https://virgool.io/feed/@yek_pezeshk fa 2026-04-15 09:07:53 https://files.virgool.io/upload/users/174/avatar/PwzWmx.png?height=120&width=120 https://virgool.io/@yek_pezeshk https://virgool.io/@yek_pezeshk/japanese-grandparents-create-life-size-totoro-with-bus-stop-for-their-grandkids-exepd2dlke50 مشکل انشاء الله زودگذر سایت یک پزشک که از دیشب پیش آمد، فرصتی شد که به ویرگول عزیز سری بزنم. باید اعتراف کنم که هیچ چیز به اندازه نوشتن، حتی در حد پست‌های ساده تسکینم نمی‌دهد. حال نمی‌دانم واقعا چیزی به شما می‌توانم اضافه کنم یا لحظه‌ای شادتان کنم یا خیر.مطلب جالبی که امروز دیدم این بود که یک پدربزرگ و مادربزرگ مهربان ژاپنی در پروژه‌ای جالب تصمیم گرفتند که شخصیت توتوروی خلق شده توسط استودیو جیبیلی را در عالم واقع بازسازی کنند.با همان هیئت کپل عجیب و غریبی که منتظر اتوبوس بود. تصور کنید که چه برنامه‌ریزی و حوصله و مهارتی می‌خواست، ساختن این یادگار کم‌نظیر برای کودکان.این کار به ظاهر ذوقی، احتمالا تاثیری تا آخر عمر روی کودکان خواهد گذاشت.کودکان را دوست داشته باشیم و هر وقت توانستیم بهترین شادی‌ها را به آنها هدیه کنیم. ما با مهربانی به کودکان در واقع به روح خودمان محبت می‌کنیم.منبع یک پزشک یک پزشک Wed, 19 Aug 2020 18:38:18 +0430 https://virgool.io/@yek_pezeshk/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%A8%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C%D9%85-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%AF%DB%8C%D9%88%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%B4-qvjwyqbi71oe ضرورت خواندن کتاب حاضر می‌تواند این باشد که اگر بدانیم دیگران چرا و چگونه ادبیات جهان را می‌خوانند، اگر بدانیم در عرصه امروز ادبیات جهان چه سنجه و سلیقه‌ای غالب است، اگر بدانیم جهان انگلیسی زبان در پی چه عناصری سراغ ادبیات سایر زبان‌ها می‌آید، بتوانیم خود را به قافله جهانی ادبیات برسانیم.در کتاب ادبیات جهان را چگونه بخوانیم، دیوید دمراش David Damrosch، دانش جامع و عمیق و تجربه سال ها تدریس خود را به کار می‌گیرد تا با زبانی سهل و ممتنع و شفاف به ما بیاموزد که چه طور ادبیات جهان را بخوانیم و چه طور بخشی از ادبیات جهان باشیم.کتاب ادبیات جهان را چگونه بخوانیم یک پزشک یک پزشک Sun, 21 Jun 2020 18:12:25 +0430 https://virgool.io/@yek_pezeshk/%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%A8%D8%AA-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D9%88%D8%A8%D9%84%D8%A7%DA%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%DB%8C%DA%A9-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9-hczfao5ex8mb در اقدامی شایسته برای فراموش نشدن یک مناسبت تاریخی برای بچه‌های فعال وب فارسی، امسال ویرگولی‌های عزیز پیشنهاد داده بودند که کارزاری برای زنده کردن وبلاگ‌نویسی و یادآوری روز فرخنده وبلاگستان فارسی راه بیندازیم.من هم با افتخار در این کارزار شرکت می‌کنم و پیشنهاد می‌کنم که شما هم در آن شرکت کنید.شاید در مصاحبه‌ها و پست‌های پراکنده در مورد وبلاگ‌نویس شدن خودم و تاسیس سایت «یک پزشک» زیاد نوشته باشم. اما در اینجا تصمیم دارم با بیانی دیگر داستان را برایتان توضیح دهم. اتفاقا همین چند روز پیش، یعنی 29 مرداد، یک پزشک وارد پانزدهمین سال فعالیت خود شد.ماجرا از همان نخستین روزها آشنایی ما با اینترنت شروع شد. در آن زمان، ما فقط مصرف‌کننده اطلاعات بودیم. من کنجکاو بودم که آیا زمانی می‌توانم برای خودم سایتی داشته باشم و مطالب و نوشته‌های خودم را به راحتی منتشر کنم. به ظاهر مسئله دشوار می‌آمد و هزینه کار هم بالا به نظر می‌رسید.کمی که زمان سپری شد، سرویس Yahoo! GeoCities را پیدا کردم. سایتی که در آن می‌شد به رایگان و به صورت بسیار ابتدایی مطالبی را منتشر کرد. نخستین باری که جملاتی را به کمک این سایت روی اینترنت قرار دادم، فراموش نمی‌کنم! برایم بسیار خشنودکننده بودم که ببینم همین جملات محدود حالا در گستره بزرگ دنیا قابل دسترسی هستند.