بخری تا ویندوز ۱۱ رو نصب کنی، اما بعداً ممکنه آپدیت‌ های مایکروسافت رو دریافت نکنی. برای اطمینان از اینکه کامپیوترت با ویندوز ۱۱ کار می‌کنه، برنامه PC Health Check رو اجرا کن.۱. حالا بریم سراغ نصب ویندوز ۱۱ از طریق ویندوز آپدیتبه Settings > Update & Security برو.روی Check for updates کلیک کن.اگه ویندوز ۱۱ برای کامپیوترت آماده باشه، پیامی مبنی بر آپدیت رایگان به ویندوز ۱۱ می‌بینی.روی دکمه آبی رنگ Download and install کلیک کن.با کلیک روی Accept and install شرایط رو قبول کن.صبر کن تا ویندوز ۱۱ دانلود بشه. توی این مرحله می‌تونی درصد پیشرفت دانلود رو توی Windows Update ببینی.بعد از اتمام دانلود، پیامی مبنی بر راه اندازی مجدد کامپیوتر ظاهر میشه.روی Restart now کلیک کن.کامپیوترت چند بار راه اندازی مجدد می‌شه و ویندوز ۱۱ نصب میشه.بعد از نصب، به دسکتاپ ویندوز ۱۱ منتقل میشی.۲. دستیار نصب ویندوز ۱۱نمی‌خوای تو آپدیت ویندوز ویندوز ۱۱ رو ببینی؟ مشکلی نیست! یه راه دیگه هم هست: دستیار نصب ویندوز ۱۱. با این روش می‌تونی ویندوز ۱۰ رو به طور دستی به ۱۱ ارتقا بدی.فقط یادت باشه:سیستم‌ت باید حداقل شرایط مایکروسافت رو داشته باشه.هیچ‌کدوم از فایل‌هات پاک نمیشه.مراحل نصب:۱. برو به سایت دانلود ویندوز ۱۱ مایکروسافت.۲. روی دکمه آبی “Download now” برای “Windows 11 Installation Assistant” کلیک کن.۳. بعد از دانلود، ابزار رو اجرا کن و روی “Yes” کلیک کن.۴. تو یه کادر، “Accept and Install” رو انتخاب کن. صبر کن تا ویندوز ۱۱ دانلود بشه (ممکنه یه کم طول بکشه).۵. شاید ازت خواسته بشه که با شرایط و خدمات مایکروسافت موافقت کنی.۶. مرحله بعد، ویندوز ۱۱ دانلودت رو تأیید می‌کنه.۷. تو مرحله آخر، یه پیام مبنی بر نصب ویندوز ۱۱ در پس زمینه می‌بینی. صبر کن تا نصب تموم بشه (ممکنه ۳۰ دقیقه طول بکشه).۸. بعد از تموم شدن نصب، روی “Restart now” کلیک کن.۹. کامپیوترت ریستارت میشه و ویندوز ۱۱ نصب میشه (ممکنه ۳۰ تا ۶۰ دقیقه طول بکشه).۱۰. صبر کن تا “Working on updates” روی صفحه نمایش ظاهر بشه و درصد پیشرفت رو نشون بده.۱۱. کامپیوترت چند بار ریستارت میشه.۱۲. بعد از تموم شدن نصب، به صفحه ورود به سیستم و بعد از اون به دسکتاپ ویندوز ۱۱ هدایت میشی.۳. برنامه Windows Insiderاگه روش‌های بالا جواب نداد، می‌تونی از این برنامه استفاده کنی. اما یادت باشه که این برنامه ناپایداره و ممکنه باگ‌هایی داشته باشه.مراحل نصب:۱. به Settings > Update & Security > Windows Insider Program برو.۲. حساب مایکروسافتت رو وصل کن.اگه اولین باره که از این برنامه استفاده می‌کنی، باید یکی از کانال‌های زیر رو انتخاب کنی:۱. Developer: جدیدترین و بهترین نسخه‌ی ویندوز ۱۱ (هفتگی آپدیت میشه)۲. Beta: نسخه‌ی پایدارتر ویندوز ۱۱ (هر چند هفته یکبار آپدیت میشه)۳. بعد از انتخاب کانال، روی “Confirm” کلیک کن.۴. ازت خواسته میشه که با یه حساب مایکروسافت وارد بشی.۵. کامپیوترت ریستارت میشه.۶. بعد از ریستارت، به Settings > Update & Security برو و دوباره برای آپدیت چک کن.۷. ویندوز ۱۱ رو تو لیست می‌بینی. “Download and install” رو انتخاب کن و صبر کن تا نصب بشه.۴. نصب تمیز ویندوز ۱۱ با استفاده از رسانه نصب ویندوز ۱۱این روش برای افرادیه که میخوان ویندوز ۱۱ را به صورت کاملاً جدید نصب کنن و تمام اطلاعات و فایل‌ های موجود تو رایانه خودش رو پاک کنن.موارد مورد نیاز:یه درایو USB با حداقل ۸ گیگابایت فضای خالیفایل ISO ویندوز ۱۱ابزار Rufus (برای ایجاد درایو USB قابل بوت)مراحل:درایو USB قابل بوت ایجاد کنید:۱. Rufus را دانلود و نصب کنید.۲. درایو USB خود را به رایانه وصل کنید.۳. Rufus را اجرا کنید و درایو USB خود را از لیست انتخاب کنید.۴. در قسمت “انتخاب بوت”، “Image ISO” را انتخاب کنید و روی “Browse” کلیک کنید.۵. فایل ISO ویندوز ۱۱ را که دانلود کرده اید انتخاب کنید.۶. در قسمت “سیستم فایل”، “NTFS (UEFI)” را انتخاب کنید.۷. روی “Start” کلیک کنید و منتظر بمانید تا درایو USB قابل بوت ایجاد شود.از روی درایو USB بوت شوید:رایانه خود را مجدد راه اندازی کنید و به BIOS یا UEFI بروید.