<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
    <channel>
        <title>نوشته های آرمان دانشگاه تهران</title>
        <link>https://virgool.io/feed/@ut_edalatkhahi</link>
        <description>مجمع دانشجویان عدالتخواه  دانشگاه تهران(آرمان)؛ جهت ارتباط با ما به آیدی@ut_edalatkhahi_admin در تلگرام پیام دهید</description>
        <language>fa</language>
        <pubDate>2026-06-20 04:23:12</pubDate>
        <image>
            <url>https://files.virgool.io/upload/users/1726249/avatar/iUg97B.jpeg?height=120&amp;width=120</url>
            <title>آرمان دانشگاه تهران</title>
            <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi</link>
        </image>

                    <item>
                <title>«این مبارزه، تمدّنی است!»</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D9%85%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%B2%D9%87-%D8%AA%D9%85%D8%AF%D9%91%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-hi9bc7kbagoe</link>
                <description>در رابطه با اتفاقات اخیر، موضوع اصلی پوشش اجباری و غیراجباری نیست؛ بلکه بحث بر سر انتخاب یکی از این دو مسیر است؛ مسیرهایی که هرکدام الزامات خود را دارند. همانطور که شما اگر توسعه غربی را پذیرفتید، دیگر نمی‌توانید بگویید که اینجایش را می‌خواهم ولی بقیه بخش‌هایش را نه. وقتی آن را پذیرفتید باید منتظر عوارض آن نیز باشید. آن وقت عادلانه نیست که برای پذیرش توسعه غرب فرش قرمز پهن کنی ولی عوارضش را سرکوب کنی!اصل توسعه، تغییر بافت انسانی است؛ به طوری که با توسعه همراه شود. در توسعه سرمایه‌داری، چون هدف رشد دائم‌التزاید تولید است، در صدد است انسانی تربیت کند که عواطف، مهارت‌ها، انتخاب‌ها و آگاهی‌هایش متناسب با نظام سرمایه‌داری باشد. اگر به دنبال مصرف بی‌رویه است، باید انسان مصرفی تربیت کند، باید میل به مصرف را در او بیشتر کند تا رشد سرمایه اتفاق بیفتد و زنجیره ایدئولوژیک تکمیل شود.طبیعتا پوشش زنان هم باید متناسب با این روند باشد. اگر آنها را به عرصه اشتغال بیاوری و بعد بگویی که جاذبه های زنانه باید صرف تبلیغ کالاهای مصرفی شود؛ پس باید عواطف و هنجارهای متناسب با آن را نیز شکل بدهی. شما اگر دو سه قرن اخیر را ببینید، به هیچ وجه این برهنگی‌ای که الان در غرب وجود دارد، در هیچ کجای دنیا یافت نمی‌شد. این واقعه محصول سرمایداری در دوران جدید است.این پوشش غربی امروزه، از پیامدهای نظام اقتصادی غرب است. فقر فرهنگی که در نظام سرمایه‌داری موجود است، به صورت پوشش امروزی آن درآمده است و درواقع باید گفت که فقر طبقاتی و بدحجابی دو روی یک سکه‌اند.مهم‌ترین منبع تولید ثروت به گفته غربی‌ها، نیروی‌انسانی است. حال سرمایه‌های انباشته شده در درون این نیروی انسانی که در لایه‌های پنهانش قرار دارد، همچون سوخت فسیلی استخراج شده و به ثروتی بالفعل تبدیل می‌گردد. سپس این ثروت در طی یک مکانیزمی به اقلیت منتقل می‌شود. بنابراین سرمایه‌داری با ایجاد طبقات، امکانات اکثریت را به نفع اقلیت مصادره می‌کند. چهره فرهنگی این ماجرا می‌‌شود پوشش غربی، می‌شود عریان‌گرایی. یعنی از جاذبه‌های زنانه برای تولید ثروت باید استفاده کرد؛ کمااینکه از نیروی کار، فکر و توان فیزیکی‌اش هم باید استفاده کرد.اگر کسی می‌خواهد با فقر سرمایه‌داری مبارزه کند، باید با الگوی پوشش آن هم مبارزه کند. جنبش‌های فمینیستی با وجود انحرافاتی که داشتند، یک ضلع کارشان همین بود. البته بعدها از این موضوع فراتر رفتند و به نظریه عبور از جنسیت رسیدند. امروزه در غرب می‌گویند که شما نباید از ضمیر زنانه یا مردانه برای افراد استفاده کنید تا زمانی که خود افراد انتخاب کنند. حتی در مطالعات باستان‌شناسی هم می‌گویند که نگویید این فرد زن بوده یا مرد چون معلوم نیست خودش انتخاب کرده یا نه! واقعا جالب است؛ ضدارزش‌ها را ارزش می‌کنند و برایشان مجموعه‌ای از دانش را نیز فراهم می‌کنند.