https://virgool.io/feed/@tony یک عدد تونی استارک گیر افتاده در خط زمانی وحشتناک fa 2026-06-16 07:27:57 https://files.virgool.io/upload/users/424484/avatar/uOHcT2.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@tony https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%DA%A9%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA12-onxpwpuyigqe "حالا که این را مینویسم، احساسش میکنم. تهدیدی که متعلق به این جهان نیست.در گوشم نجوایی آشفته میشنوم که کسی تاب شنیدنش را ندارد.رنگ دنیا در چشمانم کور شده و جهانی مرده را به تصویر میکشد.نمیدانم. احساس میکنم کسی مرا دعوت میکند."کمین مرگدر میان امواج سهمگین صداهای هشدار، شنیدن صدای تنفس خودش هم آزار دهنده بود.{هشدار، شکستگی در حفاظ راکتور، سلامت مفاصل حرکتی زره در بحرانی}سارا در حالی که توان بازکردن چشم هایش را نداشت با خود اندیشید."عالیه! این تنها گزارشیه که من باید بشنوم؟" اصلا میتونم حرکت کنم؟"در حیرت بود. نمیدانست که باید از زنده ماندن خوشحال باشد یا نه.سقوط از آن ارتفاع دست کم فلج شدن یا ضربه مغزی را همراه دارد.آرام پلک چشمانش شجاعت باز شدن پیدا کرد و نور را به چشمانش هدیه کرد.تنها سیاهی بود. اگر هشدار ها و اطلاعات صفحه نمایش جلوی دیدگانش خودنمایی نمیکردند، به یقین فکر میکرد که بینایی اش را از دست داده است."با صورت سقوط کردم! چطور زنده ام؟ چرا میترسم حرکت کنم؟"بوم!صدایی از دور گویی در کل جهان پیچیده شد.سارا از روی غریزه خواست به سرعت بچرخد و دست به قبضه شمشیر ببرد. اما این حرکت بسیار کند تر از انتظارش بود. مفاصل طوری ناله سر میدادند که انگار ترس سقوط بر وجود آنها هم نشسته است."لعنتی حرکت کن. حرکت کن"به محض حرکت بدنش متوجه مایع پخش شده در اطرافش شد.رنگ از چهره اش پرید! "خون ریزی دارم، من نباید زنده باشم. من زنده نیستم! "تمام درد هایش چند برابر شد. واکنش دهشتناکی در مقابل افکار مرگ بود ولی توجهش را بر زندگی متمرکز کرد.سنگینی زره بر وجودش تجمیل شده بود. نانو موتور های مفاصل از حرکت افتاده و ترک وظیفه کرده بودند.روی زانویش نشست. صفحه نمایش با تاخیر تصویر را به نمایش میگذاشت.اینجا عمق جهنم بود.هوا به سرخی خون بود. خاکستر بود که در فضا به رقص درآمده بود.گرد و غبار به شباهت مه بود و نور وحشتناک آتش را در خود پخش میکرد.سارا در وسط گودالی که در آن حقیر به نظر میرسید به زمین میخ شده بود.از لبه گودال، سیاهی شب با زبانه های اتش آمیخته میشد و ترکیبی از وحشت و لطافت را با هنرمندی تمام به نمایش میگذاشت. طبیعیت هنرمندی بود که خشن ترین لحظات را به هنر می آمیخت.سارا با خود فکر میکرد که شاید در زمان دیگری، میتوانست از این منظره لذت ببرد. ولی قطعه ای از این منظره متعلق به خود او بود.کم کم تنفس های تنگ و نامنظم نمایان شد و افکار سارا را برهم کوبید.هر دم و بازدم برایش خنجری بر سینه بود که مرگ را تداعی میکرد.دستانش همانند لباس از شانه اش آویزان بود.هرچه زمان میگذشت وضعیتش مرگ را فرامیخواند.سنگینی کلاه بر گردنش فشاری جانکاه وارد می‌ساخت و مجبور میکرد بر قدرت طبیعت سر خم کند. چه کسی میتوانست طبیعت را نادیده بگیرد؟"ما انقدر ضعیفیم که حتی تحمل وزن سلاح خودمون رو هم نداریم. چطور این همه سال مقاومت کرده بودیم؟"افکاری عاری از امید بر ذهنش میتاختند و روانش را پایمال میکردند.به ناچار بر قدرت جاذبه سر خم کرد و متوجه وخامت بیشتر اوضاع شد. چشمش به مایع براقی که در آن فرورفته بود افتاد. "فراموش کردم، خون! خوووون!"دستپاچه شد و هزاران فکر و خیال را به ذهنش راه داد. باور کرده بود که کشته شده است و دارد خیال میکند.ناخودآگاه خواست با فرمان ذهنی، دید در شب زره را فعال کند.{عدم ارتباط پایدار با شبکه عصبی}دستان با تمام توان به هوا برخواست و چند ضربه به کلاهش زد و پرژکتور با لرزش شدیدی روشن شدند."چرا هوا تاریکه؟ چقدر بیهوش بودم؟"چشمانش چیزی را ثبت کرد که مغزش توان پردازشش را نداشت. خون سیاه! خون نوس‌ها!صدای خرد شدن چوب در اطرافش لرزش بر وجودش انداخت.به ناله‌ای فلزی سرش را به آسمان گرفت.نوس! ده ها نوس با قامتی خمیده و دستانی بلند و وقیح، دور تا دور گودال به تماشا برخواسته بودند.سایه بر هیبتشان افتاده بود و چشمانی به سرخی همان آتش اطرافشان بر وجودشان خودنمایی میکرد.سارا دندان هایش را فشرد و طوری از زمین پرید که گویی او نبوده که از ارتفاعی به قامت آسمان سقوط کرده.«دور بشید عوضیا! تک تکتون رو میکشم. من فرمانده یگان تندرم!»"احمق احمق!! چرا اینو گفتم؟"به ثانیه ای نکشید که بدنش توان قامت ایستاده اش را از دست داد. چشمانش آمیخته به سیاهی شد و جهان برایش تار شد.سرش بیش از پیش بر وجودش سنگین شد و گیج رفت. با تلاشی نا امید کننده چند قدمی جهت حفظ تعادلش برداشت.به زحمت تمام شمشیرش را از قبضه بیرون کشید و در زمین فرو کرد و ستون خودش قرار داد و روی زانو افتاد."نه! نباید بیهوش بشم سارا، نه الا..." تونی تونی Thu, 15 Jan 2026 01:30:38 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7-%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D9%87%D8%B4%D8%AA-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA11-pkrq1ot7rgz5 "گاهی با خودم فکر میکنم که بعد از مرگ چه سرنوشتی در انتظام است. شاید فقط سیاهی ببینم؟ شاید هم بابت گناهانم عذاب شوم؟ راستی کدام گناهان؟ گناه در کنار اختیار معنا پیدا میکند."سقوط از بهشتسکوت مطلق فضا، بزرگ‌ترین، بی‌رحمانه‌ترین و فریبنده‌ترین دروغی بود که کیهان به بشریت تحویل داده بود. در آن خلاء سیاه و بی‌انتها، جایی که ستاره‌ها مثل چشم‌های بی‌تفاوت مردگان خیره مانده بودند، سکوت نه به معنای آرامش، بلکه به معنای حبس نفس قبل از فریاد بود.و درست زمانی که «چشم خدا» کور شد، این سکوت شکست.صدایی که برخاست، شبیه هیچ صدای زمینی نبود. فریاد فلز بود. اما نه یک تکه آهن کوچک؛ این صدای ناله و شیون سازه‌ای به طول چند کیلومتر بود که ستون فقرات زیر بار خیانت خرد می‌شد. صدایی شبیه به کشیده شدن ناخن‌های یک غول بر روی تخته‌سیاهی به وسعت آسمان. ارتعاش این صدا آنقدر بم و عمیق بود که سارا آن را با گوش‌هایش نشنید، بلکه با استخوان‌های قفسه سینه‌اش حس کرد. رینگ مداری GE1، جواهر مهندسی قرن بیست و دوم، امن‌ترین پناهگاه بشر و دژ تسخیرناپذیر تاریخ، حالا داشت مثل یک حلقه شیشه‌ای ظریف زیر ضربات چکشی نامرئی و ویرانگر، تکه‌تکه می‌شد.نورهای اضطراری راهرو مثل نبض یک موجود محتضر، قرمز و سیاه می‌زدند. سارا سعی کرد تعادلش را حفظ کند، اما زمین زیر پایش دیگر آن سطح ثابت و مطمئن همیشگی نبود. لرزشی مرگبار از کف پوتین‌های مغناطیسی‌اش بالا خزید و تا جمجمه‌اش امتداد یافت.«هشدار: گسست ساختاری در سکتور ۷. شناسایی ناهنجاری گرانشی. تخلیه اضطراری... تخلیه اضطراری...»سارا حتی فرصت نکرد بفهمد مقاومت سپر ماسیا، آن دیوار انرژی که قرار بود غیرقابل نفوذ باشد، از کجا شکسته شد. مغزش هنوز داشت تلاش می‌کرد واژه‌های «تخلیه» و «گسست» را پردازش کند که جهان جلوی چشمش تغییر کرد.تنها چیزی که دید، دیوار سفید روبه‌رویش بود که ناگهان متورم شد. انگار حبابی از رنگ سفید بود که می‌خواست بترکد. ورقه‌های ضخیم مثل کاغذ پاره شدند. شکافی عظیم باز شد و سیاهی سرد، مطلق و بی‌رحم فضا، هوای گرم و فشرده اتاق را با غرش یک هیولا بلعید.صدای مکش هوا کرکننده بود. پرده گوش‌های سارا صدایی کرد و درد وحشتناکی در پیشانی اش پیچید. کاغذها، تبلت‌ها، قطعات تجهیزات و حتی صندلی‌های سنگین مثل پر کاه به سمت آن دهانه‌ی سیاه کشیده شدند.دیگر پایی روی زمین نبود. جاذبه مصنوعی از کار افتاد. حس تهوع‌آور بی‌وزنی بر معده‌اش چنگ انداخت و خون به سمت سرش هجوم برد. همه جا قرمز شده بود؛ نه فقط از نور آژیرها، بلکه از مویرگ‌هایی که در چشمانش پاره می‌شدند.سارا درون «نمسیس»، مثل عروسکی ناتوان در طوفان معلق شد. زره او تنها چیزی بود که هنوز او را زنده نگه داشته بود، اما حتی موتورهای قدرتمند نمسیس هم در برابر آشوب ناگهانی فضا ناتوان بودند. او به دیواره‌ها کوبیده می‌شد، می‌چرخید و هیچ کنترلی نداشت.ناگهان، صدای والری در سیستم ارتباطی کلاهخودش پیچید. این صدا... این صدا دیگر صدای آن فرمانده مقتدر نبود. صدایی خش‌دار و لبریز از وحشتی خالص بود که مو را بر تن سیخ می‌کرد:«خروج اضطراری! تکرار می‌کنم، خروج اضطراری! جداسازی ماژول‌ها! گزارش به تمام واحدها... شکست پدافندی... سپر نمی‌تونه مقا...»جمله والری هرگز تمام نشد.یک انفجار رخ داد. اما نه یک انفجار سرخ رنگ و دودآلود مثل فیلم‌ها، در فضا آتش به آن شکل وجود نداشت. این یک انبساط ناگهانی و کورکننده از نور آبی یخی بود. مخازن «ماسیا» منفجر شده بودند. انرژی خالص و ناپایدار آزاد شده بود. نوری که سایه نداشت و همه چیز را در درخشش شبح‌وار خود غرق کرد.نیروی موج انفجار، سارا را مثل یک گلوله از تفنگ شلیک کرد. او از حفره‌ای که ثانیه‌ای پیش دیوار اتاق بود، به بیرون پرتاب شد.سکوت بازگشت. سکوتی سنگین‌تر و ترسناک‌تر از قبل.و آنجا بود که وحشت واقعی آغاز شد.معلق. تنها. در ارتفاع ۲۵۰ کیلومتری از سطح زمین.سارا نفس‌نفس می‌زد. صدای تنفس خودش در فضای تنگ کلاهخود، بلندترین صدای جهان بود.در زره‌اش چرخید. سیستم‌های ژیروسکوپی نمسیس تلاش می‌کردند چرخش او را متوقف کنند، اما این چرخش به او فرصت داد تا صحنه‌ای را ببیند که نفس را در سینه حبس می‌کرد و قلبش را برای لحظه‌ای از تپش باز می‌داشت.رینگ مداری عظیم... آن شاهکار مهندسی بشر، آن تاج فلزی که انسان بر سر زمین گذاشته بود... حالا شکسته بود.سازه از وسط دو نیم شده بود. مثل جنازه‌ی نهنگی عظیم‌الجثه که توسط کوسه‌ها دریده شده باشد. کابل‌های فشار قوی به ضخامت تنه درختان، مثل رگ‌های پاره شده در فضا معلق بودند و جرقه می‌زدند. نیمه راست ایستگاه در حال انفجارهای زنجیره‌ای بی‌صدا بود؛ قارچ‌های نورانی پی‌درپی بدنه را می‌شکافتند.اما نیمه چپ...نیمه چپ، با تمام عظمت و وقارش، داشت تسلیم می‌شد. تسلیم جاذبه‌ی بی‌رحم سیاره‌ی مادری.هزاران تن فلز، بتن تقویت‌شده، راکتورهای هسته‌ای و تکنولوژی‌های سری، حالا تنها زباله‌هایی فضایی بودند که مثل بارانی از شهاب‌سنگ‌ها به سمت سیاره آبی شیرجه می‌رفتند. سارا می‌توانست اجساد کوچک معلق و قطعات کوچک‌تر را ببیند که مثل اکلیل در اطراف لاشه اصلی می‌درخشیدند.و سارا، تنها ذره‌ای کوچک، تنها غباری ناچیز در میان این بهمنِ عظیم فلزی بود.او داشت سقوط می‌کرد. نه... کلمه سقوط برای توصیف این وضعیت حقیر بود. او داشت به سمت جهنم کشیده می‌شد.«هشدار: ورود به مدار نزولی. تایید جاذبه سیاره‌ای. تنظیم زاویه ورود به جو. سپر حرارتی: فعال.»سارا با لکنت، در حالی که معده‌اش به گلویش چسبیده بود، زمزمه کرد: «من... من از پرواز متنفرم. خدایا من از پرواز متنفرم.»اما این پرواز نبود. این مرگ بود. نیروی جاذبه زمین، مثل دستی نامرئی مچ پایش را گرفت و با خشونتی وصف‌ناپذیر به پایین کشید. زمین زیر پایش دیگر زیبا نبود؛ دهانی باز بود که انتظار بلعیدنش را می‌کشید.سرعتش هر ثانیه تصاعدی بالا می‌رفت. نمایشگر اعداد را دیوانه‌وار نشان می‌داد:۳ ماخ...۵ ماخ...۱۰ ماخ...اولین لایه جو را حس کرد. اتمسفر فوقانی، رقیق و سرد بود، اما با این سرعت، حکم دیوار بتنی را داشت.زره شروع به لرزیدن کرد. لرزشی ریز و سریع که دندان‌هایش را با خشونت به هم می‌کوبید. صدای استخوان‌های فکش در سرش پیچید. مفاصل زره ناله می‌کردند.ناگهان، سیاهی پرستاره فضا جای خود را به پرده‌ای از آتش داد.پلاسما.هوای جلوی زره آنقدر فشرده شده بود که مولکول‌هایش از هم پاشیده و به حالت پلاسما درآمده بودند. دمای اطرافش در کسری از ثانیه از منفی صد درجه به دمای سطح خورشید نزدیک شد. سارا دیگر نمی‌توانست بیرون را ببیند. ستاره‌ها محو شدند. ابرها محو شدند. تنها چیزی که می‌دید، رقص دیوانه‌وار شعله‌های نارنجی، سرخ و بنفش بود که شیشه کلاه ایمنی‌اش را حریصانه می‌لیسیدند. انگار شیاطین آتشین سعی داشتند راهی به درون پیدا کنند.سعی کرد دستانش را ضربدری روی صورتش جمع کند، اما این کار تعادلش را برهم زد.دنیا شروع به چرخیدن کرد. دورهای تند و گیج‌کننده. نیروی گریز از مرکز خون را به نوک انگشتان و پاهایش هل داد. دیدش تار شد.صدای غرش هوا برخلاف سکوت فضا، حالا کرکننده بود. صدایی شبیه به پاره شدن آسمان.«دمای بدنه خارجی: ۳۰۰۰ درجه کلوین. سپر خارجی در حال ذوب شدن. سیستم خنک‌کننده نیتروژن مایع در حداکثر توان.»سارا فریاد می‌کشید، اما صدایش در غرش سقوط گم می‌شد. حتی خودش هم صدایش را نمی‌شنید. فشار جی سینه‌اش را له می‌کرد. حس می‌کرد فیلی روی سینه‌اش نشسته است. هر دم و بازدم، مبارزه‌ای برای زندگی بود. ریه‌هایش می‌سوختند. حس می‌کرد چشمانش دارند از حدقه بیرون می‌زنند و به پشت جمجمه‌اش فشار می‌آورند.در آن جهنم گرما، دستانش از ترس یخ کرده بودند و توان حرکت نداشتند.درست در کنارش، از میان پنجره‌ای که شعله‌های آتش باز کرده بودند، چیزی را دید. قطعه‌ای عظیم از رینگ مداری، شاید بخشی از همان آزمایشگاهی که چند دقیقه پیش آنجا بود، موازی با او در حال سقوط بود.آن قطعه فلزی عظیم داشت جلوی چشمانش تجزیه می‌شد. لایه‌های فلز ذوب می‌شدند، پوسته پوسته می‌شدند و همانند قطرات اشک از بدنه جدا می‌شدند و عقب می‌ماندند.سارا حس کرد درون یک تابوت پیشرفته زندانی شده است. تابوتی فلزی که داشت تبدیل به خاکستر می‌شد. بوی اوزون و پلاستیک سوخته به داخل نفوذ کرده بود.«نمسیس! یه کاری بکن لعنتی!»پاسخ هوش مصنوعی، حکم مرگ بود:«اختلال در سطوح کنترلی. کمبود توان در خروج بالچه‌های تعادل. محاسبه نقطه برخورد: نیمکره جنوب. مختصات تقریبی: قلمرو دشمن. زمان تا برخورد: ۴۰ ثانیه.»سارا با عصبانیت و گریه فریاد زد: «لعنتی، واقعا فکر کردی برام مهمه کجا فرود میام؟ من فقط نمیخوام بمیرم. همین! »پلاسما کم‌کم محو شد. سرعت کمی کاهش یافته بود اما هنوز مرگبار بود.ابرها.لایه ضخیم ابرها ظاهر شدند. ابرهایی که در صدم ثانیه بعد از گذر بدن او شکافته می‌شدند و سوراخی به شکل سقوط او در آن‌ها ایجاد می‌شد. بخار آب با برخورد به بدنه داغ زره، بلافاصله منفجر می‌شد.زمین با سرعتی وحشتناک به سمتش هجوم می‌آورد.جنگل‌های انبوه، کوه‌های سیاه و رودخانه‌های خروشان... آن‌ها دیگر آن نقاشی هنرمندانه نبودند. آن‌ها دندان‌های تیز زمین بودند. کوه‌ها نیزه‌های سنگی بودند که رو به آسمان نشانه رفته بودند تا او را به سیخ بکشند. جنگل، فرشی از خارهای سبز بود که برای بلعیدنش دهان باز کرده بود.تکه‌های رینگ مداری زودتر از او به زمین رسیدند.بوم... بوم... بوم!صدای برخورد همانند بمباران اتمی بود. هر قطعه که برخورد می‌کرد، ستون‌های عظیمی از خاک، آتش و دود را از دل جنگل به قلب آسمان شلیک می‌کرد. زمین زیر پایش داشت منفجر می‌شد. موج انفجار برخوردها به بالا آمد و سارا را در هوا مثل یک برگ خشک تاب داد. سیستم تعادل زره کاملاً از کار افتاده بود. او داشت دیوانه‌وار دور خودش می‌چرخید.آسمان، زمین، آتش... آسمان، زمین، آتش.دنیا مخلوطی از رنگ‌های مرگبار بود. ارتفاع‌سنج با سرعت نور به سمت صفر میل می‌کرد.«هشدار: ارتفاع بحرانی. فعال‌سازی رانشگرهای معکوس با تمام توان. هشدار: دمای راکتور در محدوده قرمز. خطر انفجار. کاهش راندمان برای جلوگیری از گداخت.»سارا جیغ کشید «انجامش بده! همشو بسوزون!» ۱۰ ثانیه.رانشگرهای پشت و کف پوتین‌های نمسیس با تمام توان باقی‌مانده غریدند. شعله‌های سفید و آبی از پشت زره بیرون زد تا سرعت سقوط آزاد را بگیرد. ضربه ناشی از ترمز، وحشتناک بود. مثل این بود که با سرعت صوت به دیوار نامرئی برخورد کرده باشد. مهره‌های گردن سارا صدا کردند. فشار بندهای ایمنی زره، استخوان‌هایش را تا مرز خرد شدن خم کرد. خون در دهانش مزه خاکستر می‌داد.اما سرعت کم نمی‌شد... حداقل نه به اندازه کافی. درختان غول‌پیکر زیر پایش که تا لحظه‌ای پیش مثل خزه بودند، حالا ابعادی واقعی و ترسناک پیدا کرده بودند. شاخه‌هایشان را می‌دید.۵ ثانیه.هشدا‌ها تبدیل به یک بوق ممتد و کلافه‌کننده شده بودند. «آماده برخورد. آغاز پروتکل سقوط. تزریق ژل محافظ.»مایعی لزج و سرد فضای خالی داخل زره را پر کرد تا بدن سارا را در خود فیکس کند.۳ ثانیه.سارا چشمانش را بست. نمی‌خواست لحظه له شدن بدنش را ببیند. در آن تاریکی پشت پلک‌ها، ناگهان تصویر والری یادش آمد. «اینجا یک سکوت در آشوب دنیاست! یک جزیره امن در وسط اقیانوس. اینجا چشم خداست» ۲ ثانیه.سارا با اشکی که از گوشه چشمش چکید و در ژل محافظ حل شد، زمزمه کرد: «دروغگو...»۱ ثانیه.سایه‌ی خودش را روی درختان دید.برخورد.صدای خرد شدن چوب‌های هزار ساله، ناله دلخراش فلز که مچاله می‌شد، و سپس... تاریکی مطلق.زمین لرزید. نه فقط جایی که سارا افتاد و حفره‌ای عمیق در دل جنگل ایجاد کرد، بلکه کیلومترها آن‌طرف‌تر، جایی که لاشه عظیم «چشم خدا» مثل پتک خدایان به پوسته زمین کوبیده شد. موج لرزه، پرندگان را تا فرسنگ‌ها دورتر پراند و گرد و غباری که بلند شد، خورشید را پوشاند.چشم خدا کور شد! تونی تونی Sat, 20 Dec 2025 11:39:03 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA10-y8t0jlw7urit "ما برج‌هایی ساختیم تا خدا را لمس کنیم، ولی آسمان پناهگاه نبود؛ آسمان فقط سقوط را طولانی‌تر می‌کرد."آغاز تبعید«مجوز صادر شد.»با اسکن چهره‌ی والری، درب‌های ضخیم و چند لایه‌ی واحد کنترل ثانویه با صدای هیدرولیک سنگینی، شبیه به ناله‌ی غولی فلزی، به اطراف جمع شدند. هنوز پایشان را داخل نگذاشته بودند که صدای صدها بوق و هشدار ممتد، مثل موج انفجار به صورتشان کوبیده شد. هوای اتاق سنگین، مرطوب و بوی عرق سرد و استرس کهنه می‌داد. ده‌ها اپراتور پشت کنسول‌هایشان قوز کرده بودند، انگشتانشان با سرعتی عصبی روی کیبوردها می‌رقصید و فریادهایشان در همهمه گم می‌شد. نقشه‌های هولوگرافیک قرمز رنگ، فضای نیمه‌تاریک اتاق را به رنگ خون لخته شده درآورده بود و سایه‌هایی لرزان روی صورت‌های رنگ‌پریده می‌انداخت.یکی از افسران جوان که گوشی ارتباطی را با فشار دستش داشت خرد می‌کرد، با عصبانیت و بدون اینکه سرش را برگرداند فریاد زد: «معلومه والری لعنتی کجاست؟ کد ادمین رو می‌خوام! همین الان! امیدوارم تو واحد اصلی باشه وگرنه هممون...»«من همین‌جام بچه جون!» صدای والری مثل شلاق در هیاهوی اتاق شکافت ایجاد کرد. او با قدم‌های محکم وارد شد، هرچند درونش آشوبی از شک و ترس برپا بود. پاهایش روی کف فلزی سالن صدا می‌داد، صدایی که سعی می‌کرد اقتدار از دست رفته را برگرداند. «گزارش بدید! چرا بدون دستور مستقیم من، پروتکل انتقال رو فعال کردید؟»با صدای والری، همه سرها مثل عروسک‌ به سمت در برگشت. افسری که شکایت می‌کرد، رنگ از رخسارش پرید. دستپاچه گوشی را پایین آورد و سعی کرد خبردار بایستد، اما لرزش آشکار زانوهایش تعادلش را به هم می‌زد. او صدایش را صاف کرد، اما لرزش در صدایش موج می‌زد: «قربان... شروع انتقال انرژی بدون هیچ گزارشی از واحد کنترل زمین بود. ما... ما هیچ کنترلی روی پروتکل نداشتیم. سیستم خودکار عمل کرد.»والری بدون توجه به لکنت افسر، خودش را به کنسول اصلی رساند و نمودارها را با نگاهی دقیق اسکن کرد. ذخیره انرژی راکتور: ۱۰ درصد و در حال سقوط. وضعیت سپر ضد ماسیا: خاموش. فریادی کشید که رگ‌های گردنش بیرون زد، صدایش در گلویش خراشید: «مسئولیت من اینجا چیه؟ من مدیر فنی این قبرستون معلقم! چطور تونستن بدون تایید بیومتریک من اینکارو بکنن؟ این نقص فاحش امنیتیه!»افسر جوان آب دهانش را به سختی قورت داد و با انگشتی لرزان به نمودار روبرویش اشاره کرد: «قربان... ما تنها کاری که تونستیم انجام بدیم خاموش کردن سپر بود تا سریع‌تر انتقال انجام بشه. کابل‌های انتقال داشتن ذوب می‌شدن، مجبور بودیم بار سپر رو برداریم تا شبکه نسوزه.»والری خشکش زد. او که تا چند دقیقه پیش گیج بود، حالا چشمانش از خشم گرد شده بود. آرام، به سمت افسر برگشت. نگاهش طوری بود که انگار دارد به یک جسد متحرک نگاه می‌کند. «چیکار کردی؟» صدایش آرام بود، اما سرمایی داشت که لرزه‌ای در اتاق انداخت. «کی بهت همچین اجازه‌ای داد؟ تو سپر محافظ ما رو انداختی؟ اونم وقتی که کوریم؟»افسر قدمی عقب رفت، دستانش را به نشانه دفاع بالا آورد، انگار می‌خواست جلوی ضربه‌ی فیزیکی را بگیرد: «قربان! درک کنید! در حال حاضر رینگ مداری خواهر، GE-2، زیر شدیدترین حمله‌ی ثبت شده در تاریخ زمینه! اونا دارن قتل‌عام میشن! سیگنال‌های حیاتشون داره دسته دسته خاموش میشه! ما اینکارو کردیم تا سریع‌تر به اونا کمک بفرستیم. هر ثانیه تاخیر یعنی مرگ هزاران نفر! این پروتکل "ایثار" بود!»