ترتیب بوت را طوری تنظیم کنید که درایو USB شما در اولین مکان باشد.کامپیوتر خود را ذخیره و راه اندازی مجدد کنید.ویندوز ۱۱ را نصب کنید:۱. پس از راه اندازی از درایو USB، مراحل نصب را دنبال کنید.۲. زبان و منطقه خود را انتخاب کنید.۳. “Custom Install” را انتخاب کنید و درایوی را که می خواهید ویندوز ۱۱ را روی آن نصب کنید انتخاب کنید.۴. ویندوز ۱۱ نصب می شود و ممکن است چندین بار راه اندازی مجدد شود.ویندوز ۱۱ را راه اندازی کنید:پس از نصب، ویندوز ۱۱ راه اندازی می شود و از شما خواسته می شود اطلاعات خود را وارد کنید یا یک حساب کاربری جدید ایجاد کنید.ویندوز ۱۱ را مطابق با تنظیمات دلخواه خود پیکربندی کنید.۵. نحوه نصب ویندوز ۱۱ با استفاده از فایل ISO ویندوز ۱۱ (توصیه نمی شود)این روش پیچیده تر است و فقط برای کاربران باتجربه توصیه می شود. این شامل استفاده از ابزارهای خط فرمان برای ایجاد یک درایو USB قابل بوت و نصب ویندوز ۱۱ از یک فایل ISO است.مراحل:فایل های نصب ویندوز ۱۱ را دانلود کنید:به وب سایت مایکروسافت بروید و فایل ISO ویندوز ۱۱ را دانلود کنید.یک درایو USB قابل بوت ایجاد کنید:از ابزاری مانند ابزار Deployment and Imaging Tools (DISM) یا ابزارهای شخص ثالث مانند WinToFlash برای ایجاد یک درایو USB قابل بوت از فایل ISO ویندوز ۱۱ استفاده کنید.از روی درایو USB بوت شوید:رایانه خود را مجدد راه اندازی کنید و به BIOS یا UEFI بروید.ترتیب بوت را طوری تنظیم کنید که درایو USB شما در اولین مکان باشد.کامپیوتر خود را ذخیره و راه اندازی مجدد کنید.ویندوز ۱۱ را با استفاده از خط فرمان نصب کنید:از ابزارهای خط فرمان مانند DISM و SFC برای نصب ویندوز ۱۱ از درایو USB استفاده کنید.ویندوز ۱۱ را راه اندازی کنید:پس از نصب، ویندوز ۱۱ راه اندازی می شود و از شما خواسته می شود اطلاعات خود را وارد کنید یا یک حساب کاربری جدید ایجاد کنید.ویندوز ۱۱ را مطابق با تنظیمات دلخواه خود پیکربندی کنید.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Thu, 20 Jun 2024 14:52:52 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF-%DA%86%DB%8C-%D8%A8%D9%88%D8%AF-ios-18-%DA%86%DB%8C-%D8%B4%D8%AF-%D9%88%DB%8C%DA%98%DA%AF%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B6%D8%A7%D9%81%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D9%87-ios-bw4rtdaqigiu اپل توی WWDC 2024 از iOS 18 رونمایی کرد و کلی چیزای جدید بهش اضافه کرد. اما جالبه که بدونید خیلی از اینا چند ساله که تو اندروید هستن.بیاین یه نگاهی به چند نمونه از این قابلیت‌ها بندازیم:۱. شماره گیری T9یادتونه گوشی‌ های نوکیا و موتورولا که صفحه لمسی نداشتن؟ با T9 می‌شد سریع شماره مخاطب رو از توی دفترچه تلفن پیدا کرد. الان بعد از بیشتر از ۱۰ سال، اپل بالاخره T9 رو به iOS 18 اضافه کرده.۲. شخصی‌سازی صفحه اصلیتوی اندروید همیشه می‌تونستی برنامه‌ها رو هرجایی که دوست داری بذاری، ولی تو آیفون تا حالا اینجوری نبوده. اما بالاخره با iOS 18 می‌تونی صفحه اصلی آیفون رو هم مثل اندروید خودت بچینی و آیکون‌ها رو هرجایی که می‌خوای بذاری. مثلا می‌تونی همه رو ببری سمت راست که با یه دست راحت بهشون برسی.علاوه بر این، توی اندروید می‌تونی اندازه ویجت‌ها رو عوض کنی و مدلشون رو هم تغییر بدی. این قابلیت هم توی iOS 18 اومده. تازه یه جور رنگ‌بندی هم به ویجت‌ها و آیکون‌ها اضافه شده که خیلی هم قشنگه.۳. تنظیمات سریعیادتونه پنل تنظیمات سریع اندروید که می‌تونستی هر چی می‌خوای بهش اضافه کنی و ازش ویجت و کلید بگیری؟ iOS 18 یه همچین چیزی رو به Control Center خودش اضافه کرده. حالا می‌تونی توی iOS 18 از برنامه‌های دیگه هم توی Control Center استفاده کنی و حتی چند تا صفحه Control Center مختلف داشته باشی. مثلا یه صفحه برای کنترل موسیقی، یه صفحه برای کنترل خونه هوشمند و…۴. گیم مود آیفونحالت بازی بالاخره به آیفون‌ها میاد! این قابلیت به شما کمک می‌کند تا با محدود کردن فعالیت‌های پس‌زمینه و بهینه‌سازی منابع، بازی‌هایتان را روان‌تر اجرا کنید. حتی می‌تونید تاخیر بلوتوث رو کم کنید تا صدایی بدون افت توی هدفون‌های بی‌سیم‌تون داشته باشید.