حجاب، اصل در ایمان و کفر نیست و اصل در انقلابی و غیرانقلابی بودن هم نیست؛ ولی از فروعات و واجبات دینی و جزئی از سبک زندگی دینی و اسلامی است و همچنین جزو لبه درگیری تمدنی هم می‌باشد. البته ما آن را تبدیل به لبه درگیری نکردیم بلکه غرب این کار را کرده زیرا بانوان باحجاب ما بزرگترین ضربه را به آنها زدند. زنان سرزمین ما با اعمال خود نشان دادند که می‌شود در مسیر پیشرفت بود اما پوشش اسلامی هم داشت.در برخورد با مسئله حجاب دو چیز را باید رعایت کرد: اول اینکه حجاب را نباید غیرتمدنی‌ معنا کرد و دوم اینکه اگر می‌خواهیم بی‌حجابی را اصلاح کنیم باید با ریشه‌های آن مقابله کرد. و اما آن ریشه‌ها چیست؟ ۱- مبارزه با تحقیرشدگی جوانان در ساختارهای شهری و الگوهای اقتصادی که بر پایه هنجار های غلط برخاسته از علوم انسانی مدرن می‌باشند. ۲- مبارزه با شبکه‌های سکولار جهانی و منطقه‌ای ۳- مبارزه با ساختارهای ترویج‌دهنده فرهنگ بی‌حجابی. به تعبیر دیگر راه اصلی مقابله با منکر، مقابله با اقامه‌کنندگان آن است. در هر دوره‌ای به هرحال یک شرّ اساسی داریم که باید با آن مقابله کنیم. شرّ اصلی هر دوره فرعون و هامان و قارون و بلعم باعورا های هر دوره ( ۴ ضلع امت حضرت موسی(ع) ) هستند.برای رسیدن به فرهنگ ظهور باید از این فضای ظلمانی عبور کنیم و انشاءالله عبور خواهیم کرد.</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Wed, 09 Nov 2022 22:54:16 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>«فاشیست ها»</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%D9%81%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D8%B3%D8%AA-%D9%87%D8%A7-bdjqpvtcbdyg</link>
                <description>وقتی سخن از فاشیسم می‌گوییم، عمدتاً مفاهیمی همچون تعصب قبیله ای-نژادی، خودبرتر بینی، افراطی گری و امثالهم در ذهنمان پدیدار می‌شوند. فاشیست ها در هر کشوری، نقش بنزین را دارند. نسنجیده صحبت می‌کنند. فهمی از «همه» ندارند. موضوعیت با طرف خودشان است. فاشیست بودن، محدودیت طیفی هم ندارد. از هر طیف و لباس و شخصیتی در آن حضور دارد. چه امام جمعه ای که پشت تریبون، جمهوریت و حق اعتراض را به کلّی به باد می‌دهد و چه استاد دانشگاهی که از آن سر دنیا، اعتراضات اخیر را انقلاب ملّی می‌خواند! اصولاً فاشیست خود را همه می‌داند. کاری ندارد شما چه حرف مخالفی می‌زنید؛ درنهایت حرفش این است که، شما اقلیّت و من مردم هستم و این وسط مردمی گیرافتاده اند که قربانی این اظهارات ناپخته می‌شوند. امام جمعه ای که شرایط زمان و مکان حرفش را نداند، همان بهتر است که در کنج خانه اش بنشیند و به عبادت بپردازد! فاشیست کسی است که وقتی وزیری هم کار عاقلانه ای در راستای آشتی ملّی می‌کند، به او حمله کرده و مقام او را زیر سوال می‌برد! فاشیست ها این روزها خوب می‌تازند. مجری تلویزیون برای خود مردم ساخته است! اندیشمند همینطور! واعظ همینطور! کسی نیست که صدای ملّت باشد. کسی نیست که دقایقی سکوت کند، به پیامد های حرفش فکر کرده و سپس آن را بیان کند. تولید خشم چرخه ساده ای است. کافی است به عنوان مثال بگویید که خانم های بدحجاب حق استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی را ندارند و حتی نباید به آنها خدمات شهری داده شود! فاشیست مجازی هم پدیده ایست که این روزها به وفور دیده می‌شود. از خارجی های آلبانی نشین که بگذریم، داخلی ها کم تولید خشونت نکرده اند. نمونه بارزشان فوتبالیستی است که این روزها اسم او نقل محافل سیاسی است و حتی از او به عنوان رهبر جنبش یاد می‌شود. اما ایشان به عنوان مثال، در تولید خشونت و حتی انتشار مطالب کذب دستی بر آتش دارد و متاسفانه در این میان، به خاطر فضایی که همین افراد راه انداخته اند، حقیقت کشته می‌شود. فاشیست های کف خیابان هم که دیگر جای ذکر ندارد. درست است که هر اعتراضی به مقدار قابل توجهی از خشونت منجر می‌شود اما این برخورد را به جدّ، کار کسی نیست که به قول معروف، مصلح اجتماعی باشد. آقایان و خانم های فاشیست، کاش دهان مبارکتان را زودتر ببندید تا مردم واقعی توانی برای زدن حرف هایی داشته باشند که برای پیوند و انسجام دوباره این سرزمین، مفید واقع شود!</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Wed, 09 Nov 2022 22:53:11 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>«ما را به کجا می‌برند؟!»</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%D9%85%D8%A7-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%DA%A9%D8%AC%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%AF-wagtpo0jxdvg</link>