والری یقه یونیفرم افسر را گرفت و او را روی میز فرماندهی خم کرد، صورتش را به صورت وحشت‌زده‌ی او نزدیک کرد: «احمق! اگه این یه عملیات فریب باشه چی؟ اگه ما شکار اصلی باشیم چی؟ اگه اونا فقط طعمه باشن تا ما سپرمون رو بندازیم؟ اونوقت به ثانیه نمی‌کشه که هممون مردیم! تو حکم مرگمون رو امضا کردی!»«اما قربان...» افسر سعی کرد تقلا کند، دستش را ملتمسانه به سمت مانیتور بزرگ گرفت. «مرکز حمله از واحد مقاومت جنوب نیست! اونا اونور زمینن! رادارهای ما پاکه! اینجا امنه!»والری او را با شدت رها کرد. افسر تلوتلو خورد و به کنسول پشت سرش برخورد کرد. والری با قدم‌های سریع و عصبی به سمت پنل فرماندهی رفت و با صدایی شمرده‌شمرده و سرد، بدون اینکه به کسی نگاه کند گفت: «من منتظر هیچ جوابی نیستم و فقط دستور دادم. کار تو چیه ستوان؟»افسر نفس‌نفس می‌زد. پاشنه‌های پایش را به هم کوبید، تلاشی رقت‌انگیز برای حفظ ظاهر نظامی: «انجام دستور قربان.»«پس دعا کن اشتباه کرده باشم.» والری رویش را از او برگرداند و به پروفسور کایرون که با وحشت به نمودار قرمز "سپر خاموش" خیره شده بود نگاه کرد. «تو برو پیش بچه‌ها پروفسور. برو بخش پزشکی. اینجا کاری از دستت بر نمیاد. اگه اتفاقی بیفته، اونجا امن‌ترین جای ممکنه. برو پیش آرک و آیا. نذار تنها بمونن.»پروفسور سری تکان داد. کلمات در دهانش خشکیده بود. او نگاهی آخر به والری انداخت، نگاهی که بوی تلخ وداع می‌داد، و سریع از در خارج شد. صدای قدم‌هایش در راهرو دور شد.والری تنها ماند. با لشکری از اپراتورهای وحشت‌زده و مانیتوری که عدد «سپر: ۰٪» را مثل حکم مرگ نشان می‌داد. او به سمت پنل کنترل راکتور اصلی رفت. دندان‌هایش را به هم فشرد. «هر طور شده باید سپر فعال بشه... حتی اگه به قیمت ذوب شدن کابل‌ها باشه.» انگشتانش روی کیبورد پرواز کردند. «لغو انتقال! فورس-استاپ (Force-Stop) روی تمام خروجی‌های خارجی! اولویت با سپر داخلی!»اپراتور ارشد فریاد زد: «قربان! اگه وسط انتقال پرفشار، سپر رو فعال کنیم، جریان برگشتی ممکنه خازن‌ها رو بترکونه! سیستم تحمل این تغییر بار ناگهانی رو نداره!»«به درک که می‌ترکن!» والری نعره کشید، صدایش در گلویش شکست. «من ترجیح میدم تو تاریکی بجنگم تا اینکه لخت جلوی دشمن وایسم. فعالش کن!»اپراتور با تردید، اهرم قرمز رنگ را کشید. ژنراتورهای اضطراری با ناله‌ای گوش‌خراش زیر بار رفتند. انرژی عظیمی که مثل رودی خروشان به سمت آنسوی زمین می‌رفت، ناگهان با سدی روبرو شد و پس زد.بــــــوم![واحد واکنش سریع | سارا]سارا با لگد در واحد واکنش سریع را باز کرد. آنجا جهنم بود. ده‌ها تکنسین و سرباز با زره‌های نیمه‌پوشیده یا لباس‌های عادی، مثل مورچه‌هایی که لانه‌شان آب گرفته باشد، می‌دویدند. صدای فریادها با صدای آژیر قرمز ترکیب شده بود و کاکوفونی وحشتناکی ساخته بود.«فرمانده ونیسا!» سرپرست آشیانه، با صورتی سیاه شده از دوده و روپوشی پاره جلو آمد. «زرهتون... زرهتون رو آوردیم! ولی سیستم‌های کالیبراسیون هنوز...»آن‌ها در حال تخلیه بودند، اما به محض دیدن سارا، چند نفر برگشتند و جعبه‌ی سیاه و سنگین "نمسیس کامل" را به سمت پلتفرم هل دادند. سارا روی سکو پرید. نگاهش مصمم و سرد بود. «وقت نداریم! بازش کنید!»بازوهای مکانیکی با خشونت زره قبلی را از تنش کندند. قطعات داغ زره با صدای جیرینگ روی زمین افتاد. سارا برای لحظه‌ای با لباس زیرین نازکش در هوای سرد آشیانه لرزید. پوستش مورمور شد. اما بلافاصله، قطعات جدید... قطعات "نمسیس واقعی"... دور بدنش قفل شدند. این بار فرق می‌کرد. سنگین‌تر بود. سردتر بود. و قدرتش... وقتی هسته‌ی اورانیوم در پشتش جا گرفت، سارا حس کرد که رگ‌هایش آتش گرفت. انرژی خالص. بدون محدودیت.« سیستم آنلاین. توان راکتور: ۱۰۰٪ »[واحد کنترل ثانویه | والری]لرزش اول. کف اتاق زیر پای والری لرزید. نه لرزش برخورد، بلکه لرزش فشار درونی. انگار رینگ مداری داشت از درون منفجر می‌شد. صدای جیغ کابل‌های فشار قوی در دیوارهای اتاق پیچید. بوی تند اوزون و پلاستیک سوخته فضا را پر کرد. چراغ‌های اصلی اتاق با صدای بلندی ترکیدند و سیستم روشنایی اضطراری با نور قرمز تپنده و شوم روشن شد. سایه‌ها روی دیوارها کش آمدند.«گزارش دما!» والری فریاد زد و دستش را به لبه‌ی تیز کنسول گرفت تا تعادلش را حفظ کند.«دمای هسته‌ی پخش‌کننده داره بحرانی میشه!» اپراتور با وحشت فریاد زد. «۴۰۰ درجه بالای حد مجاز! سیستم‌های خنک‌کننده جواب نمیدن! توان انتقال کم شده ولی فشار روی واحد پخش انرژی داره همه رو ذوب می‌کنه!»والری دندان‌هایش را به هم سایید. عرق سرد تمام بدنش را خیس کرده بود. «ادامه بده. دریچه‌های خنک‌کننده نیتروژنی رو باز کن. هر چی نیتروژن مایع داریم ببر به هسته!»در همان لحظه، صدای بوق ممتد و گوش‌خراش "تماس" فضا را پر کرد. مانیتور اصلی روشن شد و لوگوی طلایی "فرماندهی مرکزی زمین" ظاهر شد. «قربان! تماس مستقیم از زمین. کد دسترسی شورای امنیت. خط ویژه‌ی فرماندهی.»والری میکروفون را قاپید. صدایش از خشم می‌لرزید. «اینجا واحد کنترل GE-1. والری صحبت می‌کنه. شما دارید چه غلطی می‌کنید؟ چرا بدون امضای من انرژی رو کشیدید؟»صدایی که از آن طرف آمد، سرد، رباتیک و بدون ذره‌ای احساس بود. صدایی که انگار از قبل ضبط شده بود: «مدیر فنی، شما در حال نقض پروتکل نجات سیاره‌ای هستید. سیستم‌های ما نشون میده شما انتقال رو متوقف کردید. دستور لغو سپر رو صادر کنید. انتقال انرژی باید کامل بشه. این دستور مستقیم ژنرال استونر است.»والری فریاد زد: «کدوم نجات؟ شما دارید ما رو قربانی می‌کنید! سیستم‌های من دارن ذوب میشن! سنسورهای من دارن فعالیت مشکوک ثبت می‌کنن! من بهتون میگم این یه دامه!»سکوت. هیچ پاسخی به سوالاتش داده نشد. فقط صدای سرد تکرار شد: «سپر را خاموش کنید. این آخرین اخطار است.»والری نگاهی به اپراتورهایش انداخت که با وحشت و چشمانی گشاد شده به او نگاه می‌کردند. آن‌ها منتظر تصمیم او بودند. تصمیم بین اطاعت و خیانت. او نفس عمیقی کشید. تصویر کایرون و بچه‌ها جلوی چشمش آمد. «من یه بار دروازه جنوب رو به خاطر اطاعت از دستورهای احمقانه شما از دست دادم. این بار نه. جون افرادم رو به قمار نمی‌ذارم.» او مشتش را روی دکمه‌ی قرمز قطع تماس کوبید. ارتباط با صدای خش‌خشی قطع شد.«تماس رو مسدود کنید! تمام لینک‌های ارتباطی با زمین رو قطع کنید! هیچ دستوری از پایین رو نپذیرید! اینجا الان یه جزیره‌ی مستقله!»والری برگشت تا دستور جدیدی برای کنترل دما بدهد که صدای لرزان اپراتور رادار، او را سر جایش میخکوب کرد. صدایی که از ته چاه وحشت می‌آمد: «قربان... رادار... زیر پای ما...»والری به سمت اسکنر دوید و اپراتور را کنار زد. درست در نقطه‌ی کور، دقیقا زیر مدار GE-1، در جایی که اقیانوس آرام باید آرام می‌بود، لکه‌ای سیاه در حال جوشیدن بود. نه مثل حمله‌ی رینگ دوم که پراکنده بود. این یکی... این یکی متمرکز بود. مثل نیش زهرآلود یک عقرب که آماده‌ی حمله است.«تجمع شدید ماسیا...» اپراتور لکنت گرفته بود و به صفحه چنگ می‌زد. «داره بزرگ میشه... سرعت رشدش تصاعدیه... خدای من، این دیگه چه کوفتیه؟»والری گوشی را برداشت و دوباره خط اضطراری زمین را گرفت. انگشتانش می‌لرزیدند و دکمه‌ها را به سختی فشار می‌داد. «مرکز! کدوم احمقی اونجاست؟ ما تحت حمله‌ایم! تکرار می‌کنم، شکار اصلی ماییم! انتقال رو لغو کنید! ما به اون انرژی نیاز داریم!»فقط صدای نویز سفید شنیده شد. خش‌خش بی‌تفاوت استاتیک. هیچ‌کس پاسخ نداد. آن‌ها رها شده بودند. قربانی شده بودند تا دیگری زنده بماند.«وضعیت بار پخش انرژی چطوره؟» والری با استیصال پرسید، صدایش شکست. «چقدر می‌تونیم دووم بیاریم؟ سیستم می‌تونه هم سپر رو نگه داره هم بار انتقال رو؟»اپراتور دهانش را باز کرد تا پاسخ دهد، اما جهان پاسخ داد.از دل اقیانوس، ستونی از نور سیاه و بنفش، مثل فواره‌ای از تاریکی خالص، به سمت آسمان شلیک شد. اتمسفر را پاره کرد، ابرها را در یک لحظه تبخیر کرد و در کسری از ثانیه، مسافت ۲۵۰ کیلومتری را بلعید.بـــــــــــوم![واحد واکنش سریع | سارا]کلاهخود بسته شد. سکوت زره جایگزین هیاهوی بیرون شد. نمایشگر با نور آبی شفاف روشن شد و اطلاعات محیطی را نشان داد. سارا مشتش را گره کرد. پلاسمای بنفش، این بار پررنگ‌تر و وحشی‌تر از همیشه، دور ساعدش چرخید و صدایی شبیه به غرش رعد داد.او نماند تا تشکر کند. با روشن شدن رانشگرها، مثل گلوله‌ای از در آشیانه شلیک شد و به سمت راهروی اصلی دوید. هدفش مشخص بود: رسیدن به کایرون و بچه‌ها. هیچ چیز دیگری مهم نبود.[واحد کنترل ثانویه | والری]لرزش دوم. این یکی لرزش نبود. زلزله بود. والری به هوا پرتاب شد و محکم به کنسول روبرویی برخورد کرد. طعم گرم و فلزی خون دهانش را پر کرد. پیشانی‌اش شکافته شد و خون توی چشمش دوید. صدای برخورد، مثل صدای شکستن استخوان یک غول کیهانی بود. صدای خرد شدن فلز و جیغ سازه.والری سرش را با درد بلند کرد و با دیدی تار به مانیتور بزرگ نگاه کرد. ستون ماسیا، مستقیم به "سپر بیرونی" برخورد کرده بود. «بالاخره فرا رسید...» والری زمزمه کرد، خون از چانه‌اش می‌چکید. «روز داوری.»او بلند شد، با وجود دردی که در پهلویش می‌پیچید و انگار دنده‌هایش شکسته بود. «همه واحدها! کد تخلیه کامل! تمام ماژول‌ها رو برای جداسازی آماده کنید! پروتکل جداکردن بند ناف!» والری می‌دانست. سازه‌های انسانی ماژولار بودند. مثل قطعات لگو که با مغناطیس به هم وصل شده بودند. تنها راه نجات، جدا شدن از هم و پخش شدن در فضا بود تا شاید چند قطعه سالم به زمین برسند.«هشدار! اوورهیت در واحد پخش نیرو. دمای بحرانی. ذوب هسته آغاز شد.»روی مانیتور، لایه اول سپر (لایه بیرونی که وسیع‌ترین شعاع را داشت) مثل شیشه‌ای که سنگ بزرگی به آن بخورد، ترک برداشت. شبکه‌ی انرژی آبی‌رنگ، زیر فشار بنفش ماسیا ناله کرد و پودر شد. ستون ماسیا، بی‌رحم و متوقف‌نشدنی، جلوتر آمد.والری با چشمان گشاد شده و پر از خون نگاه می‌کرد. «چقدر... چقدر وقت داریم؟»اپراتور که خون از گوش‌هایش (به خاطر تغییر ناگهانی فشار هوا) جاری بود، فریاد زد: «مشخص نیست! ولی سیستم داره خودکار انرژی رو کم می‌کنه تا منفجر نشه! نمی‌تونیم نگه‌ش داریم!»بوم! سپر میانی شکست. لرزشی دیگر. این بار صدای ناله فلزات بدنه شنیده می‌شد. صدای پاره شدن اتصالات.«سپر داخلی!» والری فریاد زد، صدایش از ته گلو پاره شد. «سپر داخلی قوی‌ترین لایه است! تمام انرژی رو از بخش‌های دیگه بکشید! اکسیژن، جاذبه، روشنایی... همه رو قطع کنید! همه رو بدید به سپر داخلی!»چراغ‌ها کاملا خاموش شدند. تاریکی مطلق. فقط نور بنفش مرگبار بیرون، از پنجره‌های ضخیم ضد تشعشع به داخل می‌تابید و چهره‌های وحشت‌زده را روشن می‌کرد. سپر داخلی، آخرین پوسته‌ی محافظ، دور رینگ درخشید. ستون ماسیا به آن برخورد کرد و زبانه‌هایش مثل شعله‌های جهنم به اطراف پخش شد.«داره نگهش می‌داره!» یکی از اپراتورها با امیدی واهی فریاد زد.«نه...» والری به نمودار نگاه کرد که مثل ضربان قلب یک محتضر بالا و پایین می‌رفت. «فقط داره زمان می‌خره.» او به سمت پنل فرماندهی اصلی دوید. پوشش شیشه‌ای دکمه‌ی قرمز رنگی را با مشت شکست. شیشه‌ها دستش را بریدند اما او دردی حس نکرد. «پروتکل صفر!» والری داد زد. «اجرا کنید! جداسازی تمام بخش‌ها!»او دست خونینش را روی اسکنر گذاشت. «تایید هویت: والری. پروتکل خود انفجاری هسته در صورت خروج از مدار، فعال شد. جداسازی اضطراری آغاز شد.»در آن لحظه، والری دیگر مهندس نبود. او ناخدا بود. ناخدایی که کشتی‌اش را غرق می‌کرد تا لاشه‌اش به دست دشمن نیفتد. کایرون... بچه‌ها... سارا... چهره‌هایشان از جلوی چشمش رد شد. او حتی فرصت خداحافظی نداشت. کایرون الان کجاست؟ آیا به بچه‌ها رسیده؟او به مانیتور نگاه کرد. سپر داخلی... آن آخرین دژ بشریت... شروع به پرپر زدن کرد. نورش مثل شمعی در طوفان، کم و زیاد می‌شد. والری می‌دانست که پایان خط است.او میکروفون سراسری را برداشت. صدایش در تمام راهروها، تمام اتاق‌ها و تمام گیرنده‌ها، پیچید…[واحد واکنش سریع | سارا]سارا در راهرو، جهنم را دید. دیوارها کج شده بودند. جاذبه قطع و وصل می‌شد و مردم را به سقف می‌کوبید و دوباره روی زمین می‌انداخت. مردم... سربازان و دانشمندان... به سمت کپسول‌های نجات می‌دویدند. بعضی‌ها زیر آوار مانده بودند و فریاد می‌زدند. سارا دلش می‌خواست بایستد و کمک کند، اما می‌دانست که اگر بایستد، همه‌ی آن‌ها می‌میرند. او باید هسته‌ی گروه را نجات می‌داد. سارا با زره‌اش موانع را می‌شکافت و جلو می‌رفت. درهای گیر کرده را با مشت هیدرولیک باز می‌کرد و از روی شکاف‌ها می‌پرید.ناگهان، صدای والری در کلاهخودش پیچید. صدایی خش‌دار و پر از ناامیدی: «خروج اضطراری! تکرار می‌کنم، خروج اضطراری! جداسازی ماژول‌ها! گزارش به تمام واحدها... شکست پدافندی... سپر نمی‌تونه مقا...» تونی تونی Thu, 18 Dec 2025 22:19:40 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%AC%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%B3-%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%D8%B4%DB%8C-%D9%86%D9%88-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA8-yknszchvcla2 "رینگ مداری GE1 در ارتفاع 250 کیلومتری از زمین، امن ترین مکان برای توسعه و تست سلاح ها و ابزار های جدید و سری است. تمام زره های نسل6 اینجا توسعه یافته اند. صد البته که رینگ مداری فقط برای این هدف طراحی و اجرا نشده!این اواخر بخاطر پروتکل D تردداتمان و تمرین هایمان محدود تر شده بود و کم و بیش در جریان تحرکات مضطربانه تیم اطلاعاتی بودم. میتوانستم در چشمانشان ترس را بخوانم. (پارت1)"جنسیس: آفرینشی نوصدای ممتد تیغه‌ی پلاسما، مانند نغمه‌ای مرگبار که ناگهان قطع شود، در کسری از ثانیه خاموش شد.تیغه‌ی بنفش‌رنگ، با صدای مکش خفیفی به داخل غلاف ساعد زره بازگشت.سارا عقب رفت.یک قدم. صدای برخورد پاشنه‌ی فلزی زره با زمین، در سکوت مطلق سالن پیچید.دو قدم.انگار که ناگهان جاذبه‌ی زمین ده برابر شده باشد، یا شاید وزن گناهی که داشت مرتکب می‌شد بر شانه‌هایش سنگینی کرد. زانوهای زره با صدای ناله‌ی خفیفی خم شدند. هیولای فلزیی، روی زمین زانو زد.دستکش‌های فلزی‌اش را روی زمین گذاشت، گویی می‌خواست مطمئن شود که هنوز چیزی واقعی و ملموس در این کابوس وجود دارد.بخار فشرده‌سازی از درزهای گردن و شانه‌های زره با صدای ظریفی خارج شد. قفل‌های مغناطیسی کلاهخود چرخیدند و با صدای کلیک خشکی باز شدند. کلاهخود نمسیس کنار رفت و هوای آلوده به بوی اوزون به صورت سارا خورد.چهره‌ی سارا خیس از عرق سرد بود. موهای سیاهش، آشفته به پیشانی‌اش چسبیده بود. نفس‌نفس می‌زد، اما نه از خستگی نبرد، احساس می‌کرد هوایی برای تنفس نیست.چشمان شکارچی‌اش حالا گشاد و لرزان بودند. مردمک‌هایش دیوانه‌وار بین دو سمت روی زمین حرکت می‌کردند.مدام به آیا نگاه می‌کرد که زیر سایه‌ی عظیم زره‌اش می‌لرزید. به پوستی که از حرارت تیغه‌ی او تاول زده بود. به پایی که با لگد دقیق او شکسته بود. به خونی که نه سیاه، بلکه سرخ و انسانی بود و روی کف سفید آزمایشگاه جاری می‌شد.«انسان...»سارا این کلمه را زمزمه کرد، اما صدایش را خورد. او دستان لرزانش را بالا آورد و به کف دست‌های فلزی‌اش نگاه کرد. «سیستم گفت اونا نوس هستند...»چند متر آن‌طرف‌تر، آرک، با ناله‌ای از درد خودش را روی زمین کشید. دنده‌هایش شکسته بود و هر نفس برایش عذاب بود، اما نیرویی قوی‌تر از درد او را به جلو می‌راند. او خودش را به برادر کوچکترش، آیا، رساند.دستان آرک که هنوز بوی گوگرد می‌داد و اثرات سوختگی ناشی از برخورد با زره را داشت، دور شانه‌های لرزان آیا حلقه شد. او سر برادرش را به سینه‌اش فشرد، انگار می‌خواست با بدنش سپری بسازد.آرک سرش را بلند کرد. چشمانش سرخ بود، اما اشکی در آن‌ها نبود. تنها نفرت بود. او به سارا خیره شد و آب دهان خونی‌اش را با صدایی تحقیرآمیز روی زمین فلزی و صیقلی آزمایشگاه تف کرد.«سیستمت دروغ نمیگه حلبی…» صدای آرک خش‌دار و پر از کینه بود. «این شمایید که دروغ میگید. این شمایید که مارو نوس میبینید. شما انسان بودن رو از ما گرفتید.»پروفسور کایرون که در تمام این مدت مثل مجسمه‌ای سنگی ایستاده بود، بالاخره نفس حبس‌ شده‌اش را بیرون داد. شانه‌هایش افتاد و کمرش زیر بار این فاجعه خم شد. او قدمی جلو گذاشت و دستش را به سمت آرک دراز کرد، شاید برای دلداری، شاید برای بررسی زخم‌ها.«آرک…»«به من دست نزن!» آرک فریاد زد و خودش را عقب کشید.جرقه‌های ضعیفی از الکتریسیته و آتش دور بدنش پدیدار شد که نشانه‌ای از بی‌ثباتی احساسی‌اش بود.«جلو نیاید! هیچکدومتون!»پروفسور دستش را در هوا معلق نگه داشت و بعد به آرامی پایین آورد. او به سمت سارا چرخید که هنوز با ناباوری به صحنه خیره بود.«سیستم اشتباه نکرد سارا. سنسورهای کوانتومی زره درست کار کردند. اونا سیگنالِ نوس دارن. چون... چون ما اونا رو اینطوری ساختیم.»سارا با شنیدن این جمله، انگار که از خوابی عمیق بیدار شده باشد، تکانی خورد. موتورهای زره با صدای ضعیفی حرکت کردند و او به آرامی بلند شد. سایه‌ی زره‌ی دوباره روی آن ها افتاد، اما این بار نه برای تهدید، بلکه برای حقیقت.«توضیح بده کایرون.» صدایش آرام بود، اما تهدیدی در آن موج می‌زد که از هر فریادی ترسناک‌تر بود.«همین الان. قبل از اینکه کنترل این آهن‌قراضه رو از دست بدم و اینجا رو با خاک یکسان کنم. اینا کی هستن؟ چرا سیگنال دشمن میدن؟»کایرون عینک دود گرفته‌اش را برداشت. با گوشه‌ی روپوشِ سفیدش که حالا خاکستری شده بود، شیشه‌ها را تمیز کرد. حرکتی وسواسی برای خریدنِ زمان، برای پیدا کردن کلمات.«سقوط دروازه جنوب رو یادته نه؟ معلومه که یادته. 7 سال پیش»پروفسور عینک را دوباره به چشم زد و به سمت دیواری رفت که مانیتورهای خاموش روی آن نصب شده بود.«یادت میاد چطور زره‌های نسل ۵.۲، کروبین های افسانه‌ای که میلیاردها "تِرا (واحد پولی یکپارچه اتحاد زمین)" خرجشون شده بود چطور جلوی یه نوس سطح 6 کم میاوردن؟»سارا اخم کرد. خاطره‌ی تلخی بود. بوی سوختن فلز و فریاد همرزمانش در گوشش پیچید. «ما شکست خوردیم.»«دقیقاً.» کایرون برگشت و با انگشت به سینه‌ی زره سارا اشاره کرد. «تو و بقیه فرماندهان درجه ویژه یکی از بهترین‌ها بودید. همه میدونیم شماها به سختی تونستید زنده بمونید. ما اون روز یه حقیقت تلخ رو فهمیدیم سارا. ما فهمیدیم که "ماتریکسیا (بُعد ماده) داره به بن‌بست می‌رسه.»پروفسور شروع به قدم زدن کرد.«زره‌های ما سریع بودن، ولی نوس‌ها با فیزیک بازی میکردند. گلوله‌های ما قوی بودن، ولی اونا واقعیت رو خم میکردند. ما فهمیدیم که اگه روزی یه نوس سطح ۷ پیداش بشه، یا اگر دوباره اونا موفق بشن "موجودات تباهی(گونه‌های خادم تباهی و تاریکی. گونه هایی که در زمان خلقت، خشکیدند و به نیروی نابودی تبدیل شدند") احضار کنن، تکنولوژی محض، هیچ شانسی نداره. صفر درصد.»پروفسور ایستاد و دستش را به سمت آرک و آیا که گوشه‌ای کز کرده بودند دراز کرد.«ما به بن‌بست خورده بودیم سارا، دیوار محکم واقعیت. و تنها راه شکست دادن ماسیا بود، ماسیا نوس‌ها. تنها راهِ عبور از آتش، آتش بود.»صدایش لرزید. «پس پروژه جنسیس استارت خورد. تلاشی برای ساختن پلی بین انسان و نوس. تلاشی برای دزدیدن آتش از پرومتئوس.»سارا با ناباوری به پسرهای زخمی نگاه کرد. «یعنی... شما بهشون ماسیا تزریق کردید؟ مثل موش آزمایشگاهی؟»«نه فقط تزریق. موضوع پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.»صدای والری، مسئول فنی پروژه، از ورودیِ راهرو شنیده شد. او به چارچوب درِ خرد شده تکیه داده بود. تبلت کنترلی‌اش در دستش بود و با چشمانی که ترکیبی از شرم و غرور در آن دیده می‌شد، به صحنه نگاه می‌کرد.والری جلو آمد. قدم‌هایش روی شیشه‌های خرد شده صدا می‌داد.«تزریق ماسیا به انسان معمولی باعث مرگِ آنی میشه. بدن ما ظرفیت پذیرشِ جادو رو نداره. اونا...» والری به بچه‌ها اشاره کرد. «اونا خاص بودن. اونا با قابلیت ذاتی کنترل ماسیا به دنیا اومدن. یه جهش ژنتیکی نادر.»والری روبروی سارا ایستاد.«ما فقط... تقویتشون کردیم. ما بهشون هدف دادیم.»او به پای شکسته‌ی آیا اشاره کرد.«نانو-عملگر‌های توی خونشون مثل یه شبکه عصبی دوم عمل می‌کنن. اونا طراحی شدن تا جریان آشوب‌گرِ ماسیا رو کنترل کنن. بدون اونا، قدرت خودشون اونا رو از درون مثل شمع ذوب می‌کرد.»سارا دقیق‌تر نگاه کرد. آیا، پسرکِ مدافع، دستش را روی ساقِ پای شکسته‌اش گذاشته بود. چشمانش از درد بسته بود و عرق می‌ریخت، اما تمرکزی عجیب در چهره‌اش بود.