۵. پیام‌ها رو برای بعد تنظیم کنفرستادن پیام در زمان دلخواه؟ بله! دیگه لازم نیست نگران زمان فرستادن پیام باشید. با iOS 18 می‌تونید تا ۱۴ روز قبل پیام‌هاتون رو زمان‌بندی کنید. (فقط فعلا برای iMessage)۶. یادآوری‌ها تو تقویم هم هستنفراموش کردن کارها دیگه تموم شد! یادآوری‌ها بالاخره توی برنامه تقویم هم نمایش داده می‌شن. دیگه لازم نیست دو تا برنامه جداگانه چک کنید.۷. برنامه‌ها رو قفل و مخفی کنحالا می‌تونید با خیال راحت عکس‌ها و پیام‌های خصوصی‌تون رو توی گوشی نگه دارید. iOS 18 به شما امکان قفل و مخفی کردن برنامه‌ها رو میده. حتی می‌تونید یه رمز عبور جداگانه برای برنامه‌هاتون بذارید. (البته فعلا نمیشه برنامه‌های سیستمی رو مخفی کرد)این‌ها فقط چند تا از قابلیت‌ های جدید iOS 18 بودن. کلی چیزای دیگه هم هست که با این آپدیت به آیفون‌ها اضافه میشه.اما صبر کن…اگر فکر می‌کنی که همه این قابلیت‌ها جدیدن، باید بگم که نه! خیلی از این چیزا چند ساله که توی اندروید هستن.با این حال، iOS 18 با اضافه کردن این قابلیت‌ها، فاصله بین iOS و Android رو کمتر کرده.خلاصه که اینا فقط چند نمونه از چیزایین که از اندروید توی iOS 18 اومده. به نظر می‌رسه اپل بالاخره داره از ایده‌های خوب اندروید توی سیستم عامل خودش استفاده می‌کنه.تو چی فک میکنی؟تو iOS 18 چی بیشتر از همه چیز توجهت رو جلب کرد؟ یه وقت‌هایی هم هست که اپل ایده‌هایی رو از اندروید می‌گیره و یه جور دیگه ارائه‌شون می‌کنه. به نظرت این کار خوبه یا نه؟منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Thu, 20 Jun 2024 13:21:27 +0330 https://virgool.io/@technodot/%DB%B3-%D8%AF%D9%84%DB%8C%D9%84-%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C-%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%B4-memecoin-%D9%87%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%A7%D8%B1%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%D8%AC%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%84-b9dqnjccjuwi بازار ارزهای دیجیتال در ۱۸ ژوئن شاهد سقوط ارزش Memecoin ها بود. Doge، Shiba، Pepe و دیگر ارزهای دیجیتال محبوب این دسته، با کاهش‌های قابل توجهی روبرو شدند. حال دلیل اصلی این سقوط ارزش اصلی بستگی به چند عامل دارد که در طول معامله های گوناگون صورت گرفته و باعث ایجاد چنین مشکلاتی بزرگی شده است.۱. ضعف ساختار بازاردر بازار ارزهای دیجیتال، شاهد افزایش تمایل سرمایه‌گذاران به سمت آلت‌کوین‌ها،بودیم. اما در شرایط فعلی، شاهد عقب‌نشینی سرمایه‌گذاران از این نوع ارزهای دیجیتال و بازگشت به بیت‌کوین و اتریوم هستیم چرا که سقوط ارزش Memecoin ها باعث شوک بسیاری از کاربران شد.سقوط ارزش Memecoin ها به طور سنتی به عنوان سرمایه‌گذاری‌های پرخطر و ناپایدار شناخته می‌شوند. افت ناگهانی و شدید قیمت آنها در گذشته، باعث شده است تا بسیاری از سرمایه‌گذاران محتاط، تمایل کمتری به سرمایه‌گذاری در این نوع ارزهای دیجیتال داشته باشند.افزایش نرخ بهره توسط بانک‌های مرکزی در سراسر جهان، جذابیت سرمایه‌گذاری در دارایی‌های پرخطر را کاهش می‌دهد. سرمایه‌گذاران در این شرایط تمایل دارند پول خود را به سمت دارایی‌های کم‌خطرتر مانند اوراق قرضه سوق دهند.Memecoin ها به طور کلی کاربردهای محدودی دارند و در دنیای واقعی مورد استفاده‌ی گسترده‌ای قرار نمی‌گیرند. این امر باعث می‌شود تا سرمایه‌گذاران آنها را به عنوان سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت مناسب ندانند.۲. کاهش حجم و رزرو سود توسط معامله‌گرانمعامله‌گران حرفه‌ای از شاخص‌های مختلفی برای زمان‌بندی ورود و خروج خود از بازار استفاده می‌کنند. یکی از این شاخص‌ها، شاخص قدرت نسبی (RSI) است. زمانی که RSI یک ارز دیجیتال به بالای ۷۰ می‌رسد، نشان‌دهنده‌ی اشباع خرید و احتمال نزولی شدن قیمت است.در مورد Memecoin ها، شاهد افزایش شاخص قدرت نسبی آنها تا سطوح بالا و سپس افت ناگهانی بودیم. این امر نشان می‌دهد که معامله‌گران حرفه‌ای با مشاهده‌ی اشباع خرید، اقدام به فروش این ارزها و رزرو سود خود کرده‌اند.