                <description>ملتها حاصل تجربه مشترکند: غم مشترک، شادی مشترک، اضطراب مشترک، رویای مشترک سرنوشت مشترک و... و از دل این اشتراکات، یک جمعیت به ملّت تبدیل می شود و البته نابودی این اشتراكات، آغاز فروپاشی ملّی است.تقلّای بدخواهان برای تحریم ورزش ایران، از قضا کاملا هدفمند و هوشمندانه بود. ورزش ملّی یکی از مهمترین بسترهای خلق تجربه مشترک است. مهم نیست ورزشکاری با پرچم ایران قهرمان میشود یا شکست میخورد، مهم این استکه قهرمانی یا شکست او، جمعی را به یک حس مشترک می رساند. برای تضعیف یک ملّت و حرکت دادنش به سمت فروپاشی، باید آنها را فاقد تجربه مشترک کرد.حزن ملّی یکی از کلیدی ترین ابزار ها برای خلق تجربه مشترک است.زلزله بم یک تراژدی و غم انتهاناپذیر بود؛ مرگ نزدیک به چهل هزار نفر در یک سپیده دم حادثه بزرگی است امّا همین غم از قضا انسجام آفرین بود؛ تجربه ای مشترک بود، حسی مشترک.چندپارگی جامعه ایران (که شرح عللش خارج از این بحث است)، عملا امکان تجربه جمعی را تضعیف کرده است و حزن جمعی به جای خلق تجربه مشترک، ابزار توبیخ شده است. از متروپل تا مرگ مهسا امینی و حمله تروریستی شاهچراغ، حزن مایه طرد شده است. (به ادبیاتی که علیه سلبریتی ها در واکنش ندادن به این وقایع استفاده شد، دقّت کنید.)قبل از سیمای عریان داعش و عملیاتی همانند آنچه در شیراز اتفاق افتاد، ایران با یک تروریسم رسانه ای مواجه است، تروریسمی که حالا در فقدان یک رسانه واقعا ملّی، مرجعیت پیدا کرده و روایت قالب را خلق می‌کند! تروریسم رسانه ای که تنها تشویق به خشونت نمی‌کند بلکه ملّت را به سمت بیگانگی می‌برد و تجربه ها و ارزش های مشترکش را نابود می‌کند. یک روز تجزیه سرزمینی را نرمالایز می‌کند و روز دیگر تحریم و تجاوز نظامی خارجی را. یک روز ترور را توجیه می‌کند، روز دیگر هم‌ذات پنداری با تروریست ها را. تاریخ را تحقیر می‌کند. به اسطوره ها تردید و تشکیک وارد می‌کند و در مقابل تمام اینها نفرت فروشی می‌کند!در این تروریسم رسانه ای، حزن جمعی به دیگری ستیزی ختم می‌شود، به همینی که درآن غرق شده ایم !در این فضا، سیاست خیابانی برخلافروایت های سانتی مانتال مجازی روز به روز بیشتر به سمت نسخه مطلوب رسانه های تروریستی حرکت می کند (حجم استفاده از نارنجک دست ساز و تلفات جانی نیروهای امنیتی در تجمعات، شمایلی از شروع یک جنگ خیابانی دارد ودور از ذهن است که مواجهه با چنین وضعیتی با پینت بال و گاز اشک‌آور ادامه پیدا کند.)جدای از وجه فیزیکی خشونت، حضور آلت جنسی مردانه در شعارهای زن محورترین تجمعات تاریخ ایران، غلظت بیشتری پیدا کرده و در این فضا احتمال اینکه وضعیت موجود به سمت نزاع های عمومی برود زیاداست.(حمله به روحانیون و زنان محجّبه و متقابلا حملاتی برعکس).حالا با این عینک و چنین چشم اندازی به حادثه تروریستی شیراز نگاه کنید:تروریسم رسانه ای همانطور که انتظار می‌رفت، یار کمکی تروریسم میدانی بود و همه اهتمام خود را بر تثبیت گزاره «کار خودشونه» متمرکز کرد. گزاره ای که حکایت از یک سناریو،برای به دست آوردن بهانه سرکوب کامل اعتراضات داشت.رسانه های رسمی هم همانطور که انتظار می‌رفت پا به پای روایت مطلوب خارجی حرکتکردند! معترضین را در هر سطحی شریک تروریست ها و باعث و بانی قتل عام زوّار شاهچراغ معرفی کردند و حزن جمعی و انزجارمشترک نسبت به تروریسم خارجی که بدون گزینش همه را به رگبار می بندد، جایش را به ادامه توبیخ و گروکشی داد. یا باید با معترضین بود با همدرد قربانیان حادثه!فهم همزمان و تعادل بخشی به امنیت(ثبات) و عدالت(تغییر)، گمشده آشنای سیاست ایران است. در چنین فهمی، ثبات با سرکوب و انکار تغییر محقّق نمی‌شود. امنیت نیز صرفاً وجهی قهرآمیز ندارد. از بین رفتن تجربه جمعی و حس مشترک نسبت به وقایع بیرونی، امنیّت و ثبات را تضعیف می‌کند. ادبیاتی که به راحتی کسر بزرگی از معترضان را شانه به شانه تروریست خارجی می‌نشاند، تکمیل کننده تقسیم بندی های تروریسم رسانه ای است و این مواجه امکان حس مشترک، انزجار مشترک، ترس مشترک و نهایتاً چشم انداز مشترک را از جامعه می‌گیرد.