هاله‌ای کمرنگ، سبز و لرزان دورِ محل شکستگی شکل گرفت. ذراتِ نورانیِ ریزی مثل غبار در هوا معلق شدند و به سمت زخم رفتند.سارا با تعجب دید که خونریزیِ شدیدِ پا متوقف شد. گوشت و پوست با سرعتی غیرطبیعی شروع به تنیدن در هم کردند. استخوان جوش نمی‌خورد -شکستگی عمیق‌تر از آن بود- اما بدن داشت خودش را اصلاح میکرد.«اونا خودشون رو درمان می‌کنن؟» سارا با ناباوری پرسید. «این... این غیرممکنه.»«محدوده.»صدای آرک بود. او سرش را بلند کرد. نگاهش دیگر فقط خشمگین نبود؛ خسته بود. خستگی کسی که انگار هزار سال زیسته است.«ما نامیرا نیستیم. ما فقط می‌تونیم زنده بمونیم تا درد بیشتری بکشیم. ماسیا جایگزین گوشت و خون میشه، ولی دردش... دردش هزار برابر درمان معمولیه. این هدیه‌ی شماست، زندگی بیشتر در جهنم.»آرک به سختی ایستاد و زیر بازوی آیا را گرفت. آیا ناله‌ای کرد و سعی کرد روی پای سالمش بایستد.«ما میریم بخشِ درمان.» آرک با لحنی که هیچ مخالفتی را نمی‌پذیرفت گفت. «دیگه بسمونه. اگه می‌خوای بکشیمون، باید از پشت شلیک کنی. چون ما دیگه نمی‌جنگیم.»کایرون سرش را پایین انداخت. اشک در چشمانش حلقه زده بود.«کد بخش پزشکی بازه.»وقتی دو برادر، لنگان‌لنگان و با تکیه به یکدیگر، در میانِ غبار و دود از در خارج شدند، سکوتِ سنگینی دوباره بر سالن حاکم شد.والری که تمام مدت سرش در تبلتش بود و داده‌ها را بررسی می‌کرد، ناگهان نفس عمیقی کشید. او سرش را بلند کرد و با نگاهی عجیب به سارا خیره شد. نگاهی که در آن ترس با نوعی تحسینِ بیمارگونه آمیخته بود.«سارا... تو می‌دونستی؟»سارا هنوز به ردِ خونی که روی زمین کشیده شده بود خیره بود. «چی رو؟»«من الان اطلاعات ثبت شده نبرد رو بررسی کردم.» والری با انگشت روی صفحه زد و نموداری هولوگرافیک را در هوا باز کرد.«ببین... راکتور تو... تمام مدتِ نبرد توی حالت "تست ایمن" بود. خروجیِ توانش روی ۵۰ درصد قفل شده بود. سیستم‌های عصبی زره همچنان در حال همگام‌سازی بودن.»والری با ناباوری به زره سیاه و بنفش که حالا پر از خط و خش و دوده بود نگاه کرد.«تو با نصف قدرت واقعی زره، دو تا کاربر ماسیای تقویت‌شده رو شکست دادی. طبق اطلاعات من، قدرت تخریبی آرک معادل یه نوس سطح ۶ و قدرت دفاعی آیا نزدیک به سطح ۷ بود.»والری آب دهانش را قورت داد.«اگه محدودیت‌ها برداشته شده بود...، سارا تو خود سلاح هستی، نه این زره.»سارا پوزخندی تلخ زد. تلخی‌اش از زهر خیانت بیشتر بود.«شاید دفعه بعد محدودیت‌هام رو بردارم والری.» او به آرامی به سمت والری چرخید و لنزهای کلاهخودش را روی صورت او قفل کرد. «و اون وقت مستقیم به خودت حمله میکنم.»والری نیشخندی زد ولی قبل از اینکه بتواند جوابش را بدهد، جهان تغییر کرد.ابتدا نور بود.نورهای سفیدِ ال‌ای‌دی سالن لرزیدند و خاموش شدند. برای لحظه‌ای تاریکی مطلق حاکم شد.و بعد، جهنم طلوع کرد.چراغ‌های قرمز در تمام زوایا روشن شدند و سایه‌هایی خونین و رقصان روی دیوارها انداختند. صدای آژیر، نه بوق ممتد معمولی، بلکه صدایی بم و لرزاننده بود که استخوان‌ها را به ارتعاش در می‌آورد. این صدای "آژیر پروتکل A" بود. صدایی که فقط یک معنا داشت: تهدید وجودی برای چشم خدا.صدای مرکزی پایگاه، در تمام طبقات پیچید:«وضعیتِ اضطراری. کد A. شناسایی سیگنال امگا. تمام پرسنل به ایستگاه‌های نبرد.»والری وحشت‌زده به سمت مانیتور دیواریِ بزرگ سالن دوید. با حرکتی سریع، نقشه مدار زمین را باز کرد.«اینجا نیست...» والری با تعجب و ترس حرف میزد. دستانش می‌لرزید. «رادار‌های داخلی GE-1 هیچ تهدیدی رو نشون نمیدن. منطقه ما پاکه.»او نقشه را کوچک کرد و کره زمین را چرخاند.ناگهان نفس در سینه هر سه نفر حبس شد.«خدای من... GE-2.»رینگ مداری دوم، برادر دوقلوی پایگاه آن‌ها، که در آنسوی تاریک کره زمین (شب) قرار داشت، روی نقشه با رنگ قرمز تپنده مشخص شده بود.ستونی سیاه و عظیم، درست زیر مدار GE-2، ظاهر شده بود.کایرون خودش را به مانیتور رساند. «خدای من، اون دیگه چیه؟ چرا مرکز حمله از واحد مقاومت مرزیه؟ یه رزمایشه؟»«نه… اگه بود بهمون گزارش میدادن» والری با وحشت عقب رفت. «اون منبع ماسیا… عظمتش خارج از مقیاسه! تا حالا همچین چیزی ثبت نشده. سپر ضد ماسیا GE-1 با نهایت توان داره مقابله میکنه باهاش!»صدای والری بالا رفت، متشنج و جیغ‌مانند:«فرماندهی مرکزی داره دستورِ تخلیه انرژی میده! اونا دارن "پل انتقال" رو باز می‌کنن!»سارا حس بدی داشت. حسی که موهای پشت گردنش را سیخ کرد. غریزه‌ی جنگی‌اش فریاد می‌زد که این یک دام است.«پلِ انتقال؟ یعنی چی؟»والری به سمت سارا برگشت، چشمانش پر از ترس بود.«اونا دارن ذخایرِ ماسیای ما رو می‌کشن! رینگِ ما و رینگ GE-2 به صورت مجازی هم وصلن. اونا دارن تمام انرژی GE-1 رو منتقل می‌کنن به اون‌ طرف زمین تا سپر GE-2 رو تقویت کنن تا سپر جلوی اون جمله نشکنه!»سارا مشتش را کوبید به دیوار. «احمق‌ها! اگه انرژی ما بره... سپرِ خودمون چی میشه؟ کی از ما دفاع می‌کنه؟»«سپرها تا زمانی که ماسیا داشته باشن مقابله میکنن.» والری زمزمه کرد. «سپرِ ضدِ ماسیای ما... تا دو دقیقه دیگه ضعیف میشه. ولی چاره‌ای نیست. بقای اکثریت سارا، تهدید اون‌وره.»«نه...» سارا به سمت نقشه خیره شد.«این یه فریبه. اصلا چطور ممکنه این حمله از پایگاه خودمون شکل گرفته؟ یه پاگاه دیگه سقوط کرده؟»سارا کلاهخودش را بست. صدای مکانیکی و مقتدرش دوباره برگشت. او دوباره فرمانده شده بود.«من میرم واحد واکنش سریع. زره آسیب دیده. ماژول‌های کتف سوختن.»او به سمت والری و پروفسور چرخید.«والری امیدوارم یه نسخه بدون محدودیت از نمسیس داشته باشی برام، مهم نیست اختصاصی من طراحی شده باشه یا نه.»والری با دستپاچگی برگشت.«آره قرار بود هفته آینده بفرستیم برای واحد مرکزی برای ارسال به یگان‌ها، من بهشون اطلاع میدم زره تو رو آماده کنن، آدرس واحد واکنش سریع رو از…»«میدونم کجاست، اومدنی به چشمم خورد. شما برید واحد کنترل. باید سعی کنید انتقال انرژی رو قطع کنید. دستی، مکانیکی، نمیدونم ولی هر طور شده نذارید سپر بیفته.»کایرون سرش را به علامت منفی تکان داد. او دست والری را گرفت.«ما میریم واحدِ کنترلِ ثانویه. توی سکتور ۵.»«چرا؟ واحد اصلی دسترسی‌تون بیشتره!»«واحد اصلی اون بالاست!» کایرون با انگشت لرزان به سقف اشاره کرد. «نزدیک‌تره. در ضمن...»نگاه کایرون به سمت راهرویی که بچه‌ها رفته بودند چرخید.«...واحد ثانویه به بخش پزشکی نزدیک‌تره. اگه اتفاقی بیفته، من باید پیش آرک و آیا باشم. این بار دیگه تنهاشون نمی‌ذارم.»سارا لحظه‌ای مکث کرد. نگاهش برای آخرین بار به پروفسور افتاد. شاید برای آخرین بار.«موفق باشید.»سه نفر در تقاطعِ راهرویِ دود گرفته از هم جدا شدند.سارا با سرعتِ تمام به سمت چپ، به سوی آشیانه زره‌ها و تعمیرگاه دوید تا برای جنگی آماده شود که بوی زننده خیانت می‌داد.شاید پایان "چشم خدا" نزدیک بود. تونی تونی Sun, 14 Dec 2025 17:00:50 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D9%86%DA%AF%D9%87%D8%A8%D8%A7%D9%86%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA8-lbrldepiknhd "کدام یک؟نوس‌هایی که از جهانی دیگر به انسان حمله‌ور شده بودند؟یا انسانی که قدرت خالق را میخواهد؟کدام یک جاه‌طلب بود؟"سکوت نگهبانانمانیتورهای اتاق کنترل، دیگر ابزار علمی نبودند؛ آن‌ها پنجره‌هایی رو به جهنم بودند. پروفسور، مردی که موهای سفیدش یادگار دهه‌ها مبارزه با ناشناخته‌ها بود، دستش را به لبه‌ی سردِ کنسول چسبانده بود. انگشتانش چنان فشرده شده بودند که بندبندشان سفید شده بود. او به اعداد و ارقام نگاه نمی‌کرد. او به «داده‌های تله‌متری» یا «نرخ همگام‌سازی» که والری با وسواس چک می‌کرد، اهمیتی نمی‌داد.او داشت درد را تماشا می‌کرد. او داشت مرگ فرزندانش را تماشا می‌کرد.«والری... اون داره می‌کشتشون.» صدای کایرون خشک و خراشیده بود، مثل کشیده شدنِ گچ روی تخته‌سیاه. «سیستم رو قطع کن. همین الان!»والری، مسئول فنی پروژه نمسیس و خالق آن زره سیاه بود، با چهره‌ای که از ترس به خود میپیچید، انگشتانش را دیوانه‌وار روی کیبورد می‌کوبید. عرق سرد رودی جاری بر پیشنانی‌اش شده بود. «نمی‌تونم پروفسور! سارا پروتکل‌های محدودکننده آزمایشی رو دور زده. من دسترسی ندارم!»«یعنی چی که دسترسی نداری؟!» کایرون فریاد کشید و به سمت والری چرخید. «تو اون لعنتی رو ساختی! تو خدای اون ماشینی!»«اون ماشین دیگه خدایی نداره! میفهمی؟! سارا فکر می‌کنه با نوس‌های واقعی طرفه. سیستم شناسایی زره، اونا رو رو به عنوان "تهدید سطح ۷" علامت‌گذاری کرده. برای نمسیس، اونا فقط هدفن. فقط یه قربانی!»کایرون دوباره به شیشه محافظ ناظر به میدان نبرد، چرخید. صحنه‌ای که می‌دید، قلبش را پاره می‌کرد. سارا، مثل فرشته‌ی مرگ سیاهپوش حرکت می‌کرد. حرکاتش بی‌نقص، سرد و دقیق بود. او تجسم مرگ بود؛منطق مطلق نابودی. آرک با آتشش سعی می‌کرد جلوی طوفان بایستد، اما کایرون لرزش دستانش را می‌دید. او می‌دید که شعله‌هایش از روی خشم نیست، از روی ترس است. و آیا…بوم!تصویر لرزید. سارا با یک لگد، آرک را به دیوار کوبید. کایرون عملاً صدای خرد شدن دنده‌های پسر بزرگترش را در مغزش شنید. کایرون ناخودآگاه اسمش را فریاد زد «آرک!». هرچند می‌دانست صدا از شیشه‌های عایق عبور نمی‌کند.والری با لکنت گفت: «ارتباط رادیویی قطعه کایرون. سارا صدای ما رو نمی‌شنوه. اون توی حالت "تمرکز جنگی" قفل شده.»سارا به سمت آیا چرخید. کایرون ترس را در پسرکِ بیچاره که سعی کرد سپر بسازد مشاهده میکرد.نمسیس لیز خورد.لگدی بی رحمانه زد.و استخوان شکست. کایرون چشمانش را بست، اما نتوانست جلوی اشکش را بگیرد. صدای فریاد آیا را نشنید، اما تصویر دهان باز و چهره‌ی درهم‌رفته از دردش، از هر صدایی بلندتر بود.«این تمرین نیست… این اعدامه.»والری هنوز داشت با کدها می‌جنگید. «دارم سعی می‌کنم راکتور زره رو فورس‌-استاپ کنم... فقط چند دقیقه وقت می‌خوام...»«چند دقیقه؟» کایرون به سمت در خروجی چرخید. «تا چند دقیقه دیگه اونجا چند تا جنازه تحویلت میدن والری. جنازه بچه‌هایی که من بزرگشون کردم!»«پروفسور! کجا میری؟» والری با وحشت سرش را بلند کرد. «اونجا منطقه قرنطینه‌ست! سطح تشعشعات پلاسما بالاست! سارا ممکنه تو رو هم به عنوان دشمن شناسایی کنه!»کایرون کتش را چنگ زد و در را باز کرد. هوای سرد راهرو به صورتش خورد. «اگه اون تیغه پایین بیاد والری... اگه خون اون بچه‌ها روی زمین بریزه... دیگه هیچ فاصله‌ای بین ما و نوس‌ها نیست. اونا تنها امید ما هستند جلوی سطح 7»او دوید. برای مردی در آستانه شصت سالگی، که سال‌هاست تنها ورزشش قدم زدن بین آزمایشگاهش و خوابگاه بوده، این دویدن حکم خودکشی داشت. ریه‌هایش مثل کوره می‌سوخت. صدای قدم‌هایش در راهرو در ذهنش میپیچید.خواهش میکنم دووم بیارید.خاطرات مثل سیل به ذهنش هجوم می‌آوردند. روزی که آرک برای اولین بار آتش درست کرد و نزدیک بود آزمایشگاه را بسوزاند، روز هایی که از ترس قدرتش در گوشه ای پنهان میشد یا دستهایش در آب قرار میداد. روز هایی که آیا بخاطر صداهای داخل سرش وحشت میکرد و زیر گریه میزد. آنها سلاح نبودند، حداقل برای کایرون نبودند. آن‌ها قربانیان جاه‌طلبی انسان برای رسیدن به قدرت خدایان بودند.راهرو تمام نمی‌شد. انگار زمان کشیده شده میشد تا عذاب او را طولانی‌تر کند. صدای انفجاری از انتهای سالن آمد. دیوار لرزید. «خدایا... نذار دیر برسم.»او به انتهای راهرو رسید. درِ ضخیمِ بخش تست، مثل یک تکه کاغذ پاره شده بود. دود غلیظ و داغ، راهرو را پر کرده بود. بوی اوزونِ ناشی از پلاسما، بوی سوختگیِ سیم‌کشی‌ها، و بویِ تهوع‌آور گوشت سوخته.کایرون سرفه کرد و وارد جهنم شد. صحنه مقابلش، مثل یک نقاشی رنسانس از پایان جهان بود. آرک، فرزند آتشین و سرکشِ او، همانند گذشته در گوشه‌ای مچاله شده بود. نوری ضعیف هنوز در دستانش سوسو می‌زد، اما توان برخاستن نداشت. نگاهش... نگاهش پر از نفرت و ناباوری بود.و در مرکز نمایش... الهه انتقام، ایستاده بر فراز قربانی. سارا زانویش را روی سینه‌ی آیا گذاشته بود. پسرک حتی دیگر تقلا نمی‌کرد. فقط با چشمانی که از وحشت سفید شده بود، به بالا نگاه می‌کرد. به فرشته‌ی مرگش.کایرون چشمش به تیغه افتاد. آن تیغه‌ی بنفش‌رنگ که والری با افتخار می‌گفت "بُرَّنده‌ترین سلاح بشر". تیغه بالا رفته بود. آماده‌ی اجرای حکم. حرارتش هوای اطراف را موج‌دار کرده بود.در آن لحظه، کایرون دیگر دانشمند نبود. دیگر عضو ارشد اتحاد زمین نبود. او فقط یک پدر بود. پدری که داشت کابوسش را در بیداری می‌دید. سارا داشت ماشه را می‌کشید.«سارا! خواهش میکنم دست نگه دار!»مشخص نبود فریادش، از دستور بود و یا التماس. صدایی که از تهِ گلو پاره شد. او بی‌توجه به دود، بی‌توجه به بدنِ پیرش، خودش را به وسط معرکه انداخت.او نرسید که سارا را هل بدهد. غیرممکن بود. فقط توانست خودش را برساند. خودش را بین نگاه زره و بدن له‌شده‌ی آیا حائل کند.بغضش شکست، اما صدایش محکم‌تر شد: «اون تیغه رو بکش عقب فرمانده... اونا نوس نیستند… اونا فرزندان من هستند»تیغه متوقف شد.سکوت. سکوتی سنگین‌تر از مرگ بر سالن حاکم شد. حتی صدای تهویه‌ها هم به گوش نمی‌رسید. تنها صدایِ هق‌هق خفه‌شده‌ی آیا زیر پای زره بود.کایرون نفس‌نفس می‌زد. قلبش در گلویش می‌کوبید. او نگاهش را از تیغه برداشت و به کلاهخودِ سیاه و صیقلی خیره شد. او سارا را نمی‌دید، اما می‌دانست که او آنجاست. پشت آن لایه‌های فلز و داده.«خواهش میکنم سارا، فرصت بده.» صدای کایرون می‌لرزید، اما نه از ترس. از خشمی عمیق و اندوهی بی‌پایان. او دستش را جلوتر برد و روی ساعدِ فلزی و داغِ زره گذاشت. جایی که تیغه از آن بیرون آمده بود.«سیستم‌هات دارن اشتباه میکنند سارا...» کایرون سرش را پایین آورد و به آرک که با خونریزی سعی می‌کرد خودش را حرکت دهد، نگاه کرد. بعد به آیا که زیر پای سارا مثل گنجشکی اسیر می‌لرزید و رنگش از درد زرد شده بود.پروفسور سرش را بالا آورد. اشک در چروک‌های صورتش جاری شد.سارا حرکتی نکرد. اما تیغه پلاسما، سوسو زد و کم‌نور شد. تونی تونی Sat, 13 Dec 2025 16:19:19 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D9%82%D8%B5-%D8%A2%D8%AA%D8%B4-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA7-b5gm8o48hmpe "ما پرواز را پیش از راه رفتن آموختیم. شاید برای همین بود که زمینِ سفت زیر پایمان، همیشه حکم تله‌ای را داشت که منتظر بود مچ پایمان را بشکند. ما آسمان را داشتیم، اما فراموش کردیم که سایه‌مان هنوز روی زمین اسیر است."رقص آتش"آرک" به سمت آیا که دورتر با پهپادها درگیر بود، نگاه کرد و بعد با خشم به زره فلزی روبرویش خیره شد. زمزمه‌اش، مثل صدای سوختن باروت بود: «اون میدونه! اون میدونه ماسیا ما از چه نوعیه. بخاطر همین اینکارو کرد.»مشت‌هایش شعله‌ور شدند. حرارت نارنجی‌رنگ، رگ‌های زیر پوستش را روشن کرد. «این هم یه تمرین دیگه‌ست، "کِین"؟ این دفعه کدوم خری رو فرستادی؟»پاسخی که شنید، انسانی بود، اما بوی انسانیت نمی‌داد. صدایی سرد، بی‌رحم و فلزی از زره بیرون آمد: «تمرین مرگتونه.»آرک پوزخندی زد، دندان‌هایش در نور آتش برق زدند. او گارد گرفت، پاهایش را محکم کرد و آماده برای دور دوم شد. «بیا جلو تا طعم آهن سوخته رو حس کنی حلبی!»زره حرکت کرد. نه دویدن معمولی. انفجاری از حرکت بود. سایه ای مستقیم از حرکتش در هوا نقش بست. رانشگرهای پشت زره غریدند و هیولای فلزی مثل یک گلوله توپ به سمت آرک شلیک شد.«آیا! دیوار!»آیا که توانسته بود پهباد ها را گوشه ای محبوس کند، دست آزادش را به سمت آرک گرفت. یک دیوار نامرئی از نیروی خالص، درست در نیم‌متری صورت آرک شکل گرفت.مشتِ زره به دیوار نیرو خورد. صدای برخورد آنقدر مهیب بود که پرده گوش آرک سوت کشید و ردای پاره اش از موج ضربه به جنبش افتاد، اما دیوار نشکست.«وقتشه!» آرک از پشت دیوار نیرو بیرون پرید. دستانش را به هم چسباند و سپس باز کرد. هلالِ بزرگی از آتش متراکم و بُرنده را به سمت مفاصل زانوی زره پرتاب کرد.زره با واکنشی سریع به هوا پرید و بلافاصله رانشگر هایش یکی یکی شروع به شتاب گرفتن و حفظ تعادلش کردند تا جاخالی دهد، اما آرک منتظر همین واکنش بود. «وقت پروازه حلبی!» آرک دستش را مشت کرد و هلال آتش در هوا منفجر شد. موج انفجار، تعادل زره را در هوا به هم زد. زرد از کمر خمید و چند متر از پرتاب شد و سپس ایستاد.آرک با هیجان فریاد زد «خوبه! آیا، فشار رو زیاد کن! نذار تکون بخوره!» برای چند لحظه، انگار پیروزی با آن‌ها بود. آیا با امواج ممتد نیرو، حرکات زره را سنگین می‌کرد و آرک با شعله‌های آتش، زره را زیر تگرگ حملات خود گرفته بود. زره دشمن سیاه شده بود و بوی سوختگی فضا را پر کرده بود.«حوصله سربره! کین پولشو دور میریزه با این اسباب بازیا» اما ناگهان، صدایی نامتعارف از زره شنیده شد.شاید نشان از خرابی زره بود ولی شرایط اینطور پیش نمی رفت.صدای زره به غرشِ وحشتناکی تبدیل شد که زمین را لرزاند. هاله اطراف زره از آبی رنگ به سرخ مایل گشت و گرمای آن از انتهای سالن مبارزه هم حس میشد.برای لحظه ای زره ناپدید شد و شد و نزدیک آرک ظاهر شد. سرعتش از پردازش چشم‌های آرک فراتر رفت. «چی...؟»«آرک! سمت چپ!» فریاد آیا دیر بود. قبضه شمشیرش را چنان در پلوی آرک کوبید که انگار میخی بر تابوتش زدند. ناله دنده هایش را حس کرد. مثل یک توپ فوتبال به سمت دیوار پرتاب شد و با صورت به زمین خورد. خون گرم دهانش را پر کرد.زره دیگر توقف ناپذیر بود. بلافاصله چرخید و رو هدف بعدی قفل کرد: آیا.استراتژی ثابت بود: مدافع را بشکن تا مهاجم فلج شود.زره با تمام سرعت به سمت آیا یورش برد. تیغه‌های پلاسمایی‌اش روشن شدند و مثل دو خط مرگبار بنفش در هوا کشیده شدند. آیا تنها بود. وحشت در چشمانش میچکید. او دستانش را بالا برد. تمام تمرکزش را روی ساختن قوی‌ترین سپر نیروی ممکن گذاشت. این آخرین چیزی بود که در شرایطی اینچنین به ذهنش رسید.گنبدِ شفافی از انرژی دور آیا شکل گرفت. این سپر می‌توانست انفجار های زنجیری "تایتان فایتر (جنگنده تهاجمی فوق سنگین که برای عملیات های دوربرد در سرزمین های اشغال شده جنوبی طراحی شده بود.)" را هم دفع کند.آرک که روی زمین افتاده بود و سعی می‌کرد بلند شود، با دیدن سپر کمی خیالش راحت شد. آیا می‌تونه نگهش داره.شکارچی به لانه شکار رسید. اما چنگ نزد. سارا، راننده ماشین کشتار، باهوش‌تر از یک ربات تمرینی بود.او متوجه تمرکز شدید سپر در بالا شده بود و نگاهش را به پایین دوخته بود. به پاهای آیا.آیا کوچکتر بود و هنوز شور جوانی در او شعله میکشد. تجربه اش اندک بود و غرورش مانع بروز ترس میشد.او یادش رفته بود خودش را از زمین جدا کند. پاهایش را مثل ستون روی زمین کاشته بود تا فشار سپر را تحمل کند. اشتباهی کوچک در برابر کسی که سال ها جنگیده است، حکم مرگ امضا شده ای در دستانش بود.زره به جای کوبیدن به سپر، روی زمین لیز خورد. رانشگرهای پایین پایش فعال شدند و با لگدی سهمگین، زمین زیر پای آیا را هدف گرفت.صدای خرد شدن استخوان ساق پای آیا، خشک و تهوع‌آور بود. «آااااه!» فریادِ دردناک آیا در سالن پیچید. تمرکزش از هم پاشید و سپر قدرتمندش، مثل حباب صابون ترکید و محو شد. آیا، تعادلش را از دست داد و به پشت افتاد. دور از برادر، بی‌پناه، بی دفاع. آرک نعره کشید «نه!»؛ درد دنده‌هایش را فراموش کرد و خیز برداشت «آیا!»اما سارا سریع‌تر بود. بی‌رحمانه سریع‌تر. هیولای فلزی روی سینه آیا پرید. زانویش را روی قفسه سینه پسرک گذاشت و او را به زمین میخکوب کرد. وزن سنگین زره، نفس آیا را برید. تیغه پلاسمایی، با حرارتی از جنس جهنم، پایین آمد. نوکِ تیغه، درست روی گلوی آیا متوقف شد. حرارتش پوست گردن آیا را سوزاند و بوی کباب شدن گوشت گردنش مشام خود آیا رو پر کرد.آرک در نیمه راه خشکش زد. اگر یک قدم دیگر برمی‌داشت، برادرش را بدون سر میدید. چشم‌های آیا باز بود. آن قدر باز که حدقه‌های گشاد شده از وحشت از چشم آرک دیده میشد. او به تیغه‌ی مرگباری خیره شده بود که فقط یک لرزش تا پایان زندگی‌اش فاصله داشت.این کین نبود. این تمرین نبود. هیچ تمرینی تا اینجا پیش نمیرفت. این یک اعدام بود.«ولش کن...» صدای آرک می‌لرزید. شعله‌های دستش خاموش شده بودند و جایش را به سرمای ترس داده بودند. «لطفاً...»تیغه کمی پایین‌تر رفت. خط خون باریکی روی گردن آیا افتاد. سارا هیچ رحمی نداشت و همین چند ثانیه تاخیر هم قابل بخشش نبود. او داشت ماشه را می‌کشید.«سارا! خواهش میکنم دست نگه دار!»صدایی مثل شلیکِ گلوله، فضای متشنج را پاره کرد. آرک سرش را چرخاند. در ورودی خرد شده، مردی با روپوش سفید ایستاده بود. موهایش آشفته بود و نفس‌نفس می‌زد.