حجم معاملات نشان‌دهنده‌ی میزان فعالیت و تقاضا برای یک ارز دیجیتال است. کاهش حجم معاملات این ارزها در هفته‌های اخیر، نشان‌دهنده‌ی کاهش علاقه‌ی سرمایه‌گذاران به این نوع ارزهای دیجیتال است.ترس و نااطمینانی: سقوط ارزش Memecoin ها، باعث ایجاد ترس و نااطمینانی در بین سرمایه‌گذاران شده است. در این شرایط، بسیاری از سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند پول خود را از بازار خارج کنند تا از ضرر بیشتر جلوگیری کنند.جستجوی فرصت‌های بهتر: سرمایه‌گذاران دائماً به دنبال فرصت‌های سرمایه‌گذاری جدید و سودآور هستند. ممکن است برخی از سرمایه‌گذاران این ارزها را ترک کرده باشند تا در سایر بخش‌های بازار مانند NFT ها یا ارزهای دیجیتال متاورس سرمایه‌گذاری کنند.۳. انحلال عظیم در بازار آتیبازار آتی به معامله‌گران امکان می‌دهد تا روی قیمت‌های آتی یک ارز دیجیتال شرط‌بندی کنند. انحلال در بازار آتی نشان‌دهنده‌ی بسته شدن معاملات توسط معامله‌گران و خروج پول از این بازار است. حجم بالای انحلال در معاملات آتی تمامی ارزها در ۱۸ ژوئن، نشان‌دهنده‌ی افزایش بدبینی معامله‌گران نسبت به آینده‌ی این نوع ارزهای دیجیتال است.با توجه به دلایل ذکر شده، این ارزها در حال حاضر با چالش‌های متعددی روبرو هستند. اما آیا این به معنای پایان کار آنهاست؟ لزوماً اینطور نیست. هنوز برای پیش‌بینی قطعی آینده‌ی این نوع ارزهای دیجیتال زود است.• سناریوی نزولیاگر دلایل ذکر شده در بالا همچنان پابرجا باشند، ممکن است شاهد فراموشی تدریجی Memecoin ها باشیم. کاهش علاقه‌ی سرمایه‌گذاران، عدم ثبات قیمت و کاربردهای محدود، می‌توانند باعث شوند که این ارزها به حاشیه رانده شوند و جای خود را به پروژه‌های نوآورانه‌تر و کاربردی‌تر در دنیای بلاکچین بدهند.این سناریو به ویژه محتمل است اگر هیچگونه توسعه‌ی قابل توجهی در حوزه‌ی کاربردهای این ارزها صورت نگیرد. در حال حاضر، بسیاری از این ارزها صرفاً بر اساس جوامع پرشور و هیجان شکل گرفته‌اند و فاقد هرگونه کاربرد و ارزش ذاتی هستند. اگر این روند ادامه پیدا کند، ممکن است سرنوشت این ارزها به سرنوشت بسیاری از پروژه‌های شکست‌خورده‌ی دیگر در دنیای ارزهای دیجیتال دچار شود.• سناریوی احیابا وجود چالش‌های موجود، هنوز هم برای Memecoin ها فرصت‌هایی برای احیا وجود دارد. این امر مستلزم آن است که تیم‌های توسعه‌دهنده‌ی پشت این پروژه‌ها، بر روی ایجاد کاربردهای جدید و افزایش ارزش ذاتی آنها تمرکز کنند. برخی از نمونه‌های احتمالی برای کاربردهای جدید ارزها عبارتند از:سیستم‌های پاداش‌دهی: این ارزها می‌توانند به عنوان بخشی از سیستم‌های پاداش‌دهی در پلتفرم‌های مختلف مورد استفاده قرار بگیرند. به عنوان مثال، کاربران یک پلتفرم اجتماعی می‌توانند با تولید محتوای باکیفیت، این ارز را دریافت کنند.حکومت‌داری غیرمتمرکز (DAO): همچنین، استفاده از این ارزها به عنوان توکن‌های حاکمیتی برای رأی‌گیری در مورد تصمیمات کلیدی در سازمان‌های غیرمتمرکز نیز کاملا قابل انجام است.توکن‌های درون‌بازی: با توجه به ارزش این ارزها قابلیت اصلی به عنوان ارزهای درون‌بازی در بازی‌های مبتنی بر بلاکچین کاملا وجود دارد.ابزارهای پرداخت: برخی از پلتفرم‌های آنلاین و فروشگاه‌ها ممکن است شروع به پذیرش Memecoin ها به عنوان روش پرداخت کنند. ایجاد چنین کاربردهایی می‌تواند به افزایش تقاضا برای Memecoin ها و در نتیجه، افزایش قیمت آنها منجر شود.• سناریوی ادغامیک سناریوی دیگر این است که شاهد ادغام ویژگی‌های این ارزها با سایر پروژه‌های ارز دیجیتال مبتنی بر بلاکچین باشیم. این امر می‌تواند به شکل ایجاد توکن‌های ترکیبی صورت گیرد که هم از ویژگی‌های جامعه‌ای و سرگرم‌کننده‌ی چنین مواردی و هم از ویژگی‌های کاربردی‌تر سایر پروژه‌ها برخوردار باشند. این سناریو می‌تواند به افزایش پذیرش و کاربرد Memecoin ها در دنیای ارزهای دیجیتال و حتی فراتر از آن کمک کند.آینده‌ی Memecoin ها به میزان انعطاف‌پذیری و نوآوری تیم‌های توسعه‌دهنده و همچنین شرایط کلی بازار ارزهای دیجیتال بستگی دارد. اگر این ارزها بتوانند با ایجاد کاربردهای جدید و افزایش ارزش ذاتی خود، خود را با شرایط تطبیق دهند، می‌توانند به حیات خود ادامه دهند و حتی رشد کنند. اما اگر به همان شیوه‌ی سنتی و صرفاً بر اساس جوامع و هیجان عمل کنند، ممکن است به تدریج به حاشیه رانده شوند.