</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Wed, 09 Nov 2022 22:51:58 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>«هر چه هست،اینجاست»</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%D9%87%D8%B1-%DA%86%D9%87-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%B3%D8%AA-zcutffpb36co</link>
                <description>تاریخ معاصر ایران، مملو از اتفاقات و حوادث خرد و کلان اجتماعی و نیز تلاش‌های مضاعف برای جبران کاستی‌ها و عقب ماندگی‌های حاصل از غفلت تاریخی تا پیش از مشروطه بوده و در این مسیر به صورت طبیعی در کارنامه خود، تجربیاتی از شکست و موفقیت به همراه داشته‌ است. اما نکته‌ای که همواره همچون یک نیروی غیر ارگانیک و غیر سازنده و عمدتاً مخرب بر این رشد و تلاش دست اندازی کرده، دول خارجی می‌باشند. ایران به واسطه منابع طبیعی و موقعیت جغرافیای سیاسی (ژئوپلتیک)خود، همواره سرزمین وسوسه انگیزی برای نیروهای خارجی محسوب می‌شده و زخم‌های زیادی بر تن خود به گواه این تاریخ پر فراز و نشیب حفظ کرده است. چه آن زمان که پرتغالی‌ها بودند و سعی بر حاکمیت بر بخشی از آب و خاک این سرزمین داشتند، چه بعدها که چکمه پوشان روس‌ و انگلیس آن را به دو نیم بین خود تقسیم کردند. و چه در تاریخ معاصر که دولت بر آمده از مردم و برای احقاق حقّشان، هدف کودتا قرار گرفت و سرنگون شد.همه این وقایع تاریخی را می‌توان با یک جمله توضیح داد که دولت‌ها فقط و فقط حامی و به دنبال منافع خود هستند و این منافع است که تعیین می‌کند تا در عرصه امور داخلی دیگر کشورها دخالت کنند، نه خیر و صلاح جامعه هدف. این موضوع آسیب‌های جبران‌ناپذیری به کشورهای مقصد وارد می‌کنند و چه بسا جنبش‌ها یا حرکت‌های تاریخی ملتی به دلیل دخالت‌های خارجی در نطفه خفه شده و هیچ گاه به سرانجام نرسیده. این دخالت‌ها و تضاد در منافع، همواره چالشی پیش روی اراده ملت‌های مظلوم در سرتاسر جهان بوده که چگونه هم قائم به ذات و متکی بر خود باشند و هم در راه رسیدن به خواسته خود تلاش کنند و به حاشیه نروند.حوادث اخیر جامعه ایران اتفاقی بود که خیلی سریع و در روزهای ابتدایی جولانگاه دولت‌های خارجی شد و صدای تظلّم خواهی این ملت خیلی زود به صدای بلند این دولت‌ها گره خورد و در آن گم شد. در این میان ولی باز همین مردم بودند که بی‌نصیب ماندند و از هر طرف دعوا به سویی کشیده شدند و به نامی متهم! زمان زیادی نگذشت تا رسانه‌ها و دولتمردان خارجی به کف میدان حوادث ایران پا گذاشتند و عده‌ای به تصور اینکه این اقدامات قرار است حکم کاتالیزور برای زودتر به ثمر نشستن اعتراضات را داشته باشد، برای آنها فرش قرمز پهن و مشتاقانه از آنها استقبال کردند. گویی هنوز ما باید خود و صلاح ملک خویش را از دریچه آینه غربی‌ها ببینیم و مشروعیت اعتراض و حق خود را از آنها بجوییم. کدام کشور و کدام ملتی بوده که با دخالت‌های خارجی به سعادت برسد و رستگار شود؟روان شاد سیمین دانشور روزی در جواب دعوت سفارتخانه آلمان برای پرداختن به مسئله سانسور در ایران گفته بود که رخت چرک‌هایم را در خانه همسایه نمی‌شویم! حالا ما نیز چاره‌ای نداریم که فارغ از هر همسایه و آشنایی، یک تنه و متکی به خود تمام این کثیفی‌ها را از دامن این مرز و بوم بشوییم. ما همان ملتی هستیم که بارها و بارها دست بر زانوی خویشتن گذاشته، همان که نشان داد برای ماندن و جلو رفتن، نیازی به تاتار و رومی و زنگی ندارد. ما را که خود صدایی به بلندای تاریخ داریم چه نیاز به بلندگوی اجنبی؟ مادامی که مرز بندی مشخصی با دخالت دیگران در مسائل داخلی خود مشخص نکنیم، محکوم به هزینه و فرصت سوزی خواهیم بود؛ پس زنده باد صدای ملت من.</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Wed, 09 Nov 2022 22:50:52 +0330</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>از ما بترس آقای قالیباف</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7-%D8%A8%D8%AA%D8%B1%D8%B3-%D8%A2%D9%82%D8%A7%DB%8C-%D9%82%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D9%81-irbhnllzthrx</link>