پروفسور کایرون.او دستانش را بالا گرفته بود و مستقیم به چشمان بی‌روح زره خیره شده بود.تیغه پلاسما لرزید و متوقف شد. سکوتی تیز تر از تیغه‌های زره حاکم بر آنجا شد. تنها صدای ناله‌ی نامنظم خفه‌شده‌ی آیا و صدای وزوزِ مرگبارِ تیغه شنیده می‌شد.پروفسور قدمی لرزان به جلو برداشت. نگاهش پر از التماس بود، اما صدایش محکم:«اون تیغه رو بکش عقب فرمانده... اونا نوس نیستند...» تونی تونی Sat, 13 Dec 2025 00:40:18 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB-%D8%AD%D8%A7%D9%81%D8%B8%D8%A7%D9%86-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA6-psqsitjhtriq "به ما گفتند «برگزیده». گفتند شما «امیدِ جهان» هستید. اما کسی به امیدش قلاده نمی‌زند و برگزیده‌اش را پشت شیشه‌ حبس نمی‌کند. من خسته‌ام... نه از جنگیدن، که از «بودن». خالقِ ما شوخ‌طبعیِ تلخی داشت؛ به ما قدرتِ خدایان را داد و سرنوشتِ بردگان را. ما فقط سلاح‌هایی هستیم که درد می‌کشند، نفس می‌کشند و آرزو می‌کنند کاش هرگز ماشه‌مان چکانده نمی‌شد.ما مخلوق انسان بودیم یا پروردگار؟"میراث حافظان سکوتسارا با یک حرکت سریع، والری را از یقه یونیفرمش گرفت و مثل یک عروسک پارچه‌ای از روی زمین بلند کرد. پاهای والری در هوا دست‌وپا می‌زدند. صدای موتورهای سروو (Servo) در بازوی زره نمسیس، زیر فشار خشم سارا ناله می‌کرد.«برای آخرین بار می‌پرسم...» صدای سارا از بلندگوهای زره مثل غرش یک حیوان زخمی بیرون آمد. «اینجا چه غلطی می‌کنید؟»والری سعی کرد حرف بزند، اما فشار دستکش فلزی روی گلویش راه نفسش را بسته بود. تنها صدایی که از حنجره‌اش خارج شد، یک خس‌خس دردناک بود: «سارا... گوش کن... اونطور که فکر می‌کنی نی...»سارا فرصت نداد جمله‌اش تمام شود. با یک حرکت تند، او را به سمت کنسول‌های کنترلی پرت کرد. والری با صدای بدی به تجهیزات برخورد کرد و روی زمین افتاد. «حرام‌زاده خائن!»سارا دیگر وقت نداشت. سنسورهای کلاهخودش دو منبع عظیم ماسیا را نشان می‌دادند که مثل دو غده سرطانی در قلب پایگاه می‌تپیدند. او برگشت و شروع به دویدن کرد. هر قدمش زمین فلزی را می‌لرزاند. راهروهایی که چند دقیقه پیش با هیجان کودکانه از آن‌ها عبور کرده بود، حالا مثل تونل وحشت به نظر می‌رسیدند.او به انتهای راهرو رسید. به همان درِ لعنتی که پشتش "بخش توسعه سری" بود. جایی که خیانت لانه کرده بود. «لعنتی... باز هم دروغ. باز هم خیانت.» دندان‌هایش را به هم فشرد. این بار دیگر پشت در نمی‌ماند.«بذار ببینیم این زره چقدر دووم میاره!»سارا چند قدم عقب رفت، شانه‌اش را سپر کرد و با تمام سرعت و قدرت زره یک تنی‌اش، به سمت در یورش برد. برخورد!صدای انفجار فلز در راهرو پیچید. درِ تقویت‌شده ضد انفجار، مثل مقوا پاره شد. سارا بدون کاهش سرعت از میانش گذشت. «هشدار: ضربه در کتف چپ. یکپارچگی زره: ۹۸ درصد.»سارا توجهی نکرد. او وارد محوطه شده بود. فضایی وسیع و نیمه‌تاریک که پر از تجهیزات عجیب و غریب بود. و آنجا، در انتهای سالن، پشت یک دیوار شیشه‌ای ضخیم، دو سایه حرکت می‌کردند.منابع ماسیا آنجا بودند. زنده. متحرک. «نوس‌ها...» نفرت، مثل آتشی سرد در رگ‌هایش دوید. او دوباره شتاب گرفت. دیوار شیشه‌ای مقاوم در برابر حرارت، مانع بعدی بود. سارا حتی سرعتش را کم نکرد. او خودِ گلوله بود.شیشه با صدای کرکننده‌ای هزار تکه شد و بارانی از کریستال‌های برنده بر سر سارا ریخت. اما قبل از اینکه حتی پایش به زمین آن طرف برسد، حسگرهای حرارتی زره جیغ کشیدند.«هشدار: منبع حرارتی شدید در سمت چپ!»غریزه بقا سریع‌تر از فکر عمل کرد. سارا در یک صدم ثانیه مسیرش را تغییر داد، روی زانو سر خورد و خودش را به سمت راست پرتاب کرد. درست در جایی که ثانیه‌ای پیش ایستاده بود، ستونی از آتش زرد و سرخ زبانه کشید و دیوار فلزی پشت سرش را ذوب کرد.دود غلیظی فضا را پر کرده بود. سارا سریع بلند شد و گارد گرفت. دیدش محدود بود، اما سنسورهایش نه. دو هدف. یکی نزدیک، یکی دورتر. قدرت ماسیا آن‌ها... در حد نوس سطح ۶، شاید هم ۷ بود.وضعیت اصلا تحت کنترل سارا نبود، هنوز با هیچ کدام از ابزار های جدید زره کامل آشنا نبود. حتی وقتی صدای صفحه نمایش جدید که حاوی اطلاعات لحظه ای و پویا بود، کمی تمرکز سارا را برهم زده بود.سارا نفسی عمیق کشید. «شکست به هیچ وجه نمیتونه جزو نتایج این نبرد باشه، تا سر حد مرگ مبارزه میکنم ولی نمیزارم اونا از اینجا زنده بیرون برن» او چهار ریز-پهپادش را آزاد کرد. پهپادها مثل زنبورهای مکانیکی در هوا وزوز کردند و به سمت هدف دورتر (نوس دوم) شیرجه رفتند.حالا نوبت هدف اصلی بود. بلافاصله خودش آرام شروع به دویدن کرد. سایه‌ای تنومند در میان دود ایستاده بود. بی‌حرکت. منتظر. سارا تمام انرژی راکتور را به رانشگرها و مشت‌هایش هدایت کرد. زمین زیر پایش از شدت فشار ترک خورد.سرعتش را به نهایت رساند و آخرین قدمش را محکم روی زمین کوبید و رانشگرها را فعال و از زمین بلند شد.مشتش در هوا آماده ضربه کرد و تمام قدرتش در آن گذاشت.اما سایه حرکت کرد. نه فرار، بلکه دفاع. با سرعتی که برای یک موجود زمینی غیرممکن بود، دو دستش را بالا آورد و به شکل ضربدری جلوی صورتش گرفت.برخورد! صدای کوبیده شدن فلز به... چیزی که شبیه گوشت و استخوان نبود، در سالن پیچید. موج انفجار، دود را به اطراف پراکنده کرد.موجود به عقب پرتاب شد. پنج متر... ده متر... و با شدت به دیوار بتنی انتهای سالن کوبیده شد. دیوار ترک برداشت و گرد و خاک دوباره به هوا برخاست.سارا فرود آمد و بلافاصله در حالت تهاجمی قرار گرفت. چشمانش به میان غبار دوخته شده بود. موجود هنوز زنده بود. او به سختی، با تکیه بر زانوهایش نیم‌خیز شد.صدای انسانی دشمن اش خون در رگ های سارا را منجمد کرد «لعنتی... "آیا"، داری چه غلطی می‌کنی؟»شوکه شد. «چی؟» دود کنار رفت. موجودی که روبرویش بود، یک نوس بی‌شکل نبود. یک انسان بود. یک پسر جوان، شاید بیست ساله، با لباس‌هایی پاره و بدنی که حالا هاله‌ای از آتش آبی‌رنگ دورش می‌رقصید.پسر به سمت هم‌نوعش که دورتر با پهپادها درگیر بود، نگاه کرد و بعد با خشم به سارا خیره شد و زمزمه کرد: «اون میدونه! اون میدونه ماسیا ما از چه نوعیه. بخاطر همین اینکارو کرد.»مشت‌هایش شعله‌ور شدند. «این هم یه تمرین دیگه‌ست، "کِین"؟ این دفعه کدوم خری رو فرستادی؟»سارا نمی‌توانست باور کند. آن‌ها انسان بودند. انسان‌هایی که ماسیا را کنترل می‌کردند. زخم خیانت تا کجا عمق داشت؟ سارا صدایش سرد و بی‌رحم بود: «تمرین مرگتونه.»پسر پوزخندی زد، دندان‌هایش در نور آتش برق زدند. او گارد گرفت، آماده برای دور دوم. «بیا جلو تا طعم آهن سوخته رو حس کنی حلبی!» تونی تونی Thu, 11 Dec 2025 01:03:07 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B8%D9%87%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%DB%8C%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA5-czqtiixhyypm "گاهی به این فکر میکنم که چرا در هیچ چیز کامل نیستیم؟احمقانه است که اسمش را گذاشته ایم برگزیده!برگزیده انسان ها، یا نوس ها؟"ظهور برگزیدگانبخار سرد نیتروژن مایع که برای خنک‌سازی مدارات اولیه استفاده می‌شد، کف اتاق تست را پوشانده بود.سارا در مرکز پلتفرم ایستاده بود.تنها سکوت شنیده میشد.برخلاف زره‌های نسل ۵ «کروبین» که پوشیدنشان مثل رفتن درون یک تانک بود و صدای بسته شدن قفل‌های هیدرولیکش گوش را کر می‌کرد، «نمسیس» بی‌صدا بود. وحشتناک بی‌صدا.قطعات زره نه با پیچ و مهره، بلکه با میدان‌های مغناطیسی روی لباس زیرین سارا قفل شده بودند. احساس می‌کرد بدنش سبک‌تر از همیشه است.صدای پروفسور در مغزش پیچید: «سیستم عصبی متصل شد. سارا، صدای من رو چطور می‌شنوی؟»سارا کمی سرش را تکان داد. تصویر مقابل چشمانش با تأخیری صدم ثانیه‌ای لرزید و صاف شد.«واضحه... ولی عجیبه. حس می‌کنم زره داره پوستم رو لمس می‌کنه. این طبیعیه؟»والری از پشت شیشه اتاق فرمان با لحنی جدی پاسخ داد: «این فیدبکِ عصبی دوطرفه‌ست. توی نسل ۵ فقط تو دستور می‌دادی، ولی نمسیس بهت بازخورد میده. سعی کن انگشتات رو حرکت بدی. آروم.»سارا دست راستش را بالا آورد. هنوز فرمانی صادر نکرده بود که بازوی مکانیکی زره بالا رفت. «لعنتی...». سارا زمزمه کرد: «خیلی سریعه. هنوز مغزم کامل دستور نداده بود.»پروفسور با هیجان گفت: «نرخ همگام‌سازی ۹۴ درصده! این زره سیگنال‌های مغزت رو قبل از عضلاتت میخونه. سارا، تو الان دیگه زره رو نمی‌پوشی... تو خودِ زره هستی.»سارا چند قدم برداشت. صدای برخورد پاهایش با زمین فلزی، برخلاف انتظارش سنگین نبود. نانو ضربه‌گیرها، وزن سنگین زره را جوری توزیع می‌کردند که انگار با لباس ورزشی قدم می‌زند. «خیلی خب. سیستم‌های حرکتی تایید شد. بریم سراغ تسلیحات. تیغه‌های پلاسما رو فعال می‌کنم.»والری سریع مداخله کرد: «فرمانده! طبق پروتکل باید اول کالیبراسیون تعادلی رو...»سارا بی‌توجه به او، دست‌هایش را مشت کرد: «با من از پروتکل حرف نزن والری، سیستم‌های قدیمی رو خوب می‌شناسم. فقط می‌خوام ببینم این نسخه جدید چه فرقی با اسباب‌بازی‌های قبلی داره.»دریچه‌های روی ساعد باز شدند و قبضه‌های آشنا بیرون آمدند. اما وقتی سارا آن‌ها را فعال کرد، تفاوتش را میتوانست حس کند. تیغه‌های نسل قبل، پلاسما را با نویز زیادی منتشر می‌کردند و لرزش خفیفی به دست می‌دادند. اما این‌ها... دو تیغه به رنگ بنفش تیره و آبی (رنگ پلاسمای فشرده‌ شده با ماسیا) با صدایی آرام روشن شدند.سارا تیغه‌ها را در هوا چرخاند و به ردِ نور در هوا نگاه میکرد. «پایدارتره... و داغ‌تر. ولی من گرماش رو حس نمی‌کنم.»پروفسور توضیح داد: «ما سیستم مهار مغناطیسی رو از روی الگوی کنترل ماسیاءِ "نوس‌ها" مهندسی معکوس کردیم. پلاسما دیگه هدررفت انرژی نداره.»سارا شمشیرها را غلاف کرد. حالا نوبت بخشی بود که از آن متنفر بود. «سیستم‌های پروازی...» سارا آب دهانش را قورت داد. پرواز با سفینه ترابری هنوز معده‌اش را اذیت می‌کرد. «پنل‌های ضد جاذبه.»والری گفت: «سارا، اگه هنوز حالت بده می‌تونیم بذاریم برای بعد.»«اینکه میتونی از تو مانیتور وضعیتم رو بفهمی باعث تعجبم نشد ولی امیدوارم فقط در این حد باشه. وگرنه همین الان از زره میام بیرون.والری به پروفسور چشمکی زد و با خنده پاسخ داد: «متاسفانه فقط مربوط به وضعیت فیزیکی و فعالیت مغزی ات میشه.»«بی‌مزه. انجامش میدیم.»سارا تمرکز کرد. انتظار داشت مثل زره‌های قدیمی، تکان شدیدی بخورد و به سقف کوبیده شود. اما نمسیس متفاوت بود. احساس میکرد وزنش صفر شد. پاهایش آرام از زمین جدا شدند. او معلق بود. بدون هیچ فشاری. «باورم نمیشه...» سارا چرخش ملایمی در هوا انجام داد. «این... این خیلی نرمه. انگار بخشی از جاذبه شدم.»والری که حالا کمی خیالش راحت شده بود، لبخندی زد: «تکنولوژی دستکاری گرانش. این تنها چیزیه که باعث میشه بتونیم با سرعت و مانورپذیریِ نوس‌ها رقابت کنیم.»سارا روی زمین فرود آمد. اعتماد به نفسش برگشته بود. ترس‌هایش جای خود را به کنجکاوی داده بودند. «خب، تست‌های فیزیکی تموم شد. حالا بریم سراغ قلب تپنده این هیولا. راکتور زوزه گرگ بود اسمش؟»سکوت ناگهانی در اتاق فرمان حاکم شد. والری میکروفون را فشرد و با لحنی هشدارآمیز گفت: «منفیه فرمانده. زوزه گرگ فقط برای شرایط اضطراری و نبرد مستقیم با جادو طراحی شده. فعال‌سازیش توی محیط بسته ریسک زیادی داره. ممکنه سیستم‌های پایگاه رو بسوزونه.»سارا اخم کرد. «این زره برای پیدا کردن و خنثی کردن ماسیا ساخته شده. من باید بدونم رادارش چطور کار می‌کنه. نمی‌خوام وقتی یه نوس جلوم سبز شد، تازه دنبال دکمه‌اش بگردم.»پروفسور سعی کرد مداخله کند: «سارا، حق با والریه. سنسورهای کوانتومی زوزه گرگ خیلی حساسن. اینجا پر از تجهیزات آزمایشیه...»سارا حرفش را قطع کرد: «بنظرم باید اسم های بهتری برای تسلیحاتش بذارید! زوزه گرگ؟ مگه رمان بچگونه است؟» «سیستم رو خاموش کن سارا. این یه دستوره.» والری حالا ایستاده بود و دستش روی دکمه قطع اضطراری بود.سارا پوزخندی زد: «تو یادت رفته والری؟ من فرمانده یگان تندرم. توی میدون نبرد، من دستور میدم.» سارا با یک فرمان ذهنی سریع، پروتکل‌های ایمنی والری را دور زد. هوش مصنوعی نمسیس، وفاداری‌اش را به پوشنده لباس تغییر داده بود.«لغو پروتکل ایمنی. فعال‌سازی سنسورهای کوانتومی.» «سطح اسکن: طیف کامل ماسیا.»والری فریاد زد: «سارا! نکن!»دنیای جلوی چشمان سارا تغییر کرد. دیوارهای سفید آزمایشگاه محو شدند و جایشان را شبکه‌ای از داده‌های دیجیتال گرفتند. سارا می‌توانست جریان الکتریسیته را در لامپ‌ها، گرمای بدن پروفسور و حتی ضربان قلب سریع والری را ببیند. اما چیزی در پس‌زمینه بود که نباید می‌بود.سنسورها شروع به جیغ کشیدن کردند. یک نویز شدید روی صفحه HUD (نمایشگر کلاهخود) افتاد.«هشدار! تراکم بالای ماسیا شناسایی شد.»سارا خشکش زد. «ماسیا؟ توی رینگ مداری؟ غیرممکنه... اینجا ایزوله‌ست.» سرش را چرخاند. رادار تاکتیکی دیوانه‌وار چشمک می‌زد. منبع سیگنال بیرون از پایگاه نبود. روی زمین نبود. درست همین‌جا بود. پشت دیوارِ بخش "توسعه".داده‌های هوش مصنوعی با رنگ قرمز روی صفحه حک شد:«تحلیل سیگنال: تطابق با الگوی نوس سطح ۷.» «تعداد: ۲ هدف.» «وضعیت: فعال و ناپایدار.»سارا با ناباوری به دیوار روبرو خیره شد. سنسورها دروغ نمی‌گفتند. دو خورشید کوچک از جنس انرژی سیاه درست چند اتاق آن‌طرف‌تر می‌سوختند. او به سمت اتاق فرمان برگشت. والری رنگش مثل گچ سفید شده بود و دیگر فریاد نمی‌زد. فقط با وحشت به سارا نگاه می‌کرد.سارا با صدایی که از خشم می‌لرزید و توسط بلندگوهای زره تقویت می‌شد، غرید: «والری... تو گفتی اینجا امنه. گفتی اینجا پناهگاه بشره...» سارا قدمی به جلو برداشت و زمین زیر پای زره لرزید. «اون چیزا... اون نوس‌ها... توی پایگاه ما چه غلطی می‌کنن؟» تونی تونی Wed, 10 Dec 2025 02:31:30 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%86%D9%85%D8%B3%DB%8C%D8%B3-%D8%A7%D9%84%D9%87%D9%87-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%85-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA4-fkehqjs0nze3 "او از من کوچکتر است و هنوز شور جوانی در او شعله میکشد. برایم مهم نیست کِین ضعف او را از دید نظامی میبیند. من نگران جان او هستم. نمیخواهم تنها دارایی ام از زندگی را از دست بدهم."نمسیس، الهه انتقامچند دقیقه ای بود که مشغول حرکت به سمت بخش توسعه بودند.در این مدت والری و پروفسور به حدی گرم صحبت کردن بودند که انگار سارا فراموش شده بود.البته سارا شکایتی از این بابت نداشت و کمی عقب تر از آنها در حال قدم زدن بود.گوش دادن مکالمات بقیه برایش جذابیتی نداشت اما به طور کلی متوجه رفاقت چندین ساله آنها از دانشگاه شده بود.ساک سارا را به محل اقامتش برده بودند و این برایش خوشایند بود، چون میتوانست دستانش را در جیب کاپشنش مخفی کند. فضای آنجا به طور کلی، پوشیده از رنگ سفید بود و نور زیادی که حاصل بازتاب حداکثری رنگ سفید بود باعث کمی سردرد در پیشانی سارا شده بود.به محیط تاریک کلاه زره اش عادت کرده بود و شاید اکثر اوقات تمایل داشت درون آن باشد.حس میکرد از دنیای اطراف کمی جدا شده است و امنیتش تضمین شده!زره نسل 5 با آنکه آخرین نسل از زره های مبارزه بودند اما همچنین در تحرکات کند و سنگین بودند.مانور های حرکتی خشکی داشت. بسیاری از قابلیت های مبارزه اش با گذشت چندین سال همچنان در حالت آزمایشی بود و استفاده کردن از آنها ریسک بزرگی محسوب میشد.شاید اگر سارا خبری از زره نسل 6 به گوشش نمیرسید، نمیتوانست نقد زیادی بر نسل پیشینش وارد کند.ولی مطئمن بود که کمی از چشمانش افتاده است.در عین حال نگران این بود که نکند انتظارات خودش را به حدی بالا ببرد که با دیدن و تست زره جدید به اندازه کافی شگفت زده نشود. به هر حال ارتش اتحاد زمین، شکست های کمی در زمینه توسعه سلاح نداشته است و انتظار میرفت که موردی جدید به شکست هایشان اضافه شود.سارا آنقدر مشغول مکالمه جدی با خودش شده بود که نزدیک بود به پروفسور که جلویش بود برخورد کند.آنها زودتر جلوی درب بخش ایستاده بودند و به سارا نگاه میکردند.والری قبل از ورود، رو به سارا کرد و گفت:آماده دیدنش هستی؟سارا سری تکان داد و پشت سر آنها دوباره شروع به حرکت کرد.بلافاصله بعد از بازشدن درب هوای نسبتا گرم تری نسبت به سالن‌ها، صورت سارا را نوازش کرد.والری به سمتی حرکت کرد و شروع به سخنرانی کرد:اینجا لبه دنیاست. جایی که بهترین دانشمندان از سرتاسر واحد های مقاومت با آخرین دانش به اشتراک گذاشته شده، در کنار هم جمع شدند تا بهترین ابزار ها و سلاح های ساخته شده در تاریخ بشریت را برای مبارزه با نوس‌ها رو طراحی کنند.اینجا شاید ارزشمند ترین دارایی بشر باشد. البته در حال حاضر اینجا رو تخلیه کردند و فقط چند تا از مهندس ها برای کار ما باقی موندند.محیط اینجا کمی به خاکستری مایل گشته بود ولی مشخص بود که باز هم رنگ به کار رفته در ساختمان اکثرا سفید است.باید اقرار کرد که اینجا وسیع ترین و تخصصی ترین واحد توسعه ای بود که سارا تا به حال دیده بود. انتظارش را هم داشت.معماری عجیبی داشت و برخلاف چیزی بود که سارا تا به الان دیده بود. سالنی وسیع که انتهایش به سختی دیده میشد که تقریبا وسطش خالی بود.هزاران اتاق در اطراف این سالن شکل گرفته بود. تابلو های بالای هر درب نشان دهنده ماهیت آن بخش بود.والری ادامه داد:مایلید بخش های مختلف اینجا رو نشونتون بدم یا مستقیم بریم برای دیدن زره؟سارا سریعتر از پروفسور که احتمالا میخواست بخش های مختلف اینجا را ببیند پاسخ داد:+من مشتاقم که هر چه سریع تر به موضوع اصلی بپردازیم.در ضمن من انتظار تشریفات بیشتری داشتم. معرفی آخرین نسل از زره ها با چند مهندس ساده و بدون هیچ مراسم خاصی کمی غیر معمول بنظر میرسه. اینطور نیست؟والری خنده ای کوتاه کرد و پاسخ داد:حق با شماست. ولی در حال حاضر حتی فرمانده کل ارتش هم از ساخت این زره مطلع نیست. بعد از سقوط واحد های جنوبی سیاره، احتمال نفوذ و جاسوسی خیلی بیشتر از همیشه است. بخاطر همین مصوب شد که تمام عملیات های سری و تنها مربوط به واحد خودشون باشند در سکوت کامل پیش بروند.در ضمن فعلا شما اینجا هستید تا نمونه آزمایشی این زره رو تست کنید. به محض کامل شدن نسخه اصلی، بعد از قرار گرفتن این زره در تمام یگان ها، توسط سخنگوی ارتش اعلام میشه.سارا با خود اندیشید. این هوشمندانه تر از چیزی بود که از ارتش انتظار داشت. این مدت بخاطر شکست های پیاپی ارتش و واحد های مقاومت و نفوذ های متعدد، اعتماد سارا نسبت به اتحاد زمین و ارتش کاهش پیدا کرده. شاید به خطر افتادن جان مسئولین باعث شده کمی به خودشان بیایند.کمی جلوتر وارد بخشی شدند که بر خلاف بخش های دیگر برای ورود، علاوه بر کارت مخصوص، نیاز به اسکن چهره والری را داشت و این نشان میداد که این بخش محافظت بیشتری دارد.سارا هر چقدر که نزدیکتر میشد، قلبش تندتر می تپید. حتی خودش هم متوجه نبود که چرا انقد هیجان دارد. البته هیجانش به حدی بود که بتواند آن را کنترل کند تا در چهره و رفتارش نمایان نشود.بعد از چند دقیقه که همچنان در حال حرکت به سمت مقصد معین بودند، به جایی رسیدند که ظاهرش متفاوت تر از همه جا بود. دیوار های تیره رنگ و گرفته با شیشه هایی تماما مشکی که به هیچ وجه آن طرفش دیده نمیشد.سارا که تصور میکرد بالاخره رسیده اند پرسید:همنیجاست؟ زره نس…لرزشی شدید باعث شد تعادل سارا و پروفسور به هم بخورد و از دیوار برای ایستادن کمک بگیرند.لرزش بارها و بارها داشت تکرار میشد و شیشه‌ها و پنجره را طوری می لرزاند که سارا تصور کرد کنترل رینگ از دست رفته و به زمین سقوط میکنند.والری این بار با خنده ای بلند تر گفت:بخش های این قسمت از مرموز ترین قسمت های رینگ مداری هست که هیچ کس ازش مطلع نیست.به طوری که حتی کارکنان خود رینگ شایعاتی رو پخش کردند مبنی بر زندانی کردن یه نوس سطح 6!باورت میشه؟ ایکاش همچین توانایی رو داشتیم.سارا که همچنان چشمانش از تعجب گرد شده و جفت دستانش را به دیوار چسبانده بود پاسخ داد:+ ایکاش؟ چه چیز دیگه ای میتونه این لرزش شدید رو ایجاد کنه؟ اصلا چطور ممکنه که اینجا از مدار خارج نشد؟پروفسور زودتر از والری پاسخ داد:اینجا با هزاران رانشگر وضعیت تعادلش پایش میشه. هیچ چیز نمیتونه این لعنتیو از مدارش خارج کنه.مگر اونو به سمت زمین بکشن یا از وسط نصفش کنن که هر جفتش غیر ممکنه.