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Wed, 19 Jun 2024 17:33:30 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D8%B4-%D8%A7%D8%B1%D8%B2-%D8%AF%DB%8C%D8%AC%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%84-dogecoin-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%87%D9%85-%D8%B2%D8%AF-qvmrc9ducevl سقوط ارزش ارز دیجیتال Dogecoin فقط نوک قله یخی از یک زمستان سرد برای سکه های Memecoin به نظر می رسد. این نوع ارزهای دیجیتال که زمانی محبوبیت زیادی داشتند، در حال حاضر با کاهش شدید قیمت و افت شدید تقاضا روبرو هستند.بازار کریپتو به شدت به حرکات قیمت بیت کوین وابسته است. هر گونه افت در قیمت بیت کوین، تاثیر منفی بر سایر ارزهای دیجیتال، به خصوص سکه های Meme که به عنوان سرمایه گذاری های پرخطرتر تلقی می شوند، دارد. سیاست های افزایش نرخ بهره توسط فدرال رزرو سرمایه گذاران را به سمت دارایی های کم ریسک تر سوق می دهد و از جذابیت ارزهای دیجیتال پرنوسان مانند Dogecoin می کاهد.هیجان اولیه که زمانی ارزش آن بالا می رفت، به دلیل سقوط ارزش ارز دیجیتال Dogecoin از بین رفته است. معامله گران اکنون با احتیاط بیشتری به این نوع ارزهای دیجیتال نگاه می کنند و ریسک های مرتبط با آنها را به طور کامل در نظر می گیرند.سقوط ارزش ارز دیجیتال Dogecoin در کانون توجهDogecoin به عنوان یکی از بزرگترین سکه های Meme موجود در بازار، به طور خاص تحت تاثیر این روند نزولی قرار گرفته است. سقوط ۱۰ درصدی اخیر آن، نقدینگی ۶۰ میلیون دلاری در معاملات آتی را به همراه داشت که بیشترین میزان از می ۲۰۲۱ بوده است.داده های Coinanlyze نشان می دهد که تقریباً تمام این ضررها مربوط به معاملات Long شرط بندی بر افزایش قیمت بوده است. این نشان می دهد که معامله گران زیادی باور خود را به این ارز از دست داده اند و منتظر کاهش بیشتر قیمت هستند.آینده Dogecoinپیش بینی آینده Dogecoin دشوار است. این ارز دیجیتال به شدت به عوامل خارجی مانند بازار کریپتو به طور کلی و احساسات معامله گران وابسته است. در کوتاه مدت، احتمالاً شاهد نوسانات بیشتر در قیمت خواهیم بود. معامله گران منتظرند ببینند که آیا این ارز می تواند ثبات پیدا کند یا خیر. در بلندمدت، آینده  این ارز به عوامل مختلفی از جمله عملکرد کلی بازار کریپتو، پذیرش آن توسط مشاغل و توسعه پروژه بستگی دارد.امیدهای بزرگ برای Dogecoinبا وجود تمام اخبار منفی، هنوز عده ای از طرفداران سرسخت به Dogecoin ایمان دارند. آنها بر این باورند که این ارز دیجیتال پتانسیل رشد قابل توجهی در آینده را دارد، به خصوص اگر پذیرش آن توسط کسب و کارها افزایش پیدا کند.همچنین، برخی از تحلیلگران معتقدند که سقوط اخیر فرصتی برای ورود به بازار با قیمت پایین ایجاد کرده است. آنها استدلال می کنند که اگر بازار کریپتو به طور کلی بهبود یابد، این ارز نیز می تواند از این روند صعودی بهره مند شود.اما مهمه که واقع بین باشیم. بازگشت به روزهای اوج با توجه به سقوط ارزش ارز دیجیتال Dogecoin بعید به نظر می رسد. احتمالاً این ارز دیجیتال در محدوده قیمتی پایین تری تثبیت شود و رشد تدریجی داشته باشد. با این حال، هیچ کس نمی تواند با قطعیت بگوید که آینده برای این ارز چه چیزی رقم خواهد زد. این بازار پر از غافلگیری است و هر اتفاقی ممکنه بیفته.تصمیم نهایی برای سرمایه گذاری در Dogecoin به عهده شماست. قبل از هر اقدامی، تحقیقات خود را به طور کامل انجام دهید، ریسک ها را در نظر بگیرید و تنها پولی را سرمایه گذاری کنید که توانایی از دست دادنش را دارید.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Wed, 19 Jun 2024 17:30:30 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D9%81%D8%B9%D8%A7%D9%84-%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%86-%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84%DB%8C%D8%AA-%D8%AC%D8%B3%D8%AA-%D9%88-%D8%AC%D9%88%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A2%DB%8C%D9%81%D9%88%D9%86-s45khmdychkj همه می‌دانیم که Circle to Search یکی از بهترین ویژگی‌ های اندروید است، درسته؟