                <description>سلام آقای قالیباف. تولد نوه تان مبارک! چند کلامی با شما صحبت داریم.ما فضولیم! راستش را بخواهید فضول به دنیا آمده ایم! دست خودمان نیست چرا که ریشه در مسلمان بودنمان دارد. دین ما حکم میکند که در امور مربوط به کشورمان فضولی کنیم. چرا که پدرانمان به ما آموخته اند که حقتان را بستانید. چرا که بهشتی گفت:«جامعه مسلمان ها،جامعه فضول هاست.» اما با منطق شما بهشتی منافق بحساب می آید! ولی بدانید ما بلای جان شماییم! ما موی دماغ شماییم! هر کجا بروید ما آنجاییم. هرکار که بکنید ما جار میزنیم. ما انقلابمان را فدای مصلحت شخصی شما نمیکنیم. ما جمهوری اسلامی را دوست داریم نه افرادش را. ما سوپر انقلابی هستیم. همان ها که شما از اسمشان وحشت دارید! امّا کاش شما انقلابی عمل میکردید! کاش روبروی این ملت می ایستادید و برای جایگاهتان هم که شده عذرخواهی میکردید! کاش میگفتید آنچه را که باید میگفتید! کاش از جنس مردم بودید! کاش میدانستید که چه مسئولیتی بر گردن شماست! کاش قبل از باز کردن دهان مبارک، جایگاه خود را میدانستید. کاش میدانستید شما برای مردم و توسط مردم انتخاب شده اید و البته اینکه شما تنها یک سیاست مدار ساده هستید پس خواهش میکنیم به بحث های اندیشه ای وارد نشوید چرا که نه سواد آن را دارید و نه شأن آن را ! این بحث ها را برای بهشتی‌ و حکیمی و شریعتی بگذارید و خود تنها جوابگوی وعده هایتان باشید! رییس مجلس باید پاسخگوی به ملت باشد. راستی فراموش کردیم که خود را هم عمل گرا میدانید! کدام عمل را میگویید؟ شفافیت؟ مسکن؟ اشتغال؟ به راستی اگر جایگاهتان را نمیدانستیم فکر میکردیم که سعی دارید جوکی تعریف کنید! در آخر از خدا میخواهیم توانی به ما دهد تا افاضات شما را تحمل کنیم...والسلام علی من اتبع الهدی</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Wed, 10 Aug 2022 13:17:46 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>«پذیرش امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر، نقطه تمایز اصلی حکومت علوی و یزیدی»‌</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%D8%B4-%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%88%D9%81-%D9%88-%D9%86%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B2%D9%85%D9%86%DA%A9%D8%B1-%D9%86%D9%82%D8%B7%D9%87-%D8%AA%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B2-%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C-%D8%AD%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA-%D8%B9%D9%84%D9%88%DB%8C-%D9%88-%DB%8C%D8%B2%DB%8C%D8%AF%DB%8C-cvjvisq2dinv</link>
                <description>این روزها هم بواسطه مسائل سیاسی که پیش آمده و هم بواسطه ایام محرم، مسئله امر به معروف و نهی از منکر داغ شده است. هم چنین به کرات اندیشمندان سعی کرده اند، ویژگی‌های حکومت یزیدی را بررسی کنند تا بتوان برای امروزمان از آن درس گرفت. بارها شنیده‌ایم که امر به معروف و نهی از منکر از اصلی ترین اصول اسلام و از مهم ترین دستورات الهی است و احادیث فراوانی که در لزوم انجام این فریضه و عواقب ترک آن گفته‌اند را شنیده ایم. همچنین به‌لحاظ فقهی ابعاد مختلف این مسئله را مطرح کرده‌اند.امّا آنچه کمتر بدان توجه شده است، پذیرش امر به معروف و نهی از منکر است.