والری تایید کرد:دقیقا همینطوره دوست من. علاوه بر اون، این لرزش به بیرون از این بخش اصلا منتقل نمیشه و هیچ کس غیر از سالن اصلی واحد توسعه اونو حس نمیکنه. دلیلش رو هم خودت میفهمی. خب بیاید دنبالم، پشت اون درب چیزیه که دنبالش میگردیم.سارا دوباره با هیجان از کنار دیوار فاصله گرفت و ناخودآگاه پاسخ داد: بریم.پروفسور که حین حرکت داشت زیر چشمی سارا را میپایید، دوباره برایش اثبات شد که او آنقدر هم که نشان میدهد نسبت به شرایط بی تفاوت نیست.اتاق، فضای نسبتا تاریکی داشت و هیچ کسی غیر آنها حضور نداشت.چشمان سارا به دنبال نشانه ای از حضور زره میچرخید و در جایی که نور متمرکز شده بود روی محفظه‌ ای که شاید استوانه بود، متوقف شد.حرکت والری به آن سمت باعث شد ظن سارا به یقین تبدیل شود.والری دکمه ای را روی آن فشرد و به سمت‌شان برگشت. در حالی که در مه غلیظ آبی رنگ که از محفظه داخل آن خارج میشد غرق شده بود گفت:خانم‌ها و آقایان، شمارو با نمسیس، الهه انتقام آشنا میکنم! تونی تونی Fri, 21 Nov 2025 23:05:29 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%D8%B5%D9%81%D8%B1-%D9%BE%D8%AF%D8%A7%D9%81%D9%86%D8%AF-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA%DB%B3-ovt9cu9mgib3 "آیا میتوانستم شکایت کنم که چرا مثل بقیه نیستم؟لحظه‌ای نبود که سایه سلطه استعدادم بر رفتارم را حس نکنم.شاید من تنها کسی باشم که معنی استعداد الهی را بداند؟گاهی اوقات نمیتوانم مرزی بین لطف الهی و تحمیل الهی را قائل بشوم."چشم خداکم کم سایه رینگ مداری بر روی پرنده خیمه زد و هوای کابین را گرفت.سارا همچنان مانند کودکانی که اولین بار سوار هواپیما شده باشند، مدام بیرون از پنجره را بررسی میکرد تا منظره ای را از دست ندهد. به گمانش دیگر فرصت جدیدی پیدا نخواهد کرد برای این چنین منظره ای!حتی شاید تاریکی حاکم بر نیم کره جنوبی زمین هم چیزی از زیبایی آنجا کم نمیکرد.واحد هایی که سال ها پیش، بعد سقوط دروازه جنوب، یکی یکی مقاومتشان شکسته شد و در تاریکی ماسیا سقوط کردند.واحد های مقاومت مرکزی در کمربند C، مرز بین تمدن و سقوط در تاریکی بود.مرز بین بقا و مرگمرز بین انسان و شیطان!البته سارا با خود اندیشید که شاید بشریت هم برای آنها وجودی شیطانی داشته باشند.شاید اصلا دین جدیدی که منبع الهی نداشته، ناگهان ظاهر شده و آنها را به مبارزه با گونه ای نامعلوم در کیهانی دیگر تشویق کند.کسی چه میداند؟!دیواری که ناگهان جلوی دیدگان سارا را گرفت، باعث شد کمی شوکه شود و به عقب برود.پرنده بالاخره وارد گیت فرود شد و تا چند ثانیه دیگر فرایند اتصال شروع میشد.کمی جلوتر، حرکتشان متوقف شد و صدای تحرکات بازوهای مکانیکی و اتصالات، صدایی نسبتا گوش خراش ایجاد کرد و ثانیه ای بعد با صدای هشداری ممتد، اتصالات تثبیت شد و مجوز خروج از کابین صادر شد.پروفسور دستش رو به زانوی سارا زد و گفت:-یالا بزن بریم.احتمالا پروفسور نمیدانست که سارا از تماس فیزیکی تنفر دارد. البته خود این موضوع که در چند روز گذشته، پروفسور این چنین با او صمیمی شده بود، خودش باعث کمی دلخوری شده بود.سارا ساکش را بلند کرد و از پشت صندلی ها بیرون آمد و کش و قوسی خورد، سپس ساکش را همانند کت چرمی مهمانی اش، پشت کمرش انداخت و آن را با سه انگشت روی شانه اش نگه داشت.درب کابین باز شد و مه سرد، زودتر از همه به پیشواز آن دو نفر آمد.پروفسور، مه را بعد از حمله و سقوط دروازه جنوب، بدشگون می دانست و این باعث شد ثانیه ای جلوی درب توقف و سعی کند خاطرات آن شب را فراموش کند.این برای پروفسور خیلی سنگین بود، برای همه سنگین بود. سقوط یکی از مهم ترین جاذب‌های ماسیا، ناپایداری و کاهش انرژی رینگ های مداری، سقوط واحد های مقاومت جنوبی.بسیاری معتقد بودند که این آهنگ سقوط بشریت است که شروع به نواختن کرده.ادیانی که پرستش نوس‌ها را ترویج می کردند، توهماتشان ایمان بیشتری به آن ها بخشید و مجدانه تر به درگاه گونه متجاوز دعا کردند.پروفسور آنقدر در خود فرورفته بود که قبل از خروجشان از کابین، فرمانده ارشد یگان کنترل به پیشوازشان رسید:درود بر ساکنان زمین و مسافران آسمان، پرواز خوبی داشتید دوستان من؟پروفسور که بالاخره توانست در مقابل افکار خود قد علم کند، پاسخی درخور مهمان نوازی گرمش داد:-سلام بر ساکن آسمان و ناجی زمین، والِری. چطوری دوست من؟والِری دستانش را باز کرد و در امتداد یکدیگر گرفت و گفت:پروفسور کایرون، به سرزمین خوش اومدی.پروفسور که معلوم بود خنده اش را کنترل میکند برگشت و دستش را به سمت سارا گرفت و پاسخ داد:-بانو ونیسا، فرمانده یگان تندر.سارا که از رابطه دوستانه آن دو نفر شوکه شده بود ادامه داد:+خوشبختمپروفسور با چشمکی ریز اضافه کرد:-اون یکم کم حرفهوالِری به نشان ادب، محترمانه و کوتاه از سارا بابت حضورش تقدیر کرد.بعد از کمی گفت و گوی خسته کننده میان پروفسور و کایرون که بر سارا چندین ساعت گذشت، راه افتادند.سارا که همچنان به صحبت های آن دو نفر گوش نمیکرد مشغول بررسی این سازه عجیب بود.کم کم تصوراتش از اینجا داشت شکل واضح تری به خود میگرفت.از دو طرف رینگ، فضایی خالی به طول چند کیلومتر در مرکزش، پایانه های هوایی اینجا را شکل میدادند.از پنجره ها تا حدی میشد استقرار چند صد پرنده از نسل های مختلف را مشاهده کرد. بعد از تجاوز نوس ها به زمین، اتحاد زمین شکل گرفت که باعث متمرکز شدن تمام تکنولوژی ها و مورد استفاده قرار گرفتن آن ها در تمام واحد های مقاومت زمین شد.همینطور که سارا پشت سر پروفسور و کایرون در حرکت بود ناگهان متوجه شد که همگی دارند روی زمین قدم میزنند. قدم زدن امری طبیعی بود اما نه در فاصله 250 کیلومتری از زمینسارا از هیجان، با پرشی کوچک خواست تفاوت جاذبه با زمین را حس کند. اما فرق مشهودی میانشان نبود.والِری از گوشه چشم متوجه رفتار سارا شد و با خنده ای در لحن خود رو به سارا گفت:تو داری روی لبه تکنولوژی انسان راه میری فرمانده! پنل های جاذبه و ضد جاذبه. آه راستی اصلا از دلیل حضورتان در اینجا آگاه هستید؟سارا که از توجه مخفیانه به او اخم کرده بود، با لحنی خشک تر از همیشه پاسخ داد:+تنها چیزی که در این سفر من رو اذیت میکرد همین بود جنابِ…والِری هستم. ممنونم از توجهتون به حرفام.+خواهش میکنم. حالا میتونم بفهمم که چرا اینجا هستم؟والِری که هم خنده اش گرفته بود و هم از جسارت سارا شوکه شده بود ادامه داد:بله بانوی محترم. میتونم بپرسم که شما در حال حاضر از کدوم نسل از زره ها استفاده میکنید؟+کروبین(فرشتگان نگهبان که شمشیری از آتش دارند.)، نسل 5.خب باید خدمتتون بگم، شما اینجایید تا اولین فردی باشید که یه نسخه آزمایشی از زره نسل 6 رو تست کنه!سارا هیچ واکنش مناسبی در ذهن نداشت. در واقع انتظار هر پاسخی را داشت غیر از این مورد. مغزش سرد شد و کاملا گیج به کایرون خیره شد و فقط می اندیشید:پس توقف و شکست توسعه زره های نسل6 حقیقت نداشت؟ چطور چیزی فراتر از کروبین ها ساخته شده؟ همه فکر میکردند که این آخرین سلاح بشر برای مبارزه است.والِری متوجه شد که سارا کاملا گیج شده است و با خنده به حرفش ادامه داد:درسته، نباید این خبر رو انقد واضح و مستقیم بهتون میگفتم. رینگ مداری تنها برای پخش و توزیع ماسیا در واحد های مقاومت در نظر گرفته نشده. اینحا پناه بشر هست، ما جایی رو میخواستیم که از هر خطر و نفوذی دور باشیم. در اینجا تمام تماس ها تنها از یک واحد صورت میگیره و در زمان توسعه، هیچ مجوزی برای ورود و خروج در پایانه ها صادر نمیشه. اینجا یک سکوت در آشوب دنیاست! یک جزیره امن در وسط اقیانوس. اینجا چشم خداست(God-Eye)! تونی تونی Thu, 20 Nov 2025 11:02:35 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%D8%B5%D9%81%D8%B1-%D9%BE%D8%AF%D8%A7%D9%81%D9%86%D8%AF-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA2-mds9su8gx9ib "از وقتی بچه بودم حس میکردم چیزی بیش دارم و چیزی کم. شاید این یک معامله بدون اختیار من بود.مثلا من هیچ وقت نخواستم که اینطور زندگی کنم، آیا این تحمیل خداوند بر من بود یا هم‌نوعانم؟چرا نمیتوانم آنها را از خودم بدانم؟"بوم نقاشیسارا در حالی که دیگر به حرف های او گوش نمیکرد با خود فکر کرد که شاید بداند دلیل شهرت این پرنده چیست.او با ضربه ای که پروفسور به شانه او زد به خودش آمد و منتظر صدای پروفسور شد:-شنیدی چی گفت؟ اون منو مسخره کرد.+چی؟ نه حواسم نبود- اون به ماژولار بودن پرنده ها اشاره کرد. گفتش اینارو طوری میسازیم که در مواقع آسیب تا حد امکان فقط محل اتصال ماژول ها دچار خرابی بشه و ماژول هارو سالم به زمین برسونیم.+ این که خیلی خوبه، ولی متوجه نشدم که چطور تورو مسخره کرد.- منظورت چیه؟ مشخصه که داره میگه سرم تو آزمایشگاه خودم باشه و تو کارای فنی دخالتی نکنم.+ خب فکر نکنم انقد واضح اینو گفته باشه ولی گمونم همچین هم اشتباه نیست.پروفسور چشم هایش را با حالتی که انگار غرورش خرد شده باشد، از سارا گرفت و سعی کرد حواسش را مشغول رفتار خدمه کند.بعد از دقایقی کابین شروع به لرزش خفیف کرد که خبر از روشن شدن موتور و آغاز سفرشان میداد.دروغ چرا؟ سارا از پرواز میترسید. حداقل پرواز به سمت چنین مقصدی!او فقط داشت خودش را قانع میکرد که حداقل یک بار دیدن چنین سازه عظیمی که در تاریخ، نقطه عطفی برای بشریت بوده ارزشش را دارد تا کمی سرگیجه و دلپیچه را تحمل کند.در همین افکار بود که وزنش آرام آرام به پشتی صندلی مایل گشت و با دستانی که کمی یخ کرده بودند محکم دسته های صندلی را فشرد.وقتی به این فکر میکرد که اگر بقیه بدانند فرمانده یگان تندر از پرواز میترسد چه فکری درمورد او میکنند، خجالت میکشید و در خودش جمع میشد.پروفسور از گوشه چشمانش حرکات سارا را دنبال میکرد، او میدانست که سارا کم حرف میزند ولی کاملا احساساتش مانند کف روی موج دریا به روی صورتش ظاهر میشدند.سارا مدتی منتظر تیک‌اف پرنده شد اما چیزی حس نکرد. عجب پرواز دلنشینی بود که حتی متوجه بلند شدن از زمین هم نشده است.پرده پنجره را بالا زد و متوجه شیب نسبتا تندی که داشتند شد و دوباره به خودش پیچید.اما منظره ای که مقابلش رنگ آمیزی شده بود، رنگ بر چهره اش بخشید.مرز بین خشکی و اقیانوس چنان شگفت انگیز بود که انگار رنگ آبی را با غلیظ ترین حالت روی بوم کشیده باشند طوری که رنگ های زیرین آن غرق در آبی شوند و مرز بین رنگ های دیگر در حاشیه اش خودنمایی کند.اما انگار که قلمو در دستان طراح لرزش شدیدی داشت که باعث چنین خطوط موج داری در مرزبندی خشکی و اقیانوس شده بود.چشمان سارا مدام به اطراف میچرخید و اصلا متوجه نبود که انعکاس نور خورشید در اقیانوس چشمانش را میزند.برجستگی های بسیار ظریف روی آب انگار هزاران بار پشت سرهم تکرار شده بودند و همانند تار و پود لباس، اقیانوس را شکل داده بودند.چشمانش را کمی از زمین گرفت و خرج آسمان کرد.آسمانی که هر چه میگذشت رنگ پر قوتش را از دست میداد و همانند دامنی توری بر لباس آبی رنگ زمین در میان کهکشان به رقص در آمده بود.نور بسیار ضعیف ستارگان در پس زمینه آسمانِ رنگ پریده، همچون مرواریدانی بر قامت زمین دوخته شده بود.سارا در آن لحظه کسی نبود که از پرواز میترسید، بلکه انگار از از تمام شدن تئاتری هنرمندانه ناراحت باشد و دعا کند که این آخرین دیالوگ اجرا نباشد.او حتی متوجه نشده بود که دیگر وزنش روی صندلی سنگینی نمیکند.شاید هم اگر عینک پروفسور که در حین خواب از صورتش بلند شده بود، جلوی دیدگان سارا را نمیگرفت هرگز متوجه نمیشد که نزدیک مقصدشان شده اند.وقتی به خودش آمد و دید از صندلی کمی بلند شده، به خود لرزید و دوباره دسته صندلی را چنگ زد.پروفسور با صدای اسپیکر کابین از خواب پرید و دستانش را به چشمانش مالید:"داریم وارد گیت فرود میشیم. آماده اتصال به رینگ مداری GE1…" تونی تونی Tue, 18 Nov 2025 02:20:23 +0330 https://virgool.io/@tony/%D8%AC%D9%84%D8%AF-%D8%B3%D9%88%D9%85-%D8%AA%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%A7%D8%B9%D8%AA-%D8%B5%D9%81%D8%B1-%D8%AF%D9%81%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%BE1-wzsulauvqgsm "رینگ مداری GE1 در ارتفاع 250 کیلومتری از زمین، امن ترین مکان برای توسعه و تست سلاح ها و ابزار های جدید و سری است. تمام زره های نسل6 اینجا توسعه یافته اند. صد البته که رینگ مداری فقط برای این هدف طراحی و اجرا نشده!این اواخر بخاطر پروتکل D تردداتمان و تمرین هایمان محدود تر شده بود و کم و بیش در جریان تحرکات مضطربانه تیم اطلاعاتی بودم. میتوانستم در چشمانشان ترس را بخوانم."ساعت صفرسارا، متحیرانه به تابلو پروازها خیره شده بود. 4 پرواز در فواصل 6 ساعت، به طور شبانه روزی واقعا هم شگفت انگیز بود.بدلیل سقوط پایگاه اعزام دوم کیوتو در جنگ اخیر، بار پرواز های مدرای روی دوش این پایگاه ترابری سنگینی میکرد ولی طوری مدیریت شده رفتار میکرد که انگار از سال ها قبل مسئولیت پرواز های مداری به عهده اینان بود.همینطور که سارا مشغول مرور کردن دلایل کارآمدی این پایگاه بود صدای گرم پروفسور باعث شد که از ترس کمی به خود بلرزد و با سرعت به سمتش بچرخد:-منظره جالبی است، ولی ترحیج میدادم حداقل یک پنجره رو به جنگل یا حتی دریا ببینم.سارا خیلی سعی کرد طبیعی لبخندش را نمایش دهد ولی پروفسور متوجه شد که اصلا بامزه نبود، آن هم در چنین شرایطی!چهره اش را جمع و جور کرد و دستش را بالا آورد و بلیط هارا نشان سارا داد:- میدونی که اینا عادی نیستند؟ در حال حاضر تا نزدیک ترین پرواز مداری 11 ساعت باقی مونده.ادامه جمله اش بوی مِنَّت میداد.- ولی شانس آوردیم که تو همراهمون بودی و ماموریت سطح 0+ داشت. اگر خوش شانس باشیم یه پرنده نسل بالا میاد دنبالمون، نظرت چیه؟ تا حالا سوار یکیشون شدی؟سارا شانه ای بالا انداخت و با بی حوصلگی پاسخ داد:+ مطمئن نیستم، من اولین بارمه که پا به پایگان ترابری میذارم، حتی پرواز های مداری رو از نزدیک ندیدم!پروفسور فریاد از باب تعجب کشید که چشمان همه به سوییشان چرخید:- تو مگه فرمانده یگان تندر نیستی؟ نکنه از پرواز کردن میترسی؟+ نکنه تو هم دلقک سیرک شهربازی هستی؟چشمان گرد شده اش کم کم جمع شد و نگاهش را از سارا گرفت.سارا شروع کرد به خود خوری کردن که نکند زیاده روی کرده باشد، شاید بهتر بود سریع تر عذرخواهی کند.در این میان سربازی با صدای گرفته از پشت کلاه افکار هر دو را به واقعیت متمرکز کرد:فرمانده ونیسا؟سارا با حرکت سر نشانه تایید را به او داد. سعی میکرد همیشه کم سخن بگوید.بعد از چند سوال و پاسخ سرباز مسیر حرکتشان به سمت مرکز اعزام رو مشخص کرد و در جلویشان شروع به حرکت کرد.در حین حرکت، سارا و پروفسور هردو از سر کنجکاوی، چشمانشان مدام حرکت میکرد و مشاهدات خود را تحلیل میکردند.سرباز به نظر عضو گارد امنیت ملی بود، شاید هم گارد ویژه زمین که البته بعید هم نبود.بعد از چندین گیت بازرسی و حتی آشکار ساز ماسیا (در افسانه ها از آن با اسم جادو یاد میشد اما امروزه ماهیت آن ماده سیاه و نام آن ماسیا انتخاب شده است.) بالاخره وارد واحد اعزام مداری شدند.آنها زیر 120 متر از بتن تقویت شده و پدافند های ضد ماسیا قرار داشتند و این حس امنیت خوبی به آنها داده بود.این واحد ترابری آنقدر اهمیت داشت آنها را از تونل هایی پیش ساخته، مستقیم به واحد اعزام اضطراری بردند و تنها غیر از چند ثانیه ابتدایی نتوانستند چیزی بیشتر از تجهیزات و پرنده های مشاهده کنند.یک گروه 6 نفره از سرباز ها در کنار مسیرشان ایستاده بودند و که به نشان ورود مقام ارشد کمرشان را راست کرده و احترام نظامی به جای آوردند.سارا حین عبور از میان سرباز ها و ورود به پرنده اعزام، با خود فکر میکرد که خیلی هم مورد احترام واقع نشده اند، این پرنده آنقدر قدیمی بود که حتی مطمئن نبود سالم به مقصد می رسند یا خیر!یکی از صندلی های رنگ و رو رفته کنار پنجره را انتخاب کرد و پروفسور کنار آن نشست.صورتش را کمی به طرف پروفسور چرخاند تا با حرکت صورتش تعجبش را از این مهمان نوازی نشانش دهد ولی گویی که خود پروفسور از اضطراب داشت به خود میپیچید.با لحنی نیش دار و چشمکی ظریف گفت :+ نمیدونستم از پرواز میترسی.- شوخی میکنی؟ من نیمی از عمرم رو در حین پرواز گذرانده ام.سارا با جدیت بیشتری ادامه داد:+ پس مشکل چیه؟- من این پرنده رو میشناسم+ خیلی دور از انتظار نیست.- متوجه نیستی، اگه بگم این پرنده تو نبرد 3 روزه ژاپن جنوبی از وسط نصف شده بود چطور؟ نگاه کن.دستش را به سمت سقف پرنده نشانه رفت:- اینارو ببین، محل آسیب دقیقا همینجاست.مسئل اعزام قبل از اینکه سازا بخواهد تعجب خودش را نشان دهد، وارد کابین شد و بلافاصله با صدایی بلند گفت:باید من رو ببخشید که شما رو با این پرنده دارم میفرستم ولی بخاطر ترافیک پرواز ها این تنها چیزی که بود که گیرمون اومد. ولی نگران نباشید این یکی از مشهور ترین پرنده های این واحده.سارا در حالی که دیگر به حرف های او گوش نمیکرد با خود فکر کرد که شاید بداند دلیل شهرت این پرنده چیست. تونی تونی Thu, 13 Nov 2025 17:41:02 +0330 https://virgool.io/Letter/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D9%84-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-pgx5rxpjgpsi گاهی با خودم فکر میکنم که چطور کارم به اینجا کشید.تا جایی که یادم می آمد از همه چی راضی و خوشحال بودم.متوجه نمیشوم از کجا شروع شد و چطور به اینجا ختم شد.گمانم هیچ وقت فکر نمیکردم روزی نوبت من هم برسد.نوبت به تغییر.طوری رفتار میکردم که انگار از همه چی مطمئنم و سرنوشتم کاملا تحت کنترلم است.البته از نظر تئوری بله، دست خودم بود، ولی اینطور تصور میکردم که برای کمی تفریح یا استراحت به جاده فرعی پیچیده باشم و از راه برگشت آن مطمئن باشم.اینطور که مشخص است تمام مدت اشتباه میکردموگرنه الان به روی تکه سنگی در وسط بیابانی که شب هایش مو به تنم سیخ میکند و روز هایش از جانورانی که اهلی و وحشی بودنشان مشخص نیست در امان نبودم، ننشسته بودم.قبول میکنم، قبول میکنم که که در این مسیر، توانایی هایی بدست آوردم که سبب نجاتم شدند.ولی آنطور که فکر میکنید نیست.این را میگویم که اگر شما هم از این دنیای تاریک و مرموز سر در آوردید گولشان را نخورید.اگر جانتان در خطر بود و بین مرگ و استفاده از توانایی های جدیدتان، باید یکی را انتخاب میکردید، به حرف من گوش کنید و مرگ را انتخاب کنید.باور کنید اینطور به نفع شماست.هر چقدر که از آنها استفاده کنید، متوجه قدرتی عجیب در خود میشوید و با خود میگویید: این معرکه است.ولی اینجا هیچ چیز معرکه نیست.چند برابر میزانی که شمارا شگفت زده میکنند و حس قدرت و توانمندی به شما میدهند، از شما میگیرند.و آن چه میگیرند ارزشمند ترین چیزی است که در وجود خود دارید.چیزی که از دست میدهید با بقیه یکسان نیست ولی ارزش یکسانی برای همه دارند.به گمانم از معادله نابرابر قدرت هایی که کسب میکنید، متوجه شده باشید که این جا هیچ چیز از منطق و جبر پیروی نمیکند.ابتدا از اینکه چه معامله های سودمندی انجام داده اید خرسند و پرشور میشوید، ولی هر چه میگذرد متوجه میشوید که همیشه بیشترین ضرر را شما میکردید.از ابتدا تا انتهای مسیرتان.اگر مانند من خوش شانس باشید، باتوجه به گذشته قبلی که داشتید، ممکن کمی بیشتر دوام بیاورید و به تاریکی ملحق نشوید.تا حد زیادی از مسیر فرصت بازگشت دارید و به کمک باجه هایی که در مسیرتان هست میتوانید به جاده اصلی برگردید. همان جاده ای که شمارا به مقصد نهایی که داشتید میرساند. اگر یادتان مانده باشد البته.ولی از جایی به بعد، دیگر باجه ای در مسیر نمیبینید و شما میمانید و دنیای تاریکی که در ابتدا بهشتی برین تصورش میکردید.خلاصه که این دنیا رحمی ندارد. باتجربه ای که در این مدت کسب کردم متوجه شدم که تمام موجوداتی که اینجا پرسه میزنند و شاید قصد جانتان را بکنند، روزی مانند من بودند. راستی که یادم رفت از تغییرات بگویم، تغییراتی که شمارا به همان موجودات خطرناک تبدیل میکند.راه فرار ندارید، اگر همینجا بمانید روزی به آنها تبدیل میشوید، اینطور نیست که شب بخوابید و روز بعد با چشمان قرمز دنیای اطراف را مشاهده کنید و نعره ای بکشید و مانند کفتار به دنبال شکار بیفتید و زبان انسانیتان را از دست بدهید. نه اینطور نیست.در واقع، به آرامی حرکت جلبک های دریا که هیچ کسی متوجه حرکتشان نمیشود، در خلق و خو و جسم خود تغییراتی رو مشاهده میکنید.راستش به این مرحله ای که من هستم اگر برسید، مطمئن نیستم که بگویم خوش شانس هستید، ولی همچنان انسانیت در شما باقی مانده استالبته ممکن است مانند من هر روز آرزوی مرگ کنید و چند باری برای تمام کردن این سفر وحشتناک خود تلاش کنید، ولی ناخودآگاه از توانایی هایتان در برابر جانتان محافظت میکنید.