بارها و بارها در موردش صحبت کرده‌ام و فقط منتظرم که توی بقیه گوشی‌ها هم بیاد. حتی گوگل به خاطر اینکه آیفون این قابلیت رو نداره، اپل رو مسخره هم کرده بود!اما چی میشد اگه بهتون می‌گفتم یه راه حقه‌‌ای هست که می‌تونید باهاش کارهای مشابه رو بدون دردسر انجام بدید؟اگه دنبال راه حل می‌گردید، این آموزش مخصوص شماست!البته یادتون باشه که این یه روش غیر بومی هست و توی خود آیفون این قابلیت به صورت پیش فرض وجود نداره.شاید توی آیفون‌ های بعدی یه همچین چیزی ببینیم، ولی فعلا خبری نیست.اما یه راه حل جایگزین وجود داره که می‌تونید ازش استفاده کنید: لنز گوگل.جالبه که خیلی هم خوب کار می‌کنه.برای استفاده از Circle to Search در آیفون، به این چیزها نیاز دارید:آخرین نسخه برنامه Google رو روی گوشیتون نصب کنید.یه سری تنظیمات جزئی رو انجام بدید.مراحل کار:به Settings > Accessibility > Touch تو آیفونتون برید.پایین صفحه برید و Back Tap رو انتخاب کنید.حالا باید انتخاب کنید که می‌خواید با دو بار ضربه زدن یا سه بار ضربه زدن این کار رو انجام بدید.به قسمت Shortcuts پایین صفحه برید و Take Screenshot و بعد Search Image with Lens رو انتخاب کنید.تنظیمات رو با استفاده از Back Tap ذخیره کنید.برای استفاده از این میانبر، دو بار یا سه بار به پشت گوشیتون ضربه بزنید.تمام شد!حالا با استفاده از این میانبر می‌تونید از Circle to Search استفاده کنید.البته این دقیقا همون Circle to Search اصلی نیست، اما تا زمانی که اپل و گوگل یه راه حل درست و حسابی برای آیفون ارائه ندن،این بهترین راهیه که می‌تونید استفاده کنید.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Tue, 18 Jun 2024 15:58:29 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%B1%D8%A7%DA%A9-%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%81%D8%A7%DB%8C%D9%84-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D9%88%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%88%D8%B2-%D9%88-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF-%D8%B1%D8%A7%D8%AD%D8%AA-%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%87-zd9vazuemavg مایکروسافت یه آپدیت جدید برای ویندوز ۱۱ منتشر کرده که اشتراک‌گذاری فایل بین گوشی اندرویدی و کامپیوتر رو خیلی ساده‌تر می‌کنه. دیگه لازم نیست از بلوتوث یا کابل استفاده کنی، فقط کافیه از یه قابلیت جدید به اسم اشتراک‌گذاری سریع استفاده کنی.اشتراک‌گذاری سریع قبلاً فقط روی گوشی‌های سامسونگ کار می‌کرد، ولی حالا با Nearby Share گوگل هم ادغام شده و خیلی از گوشی‌های اندرویدی دیگه هم ازش پشتیبانی می‌کنن.حالا مایکروسافت یه ذره این قابلیت رو بهتر کرده و یه آیکون جدید به اسم تلفن من توی ویندوز ۱۱ اضافه کرده که کار اشتراک‌گذاری رو خیلی ساده‌تر می‌کنه.فعلا فقط کسایی که توی برنامه Insider ویندوز هستن می‌تونن از این قابلیت جدید استفاده کنن. اگه تو این برنامه هستی و ویندوز ۱۱ رو روی کامپیوترت نصب کردی، کافیه یه چیزی رو که می‌خوای به اشتراک بذاری انتخاب کنی و بعد آیکون تلفن من رو توی پنجره اشتراک‌گذاری پیدا کنی. با کلیک روی این آیکون می‌تونی خیلی سریع فایل رو به گوشی اندرویدی خودت بفرستی.البته یه نکته مهم اینه که برای استفاده از این قابلیت، باید کامپیوتر و گوشی‌ات رو با هم جفت کنی. همچنین باید برنامه Phone Link رو روی کامپیوترت و برنامه Link to Windows رو روی گوشی‌ات نصب کنی.اگه این کارها رو انجام بدی، می‌تونی از اشتراک‌گذاری سریع ویندوز ۱۱ استفاده کنی. فعلا این قابلیت فقط برای تعداد محدودی از کاربرها در دسترسه، ولی مایکروسافت گفته که به زودی همه می‌تونن ازش استفاده کنن.به جز اشتراک‌گذاری سریع ویندوز ۱۱ یه آپدیت جدید دیگه هم داره که یه سری چیزای دیگه رو هم بهتر می‌کنه، مثلا لیست‌های پرش توی منوی استارت و تنظیمات ویندوز Spotlight.برای اطلاعات بیشتر می‌تونی به وبلاگ مایکروسافت بری.