یکی از مهم ترین مسائل مربوط به امر به معروف و نهی از منکر مسئله قبول و پذیرش این امر و نهی است. همانطور که بارها اشاره شده است، بخش مهمی از این امر و نهی در ارتباط با حاکمان و حکومت‌هاست. اگر بخواهیم به یکی از مهم ترین تفاوت های حکومت یزیدی و حکومت علوی اشاره کنیم، بی‌شک همین پذیرش امر به معروف‌ها و نهی از منکرهای مردم، آن هم عموم مردم نسبت به حاکمان است. آنچه بیشتر بدان اشاره شده است امر به معروف و نهی از منکر کردن مردم نسبت به یکدیگر یا نسبت به حاکمان است و کمتر طرف دیگر ماجرا تببین و تدقیق شده است. حکومت علوی به امر و نهی مردم نسبت به حکومت و حاکم، صرفا بعنوان کاری نمایشی و جنبه فعال بودن مردم در حکومت نگاه نمی‌کند، بلکه نه‌تنها خود را به آن نیازمند میداند بلکه در کمترین زمان مکن جواب مقتضی را به آن امر و نهی می‌دهد. (ماجرای سوده همدانی و ماجراهای متعددی که در سیره حضرتش بیان شده، نمونه بارزی بر این ادعاست) همچنین این نوع برخورد، امکان‌ وقوع  امر و نهی را گسترش می‌دهد و از طریق همان جواب مقتضی، عموم جامعه را ترغیب به این مسئله می‌کند. وقتی حاکمان و حکومت‌ها خود، امر و نهی پذیر شدند و به امر به معروف‌ها و نهی از منکرهای جامعه نسبت به خود توجه کردند، درآن موقع است که اوّلاً مردم هم به اوامر و نهی‌های حکومت توجه می‌کنند و دوماً خود به خود این مسئله میان مردم گسترش می‌یابد و دیگر نیاز به ستادهای عریض و طویل و منبرهای مفصل ندارد. اما از ویژگی‌های حکومت یزیدی این است که هر چه مصلحان زمان او را امر و نهی می‌کنند یا گوشی برای شنیدن ندارد یا دائم کارهای خود را توجیه می‌کند و یا در بهترین حالت آن مسئله را موکول به آینده‌ای نامعلوم می‌کند. ناپاسخگویی در برابر این مسئله است که سبب می‌شود افراد در این جامعه اصلا احساس نمی‌کنند حاکمان گوشی برای شنیدن دارند. خروجی طبیعی این جوامع ضعیف شدن جامعه مدنی و بی تفاوت شدن و سیاست زده شدن مردم است. در این حکومت‌ها نه‌تنها کاری برای گسترش و رواج فریضه امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر نمی‌شود بلکه با آمرین به معروف و ناهیان از منکر برخورد هم می‌شود. همانطور که رهبری انقلاب در دیدار اخیر خود با ائمه جمعه گفتند این‌گونه مسائل سبب لجبازی عموم مردم می‌شود، فلذا دیگر امر و نهی حکومت نسبت به مردم و مردم نسبت به یکدیگر راه به جایی نمی‌برد. از ویژگی‌حکومت یزیدی این است که مصلحان اجتماعی و آمرین به معروف و ناهیان از منکر را به مسلخ کربلا می‌کشاند. تا جایی که بتوانند گوش نمی‌دهند و حاشا می‌کنند و اگر هم مجبور به پاسخ شوند، توجیه می‌کنند. حتی اگر حسین بن علی هم آن‌ها را به کاری توصیه یا از کاری نهی کند، یا می‌گویند این‌طور که تو می‌گویی نیست، یا می‌گویند باید بررسی شود و مسئله پیچیده است و یا می‌گویند باشد حرف شما را شنیدیم و حرف‌های دیگری است که باید به آن ها هم توجه شود. در این حکومت حتی اگر مسئولینش خود ادای شنیدن حرف هم درمی‌آورند، نه به دلیل اصلاح امور بلکه برای توجیه و ساکت کردن آمرین و ناهیان است. بدیهی است که ممکن است همیشه حرف آمرین و ناهیان درست نباشد اما مهم این است که حس مشترک و درک عمومی جامعه از حکومت این باشد که امر و نهی پذیر است. باید بدانیم که کسی که توانایی کاشت بذر ناامیدی را دارد،عنصر داخلی است و دشمن خارجی تنها میتواند آن بذر را آبیاری کند.</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Wed, 10 Aug 2022 13:15:48 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>گریه بر کدام حسین(ع)؟!</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%DA%AF%D8%B1%DB%8C%D9%87-%D8%A8%D8%B1-%DA%A9%D8%AF%D8%A7%D9%85-%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%D8%B9-tepm8od6wn88</link>
                <description>دنیا بار دیگر جنایات رژیم آپارتاید و بی‌ ریشه و اساس اسرائیل را به نظاره می‌نشیند. رژیمی که کودک‌کشی خوی آن است و از او جدا نخواهد شد. بی‌اعتبار بودن مفاهیم انسانی، ماهیت رژیم اشغال‌گر است و با وعظ، بیانیه و یا سازش با آن ماهیتش عوض نخواهد شد؛ همانطور که خطبه‌های امام حسین(ع) در ظهر عاشورا، در دل ارتش عمر سعد اثر نکرد؛ چرا که انسانیت در دل آن‌ها مرده بود و چیزی از اسلام به گوش‌شان فرو نمی‌رفت.اگر ما در اینجا و در این نقطه از جغرافیا، شب و روز به مجالس روضه اباعبدالله(ع) برویم و در هیئات سینه بزنیم، اما نسبت به شهادت مظلومانه فلسطینیان بی‌تفاوت باشیم، باید به آن اشکی که می‌ریزیم، به آن هیئتی که می‌رویم و به آن روضه‌ای که می‌شنویم شک کنیم.مگر غیر از این است که مولای ما در منا بر سر عالمان زمان فریاد زد که سکوت شما باعث شده نااهلی مثل یزید بر اسلام چیره شود و خون مستضعفان را در شیشه کند؟ ‌پس آیا امروز تو در جایگاه حسینی یا در جایگاه آن‌ها؟ که هر کس با حسین(ع) نبود، لاجرم با یزید بود!مگر غیر از این است که یزیدیان قصد تحمیل امری کفرآمیز بر امام(ع) را داشتند و نپذیرفتنش باعث صحنه‌های هولاناکِ کربلا شد؟ آیا مسئله رژیمی که خود را به مردم فلسطین تحمیل کرده و می‌خواهد جوانه‌های مقاومت را ریشه‌کن کند، متفاوت است؟پس اگر درد فلسطین ما را فرا نمی‌گیرد، بدانیم اشکی که بر گونه‌مان جاری می‌شود اشک نیست؛ کشک است! امام مظلوم ما همه‌چیزش را داد که تا دنیا دنیاست، پذیرش ظلم و ستم ددمنشان را رسوا کند؛ اگر تو با ظلمی آشکار و جهانی کنار آمده‌ای، پس بدان برای حسین(ع) گریه نمی‌کنی!حسینیه شأنی تربیتی دارد و آن، این است که گریه کن و سینه‌زن، از امام و یارانش الگو بگیرد. از زهیر بن قین درس بگیرد که وقتی تاجری بود و زندگی آسوده‌ای داشت، چون پیام امام‌مان را شنید، پشت پا به همه‌ی آن‌ها زد و برای مبارزه با آن ظلم و ستم آشکار همه‌چیزش را فدا کرد. حسینیه‌ای که زهیرها تربیت نکند به چه دردی می‌خورد؟ حسینیه‌ای که نتواند مادرانی مثل ام‌وهب تربیت کند که پسر جوانشان را فدای راه حق نکند،به چه کار می آید؟ اینجاست که امام موسی صدر راه امام را به درستی نشان میدهد و بیان میکند که: « من حسینیه ای که سرباز مبارزه با اسرائیل را تربیت نکند،حسینیه نمیدانم! »</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Wed, 10 Aug 2022 13:14:30 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>گشت ارشاد مسئولان چه شد؟</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%DA%AF%D8%B4%D8%AA-%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%88%D9%84%D8%A7%D9%86-%DA%86%D9%87-%D8%B4%D8%AF-teymiv5ys0xj</link>
                <description>«ما گشت ارشاد خواهیم داشت، برای مدیران؛ الناس علی دین ملوکهم. اگر دولت‌مردان خوب عمل کنند مردم خوب عمل می‌کنند»این جملات، متعلق به کسی نیست جز جناب آقای سیدابراهیم رئیسی که در مناظرات انتخاباتی سال گذشته بیان کردند؛ اما پس از یکسال از انتخاب ایشان چه اتفاق شایسته‌ای در کشور افتاده است؟ آیا وعده‌های چشمگیر در حوزه مسکن به جایی رسیده، یا قیمت خانه و اجاره‌خانه همچنان سر به فلک کشیده است؟ آیا آن صحبت‌ها راجع به فضای مجازی و اینترنت و مفید بودن آن‌ها واقعی بود یا حرکتی بود به سمت کنترل‌گری نامنصفانه آن؟ آیا بیان «معیشت مردم» به عنوان اصلی‌ترین خط قرمز و شعار «سیدمحرومان» حقیقت داشت یا حرکت به سمت حذف ارز ترجیحی که کمر محرومین را خم کرده است؟ آیا اساسا اتفاق مثبت چشمگیری را در کشور مشاهده کرده‌ایم؟و حالا که گشت ارشاد جانی تازه گرفته، این سوال پرسیده می‌شود:«چرا دولتی که توان اجرای مسئولیت‌های قانونی خودش را ندارد، اجرای قانون توسط مردم برایش این چنین پراهمیت شده است؟»آقای رییسی ما همچنان منتظر وعده های ۱۴۰۰ هستیم!#نشریه_قیام#شماره۱https://t.me/ut_edalatkhahi</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Mon, 25 Jul 2022 17:18:32 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>فقط ۴ قلم کالا؛ ماست هم سیاه است!</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%D9%81%D9%82%D8%B7-%DB%B4-%D9%82%D9%84%D9%85-%DA%A9%D8%A7%D9%84%D8%A7-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%87%D9%85-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-jnqjq3g8ea3w</link>
                <description>«در طرح اصلاح یارانه‌ها، قیمت مرغ، تخم مرغ، لبنیات و روغن می‌تواند تغییر پیدا کند و هیچ کالای دیگری حق افزایش قیمت ندارد»این جمله، گفته وزیر کشور، سردار وحیدی است. حالا و بیش از پنجاه روز پس از بیان این جمله توسط وزیر کشور، می‌توانیم صحت و سقم آن را مورد بررسی قرار دهیم. پس از حذف ارز ترجیحی در اردیبهشت ماه امسال، تورم ماهیانه خردادماه رکورد خیره کننده ی 12.2 درصدی را ثبت کرد که می‌توانیم آن را به عنوان یک دستاورد مهم اقتصادی برای تیم اقتصادی دولت برشماریم. حالا نظام می‌تواند به این فهم برسد که پس از چندبرابر کردن قیمت روغن، قیمت سایر کالاها و خدمات بی‌تفاوت نخواهند بود.