این نامه را دارم زمانی مینویسم که راهی پیدا کردم برای به پایان رساندن این سفر. چون راه برگشتی از اینجا نیست، گمان نکنم این نامه به بیرون از دنیا برسد و افراد بیرون از اینجا یا حتی افراد تازه کار را نجات دهد.پس این نامه را همینجا میگذارم شاید کسی بعدا، در شرایط من، آنرا پیدا کرد و توانست خودش را نجات دهد.صدایش را میشنوم، باید سریع تر بروم، اسمش را گذاشتم قاچال، اسم موجودی که به دنبالم است.انتخابم کمی بامزه است -که در این شرایط نیاز است بخندید تا دیوانه نشوید- ولی بر اساس واقعیت است.دهانش مانند قیچی باز میشود به طوری که شاید یک ساختمان 2 طبقه میان آن جا شود.از طرف دیگر خیلی چاق و تپل است. چند وقت پیش غذای فاسدی را که میخواست بخورد را از جلویش ربودم، نه اینکه خودم گشنه ام شده باشد که صد سال سیاه دست به آن غذا نمیزنم. نه.من میخواستم آن را نجات دهم ولی گویی کامل از دست رفته بود و الان برای انتقام به دنبالم آمده.منم دیگر خسته شدم از این وضع.میتوانستم فقط با کمی حرکت انگشتان دستم آن را از درون منفجر کنم ولی این کار شرایط را تغییر نمیدهد.بهتر است قبل از اینکه مانند یکی از آنها شوم از این دنیای جهنمی خلاص شوم.پس بدرود. تونی تونی Tue, 24 Jun 2025 14:57:38 +0330 https://virgool.io/@tony/%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA7-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-kao9h5zdseyk نمایشگرها روشن شدند و فضای تاریک کلاه را به رنگ آبی درآوردند. صدای سرد و بی‌روح سیستم در گوشم پیچید:"گزارش وضعیت: تعمیر نامعتبر و موقتی تثبیت‌کننده، خروجی راکتور هسته را به زیر ۴۰ درصد کاهش داده است."عالی شد! با خودم فکر کردم، طعنه‌ای تلخ در ذهنم نشست. اوریون در میان آسمان و زمین معلق بود و من حتی مطمئن نبودم با این بازدهی ناچیز راکتور و محدودیت سیستم‌های حرکتی بتوانم به او برسم.دستور حرکت دادم و با تأخیری که نشان از عدم پایداری زره داشت، سرعت گرفتم. لرزش خفیفی در اتصالات حس کردم که زمزمه‌های شکست را در گوشم نجوا می‌کرد.پسرک مدام در حال جابجایی در نقاط نامشخص و غیرثابت بود و اوریون در هر لحظه منشأ مانای او را حس می‌کرد. می‌دیدم که زمین زیر پای جادوگر به ستونی متحرک از سنگ تبدیل می‌شد - ستونی که اگر قوی‌ترین نسل زره‌های هجومی هم آنجا بود، احتمالاً نابود می‌شد.باید هر منشأ جادویی را غیرفعال کنم.اوریون با آن چشم‌های مهر و موم شده‌اش، منشأ جادو را سریع‌تر از چشم‌های بینا شناسایی می‌کرد. با تصمیمی که می‌دانستم دیوانگی است، سپرهای ضدجادو را غیرفعال کردم. ریسک‌هایی که در این نبرد کرده بودم سر به فلک کشیده بود؛ این هم رویش.رانشگرهای کتف و پاهایم را روشن کردم و با ضربه‌ای محکم با کف پایم به زمین، از جا برخاستم. سیستم مسیر پیش رو را با این شتاب حرکت و زاویه پیش‌بینی کرد و متوجه شدم که اصلاً برای رسیدن به اوریون کافی نیست.با حرکتی از سر استیصال، تمام انرژی‌های اضافی که در سایر بخش‌های زره مورد استفاده بود را غیرفعال کردم و تمام توان را روی رانشگرها متمرکز کردم. ناگهان در یک لحظه، چون صاعقه‌ای به سمتش پرتاب شدم، ولی همچنان او در ارتفاع مطلوبی نبود. سرعت زیاد بود و فرصت نمی‌شد از شمشیر استفاده کنم. باید او را به زمین می‌کشاندم - به قلمرو ما انسان‌ها.از زیر پایش در حال عبور بودم که با تمام توان نانوموتورهای دست و ساعدم، پاهایش را گرفتم. متوجه حضورم نشده بود - غرورش کورش کرده بود.رانشگرها را در خلاف جهت چرخاندم و پنل ضدجاذبه را به صورت معکوس فعال کردم تا با شتاب گرانشی چندبرابر به سمت زمین سقوط کنیم. طوری به زمین کوبیده شدیم که انگار موشک‌های هواپیمای تایتان فایتر به هدفی روی زمین اصابت کرده بود.غبار اطراف مانع دید بود، اما حضور سنگین مانای او را حس می‌کردم - مانند امواجی که به ساحل هستی‌ام می‌کوبید. شمشیرهایم را کشیدم و به سمتش، مانند ببری که یک روز کامل منتظر شکارش بوده، جهیدم.نمی‌دانستم این نبرد چه زمان و با پیروزی چه کسی به اتمام می‌رسد، ولی ادامه می‌دادم - به امید پیروزی، همان امیدی که باعث شد ما انسان‌ها بتوانیم در کمال ضعف جلوی جادوگرانی چنین قدرتمند زنده بمانیم و مبارزه کنیم.فاصله‌ام با او کم شد. شمشیرهایم را در جهت عکس چرخاندم و به پشت گرفتم. سرعت رانشگرها را زیاد کردم و فرم هجوم افعی را اجرا کردم - رقص مرگباری که از اولین مبارزان انسان با جادوگران به یادگار مانده بود.از کنارش طوری گذشتم که گویی زمان به توقف رسیده بود. شمشیرها را می‌دیدم که تا چند صدم ثانیه دیگر باید پهلویش را می‌شکافت و چشم‌های مهر شده‌اش را می‌نگریستم - چشمانی که بدون هیچ نگرانی و استرسی یکجا متمرکز شده بود.حتی در این شرایط هم غرورش را حفظ کرده بود. قابل تصور نبود که چقدر قدرتمند است که چنین مغرور و به خودش مطمئن بود.در همان لحظاتی که زمان برایم کند شده بود، گردنش را ۹۰ درجه با سرعتی باورنکردنی به طرفم چرخاند و با لبخند شیطانی وحشتناکش طوری نگاهم کرد که خواستم فریاد بزنم: اشتباه کردم!ولی دیر شده بود. انگار زمان فقط برای من کند شده بود و حرکاتش به سرعت نور بود. همان دستی که باید قطع می‌بود را حرکت داد و با کف دستانش - بدون هیچ دستکش یا محافظی - پلاسمای شمشیرم را گرفت و از دستم کشید.از کنارش پرتاب شدم و به سمت او برگشتم. چهره‌اش زودتر از من برگشته بود و خیره نگاهم می‌کرد - این یعنی حتی می‌توانست پیش از حرکت من، به من حمله کند.به شمشیرم که باید در دست راستم می‌بود نگاهی کرد و با صدایی که انگار از اعماق تاریخ می‌آمد گفت: "شمشیر قشنگی است، ولی دیگر نیست." دستش را بست و شمشیر در برابر چشمانم خرد شد.بله! خرد شد! شمشیری که برای مبارزه با جادوگران طراحی شده بود را با دستان بدون حفاظ گرفت و مانند تکه شیشه‌ای نازک خردش کرد!اگر بیشتر از این با چنین موجودی می‌جنگیدم، مرگم حتمی بود. همانطور که چند دقیقه پیش به لطف آن پسرک جادوگر زنده مانده بودم. صبر کن، او کجاست؟ گفت چند دقیقه وقت دارم؟سرم را چرخاندم تا پسرک را پیدا کنم. پلک اول! پلک دوم! پلک سوم را که زدم، چشم‌های اوریون دقیقاً چند سانتی کلاهم بود.دیگر کار از ترس گذشته بود. جیغی از اعماق وجودم کشیدم و با حرکت‌های غیرارادی زره را به طرفی پرتاب کردم.تا بخواهم بلند شوم، لگدی عجیب محکم و سنگین به سمت شکمم اصابت کرد. درست قبل از برخورد، سپرهای ضدجادو را فعال کردم، ولی با این حال به سقف غار پرتاب شدم.خودت را جمع کن سارا. با خودم زمزمه کردم. نباید اینطور تحقیر می‌شدم. اوریون مغرور بود، ولی من هم دیگر نمی‌توانستم این حجم از شکست و حقارت را تحمل کنم. به هر قیمتی که شده باید ضربه‌ای به او می‌زدم - اگر نه برای پیروزی، برای حفظ غرور انسانی‌ام.سعی کردم تلپورت کنم با پهبادها، اما سیستم خطا داد. مجبور بودم دوباره از پنل ضدجاذبه و رانشگرها استفاده کنم، اما می‌دانستم به کف زمین پرت می‌شوم.تمامشان را روشن کردم و سعی کردم کنترل شده به زمین برسم. جای پاهایم روی زمین چاله‌ای به عمق ۴۰ سانت شکافت.موفق شدم!هیچ ایده‌ای برای حمله نداشتم. ناب‌ترین تکنیک‌های حمله‌ام را به راحتی خنثی می‌کرد.اوریون به سمتم چرخید و خواست در جهتم شتاب بگیرد. شمشیر را در حالت دفاعی گرفتم و در ظاهر اعلام کردم آماده‌ام، ولی در باطن غرق در شک و تردید بودم.شتاب گرفت و سمتم پرتاب شد. من هم کم نگذاشتم و رانشگرها را در امتداد یکدیگر با زاویه مورب روشن کردم و مانند رقص باله دورش چرخیدم - رقصی آتشین و مرگبار.آن تک شمشیر در دست چپم را در حین همان چرخش، با حرکتی غریزی و طبق پیش‌بینی مسیر سیستم، به پشت گرفتم و در جهت عقربه‌های ساعت به هدف گردنش بردم.درست حس کردم؟اعلانی از طرف سیستم مبنی بر موفق بودن ضربه مشاهده کردم. برگشتم و همان صحنه‌ای که مدت‌ها منتظر دیدنش بودم را دیدم - شمشیر درست در گردنش جای گرفته بود.نباید وقت را تلف می‌کردم. با لگدی تقویت شده به پشت زانوهایش، او را مجبور به زانو زدن کردم. شمشیر را از گردنش کشیدم و خواستم این‌بار درست در جمجمه‌اش فرو کنم.هنوز اولین قطره خونش از شمشیر بخار نشده بود که سرش برگشت سمتم، نگاهم کرد و با صدایی که گویی از اعماق کهکشان می‌آمد گفت: "اگر جای تو بودم، هرگز چنین گستاخی‌ای نمی‌کردم."حس کردم تمام وجودم می‌خواهد توبه کند از چنین کاری. تعلل نکردم و با اینکه دیدم مهر و موم چشم‌هایش برداشته شده است، سعی کردم شمشیر را در جمجمه‌اش فرو کنم، اما او به مه غلیظی تبدیل شد و نزدیک بود شمشیر به خودم بخورد.سریع فاصله گرفتم و سعی کردم یکجا ساکن نباشم. خواستم اسم پسرک را فریاد بزنم، اما یادم نبود. سایه مرگ را درست در مقابلم حس می‌کردم.کل غار را مهی غلیظ فرا گرفت، طوری که دیگر هیچ جا را نمی‌توانستم ببینم. صدای خنده‌اش هر ثانیه از نقطه‌ای به گوش می‌رسید - گویی همه جا بود و هیچ کجا نبود.درست پشت سرم شنیدم که گفت: "این تکنیک باستانی مدت‌ها دست نخورده مانده بود. ارزشش را دارد که تو را بازی دهم."شتاب گرفتم و از صدا دور شدم، ولی کسی پشتم نبود. تمام مه‌های غلیظ کم‌کم به سرخی مایل گشت و داشت به شعله‌های آتش بدل می‌شد.دیگر مطمئن شدم که مرگم حتمی است. ناگهان تایمری روی صفحه‌ام پدیدار شد:"آماده انتقال کوانتومی به مرکز اعزام گروهان: ۳ ۲..."اوریون درست جلویم ظاهر شد و با چشمانی که حالا می‌دیدم سرخ و درخشان است گفت: "قدرت من را فراموش نکن.""۱ تلپورت!"چشم‌هایم را که به خاطر نور شدید بسته بودم، باز کردم. در محل اعزام اضطراری بودم، روی محل تلپورت.پاهایم سست شد، زانوهایم خم شد و چشم‌هایم بسته شد. تنها چیزی که شنیدم، فریادهای مهندسان اعزام کوانتومی بود که اسمم را صدا می‌زدند. تونی تونی Fri, 11 Apr 2025 23:20:04 +0330 https://virgool.io/@tony/%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA%DB%B6-ba9kzck5qxkt فردی کوتاه قد با ردای نقره‌ای، محصور در هاله‌ای از انرژی آبی، دستش را به نشانه کمک به سمتم دراز کرد و با صدایی ظریف گفت: «خوشبختم کاپیتان، ایهان هستم.»در بعد جادو، بسیاری چیزها نسبی هستند. اما آنچه همیشه منظم است، هاله جادویی و علت آن است. ایهان در پنجاه و هشتمین سفر میان‌بعدی‌اش برای کشف اسرار علم جادو، در حال گشت‌زنی بود، به امید یافتن راهی برای نجات بشریت.به سمت میدان نبرد حرکت کرد و در فاصله‌ای مطمئن کمین گزید تا داده‌های جنگ را جمع‌آوری و تحلیل کند. همه چیز مثل همیشه بود، با این تفاوت که اوریون در صحنه نبرد حضور داشت. ایهان همزمان احساس ناراحتی و شگفت‌زدگی می‌کرد — ناراحت برای هم‌نوعانش و شگفت‌زده از قدرت منحصربه‌فرد اوریون.از بعد جادو، ایهان نمی‌توانست تشخیص دهد که اوریون با چه چیزی می‌جنگد. وقتی در بعد جادو محدود باشی، فقط جادو را می‌بینی. می‌توانست طلسمی برای دیدن و تأثیرگذاری بر بعد فیزیکی اجرا کند، اما ترجیح داد مانایش را ذخیره نماید. افکارش را کنار زد و از دور به نبرد اوریون خیره شد.با خود فکر کرد اوریون باید در مقابل یک لشگر یا حداقل یک گروهان باشد که این‌چنین می‌جنگد. اما ناگهان اتفاقی رخ داد که موجب حیرت ایهان شد — هاله جادویی اوریون از اطرافش جمع و در بدنش محبوس گشت. گویی نیروی عظیم جادویی در قفسی نامرئی اسیر شده بود.نیروی مهار شده، همچون هیولایی سرکش زبانه می‌کشید و به تدریج از بدن اوریون نشت می‌کرد، اما بیشتر آن همچنان در بند بود. ایهان سریع به این نتیجه رسید: «فقط یه چیز می‌تونه این کارو رو بکنه، یه محدوده خنثی!»جرقه‌ای در ذهنش زده شد: «نه یه لشگره، نه یه گروهان! اوریون داره با یه نفر می‌جنگه!»ایهان بیشتر درنگ نکرد. می‌دانست اوریون موجودی مغرور است. اگر با کسی تک‌به‌تک وارد نبرد شده، حتماً آن فرد ارزش نابودی را دارد — البته از نظر جادوگران و نه انسان‌ها.به سمت اوریون دوید و طلسمی آماده کرد. به وسیله آن، مانایش را به موجی از انرژی پرتابی تبدیل نمود. سپس جادویی دیگر با مانای معکوس برای خنثی‌سازی موقت جادوی اوریون را با حلقه جادویی که قبلاً روی تکه‌ای کاغذ رسم کرده بود، ترکیب کرد.چند متری اوریون بود که ناگهان هاله محبوس او، همچون انفجاری از انرژی جادویی آزاد شد. ایهان می‌دانست این اصلاً برای جنگجوی انسان خوشایند نیست. به هر دلیلی، راکتور زوزه گرگ از کار افتاده بود.معطل نکرد و کاغذ را با کف دست به کمر اوریون کوبید. خوشبختانه اوریون که تمام حواسش را به جنگجوی انسان داده بود و انتظار حمله‌ای از جنس جادو را نداشت، متوجه ایهان و اقدامش نشد. به محض برخورد کاغذ با بدن اوریون، علائم و اشکال جادویی برای لحظه‌ای بر بدنش نمایان شدند و سپس، اوریون همچون توپی به چند ده متر آن‌طرف‌تر پرتاب شد و جادوهایش باطل گشتند.ایهان از گیجی موقت او بهره‌برد و طلسمی برای ورود به دنیای فیزیکی و حفاظت از بدن جادویی‌اش در برابر فروپاشی میان‌بعدی اجرا کرد. خوشبختانه از قبل احتمال می‌داد که نیاز به بازگشت سریع به بعد انسانیت پیدا کند — نه برای نبرد، بلکه برای فرار. اما در این موقعیت، همین آمادگی کافی بود.سریعاً پورتالی گشود و به بعد خودش قدم گذاشت. اوریون از حمله او آسیبی ندیده بود، که البته هدف ایهان نیز همین بود. تمام مقصودش، گیج کردن و ضعف موقتی اوریون برای چند دقیقه بود. با طلسمی شرطی، آسیب را به صفر و گیجی چند دقیقه‌ای اوریون را حتمی کرده بود.طلسم توهم اندک‌اندک فرو می‌نشست و محیط غار محو می‌شد. آن‌ها در دشتی در چند کیلومتری محل استقرار اولین خط جنگی انسان‌ها بودند. ایهان اطراف را کاوید و جنگجو را یافت. بدون معطلی به سمت او رفت. جادوی ترمیمی که از قبل بر روی پوست آهویی حک و آماده کرده بود را به دست راستش داد و پوست را در کف دستش پنهان نمود.دستش را به سمت او دراز کرد: «خوشبختم کاپیتان، ایهان هستم.»جنگجو گیج از ضربه‌های اوریون و آنچه می‌دید، به ایهان اعتماد کرد. ایهان می‌دانست این اعتماد فقط به این دلیل است که شکل بدن جادویی‌اش همچنان شبیه انسان‌هاست، وگرنه امکان نداشت انقدر سریع به او اعتماد کند.ایهان دست ونیسا را گرفت و همزمان که پوست آهو پودر می‌شد، او را کشید تا بلند شود. بدن ونیسا با سرعتی چشمگیر شروع به ترمیم کرد و وقتی کاملاً ایستاد، بدنش به طور کامل بازیابی شده بود.ایهان نگران بازگشت اوریون بود. هر لحظه ممکن بود برگردد. درنگ نکرد و به دنبال لباس جنگجو چشم چرخاند. وقتی دید لباس باز شده و دو تیغه پلاسمایی نزدیک راکتور برخورد کرده‌اند، با خود گفت: «اگر وسط میدون جنگ نبودیم، حتماً کلی بهش تیکه می‌انداختم که با سلاح خودش زره‌اش از کار افتاده.»جنگجوی مبهوت را همانجا رها کرد و به سمت زره دوید، درحالی‌که گوشه چشمی به اوریون داشت. حدس می‌زد از لحظه اجرای طلسم تا خروج اوریون از گیجی، چهار الی پنج دقیقه وقت دارد که تا این لحظه، یک دقیقه‌اش صرف شده بود.نرسیده به زره، انرژی جادویی‌اش را در انگشتان جمع کرد و سپس به سمت زره روانه ساخت. تکان دادن و کنترل اجسام با جادو برایش هزینه‌ای نداشت و حتی نیازی به طلسم نبود — هر جادوگری قادر به انجام آن بود.به نزدیکی زره رسید و با اشاره دست چپ، زره را از زمین بلند کرد و در هوا معلق نگه داشت. اگر می‌توانست در چند دقیقه باقیمانده، زره را حتی با اندکی از قدرت عملیاتی‌اش فعال کند، شانس‌شان برای زنده ماندن چند برابر می‌شد.سعی کرد طراحی‌های راکتور را به یاد آورد. راکتور و سیستم انتقال انرژی زره، حاصل تلاش و تحقیق خودش و دوستانش بود. لوله به لوله، سانتی‌متر به سانتی‌متر آن زره را می‌شناخت، به یاد کسانی که طراحی‌شان کرده بودند و شب‌ها برای به ثمر نشستنش بیداری کشیده بودند. خودش نیز یکی از آن‌ها بود.با اشاره دست راست، پیچ‌ها و بست‌ها باز شدند و قطعات راکتور، جدا از هم در هوا شناور شدند. ایهان زمزمه کرد: «تیغه به حلقه بیرونی تثبیت‌کننده پلاسمای هسته برخورد کرده و سیستم برای جلوگیری از انفجار و خروج از حالت تثبیت، راکتور رو خاموش کرده.»تثبیت‌کننده خراب را باز کرد و با جادویش، قطعات سوخته را تا حدی به حالت اولیه بازگرداند. در آن مدت کم، چیزی که فکر می‌کرد کار کند، سرهم کرد و به جای هسته تثبیت‌کننده در راکتور قرار داد.دستانش را به هم نزدیک کرد و به صورت جادویی، تمام قطعه‌های باز شده معلق در هوا به هم رسیدند و دوباره در هم قفل شدند. به محض اینکه راکتور تعمیر شده به زره رسید، زره با صدای بوقی فعال شد و سپرهای ضد جادو جان گرفتند. دیگر جادوی ایهان تأثیری بر اعضای داخلی زره نداشت و زره از همان ارتفاع نیم متری که معلق بود، بر زمین افتاد.ایهان لبخندی زد: «کار می‌کنه!»برگشت و جنگجو را دید که همچنان در بهت نگاهش می‌کند. فریاد زد: «چرا وایسادی؟ بیا!»همزمان که جنگجو به سمت زره‌اش دوید، اوریون از جا برخاست و گلوله‌ای آتشین حواله او کرد. اوریون می‌دانست اگر ونیسا به زره برسد، دیگر کُشتنش با یک آتش ساده ممکن نخواهد بود، اما انسان‌ها خارج از زره به راحتی می‌مردند.ایهان درنگ نکرد. دستانش را از هم باز کرد، قدرتش را در بازوانش ریخت، چشمانش درخشید و اندکی از زمین برای اجرای طلسم بلند شد. به گلوله آتش چشم دوخت و وردی زمزمه کرد: «پاره نور، دهمین شمس تابان، طلوع بر تاریکی بی‌هدفی...»با دست راستش، انگار که بخواهد آن را بگیرد، به گلوله آتش اشاره کرد. گلوله، مطیع دستان ایهان، در حرکتی مورب و گردشی به سمت اوریون بازگشت.اوریون که متوجه حضور یک جادوگر در مقابل خود شده بود، از عصبانیت دندان بر دندان فشرد: «ای خیانتکار!»و در لحظه آخر، گلوله آتش را باطل کرد. ایهان کلاه ردایش را کنار زد و صورت بچگانه اما انسانی‌اش آشکار شد: «من هیچ‌وقت با شما نبودم که بخوام خیانت کنم، عوضی!»اوریون فرصت نداد حرف ایهان به پایان برسد. دستانش را در هم قفل کرد. ایهان که مشکوک بود، سریع نگینی آغشته به خون را از آستینش به کناری پرتاب کرد و همزمان، زنجیرهای بنفش و سیاه از همه طرف ظاهر شدند و ایهان را میان زمین و هوا به بند کشیدند.ایهان به زنجیرها نگاهی کرد و وقتی دوباره سر بلند کرد، اشعه‌ای جادویی از سمت اوریون مستقیم به صورتش می‌آمد. ایهان با ذهنش ورد خواند: «اراده روح آزاد!»دنیای جلوی چشمان ایهان درخشید و در کسری از ثانیه، نور کنار رفت و جای ایهان با نگین خونین عوض شده بود. اشعه اوریون به نگینی که در بند زنجیرها بود برخورد کرد و نگین، ابتدا سیاه شد و بعد به صورت پودری بدبو روی زمین ریخت. «فساد از درون؟! این طلسم رو حتماً باید یاد بگیرم!»همزمان که داشت با خود زمزمه می‌کرد، رو به اوریون برگرداند و عرق سردی بر پیشانی‌اش نشست. به مرگی که روبرویش ایستاده بود نگاه کرد و نیشخندی زد. هاله اوریون چند برابر شد و نوری کهربایی و تاریک او را در بر گرفت. اوریون به آرامی چند متر از زمین فاصله گرفت.همزمان، ایهان دستانش را باز کرد و دو دیسک نورانی و طلایی در کف دستان کوچکش ظاهر شدند. با حرکتی سریع، آن‌ها را مثل دو فریزبی به چپ و راست اوریون پرتاب کرد. دیسک‌ها با حرکتی مورب، اوریون را دور زدند.اوریون با غروری ایستاده بود که گویی در این لحظه، هیچ چیز در عالم نمی‌تواند به او صدمه بزند. نگاهی خفت‌بار به ایهان انداخت و منتظر ماند تا ببیند او چه می‌کند.ایهان دستانش را در هم قفل کرد و تمرکز نمود. وردها بر زبانش جاری شدند: «تزلزل مکان در تعمد عمل، در آیینه گور!»بلافاصله، دیسک‌های درخشان مانند ظرف‌های شیشه‌ای شکستند و به هزاران تکه تبدیل شدند. تکه‌های ریز در هوای اطراف پخش شدند و فضا را ذرات کوچک و طلایی دیسک‌ها پر کرد.ناگهان ایهان در مکان یکی از ذرات نورانی که در سمت راست اوریون بود، ظاهر شد و لگدی به پهلوی او زد. اما چشمش از آنچه می‌دید، گرد شد. اوریون رو برگردانده بود و داشت به او نیشخند می‌زد، اما مشکل بزرگ‌تری نمایان بود — دست اوریون در حال ترمیم شدن بود.اوریون با دست چپ، پای ایهان را گرفت و او را همچون گربه‌ای به کناری پرتاب کرد. ایهان با سرعتی سرسام‌آور پرتاب شد، اما در لحظه آخر، جای خود را با یکی از ذرات نورانی در فاصله‌ای امن از اوریون تعویض کرد.همزمان، صدایی آشنا به گوشش رسید — صدای روشن شدن تیغه‌های سینتتیک پلاسمایی...ایهان بدون لحظه‌ای تفکر، جادویی شرطی اجرا کرد: «عدالت حاکم، کوری محکوم در نبرد مغموم و مغضوب!»چشمان ایهان سیاه شد. او به مدت یک دقیقه، برای کور کردن حتمی اوریون، خود را کور کرده بود. جادوهای شرطی فقط در صورت ابطال شرط، باطل می‌شدند. شرط ایهان، کوری خودش در ازای کوری اوریون بود. تنها راه دور زدن این طلسم، این بود که اوریون به هر نحوی بینایی ایهان را بازگرداند.