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Tue, 18 Jun 2024 15:55:52 +0330 https://virgool.io/@technodot/%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%B4-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84-%D9%81%D8%A7%DB%8C%D9%84-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF-%D9%88-%D9%85%DA%A9-%DB%B5-%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D8%A2%D8%B3%D8%A7%D9%86-uoadrzmluqfh بر خلاف ویندوز، مک به طور مستقیم نمی تونه روی گوشیت اندروید فایلی رو ببینه یا جابجا کنه. همچنین AirDrop که یه سرویس انتقال فایل بی‌سیم روی مک هست، با اندروید کار نمی کنه.این یعنی برای رد و بدل کردن فایل بین گوشیت اندروید و مک، باید از برنامه‌های کمکی استفاده کنی. خبر خوب اینکه چندتا برنامه‌ی خوب و مطمئن (یکی ازشون هم مال خود گوگل هست) برای این کار وجود داره. تو این متن، چند روش راحت برای انتقال فایل بین مک و گوشیت اندروید رو یاد میگیری.۱. برنامه‌ی انتقال فایل اندرویدراحت‌ترین راه برای اینکه بتونی اطلاعات گوشیت رو روی مک ببینی و باهاش کار کنی، استفاده از برنامه‌ی انتقال فایل اندروید هستش. این برنامه رو که گوگل درست کرده، مثل یه برنامه‌ی معمولی روی مک نصب می‌شه. بعد از نصب، فقط کافیه گوشیت رو با کابل وصل کنی.برنامه‌ی انتقال فایل اندروید به طور خودکار گوشیت رو شناسایی می‌کنه و یه پنجره باز می‌کنه که توش می‌تونی فایل‌ها رو جا‌به‌جا کنی، پوشه بسازی یا پاک کنی و خلاصه هر کاری که با فایل‌هات می‌خوای بکنی رو انجام بدی. حتی لازم نیست نگران نصب درایور خاصی باشی چون داری از مک استفاده می‌کنی. فقط کافیه که سیستم عامل مک‌ت حداقل نسخه‌ی ۱۰.۷ یا بالاتر باشه.برای دانلود کلیک کن۲. برنامه OpenMTPOpenMTP یه جور برنامه‌ی انتقال فایل بین گوشیت اندرویدیت و مکِ که خیلی بهتر از برنامه‌ی معمولیه (Android File Transfer) که میتونی خیلی راحت‌تره باهاش کار کنی. یه صفحه‌ی دوتیکه داره که توش هم محتویات گوشیت رو میبینی هم محتویات مک رو. اینجوری راحت‌تر میتونی فایل‌ها رو با کشیدن و رها کردن از یه جا به جای دیگه منتقل کنی. در کل، کار با OpenMTP خیلی راحت‌تر و سریع‌تره.با OpenMTP میتونی همه‌ی کارای زیر رو انجام بدی:کپی کردن با سرعت بالاانتقال فایل‌های بزرگ‌تر از ۴ گیگدیدن فایل‌های مخفی (اگه دوست داشته باشی)استفاده از کلیدهای میانبر (برای آدمای حرفه‌ای)بهترین قسمتشم اینه که هم رایگانه هم متن‌باز.برای دانلود کلیک کن۳. برنامه Commander Oneاگه دنبال یه ابزار حرفه ای تر واسه انتقال اطلاعات بین اندروید و مک هستی، (Commander One) رو امتحان کن.Commander One یه پنل باحال داره که توش میتونی کارای زیادی انجام بدی، مثلا اینکه یه عالمه فایل رو باهم کپی کنی، یه سرور FTP راه بندازی، بین درایوهات جابجا شی، دنبال فایل با عبارات ریگسی (regex) بگردی و خلاصه کلی چیز دیگه. این برنامه یه محیط تب دار داره که بهت اجازه میده راحت چندتا حافظه رو باهم مدیریت کنی.بعلاوه، فرمانده کل یه عالمه کلید میانبر داره که میتونی اونارو به دلخواه خودت تنظیم کنی. اما این برنامه مجانیه! واسه اینکه بتونی با اندروید ازش استفاده کنی باید نسخه پروشو بخری، البته میتونی ۱۵ روز رایگان امتحانش کنی و بعد تصمیم بگیری که ارزش خرید داره یا نه.برای دانلود کلیک کن۴. برنامه PushbulletPushbullet یه برنامه است که کارایی رو می‌کنه که قبلا فقط روی گوشی‌های اپل قابل انجام بوده، مثلا اینکه یه کلیپ‌بوردِ همه‌جا داره. با Pushbullet می‌تونی فایل‌هات رو هم به‌اشتراک بذاری، از راه دور تو کامپیوترت به حافظه‌ی گوشیت سر بزنی، به SMS جواب بدی و خلاصه کلی کار راه بندازه.این برنامه درسته که به نظر پولی میاد، اما یه نسخه‌ی رایگانم داره (البته با محدودیت). برای راه انداختنش، تو سایت Pushbullet با حساب گوگل یا فیسبوکت ثبت‌نام کن. بعدش برنامه رو روی گوشی اندرویدی‌ت و بقیه‌ی دستگاه‌هات از طریق افزونه‌های مرورگر (فقط با کروم یا فایرفاکس کار می‌کنه، سافاری رو قبول نداره) نصب کن.