مسئله‌ای که از روز اول برای ما محرز بود و می‌دانستیم با حذف ارز ترجیحی قیمت هیچ کالایی مانند قبل نخواهد بود. اما چه کنیم که تمام ارکان کشور با دلایل واهی، بر حذف ارز ترجیحی پافشاری می‌کردند و تبعات حتمی آن را انکار می‌کردند. در این میان اما کسانی که بیش از سایرین باید رسوا شوند، کارشناسان اقتصادی‌ای بودند که اجرای این طرح را ضروری غیرقابل گریز می‌دانستند.کارشناسانی که همیشه «سیگنال» افزایش قیمت می‌دهند و هر وقت که این سیاست به ثمر نشست(!)، «کی بود؟ کی بود؟ من نبودم!» گویان اساسا حمایت از آن را گردن نمی‌گیرند. مانند کاری که درمورد افزایش قیمت بنزین در سال 98 رخ داد. کسی که هفته پیش می‌گفت ما راهی بجز افزایش قیمت بنزین نداریم و اگر آن را افزایش ندهیم به خاک سیاه خواهیم نشست، حالا می‌گوید که با افزایش قیمت بنزین به خاک سیاه نشستیم! انگار مملکت صحنه سیرک شده و دوستان مثلا اقتصاددان ما قصد خنداندن ما را کرده‌اند. در این وسط اما مردم و خصوصا قشر ضعیف آسیب میبینند. آنها که چیزی از این شارلاتان بازی های اقتصاددانان حزب باد نمیدانند و فقط دغدغه نان شب دارند. آقایان مسئول! جمله امام(ره) را قاب کرده و به دیوار دفترتان بزنید که فرمود:«این طبقه مستضعف جامعه است که پایه های انقلاب را در دست دارد و در نقاط حساس از دادنِ جان و مال و ناموسش در راه انقلاب هیچ دریغ نمیکند.»#نشریه_قیام#شماره۱https://t.me/ut_edalatkhahi</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Mon, 25 Jul 2022 17:16:38 +0430</pubDate>
            </item>
                    <item>
                <title>جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد</title>
                <link>https://virgool.io/@ut_edalatkhahi/%D8%AC%D8%B1%D9%85%D8%B4-%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%DA%A9%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D9%87%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-tvz5qysflwfx</link>
                <description>حکم وحید اشتری از فعالان عدالتخواه و افشاگر پرونده های فساد صادر شد و او به دوسال حبس تعزیری و ممنوعیت استفاده از پلتفرم های مجازی محکوم شد. او سابقا افشاگر قضیه سیسمونی گیت و فساد های پیرامون شهرداری و پرونده هولدینگ یاس(مرتبط با حسین طائب)بوده است اما عناوین مطرح شده توسط دادگاه در رابطه با جرم او مضحک و خنده دار است. او متهم است که اعتقاد به فساد سیستمی دارد ، سیاه نمایی میکند و حتی اتهامی تحت عنوان «تمسخر تیتر یک سایت رهبری» دارد! او متهم است که از هشتگ مجلس انقلابی علیه رییس مجلس استفاده کرده( که مشخصا مسئله حقوقی نیست و به شخص قالیباف برمیگردد) و همچنین دادگاه حکم داده که او وضعیت ذهنی و روانی سالمی ندارد و شهوت دیده شدن دارد! به راستی اگر کسی نمیدانست، گمان میکرد که این اتهامات از سوی خبرگزاری وابسته ای مانند فارس زده شده تا یک مقام قضایی! اما هدف تمام این اقدامات روشن است. از ابتدا خواستار این بودند که عدالتخواهان را به سازمان های امنیتی ربط بدهند و حال دسته هایی در این کشور، سعی بر این دارند که عدالتخواهان را از عدالتخواهی بر مبنای انقلاب اسلامی و آرمان های آن دور کنند و به آن ها برچسب برانداز بزنند و یا آن ها را منفعل ساخته و خانه نشین کنند.اما کور خوانده اند! عدالتخواهی سرمشقی است که هر انقلابی باید خود را موظف به پاسداری از آن بداند و برای رهایی کشور از فساد و تبعیض به دادخواهی ادامه دهد و باید دانست که عدالتخواهی یک جریان است؛ وحید اشتری و بقیه عدالتخواهان تنها بخشی از این جریان بزرگ هستند که سعی در احیای آرمان های اصیل انقلاب اسلامی دارند؛ همه با هم، زیر یک پرچم و برای احیای قسط!#نشریه_قیام#شماره۱https://t.me/ut_edalatkhahi</description>
                <category>آرمان دانشگاه تهران</category>
                <author>آرمان دانشگاه تهران</author>
                <pubDate>Mon, 25 Jul 2022 17:11:37 +0430</pubDate>
            </item>
            </channel>
</rss>