اما چیزی که ایهان در بعد جادو آموخته بود، به او می‌گفت که جادویی که انسان می‌سازد، با جادوی خود جادوگران تفاوت دارد و این دو از جادوهای یکدیگر بی‌اطلاع‌اند. ایهان، به امید اینکه اوریون نیز بی‌اطلاع باشد، طلسم را اجرا کرده بود.برای اینکه هدفی کور و ثابت نباشد، شروع به تله‌پورت کردن خود در نقاط نورانی تصادفی در اطراف اوریون کرد تا حواس او را پرت کند. باقیمانده مانایش را در ذهنش متمرکز نمود و پیام تله‌پاتی به کاپیتان فرستاد: «اوریون موقتاً کوره، من هم همینطور! تویی و اوریون، این گوی و این میدان!» تونی تونی Thu, 10 Apr 2025 09:47:20 +0330 https://virgool.io/@tony/%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA%DB%B5-kl6cfnlnft1i اوریون...با لگد پدرم به کناری پرت شدم و با چشمانی خیس از اشک، گذرشان را به سمت شارون، آن موجود هولناک، تماشا می‌کردم.تایمر راکتور زوزه گرگ در گوشه دیدم چشمک می‌زد. نور سرخی تمام فضای ذهنم را پر کرده بود، درست مانند آن شب — آخرالزمان کوچکی که تمام دنیایم را بلعید.جادوی ذهنی اوریون با قدرتی فراتر از تصور در مغزم ریشه دوانده بود. صفحه‌نمایش هشدار درون کلاهخود، پیش از خاموشی، اخطاری سرخ را نمایش داده بود: «نفوذ روانی سطح هفت. مقاومت غیرممکن است. در حال فعال‌سازی محافظ‌های ثانویه...»درهای خانه‌مان در خاطراتم باز شد و توفانی از گرد و خاک هجوم آورد، چشم‌هایم را سوزاند. والدینم، با چشمان خالی از هوشیاری، به سمت آن موجودِ نفرین‌شده قدم برمی‌داشتند. خواستم به دنبالشان بدوم اما پاهایم گویی در زمین فرو رفته بودند. من فقط شش‌سال داشتم — کودکی وحشت‌زده که نمی‌فهمید چگونه والدینش تسخیر شده‌اند.لحظات با کُندی کشنده‌ای گذشتند. از آستانه در قدمی فراتر نگذاشتم، تنها شاهد مرگ عزیزترین‌هایم بودم و هیچ کاری نمی‌کردم. آسمان سرخ شده بود و اوریون چون لکه‌ای سیاه در برابر غروب خونین خورشید معلق مانده بود — چشمانش سرخ‌تر از آسمان و خنده‌اش چنان منزجرکننده که حتی پس از گذشت بیست و سه سال، هنوز در کابوس‌هایم طنین می‌انداخت.صدایش در ذهنم پیچید: «شب قشنگی بود، نه؟ البته با حضور من، آن شب زیبا به طلوعی خونین بدل شد. چرا دنبالشان نرفتی؟ والدینت را می‌گویم.»می‌دانستم با احساساتم بازی می‌کند، اما جادوی ذهنی‌اش مانند اسیدی روح‌سوز، لایه‌های مقاومتم را می‌خورد. نمایشگرهای درونی لباس، کاهش فاجعه‌بار قدرت را نشان می‌دادند: از ۲۳ برابر توان طبیعی به پایین‌ترین سطح ممکن رسیده بود.اشتباه استراتژیک مهلکی مرتکب شده بودم. استفاده از اسرافیل پایانی مقابل جادوگری با قدرت نفوذ ذهنی، مانند بستن چشم‌ها در مقابل شکارچی بود. در تاریکی و ناامیدی غرق می‌شدم که هشدار سیستم، نوری ضعیف در انتهای تونل نشانم داد:«راکتور زوزه گرگ آماده فعال‌سازی با ۸۰ درصد توان راکتور هسته اصلی.»تصمیمی سرنوشت‌ساز پیش رویم بود. این راکتور پشتیبان، آخرین برگه مخفی من بود — سلاحی طراحی‌شده برای شرایط غیرممکن. درست مانند الان.بدون تردید، توان را روی صد درصد تنظیم کردم. قماری مرگبار، اما چاره‌ای نبود. آخرین دوز سرکوب‌کننده درد را سیستم به رگ‌هایم تزریق کرد و من تمام نیروی اراده‌ام را برای کنترل لباس به کار گرفتم.اوریون تلاش‌های مذبوحانه‌ام را تماشا می‌کرد. خونسردی‌اش آزاردهنده بود، اطمینانی غیرقابل تزلزل داشت که در این وضعیت، کاری از من ساخته نیست.دستانم را به ضامن راکتور زوزه گرگ رساندم. فریادی از اعماق وجودم کشیدم — نه از درد، بلکه از تمام خشم و اندوهی که بیست و سه سال در قلبم انباشته بودم.سه. دو. یک.«راکتور زوزه گرگ فعال شد. صد درصد توان. اخطار: تمام سیستم‌های اصلی خارج از مدار. سیزده ثانیه تا تثبیت میدان خنثی‌سازی.»انفجاری نامرئی با مرکزیت من، فضای غار را درنوردید. موج خنثی‌سازی، همچون دایره‌ای متسع‌شونده از ضدجادو، تمام ذرات مانا را در بر گرفت. توهم‌های اوریون، مانند شیشه‌ای که با صدای ناهنجاری می‌شکند، از هم پاشیدند.اما چیزی اشتباه بود. فضای غار حالتی غیرطبیعی به خود گرفت — دیوارها هاله‌ای محو پیدا کردند، گویی مرز میان واقعیت و توهم در حال فروپاشی بود. ذرات غبار معلق، نامنظم و خلاف قوانین فیزیک، در اطراف شناور شدند.«چرا؟» زمزمه کردم. من فقط حالت جادو را خنثی کرده بودم، قرار نبود بر ماده تأثیر بگذارد.فرصت تحلیل بیشتر نداشتم. دستور ارسال اطلاعات نبرد و وضعیت زره را به پایگاه صادر کردم — آخرین کاری که با قدرت باقیمانده سیستم می‌توانستم انجام دهم.لباس با صدای هیس‌مانندی باز شد، و هجوم هوای سرد غار به پوستم، تازه به من فهماند درون لباس چقدر گرم بوده است. پای راستم به محض خروج از زره، وزنم را تحمل نکرد و زانوهایم خم شدند. تازه دریافتم چگونه لباس با پخش هوشمند نیرو و اتصال مستقیم زره پای راست به کمرم، فشار را از روی شکستگی‌های پای چپم برداشته بود.هاله‌ای محو اطراف اوریون همچنان پابرجا بود — این غیرممکن بود! طبق اطلاعات محرمانه، راکتور زوزه گرگ باید تمام جادو را در شعاع پنجاه متری خنثی می‌کرد. ده دقیقه وقت داشتم تا پیش از اورهیت‌شدن راکتور، نبرد را به پایان برسانم، وگرنه با بازگشت قدرت جادویی اوریون، مرگم حتمی بود.صحنه‌ای که هرگز آماده دیدنش نبودم، مقابل چشمانم شکل گرفت. اوریون هاله‌های ضعیف جادویی را از تمام نقاط غار به سمت خود می‌کشید — همچون سیاهچاله‌ای که نور را می‌بلعد. انرژی را متمرکز کرد و به عصایی دوسر شمشیر تبدیل نمود.غار کاملاً دگرگون شده بود. همه چیز حالتی گلیچ‌مانند پیدا کرده بود، گویی واقعیت دچار اختلال شده باشد. باید از قوت قلبم می‌کاستم که این عوارض راکتور، آسیبی به من نزند.خوشبختانه شمشیر پلاسمایی شارژ کاملی داشت و نیازی به اتصال به لباس نداشت. از زره دو شمشیر را برداشتم و در دستانم گرفتم. درد استخوان شکسته‌ام هر لحظه شدیدتر می‌شد، اما برای افزایش روحیه خود، طوری فریاد زدم که گویی برتری کامل را به دست آورده‌ام:«مشاهده می‌کنی، اوریون؟ جادوهایت بی‌اثر شده! الان تو مانده‌ای و اندک انرژی جادویی در اطرافت که طولی نخواهد کشید آن‌ها هم از دست بروند. چرا فکر کردی می‌توانی در برابر من پیروز شوی؟ دستت را هم که از جا کندم! راضی هستی؟»لبخندی زد — همان لبخند مغرورانه که بیست و سه سال پیش، هنگام تماشای مرگ خانواده‌ام بر لب داشت.نباید وقت را هدر می‌دادم. دندان‌هایم را به هم فشردم و بی‌توجه به درد استخوان‌های شکسته، به سمتش دویدم.در کمال ناباوری، سه یا چهار گلوله آتشین با سرعتی غیرقابل توصیف به سمتم روانه کرد. این غیرممکن بود! جادو باید خنثی می‌شد!با مانورهای سریع و پریدن روی سنگ‌های غار، از مسیر گلوله‌ها گذشتم و به چند قدمی‌اش رسیدم. وقت اجرای حرکت مورد علاقه‌ام بود. شمشیرها را درست روبروی چشمانش با قدرت به یکدیگر کوبیدم. ردیفی از پلاسمای فشرده، همچون خنجرهایی نورانی، به سمت گردنش روانه شد.به عقب خم شد — حرکتی که برای هر انسانی غیرممکن بود، اما او با آسانی قدم زدن اجرایش کرد. زاویه‌ای نیم‌دایره‌وار را با کمرش طی کرد، روبه من برگشت و با سر ضربه‌ای زد که اگر با شمشیرهایم دفع نمی‌کردم، جمجمه‌ام خرد می‌شد.نکته عجیب این بود که شمشیر پلاسمایی با دمای پنجاه‌هزار کلوین، مستقیماً با سرش تماس پیدا کرد، اما کوچکترین اثری بر او نگذاشت.ناله‌های راکتور زوزه گرگ شدت گرفته بود. زمان اورهیت نزدیک می‌شد. خستگی بر من غلبه می‌کرد. چهار ساعت نبرد بی‌وقفه با موجودی که از مانای محیط تغذیه می‌کرد، درحالی‌که من تنها به سرکوب‌کننده‌های درد و بند آوردن خونریزی داخلی کلیه‌ام متکی بودم. چه نبرد عادلانه‌ای!الآن وقت این افکار نبود. باید از غریزه‌ام برای بقا استفاده می‌کردم. خشم جدیدی وجودم را پر کرد، به‌حدی که درد استخوان‌های شکسته از یادم رفت.لحظه‌ای از نبرد غافل شدم و همین کافی بود. اوریون شمشیرهایش را تقویت کرد و با سرعتی که حتی دوربین‌های پیشرفته لباس هم قادر به ثبتش نبودند، به سمتم پرتاب کرد.به فرمان غریزه به کناری جهیدم. شمشیرها موهای سرم را لمس کردند و به دیواره پشت سرم میخکوب شدند. اگر شانس نمی‌آوردم، همراه شمشیرها به دیوار دوخته می‌شدم.ناگهان ایده‌ای به ذهنم رسید. حرکت شمشیرهای به دیوار چسبیده، نشان از بازگشت احتمالی آن‌ها به سمت اوریون بود. به محض جدا شدن از دیوار، آن‌ها را در هوا قاپیدم و با تمام سرعت به سمتش یورش بردم.نزدیکش که رسیدم، شمشیرها را رها کردم و روی زمین سُر خوردم. فکر کرد می‌خواهم استراتژی قبلی را تکرار کنم، برای همین از زمین ارتفاع گرفت — درست همان فریبی که می‌خواستم.نرسیده به او، زانوهایم را جمع کردم، کف پایم را به زمین کوبیدم و با جهشی خارق‌العاده، از زمین به هوا پریدم. شمشیرهایم را به هم چسباندم تا قدرت آسیب‌شان دوبرابر شود و مستقیم به سمت سینه‌اش ضربه زدم.باز هم فریب خوردم! دوباره به مه غلیظی تبدیل شد و من از میانش گذشتم. به دلیل ارتفاع زیادی که گرفته بودم، وقتی به زمین برخورد کردم، حداقل دو استخوان دیگر در اطراف شکستگی‌های قبلی خرد شدند.چرخیدم تا نقشه بعدی‌اش را پیش‌بینی کنم. مه در پشت سرم متراکم شد و آن هاله سیاه — اوریون — ظاهر گشت. اما چیزی اشتباه بود. صورتش به سمت من نبود. جهت نگاهش... به سمت لباس بود.به طرز احمقانه‌ای از لباس دور افتاده بودم، درحالی‌که او به خطرناکی به زره نزدیک شده بود. اگر دستش به راکتور می‌رسید، شانس زنده ماندنم به زیر صفر می‌رسید.تمام توان باقیمانده جسم و روحم را در دستانم متمرکز کردم و شمشیر را به سمتش پرتاب کردم.آنچه دیدم، قلبم را به درد آورد. شمشیر از میان هاله‌اش گذشت، گویی از میان هوا عبور می‌کرد، و مستقیم به سمت لباس رفت — لباسی که زره‌اش به دلیل خروج من باز مانده بود.در حالت نرمال، ۲۰ درصد توان راکتور هسته صرف ایجاد لایه محافظ ضدجادو می‌شد، اما من برای خنثی‌سازی جادوی اوریون، تمام توان را به زوزه گرگ فرستاده بودم.زمان برایم کُند شد، به‌حدی که گویی می‌توانستم خود را جلوی شمشیر بیندازم تا لباسی که سال‌ها همراهم جنگیده بود، با دستان خودم نابود نشود.شمشیر از میان بخش باز زره گذشت و از آن طرف بیرون آمد. تمام نشانگرهای نوری خاموش شدند و راکتور فیروزه‌ای‌فامش کم‌کم محو شد. صدای نالهٔ آرام سیستم، که برایم از هر آهنگی دلنشین‌تر بود، قطع شد.زوزه گرگ و هرچه داشتم و نداشتم، از بین رفت. خودم آن را نابود کرده بودم. طوری فریب خورده بودم که گویی تمام سال‌های تجربه در نبرد با جادوگران سطح شش و لقب «قاتل رده شش» فقط خیالی باطل بود.می‌خواستم از شدت احساس سرافکندگی گریه کنم، اما دستان اوریون دور گردنم پیچیده شد. حتی توانی برای تلاش جهت رهایی نداشتم.چرا هیچ‌وقت کسی نبود که مرا نجات دهد؟ چرا همیشه تنها می‌جنگیدم؟چشمانم را بستم و منتظر مرگ شدم — مرگی که ای‌کاش زودتر می‌رسید.ناگهان صدایی چون رعد و برق فضا را شکافت و احساس کردم دستان اوریون شُل شدند.چشمانم را گشودم و صحنه‌ای حماسی پیش رویم بود — صحنه‌ای که انتظارش را نداشتم. اشک در چشمانم حلقه زد. خواستم فریاد بزنم، اما جانی در بدنم نمانده بود.فردی کوتاه قد با ردای نقره‌ای، محصور در هاله‌ای از انرژی آبی، دستش را به نشانه کمک به سمتم دراز کرد و با صدایی ظریف گفت: «خوشبختم کاپیتان، ایهان هستم.» تونی تونی Wed, 09 Apr 2025 23:37:52 +0330 https://virgool.io/@tony/%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-4-cwbpc8ajy6vz ...من آماده بودم. حتی اگر این آخرین نبردم باشد.خواست جمله‌ای بگوید اما فرصت نکرد. موج هوشمند سیستم حرکتی به مغزم فرمان داد و در یک هزارم ثانیه، نانوموتورهای حرکتی لباس با کدهای پیچیده‌ی رمزنگاری شده فعال شدند. از لایه‌های واقعیت محو شدم، طوری که حتی چشمان اوریون، آن جادوگر سطح هفت، نتوانست حرکتم را دنبال کند.دو موشک بیم نایت با پوشش نانوکامپوزیت ضدجادو را همزمان از جهات مختلف شلیک کردم. سیستم تسلیحاتی، قدرت تخریبی معادل موشک‌های سنگرشکن تایتانیوم-دلتا که توانایی نفوذ به لایه‌های زیرین زمین تا عمق بیست و چهار متر را داشتند، در هر کدام بارگذاری کرده بود.سرعتم از دیوار صوت گذشت و به ماخ ۱.۸ رسید. میکروپمپ‌های بیونیک لباس با فشار هوشمند، جریان خون را در سراسر بدنم تنظیم می‌کردند تا از لخته شدن خون در رگ‌ها و بیرون زدن چشم‌هایم از حدقه جلوگیری کنند. در عین حال، پوشش آنتی-گراویتونی داخلی، فشار گریز از مرکز را خنثی می‌کرد.موشک‌ها با سرعت ۱۲۰۰ متر بر ثانیه به سمتش پرواز می‌کردند و او، با آن تکبر همیشگی، همچنان بی‌حرکت ایستاده بود. غرور کهن او، همان غروری که باعث نابودی تمدن‌های بی‌شماری شده بود، خشمم را شعله‌ورتر می‌کرد.برخورد موشک‌ها، سطح زمین را به عمق دوازده متر شکافت. ستون عظیمی از غبار و سنگ، همچون فوران آتشفشانی باستانی، به سمت سقف غار پرتاب شد. سنسورهای کوانتومی زره، علی‌رغم اختلال‌های جادویی، حضور او در نقطه‌ی صفر انفجار را تأیید کردند.در صفحه نمایش هولوگرافیک درون کلاهخود، پیام هشدار نمایان شد: "ثبت منبع عظیم جادویی در حال شکل‌گیری. احتمال حمله‌ی متقابل: ۹۸.۷ درصد."نباید اجازه می‌دادم قدرت جادویی‌اش را متمرکز کند. رانشگرهای کوانتومی با فرمان عصبی فعال شدند و بدنم با شتابی معادل ۸g به جلو پرتاب شد. از میان غبار و سنگ، همچون اژدهایی خشمگین که از میان مذاب‌های آتشفشان می‌گذرد، به سمتش یورش بردم و فرم مشت ابوالهول را اجرا کردم - تکنیکی باستانی که با فناوری پیشرفته‌ی قرن بیست و سوم تلفیق شده بود.جاخالی داد. حرکتی زیبا و محاسبه شده که نشان از قرن‌ها تجربه‌ی نبرد داشت. چرخید و چشمانش در هم رفت - نشانه‌ای آشکار از اینکه تمرکزش برای اجرای آیین جادویی مختل شده بود.شمشیرهای کهربایی نیمه‌نامرئی‌اش را احضار کرد - سلاح‌هایی که از انرژی خالص اتر ساخته شده بودند. از فاصله‌ی شش متری، ضربه‌ای به سمتم نواخت. شمشیرهایش، برخلاف قوانین فیزیک کلاسیک، همچون موجوداتی زنده کش آمدند تا به من برسند.با استفاده از الگوریتم‌های پیش‌بینی‌کننده، مسیری منحنی را محاسبه کردم و با زاویه‌ای غیرقابل پیش‌بینی به سمتش جهیدم. همزمان شمشیر پلاسمایی را فعال کردم - تیغه‌ای از انرژی متراکم که در دمای ۵۰,۰۰۰ کلوین می‌سوخت. از بالا بر او نازل شدم، درست مانند صاعقه‌ای که از آسمان فرود می‌آید.شمشیرهایش در یک آن محو شدند و سپری عظیم از جادو و انرژی مطلق، مانند گنبدی نیلگون، از زمین به بالا کشیده شد. برخورد شمشیر پلاسمایی با سپر جادویی، صدایی مهیب و گوش‌خراش ایجاد کرد که امواج صوتی آن با فرکانسی بیش از ۱۴۰ دسیبل در تمام غار پیچید. موج ضربه، هر دویمان را به عقب پرتاب کرد.تمام حرکاتم با رانشگرهای پیشرفته تقویت شده بود. سرعتم اکنون نه تنها با او برابر، بلکه از او پیشی گرفته بود. نمی‌خواستم لحظه‌ای فرصت برای بازیابی به او بدهم. خشم، همچون آتشی سوزان، جلوی چشمانم را گرفته بود و هاله‌ی لباسم به سرخی خون مایل شده بود.فرم اسرافیل پایانی، سلاح نهایی من، از احساسات و هیجان میزبان انرژی می‌گرفت. هر چه مبارزه سخت‌تر و شدیدتر می‌شد، قدرت لباس افزایش می‌یافت - اما این دو لبه‌ی بُرنده، نقطه ضعف بزرگی نیز محسوب می‌شد. احساسات منفی مانند غم، اندوه، و خاطرات تلخ گذشته می‌توانستند سیستم را تا حد توقف کامل ضعیف کنند.در صفحه نمایش تاکتیکی، موقعیت چهار پهپاد نانوتکنولوژیک را رصد کردم. یکی از آنها به دلیل موج انفجار از کار افتاده بود، اما سه پهپاد دیگر همچنان فعال بودند - یکی درست روبروی او و دیگری بالای سرش مستقر شده بود.زمان استفاده از فرم مبارزه آینه بی‌نهایت فرا رسیده بود - تکنیکی که سال‌ها از آن استفاده نکرده بودم. نفسی عمیق کشیدم و فرمان اجرا را صادر کردم.تلپورت!میدان کوانتومی ژنراتورهای مینیاتوری، ذرات بدنم را در یک آن جابجا کردند. درست روبرویش ظاهر شدم و با لگدی تقویت‌شده که نیرویی معادل دو تن را آزاد می‌کرد، به پاهایش ضربه زدم. تعادلش به سمت زمین از دست رفت.تلپورت!این بار در بالای سرش ظاهر شدم. همچون شهاب‌سنگی که از آسمان فرود می‌آید، به سمتش سقوط کردم. دو شمشیر پلاسما را در هوا ادغام کردم و با هدف‌گیری سرش، پرتاب کردم و خودم نیز به دنبال آنها حرکت کردم.درست زمانی که می‌خواست جاخالی دهد، با استفاده از سیستم پیش‌بینی هوشمند، مسیر حرکت شمشیر را با چرخشی سریع دستانم در جهت فرار او تغییر دادم. قدرت میدان جاذبه بین پهپادها و شمشیرها را افزایش دادم.تماس!شمشیر با دقتی میلی‌متری به کتف چپش برخورد کرد و او را به زمین میخکوب کرد. رانشگرها را به حداکثر قدرت رساندم و با لگدی از آسمان، به دسته شمشیر ضربه زدم و همچون چکشی که بر میخ فرود می‌آید، فشار را افزایش دادم.صدایی که از گلویش خارج شد، چیزی فراتر از دنیای مادی بود - نه فریادی انسانی، بلکه ناله‌ای از عمق هستی که هرگز در زندگی‌ام نشنیده بودم.در یک آن، از زیر دستانم غیب شد، اما چیزی جا گذاشت که برق پیروزی را در چشمانم جاری کرد - دست چپش را از کتف جدا کرده بودم. موفقیتی بزرگ در نبرد با موجودی که قرن‌ها شکست نخورده بود.قدرت لباس اکنون به ۲۳ برابر حالت معمول رسیده بود و دمای سیستم به حدی بالا رفته بود که هاله‌ای از بخار آب، اطراف زره را در بر گرفته بود. هرگز با چنین شدت و حرارتی مبارزه نکرده بودم.شمشیر را از زمین بیرون کشیدم و صدای بخار شدن آن مایع سیاه - که به ظاهر خون او بود - در گوشم پیچید. بوی عجیبی، ترکیبی از گوگرد و فلز سوخته، فضای غار را پر کرد - نشانه‌ای از موفقیت این ضربه.صدایش با لرزشی نامحسوس در فضای غار طنین انداخت. چرخیدم و پشت سرم را نگاه کردم.اوریون، با دست راست بر کتف چپش، ایستاده بود. هاله‌ای سبزرنگ از انرژی جادویی اطراف زخمش را احاطه کرده بود و به وضوح در تلاش برای بند آوردن خونریزی بود."پس می‌خواهی بازی کنی..."در یک لحظه، هزاران گزارش سیستم روی صفحه نمایش ظاهر شد: "نفوذ ذهنی شناسایی شد. سطح ناشناخته! عدم توانایی مقابله با نفوذ ناشناخته. مکعب زوزه گرگ در حال شارژ..."محیط غار به تدریج با مه غلیظی پوشیده شد و نور به سرخی آتش گراییدم. فضایی آشنا و در عین حال وحشتناک در برابرم شکل گرفت."اینجا برایم آشناست..." زمزمه کردم، در حالی که سعی داشتم با حمله ذهنی مقابله کنم. "نه، نه، این خوب نیست!"چشمانم را بستم. نمی‌خواستم آن صحنه را دوباره ببینم.صدایش با قدرتی فراطبیعی در ذهنم پیچید: "چشمانت را باز کن و با من بیا، می‌خواهم آن لحظه باشکوه را نشانت دهم."چشمانم، بدون اختیار من، به زور گشوده شدند. اگر بیشتر مقاومت می‌کردم، پلک‌هایم پاره می‌شدند.خانواده‌ام، در مقابل چشمانم ظاهر شدند. خودم را دیدم که با گریه سعی داشتم آنها را متقاعد کنم از خانه بیرون نروند. من تنها شش ساله بودم، کودکی معصوم که نمی‌توانست قبول کند والدینش تسخیر شده‌اند.با لگد پدرم به کناری پرت شدم و با چشمانی خیس از اشک، گذرشان را به سمت شارون، آن موجود هولناک، تماشا می‌کردم... تونی تونی Wed, 09 Apr 2025 11:15:14 +0330 https://virgool.io/@tony/%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-3-pxzko49sadur ...و تنها اراده‌ی آهنین من و فناوری پیشرفته‌ی بشریت بود که میان من و نابودی فاصله انداخته بود.تایمر بازیابی سیستم‌های حرکتی و ترمیم آسیب‌های بدنه روی نمایشگر هولوگرافیک درون کلاهخودم ظاهر شد؛ هفت دقیقه و سیزده ثانیه. هفت دقیقه روی استخوان‌های شکسته؛ هفت دقیقه در برابر موجودی که می‌توانست با اشاره‌ای زمین را بشکافد.میکروپمپ‌های زره با صدایی خفیف فعال شدند و جریانی از نانو-آنالژزیک‌های پیشرفته را به سیستم عصبی‌ام تزریق کردند. هشداری در گوشه نمایشگر چشمک زد: «هشدار: استفاده مداوم از سرکوب‌کننده‌های درد ممکن است منجر به آسیب عصبی دائمی شود.»با فشاری که به زانوهایم آوردم، زره با صدای ناله‌وار فلزی از زمین کنده شد. دنیا دور سرم چرخید و لکه‌های سیاه جلوی دیدگانم را گرفت — سیستم عصبی‌ام با هر سیگنال فریاد می‌کشید که چند استخوان دنده شکسته‌اند و در ناحیه لگن آسیبی جدی وارد شده است.امواج جادویی با حرکت دست اوریون کنار رفتند و غبار نبرد چون پرده‌ای شکافته شد. او آنجا بود — بدون کوچکترین اثری از آسیب — با چشمانی که همچون کوره‌های مذاب می‌سوخت.صدایش، سرد و روح‌سوز، در فضای غار طنین انداخت:تعجبی ندارد که از اعضای گارد ویژه اتحاد زمین هستی.لبخندی زد که تمام وجودم را به لرزه انداخت.در تمام نبردهایم، حتی با نیمی از توانم، طعم شکست را نچشیده‌ام. گمانم این اولین بار باشد که یک جادوگر قرار است قدرت آزادشده‌ی مرا ببیند.با حالتی از غرور و خشم فریاد زدم:کاش زنده می‌ماندی تا قدرتم را برای محفل سرخ تعریف کنی.هاله‌ای از انرژی کهربایی-سرخ دورش شکل گرفت.