بعد از نصب، مراحل راه‌اندازی رو که تو برنامه و تو سایت گفته رو انجام بده. وقتی همه جا وارد شدی، باید روی گوشی اندرویدی‌ت گزینه‌ی “فایل‌های از راه دور” رو روشن کنی تا بتونی راحت فایل، لینک و هرچیزی رو بین همه دستگاه‌هات رد و بدل کنی. اینکارو می‌تونی تو برنامه با زدن روی “حساب کاربری” پایین سمت راست و بعد رفتن به “فایل‌های از راه دور” و انتخاب “روشن کردن” انجام بدی.برای دانلود کلیک کن۵. برنامه Send Anywhereقبلا Pushbullet یه سرویس تحت وب به اسم Portal داشت که برای انتقال بی سیم فایل بین اندروید و مک خیلی عالی بود. اما اون تو اکتبر ۲۰۲۱ تعطیل شد. ما به عنوان یکی از بهترین جایگزین های Pushbullet، Send Anywhere رو پیشنهاد می کنیم.Send Anywhere مثل Portal کار می کنه ولی از مرورگر استفاده نمی کنه، به جاش باید برنامه‌ش رو روی مک نصب کنی. یه کد وارد می کنی و انتقال از طریق شبکه وای فای شروع میشه. فرقش اینه که امکانات بیشتری داره، مثلا میشه راحت عکس و فیلم انتخاب کرد، با وای فای دایرکت هم کار می کنه و…حتی بهتر از اون، میتونی برای فایل ها لینک بسازی تا با چندتا دستگاه دیگه هم اونها رو به اشتراک بذاری. Send Anywhere یکی از سریع ترین راه ها برای به اشتراک گذاشتن فایل بین هر لپ تاپ و موبایل به حساب میاد. نسخه رایگان Send Anywhere تبلیغات داره ولی با یه هزینه کم میتونی به نسخه پرمیومش ارتقا پیدا کنی.برای دانلود کلیک کنمنبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Mon, 17 Jun 2024 13:16:59 +0330 https://virgool.io/@technodot/%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B4%D8%AA-%DA%AF%D9%88%D8%B4%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D9%82%DB%8C%D9%82-%D8%AA%D8%B1-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AF%D9%82%D8%AA-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B4%D8%AA-rucuscf5dqrq حسگر های اثر انگشت گوشی‌ها خیلی بهتر از قبل شدن، ولی هنوز هم گاهی اوقات درست کار نمی‌کنن، مخصوصاً مدل‌های زیر صفحه‌نمایش. اگه دنبال راه‌هایی برای افزایش دقت اثر انگشت گوشیت هستی، این راهنما به دردت می‌خوره.چند روش برای افزایش دقت اثر انگشت۱. اثر انگشتت رو دوباره ثبت کنبه تنظیمات برو، بعد برو به جایی که می‌تونی اثر انگشت ثبت کنی. توی اکثر گوشی‌ها مسیرش اینه:تنظیمات > امنیت و حریم خصوصی > قفل صفحه > باز کردن قفل با اثر انگشت.انگشتی رو که می‌خوای دوباره ثبت کنی انتخاب کن و طبق دستورالعمل‌ها دوباره اثر انگشتت رو ثبت کن.توجه: بعضی از گوشی‌ها اجازه نمیدن که یه اثر انگشت رو دوباره ثبت کنی.۲. محافظ صفحه‌نمایش رو تمیز کنگاهی اوقات کثیفی یا چربی روی محافظ صفحه می‌تونه باعث بشه که حسگراثر انگشت درست کار نکنه.محافظ صفحه‌نمایش رو با یه پارچه نرم و تمیز پاک کن و ببین که آیا مشکل حل می‌شه یا نه.۳. محافظ صفحه‌نمایش رو عوض کناگه محافظ صفحه‌نمایش شما ضخیم یا کهنه باشه، می‌تونه باعث بشه که حسگر اثر انگشت درست کار نکنه.اگه مشکل با تمیز کردن حل نشد، یه محافظ صفحه‌نمایش جدید و نازک‌تر امتحان کن.۴. همه قسمت‌ های حسگر اثر انگشت رو موقع ثبت کردن فشار بدهموقع ثبت اثر انگشت، تمام قسمت‌ های حسگر رو با انگشتت فشار بده، نه فقط یه قسمتش رو.همچنین زوایای مختلف رو هم امتحان کن تا حسگر اثر انگشت یه تصویر کامل از انگشتت داشته باشه.۵. نرم افزار گوشیت رو بروزرسانی کنگاهی اوقات شرکت‌ها آپدیت‌ هایی رو منتشر می‌کنن که باعث میشه دقت اثر انگشت گوشی بهتر بشه.تنظیمات رو چک کن و ببین که آیا آپدیت جدیدی برای گوشیت وجود داره یا نه.۶. گوشیت رو ریست فکتوری کناگه هیچکدوم از روش‌های دیگه جواب نداد، می‌تونی گوشیت رو ریست فکتوری کنی.توجه داشته باش که با ریست فکتوری تمام اطلاعاتت پاک میشه،پس قبل از انجام این کار حتماً از اطلاعاتت بکاپ بگیر.۷. گوشیت رو ببر یه تعمیرکاراگه با وجود انجام تمام این روش‌ها، هنوز هم مشکل داری،ممکنه یه مشکلی تو حسگر اثر انگشت گوشیت باشه.در این صورت، باید گوشیت رو ببری یه تعمیرکار.با انجام این کارها باید بتونین دقت اثر انگشت گوشی رو بالا ببرین.نکته: اگه از حسگر اثر انگشت اپتیکال استفاده میکنین، ممکنه دقتش به اندازه حسگرهای خازنی نباشه.منبع: تکنودات مرجع اخبار تکنولوژی Technodot.ir Technodot.ir Mon, 17 Jun 2024 13:13:48 +0330