همین که در مقابل یک جادوگر سطح هفت قرار داری، باید برایت کافی باشد. زنده و مرده‌ات برای باقی انسان‌ها افسانه‌ای خواهد شد... البته اگر بعد از این مبارزه، انسانی باقی بماند.نمایشگر زمان: چهار دقیقه و بیست و هفت ثانیه تا بازیابی کامل.بیش از این نمی‌توانستم وقت بخرم. با فرمان عصبی، شمشیرهای پلاسمایی را از غلاف بیرون کشیدم — تنها سلاح قابل استفاده تا زمان بازیابی سیستم. تیغه‌های دوقلوی آبی-بنفش در فضای نیمه‌تاریک غار درخشیدند.پنجاه متر فاصله میان‌مان بود، اما حضور سهمگینش تمام اکسیژن فضا را می‌بلعید. امواج جادویی‌اش چون اقیانوسی از نفرت و قدرت، مرا در خود غرق می‌کرد.دستانش را آرام از کناره‌هایش بالا آورد. هاله‌ای از انرژی متراکم — چیزی که در هیچ نبردی نظیرش را ندیده بودم — دور انگشتانش شکل گرفت؛ مارپیچ‌هایی از نور سرخ و سیاه که قوانین فیزیک را به سخره می‌گرفتند.او نیز برای مبارزه در فاصله نزدیک آماده می‌شد.آرام به سویش گام برداشتم، تمام تلاشم را می‌کردم تا نشانه‌ای از ضعف و آسیب در حرکاتم نباشد، اما هر قدم عذابی بود جانکاه.اوریون در ارتفاعی کوتاه از زمین معلق شد؛ دعوت تلویحی مرا برای نبرد تن به تن پذیرفته بود.سرعتم را افزایش دادم — غریزه‌ام می‌خواست رانشگرها را فعال کند، اما پیام قطعی سیستم یادآوری کرد که هنوز غیرفعال‌اند.دو دقیقه مبارزه در تاریکی، با برتری مطلق جادوگر.از زمانی که پا به میدان‌های نبرد گذاشته بودم، چنین ترکیبی از وحشت و شور را تجربه نکرده بودم. ده متر تا درگیری فاصله داشتم و باید انتخاب می‌کردم.به چشمانش خیره شدم — همان چشمانی که بیست و سه سال پیش، در روزی که تمام زندگی‌ام را از من گرفتند، دیده بودم.فریاد زدم: «هیچ‌وقت چشمانت را فراموش نکردم، اوریون!»شمشیر سینتتیک-پلاسمایم شعله‌ای سرخ گرفت، انعکاسی از خشم درونم. دستان اوریون به بالا آمد، هاله‌های جادویی‌اش را با حرکتی پیچیده در هم آمیخت و به سویم پرتاب کرد.زمان، آهسته شد.روی زمین سُر خوردم، در یک صدم ثانیه چرخیدم، شمشیر را مایل گرفتم و به سوی گردنش ضربه زدم — حرکتی که قرار بود پایان‌دهنده باشد.دستانش را با سرعتی غیرممکن بالا آورد و با تنها دو انگشت، ضربه قوی‌ترین شمشیر ضدجادوی بشریت را متوقف کرد.دست دیگرش را در مسیری ۳۶۰ درجه چرخاند و از بالا به سمت سرم آورد؛ شمشیر دوم را کشیدم و با پهنای قبضه‌اش، حمله را دفع کردم. جرقه‌های آبی و سرخ در نقطه برخورد جادو و فناوری منفجر شدند.سرش را با حرکتی غیرطبیعی، همچون جغدی، چرخاند. صفیری کرکننده از گلویش برخاست و پشت هر فرکانس صوتی، خنجری از نور فیروزه‌ای به سویم شلیک شد — دیواری از مرگ به سمتم می‌آمد.آنقدر تجربه داشتم که مانور «دیوار تایتان» را بدون کمک حافظه حرکتی سیستم اجرا کنم. تک‌تک ضربه‌ها را با حرکتی روبه‌جلو جاخالی دادم — پیچ و تاب‌خوران در مسیری مارپیچ به پنج متری‌اش رسیدم.شمشیر پلاسمایی را برای اجرای فرم حمله «گرداب دریا» به دو نیم جدا کردم و با دو دست و حرکتی چرخشی به سویش یورش بردم.در لحظه برخورد اولین ضربه، صدای بریده شدن گوشت تنش را شنیدم، اما در کسری از ثانیه به مه غلیظی بدل شد و از میانش گذشتم — توهمی جادویی!پشت سرم، ذرات غبار با سرعتی هراس‌انگیز کنار هم جمع شدند و اوریون، با هاله‌هایی شمشیروار از جادو، دستانش را از کناره‌ها به سمت پهلوهایم کشید.شمشیرها را به پایین گرفتم و با چرخشی خارق‌العاده سریع، جلوی حرکت دستانش را درست در چند سانتی‌متری بدنم گرفتم. تک‌تک عضلات بازوانم فریاد درد می‌کشیدند. بدون کمک نانوموتورهای حرکتی لباس، تنها چند ثانیه می‌توانستم در این حالت دوام آورم.فقط ده ثانیه مقاومت لازم بود.هر لحظه فاصله دستانش با بدنم کمتر می‌شد...پنج ثانیه.صدای کشیده شدن و ناله آهنی لباس آغاز شد — نشان از رسیدن دستان جادویی‌اش به لایه بیرونی زره. هشدار سیستم در گوشم پیچید: «هشدار: نفوذ به لایه بیرونی لباس.»سه.دستانش نخستین لایه سرامیک را همچون کاغذ پاره کرد.دو.حرارتی سوزان از لایه محافظ گذشت و پوستم را لمس کرد.یک.ناگهان، تمام نمایشگرهای زره با نوری آبی روشن شدند. صفوف اعداد و نمادها به سرعت روی صفحه حرکت کردند. صدای هوش مصنوعی اعلام کرد: «بازیابی سیستم کامل شد. راکتور در حالت بهینه. سیستم‌های حرکتی: آماده. رانشگرها: فعال. سپرهای دفاعی: شارژ شده. سلاح‌های هجومی: آماده شلیک.»ورق برگشت.فریاد کشیدم: «تازه شروع شده!»با قدرت هیدرولیک احیاشده، دستانش را آرام‌آرام به عقب راندم و همزمان، سلاح‌های لیزری تقویت‌شده با راکتور هسته‌ای را به سمت هدف نشانه رفتم.خواست حرکت کند، اما این‌بار من او را در دام انداخته بودم. پرتوهای لیزر همچون رعد از زره‌ام خارج شدند و با دقتی میکرومتری به هدف برخورد کردند. فریاد سوختن پوستش غار را به لرزه انداخت.از دهانش هاله‌ای عظیم از جادو به سمت سرم نشانه رفت — اینجا بود که رهایش کردم و با سرعتی غیرقابل تصور، با کمک رانشگرها خود را عقب کشیدم.چیزی نمانده بود به‌دلیل نقص در رانشگر هشت، به زمین بخورم، اما پنل‌های ضدجاذبه اکنون شارژ شده بودند.بشریت در دهه‌های گذشته، رابطه میان میدان‌های مغناطیسی و الکتریکی را کشف کرده و بر آن مسلط شده بود. اما با اتحاد دانش کشورها، در نهایت رابطه میدان جاذبه با دو میدان دیگر نیز کشف شد — پنل‌هایی که با مصرف نیروی الکتریکی، میدانی مغناطیسی ایجاد می‌کنند که در محدوده‌اش، جاذبه زمین را خنثی می‌سازد.تمام شرایط را مجدد بررسی کردم. گزارش سیستم نشان می‌داد: «راکتور با بازده ۸۹ درصد در حال کار. آسیب ساختاری به ۴۰ درصد کاهش یافته. سیستم‌های سلاح: کاملاً فعال. نانوربات‌های ترمیمی: در حال بازسازی لایه‌های آسیب‌دیده.»راکتور، با تغذیه از نیتروژن هوا، نیروی کافی را تأمین کرده بود. وقت آن بود که برای اولین بار، از فرم نهایی «اسرافیل پایانی» استفاده کنم — فرمی که برای چنین شرایطی طراحی شده بود؛ استفاده همزمان از تمام تاکتیک‌های هجومی و فرم‌های ثبت‌شده در حافظه حرکتی لباس و تمام سلاح‌های هجومی!تمام عمرم منتظر این لحظه بودم.فریاد زدم: «دقیقاً بیست و سه سال پیش، دنیا برای اولین بار شاهد حضور تو در یکی از بزرگترین شهرهای جهان بود! می‌دانی وقتی تصمیم گرفتی آن آیین باستانی را اجرا کنی، من چند سالم بود؟»پوزخندی زد: «همان که شارون را به دنیای شما احضار کردم؟ همان اژدهای دوست‌داشتنی که باعث انقراض چندین گونه هوشمند در تمام هستی شد؟ برایم اهمیتی ندارد.»«من دقیقاً در آن زمان شش ساله بودم، و تو برای آن آیین، تمام انسان‌های بالغ آن محدوده را تسخیر کردی و پیشکش شارون کردی. با چشمان خودم دیدم چطور والدینم با پای خود به دهان آن موجود رفتند. هیچ‌وقت یادم نمی‌رود چطور در آن لحظه می‌خندیدی و با چشمانت آنها را دنبال می‌کردی.»لحظه‌ای سکوت برقرار شد و بعد صدایش در ذهنم پیچید: «می‌خواهی برای نکشتنت تشکر کنی؟ لازم نیست. می‌توانی به عنوان قدردانی، همین حالا تسلیم شوی و با افتخار مقابلم بمیری.»خشمی چون آتشی سرد در وجودم زبانه کشید: «حس انتقام هیچ‌وقت از وجودم بیرون نرفت و تمام عمرم را برای این لحظه زندگی کردم.»و با فرمان عصبی نهایی، آخرین برگ برنده خود را رو کردم: «حالت اسرافیل پایانی، فعال!»هاله‌ای از انرژی آبی-سفید زره‌ام را در برگرفت. نانوماشین‌ها با سرعتی سرسام‌آور شروع به بازآرایی ساختار زره کردند. صدای هوش مصنوعی اعلام کرد: «تمام پروتکل‌های ایمنی غیرفعال شد. شارژ سلاح تا ۵۰۰ درصد ظرفیت مجاز. احتمال آسیب دائمی به راکتور: ۸۷ درصد. احتمال بازگشت سالم میزبان: ۱۲ درصد.»من آماده بودم. حتی اگر این آخرین نبردم باشد. تونی تونی Tue, 08 Apr 2025 17:38:27 +0330 https://virgool.io/@tony/%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%DB%B2-uwwmwdnme2lp مشخصا اینطور نبود.همه چیز اکنون آغاز شده بود.صدای خنده‌ سردش، از تمام جهات می‌پیچید، انگار که تمام سنگ و دیواره‌های غار را به تسخیر خود درآورده بود. هر سلول در مغزم، تمام سیستم‌های هشدار، فریاد خطر سر میداد.بیست و هفت سنسور پیشرفته‌ی گرمایی، بیومتریک و کوانتومی زره‌ام همزمان در حال جستجوی محیط بودند. تصاویر هولوگرافیک با دقتی نانومتری به مغزم مخابره می‌شد، اما نتیجه یکسان بود: هیچ.«پردازش الگوی صوتی - منبع صدا: نامعلوم - الگوی پخش: نامنظم - ساختار: غیرطبیعی»می‌دانستم این تله‌ای روانی است. می‌دانستم نباید گول بخورم. اما فرصت را نیز نمی‌توانستم از دست بدهم. اوریون بلک‌وود، سومین جادوگر سطح هفت ثبت‌شده در تاریخ و ماهرترین استاد جادوی ذهنی، اکنون در مقابل من بود - یا دست‌کم، پیکر به ظاهر بی‌جانش.با احتیاط، در حالی که هر لحظه آماده‌ی فعال‌سازی سیستم‌های دفاعی بودم، به سمت تاریکی قدم برداشتم. می‌دانستم که ضربه‌ی قبلی‌، با تمام قدرتش، نمی‌توانست برای از بین بردن یک جادوگر سطح هفت کافی باشد. حتی برای جادوگران سطح شش، چنین ضربه‌ای تنها می‌توانست آسیبی موقت وارد کند.صدای مکانیکی قدم‌هایم، ناشی از حرکت میکروموتور‌های کربن-تیتانیومی در هر پا، در ارکست خنده‌های مداوم او گم می‌شد.دروغ چرا، مو بر تنم سیخ شده بود. تمام وجودم، ترس را فریاد می‌زد. اما نمی‌توانستم تنها امید بشریت برای متوقف کردن بلک‌وود را فدای ترس شخصی‌ام کنم.این مسئولیت مقام من بود. بار سنگینی که بر دوش من، کاپیتان سارا ونیسا، تنها انسان سازگار با پروژه‌ی «گرگ‌افکن» سنگینی می‌کرد. مسئولیتی که با هر قطره خون، با هر نفس آمیخته بود.افکارم را متمرکز کردم و با فرمان عصبی، جریان بیشتری به پاهایم فرستادم.و اکنون در کنار پیکر به بی‌جان اوریون بودم - نه تنها یک جادوگر سطح هفت، بلکه مهم‌ترین عضو محفل سرخ، گروهی که خواهان برتری مطلق جادوگران بر گونه انسان بودند.سیستم توموگرافی اشعه ایکس و اسکنر فازی زره‌ام را فعال کردم. می‌خواستم پیش از هر اقدامی، از وضعیت درون بدن او را بررسی کنم: «ساختار اسکلتی: سالم - عملکرد حیاتی: ضعیف - فعالیت اندام پردازشی: غیرعادی، الگوی نوسانی مشکوک»خطر نکردم و تصمیم گرفتم با حرکت پاهایم، بدنش را به سمت خود برگردانم. برای رویارویی با چهره‌ی او آماده نبودم، چهره‌ای که تصور می‌کردم با آن لبخند وحشتناک، از گوش تا گوش کشیده شده است.موتورهای هیدرولیکی پیشرفته‌ی پاهایم شروع به کار کردند. سنسورهای فشارسنج زره گزارش دادند: «نیروی مقاومت: ۱۳۱۲ کیلوگرم» - وزنی معادل یک تن و سیصد کیلوگرم برای بدنی که باید بی‌جان می‌بود؟لرزشی ناخواسته در ستون فقراتم پیچید. خدای من، چرا من باید اولین انسانی باشم که با یک جادوگر سطح هفت می‌جنگد؟ تمام مبارزات پیشین، تمام آن افسانه‌ها و داستان‌ها، همگی در برابر جادوگران سطح شش یا پایین‌تر بودند.با ضربه‌ی پایم، پیکرش چرخید و اکنون توانستم چهره‌اش را ببینم. صورتی کثیف، با تنها اثری کوچک از ضربه‌ی قبلی‌ام - خراشی سطحی و لایه‌ای از گرد و خاک. به نظر بی‌جان می‌رسید، چرا صدای خنده‌اش همچنان گوش‌هایم را می‌آزرد؟ چرا تک تک اجزای بدنم فریاد می‌زد: فرار کن؟نگاهی به اطراف انداختم تا شرایط را بررسی کنم، اما ناگهان نوری که از پایین به سمت چشمانم درخشید، باعث شد با دستور عصبی سریع، هدف تمام سیستم‌های تهاجمی زره‌ام را روی او قفل کنم.چشمانش... چشمانش نوری کهربایی و کور کننده منتشر می‌کردند، نوری که حتی از پس فیلترهای پیشرفته‌ی کلاه‌خود زره‌ام که قادر بودند تصویر انفجار هسته‌ای را بدون آسیب به شبکیه‌ی چشم منتقل کنند، به سختی قابل تحمل بود.خواستم سیستم‌های صوتی زره‌ام را فعال کنم و او را تهدید کنم، التماس کنم، هر چیزی - اما ناگهان، بدون هیچ هشداری، بدون هیچ علامتی از نفوذ، بدون فعال شدن هیچ‌یک از هفت لایه‌ی محافظ ذهنی زره‌ام، حس کردم که کنترل بدنم را از دست داده‌ام.صدایی در ذهنم طنین انداخت، صدایی که انگار از اعماق تاریک جهان می‌آمد: نگاهم کن...چشمان سرخ و خون‌آلودش به سمت چپ چرخید، و من، گویی عروسکی بی‌اراده، در همان جهت چرخیدم. تمام سیستم‌های کنترل عصبی زره‌ام، تمام ۵ لایه‌ی محافظتی ضدجادو، بی‌اثر شده بودند.همزمان با چرخش سرم، تنها برای صدم ثانیه‌ای، او را دیدم - اما نه در مقابلم، بلکه معلق میان زمین و آسمان. هاله‌ای از نور کهربایی او را احاطه کرده بود، انرژی‌ای فراتر از محدوده‌ی اندازه‌گیری سنسورهای پیشرفته‌ی زره‌ام. مانند خورشیدی کوچک که در قلب غار شکل گرفته بود.و سپس، پیش از آنکه حتی سیستم‌های هشدار اولیه‌ی زره‌ام فعال شوند، ضربه‌ای کوبنده مرا در بر گرفت.هزاران گزارش همزمان از تمام سنسورهای زره‌ام ذهنم را پر کرد:«هشدار بحرانی: آسیب ساختاری در لایه‌ی خارجی»«هشدار بحرانی: افت فشار در ستون هیدرولیک سه»«هشدار بحرانی: نفوذ انرژی نامشخص به لایه‌ی دوم محافظ»چشمانم از شدت درد بسته شد و گوش‌هایم صفیری بلند کشید. حتی از پس لایه‌های حفاظتی زره، می‌توانستم گرمای سوزاننده‌ی ضربه را حس کنم، گرمایی که تا مغز استخوانم نفوذ می‌کرد.سپس گزارش‌های جدید با سرعتی سرسام‌آور به ذهنم سرازیر شدند:«نقص عملکرد در میکرورانشگرهای هشت و نه»«از دست دادن کنترل تعادلی»«انحراف در سیستم ناوبری»احساس کردم بدنم همچون توپ راگبی در فضا معلق شده است. ...با صدای کرکننده‌ی هزاران هشدار و تزریق خودکار داروی ضدبیهوشی، پس از چهار ثانیه‌ بیهوشی، دوباره به هوش آمدم.صدای سیستم با خش خش ضعیفی به گوشم رسید: «گزارش وضعیت بحرانی: شکستگی در سه استخوان شناسایی شد - خونریزی داخلی در ناحیه‌ی کلیه‌ی چپ به دلیل پارگی غشای بیرونی»متوجه شدم ضربه‌ای معادل 21.6 کیلو نیوتن به بدنم وارد شده است.تنها به لطف سه لایه‌ی بی‌نظیر از سرامیک‌های نانوکامپوزیت و نانوشتاب‌دهنده‌های ضدنیرو، هنوز زنده بودم.با این‌حال، حتی نمی‌توانستم از جایم تکان بخورم. تمام سیستم‌های حرکتی یا آسیب دیده بودند یا در حال بازیابی. دود و خاک برخاسته از ضربه، مانند پرده‌ای ضخیم، دیدم را محدود کرده بود.پس از آن ضربه‌ی غافلگیرکننده که بدون هیچ هشداری از سوی سیستم‌ وارد شده بود، دیگر نمی‌توانستم به آنها اعتماد کنم. در برابر اوریون بلک‌وود، تمام دانش و فناوری بشری گویی بازیچه‌ای بیش نبود.نمایشگر، سطح بازدهی را تنها ۴۰ درصد از ظرفیت راکتور نشان میدادنمی‌توانستم بیشتر از این زمان را هدر دهم. مرگ، چون شبحی سیاه، در اطرافم می‌چرخید، و این تنها فناوری بشریت بود که میان من و نابودی فاصله انداخته بود. تونی تونی Sun, 06 Apr 2025 20:42:54 +0330 https://virgool.io/@tony/%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-ms6fh3xkvnqf نبرد در ورای زمانگزارش تمام سنسورهای لباس چون سمفونی مرگ در گوشم نجوا می‌کرد، هشداری که از حضور چشمه‌ای بی‌پایان از جادو خبر می‌داد. امواجی از انرژی ماورایی که چون اقیانوسی طوفانی در اطرافم موج می‌زد، چیزی که هیچ فناوری بشری تاکنون نتوانسته بود با چنین عظمتی ثبت کند. سنسور های زره‌ با تمام توان در حال پردازش فضای اطراف بود.صدای هشدار، در کلاه‌ام طنین انداخت: «منبع انرژی آنومالی شناسایی شد - مشخصات: نامعلوم».و او، بدون کوچکترین صدایی، چون شبحی از دل تاریکی، درست مقابلم پدیدار شد.جادو، از همان روز نحس ظهورش در دنیای ما، از آن تقلبی آشکار در نظم جهان متنفر بودم. کد تقلبی که به دست آن برگزیدگان خودخوانده افتاده بود و قوانین جهان را به سخره می‌گیرد.موجود مقابلم، نه انسان بود و نه شبیه هیچ مخلوق شناخته شده‌ای. هاله‌ای از نور کهربایی اطرافش پیچیده بود و چشمانش... چشمانش چون دو دروازه به ژرفای اقیانوسی از آتش می‌سوخت. ردایی سیاه، چون پاره‌ای از شب، پیکرش را می‌پوشاند، ردایی که گویی از تاریکی محض بافته شده بود و با هر حرکتش، امواجی از سایه‌ها را در فضا پراکنده می‌کرد.علی‌رغم میل باطنی‌ام، صدایش در فضای ذهنم طنین انداخت - نه از طریق گوش‌هایم، بلکه مستقیماً در مغزم:«امید، تنها محرک بشر برای بقا»صدایش چون خنجری یخین، نجوایی از اعماق زمان، آهنگی غیرانسانی داشت، گویی هزاران صدا همزمان سخن می‌گفتند.«هیچ وقت اولین نگاهم را نسبت به شما از یاد نمیبرم، حیواناتی ضعیف، اندامی ناتراز، اراده ای پوشالی. هیچ کدام از ما فکر نمیکرد که بتوانید تا الان برای زندگیتان وقت بخرید.»خشم در رگ‌هایم جوشید. سرامیک‌های نانوکامپوزیت زره‌ام زیر فشار مشت دستم ناله‌ای خفیف سر دادند.با تمام توان صدایم رو کنترل کردم تا عاری از لرزش و تردید باشد:حیوان؟لبخندی بر چهره‌اش نقش بست، لبخندی که دهانش را تا گوش‌هایش - بیش از آنچه برای یک انسان ممکن باشد - گشود و ردیفی از دندان‌های نقره‌فام، تیز چون خنجر را نمایان ساخت.«متوجهم، لطف زیادی نسبت به شما دارم.»انگشتان بلند و استخوانی‌اش را در هوا حرکت داد:«تنها برتری گونه‌ی شما لطف بیش از حد خدایان بود، تمام سرمایه شما امید است، اینطور نیست سارا؟»هوای درون غار سنگین شده بود، گویی اکسیژن به خون تبدیل می‌شد و در حلقم گیر میکرد. سیستم‌های تنفسی زره‌ام هشدار دادند: «آلودگی محیط - افزایش فیلتراسیون».صدایم، از پشت سیتسم‌های صوتی، در غار پخش شد: «لطف؟ ضعف خودت رو با ضعف ما مخفی میکنی؟ تو چی هستی جز یه وراج بد صدا»دستانم را به سمت جلد سلاح پلاسمای روی کمرم بردم. (سلاحی که می توانست قدرت ذاتی جادوگران یعنی خم کردن واقعیت را به صورت مصنوعی ایجاد کند)"اوروین" با حرکتی که بیش از حد نرم و روان بود، سرش را به یک سو خم کرد.«سارا، من ترس رو تو وجودت میبینم. بیا بیشترش کنیم.»آخرین واژه‌هایش در غار پیچید، انعکاسش از دیواره‌ها بازگشت، گویی خود سنگ‌ها از وحشت می‌لرزیدند. هنوز طنین کلامش در فضا موج می‌زد که همچون شعله‌ای در باد، از لایه‌ی واقعیت محو شده بود.شبکه‌ی سنسورهای زره‌ام در حالت آماده‌باش کامل قرار گرفتند: «جهش کوانتومی شناسایی شد».پیش از آنکه حتی سیستم‌های هشدار به کار بیفتند، حضورش را پشت سرم حس کردم. حسی که ریشه در اعماق ژن‌های انسانی‌ام داشت، همان حسی که اجداد غارنشین ما را از خطر آگاه می‌ساخت.با غریزه از خطر آگاه شدم و با غریزه ام از جانم محافظت کردم.با فرمان ذهنی‌ام، تمام پیشرانه‌ها (تعبیه شده در کتف‌ها، کمر، ساعدها و ساق‌های پایم) همزمان فعال شدند. با شتابی سنگین، در مسیری قوسی پرتاب شدم.مشت عظیمش، که اکنون در هاله‌ای از آتش کبود می‌سوخت، تنها بندانگشتی با سرم فاصله داشت. گرمای سوزاننده‌اش را حتی از پشت لایه‌های زره‌ام حس می‌کردم.حرکاتش... خدای من، سرعتش فراتر از مرزهای واقعیت بود.کمک مبارز زره ام در حال تحلیل تمام داده بود، این اولین حضور جادوگری در آنتروپی 7 بود و هیچ استراتژی پیش ساخته ای هم در کار نبود.تمام پیشرانه‌ها را در جهت حمله به او تنظیم کردم. «تنظیم مانور SH-r».با سرعتی نزدیک به صوت، مستقیماً به سمتش شیرجه رفتم. اما او بی‌حرکت ایستاده بود، نه در حالت دفاعی، نه آماده‌ی حمله. تنها نگاهم می‌کرد، با چشمانی که اکنون مرا میترساند اما دیگر نمی‌توانستم مسیرم را تغییر دهم. شمشیر‌ام را از غلاف بیرون کشیدم، تیغه‌ای از نور محض که هوای اطرافش را جوش و خروش در می آورد.و او با آرام ترین حرکت انگشتانش به آسمان، زمین زیر پاهایم را منفجر منفجر.ستونی عظیم از سنگ و خاک، همچون مشتی غول‌آسا، از زیر پایم برخاست و مرا با قدرتی وحشتناک به سقف غار پرتاب کرد.جهان در اطرافم چرخید. خون در رگ‌هایم به سمت پاهایم هجوم برد.تلاش های سیستم کنترل پایداری باری حفظ تعادلم بی نتیجه بود و ارتفاعم از سطح زمین هر لحظه بیشتر می‌شد.ریموت عصبی را فعال و چهار ریز-پرنده (که در ساعدها و کمر زره‌ام تعبیه شده بودند)، آزاد شدند.«آماده‌سازی تله‌پورت کوانتومی»پهپادها با سرعتی فراتر از ادراک به نقاط از پیش تعیین شده پرواز کردند و در محل مورد نظر میدان انتقال را شکل دادند.و سپس، در کسری از ثانیه، ذرات بدنم از هم گسستند، از مسیرهای فضا-زمان عبور کردند و درست پشت سر او بازسازی شدند.حتی او، با تمام قدرتش، نتوانست چنین حرکتی را پیش‌بینی کند. گردنش با سرعتی غیرطبیعی چرخید. چشمانش، اکنون گرد شده از شگفتی، با من تلاقی کرد.لبخندی که به نشانه انتقام بود، پشت ماسک زره‌ام نقش بست. با تمام نیرویی که سیستم‌های هیدرولیک و پیشرانه‌های زره‌ام می‌توانستند تولید کنند، لگدی به سمت سرش پرتاب کردم.تماس! صدای برخورد همچون انفجار توپ در غار طنین انداخت. چشمان گرد شده‌اش بسته شد و پیکرش، همچون عروسکی پارچه‌ای، چیزی نزدیک به 60 متر به عقب پرتاب شد، صخره‌ها را در مسیرش خرد کرد و نهایتاً در دیواره‌ی دوردست غار فرو رفت.وضعیت را بررسی کردم: «هدف بی‌حرکت - نیروی ضربه: 43.۷ کیلو نیوتن»همینقدر ساده؟ تونی تونی Sat, 05 Apr 2025 12:02:06 +0330