بعد وارد نخستین روزهای وبلاگ‌‌نویسی در ایران شدیم. پست سلمان و بعد راهنمای وبلاگ‌نویسی حسین درخشان، سایت بلاگر و پرشین بلاگ و بلاگفا، یکی یکی آمدند.متاسفانه همین دوران مقارن شد با فارغ‌الحصیلی من و دوران خدمت نظام وظیفه من که باعث شد، دو سالی از وبلاگ‌نویسی عقب بمانم. یادم نمی‌رود که با چه دردسری، هفته‌ای یک بار به کافی‌نت می‌رفتم و تند تند مطالب وبلاگ‌ها را در چند دیسکت ذخیره می‌کردم و بعد در محل اقامتم، مقالات را می‌خواندم.بعد از سپری شدن این زمان، بلافاصله شروع کردم. در ذهن می‌دانستم که چیزهای زیاد و متفاوتی برای تعریف کردن دارم و این مطالب و روایت‌ها را در وبلاگ‌های دیگر نمی‌دیدم.در دوران طلایی مطبوعات ایران، زیاد پیش می‌آمد که مقالات را با دقت می‌خواندم و چیزی در درونم به من متذکر می‌شد که اگر تو می‌خواستی همین مقاله را بنویسی، با چنین شروع و مقدمه و اضافاتی می‌توانستی آن را جذاب‌تر از آب دربیاوری! چیزی در اندرونم نهیب می‌زد که پس نوشته تو کو؟!پیدا کردن هسته اول مخاطب زیاد ساده نبود. اما کمی که گذشت کم کم این هسته اولیه جمع شد.حالا دیگر فقط تفننی نمی‌نوشتم و به صورت هدفدار، انبوهی از منابع دست اول اینترنتی و کتاب‌ها و مجلات را چک می‌کردم تا منبع سوژه‌هایم نخشکد و به‌روز باشم، از آن سو مهارت‌های نوشتاری و ترجمه‌ام بدون اینکه حتی خودم متوجه باشم، در حال بیشتر شدن بود و باز بدون اینکه بدانم همین وبلاگ‌نویسی داشت از نظر شخصیتی و روابط عمومی من را از آدمی کم‌صحبت و تا حدی درونگرا به آدم دیگری تبدیل می‌کرد!در این 15 سال در سایت بیش از 16 هزار مطالب منتشر کرده‌ایم. البته شماری از این مطالب را خواهرم -فرانک- نوشته‌اند و شماری دیگر را هم نویسندگان مهمانی که هر یک در برهه‌ای با سبک و استعدادهای متفاوتی، به یاری‌مان آمدند. وبلاگ‌نویسی آزمون و خطاست. شما به تدریج کیفیت خود را بهتر می‌کنید و به آهستگی متوجه علایق مخاطب خودتان می‌شوید و فصل مشترک علایق خود و خوانندگان را پیدا می‌کنید.با این همه زیاد بوده‌اند پست‌هایی که به گمان خودم، پست‌های بسیار خوبی بودند، اما به هر سبب، از آنها استقبال زیادی نشد و باز زیاد بوده‌اند پست‌هایی که به تصورم، پست‌های ساده و دم‌دستی‌ای بوده‌اند، اما بازتاب زیادی پیدا کرده‌اند. خوشبختانه در این سال‌ها به کمک همین سایت دوستان خوبی در محیط آنلاین و همچنین در دنیای فیزیکی پیدا کرده‌ام که بارها از لطف و مهربانی‌شان بهره‌مند شده‌ام و این شاید خودش، یکی از مزایای وبلاگ‌نویسی باشد.گفتیم که 15 سال از تاسیس وبلاگ یک پزشک می‌گذرد. در این سال‌ها هرگز و هرگز در من میل و علاقه به نوشتن کم نشد. دشواری‌هایی که در این راه متحمل شدم، از تصورتان هم خارج است. یکی از بزرگ‌ترین آنها درک نشدنم توسط برخی از دوستان و آشنایان بودند، آنها هنوز هم در شگفت هستند که چرا این همه برای نوشتن و خواندن وقت می‌گذارم. چه بگویم؟! دیدگاه‌ها متفاوت هستند، چیزی که به گمان من یک «عیش مداوم» می‌آید، لزوما نباید حس و حال مشابهی در دیگران هم ایجاد کند.در این سال‌ها نه‌تنها از نوشتن دلسرد نشدم، بلکه حس می‌کنم علیرغم انتشار این همه نوشته، هنوز دین خود را به وب فارسی و وبلاگ‌نویسی ادا نکرده‌ام و بسیاری از فرصت‌ها را از دست داده‌ام و هنوز کسر کوچکی از دغدغه‌ها و سوژه‌هایم را نتوانسته‌ام منتقل کنم. در مقابل هر پست نوشته شده، دست‌کم چند ده پست را نتوانسته‌ام کار کنم! ترکیبی از دلایل مثل کمبود وقت، کار اصلی‌ام که پزشکی باشد و نیز برخی محدودیت‌ها و صلاحدیدها باعث شده‌اند که حسرت نوشته نشدن بسیاری از پست‌ها را همیشه داشته باشم.اتفاقا یکی از برنامه‌ریزی‌های طولانی‌مدت من مهیا کردن شرایطی در آینده دور برای یک کار تمام‌عیار و برنامه‌ریزی‌شده برای داشتن رسانه‌ها یا رسانه‌های قوی‌تر است. ببینیم که دست سرنوشت ما را به کدام سو خواهد برد!در سال‌های غالب شدن شبکه‌های اجتماعی بر وب فارسی، شاید انگیزه نوشتن برای بسیار خشکیده باشد. حالا دیگر آن دسته از شهروندان که در خود ذوق و مایه کافی برای نوشتن می‌بینند، حداکثر صفحه اینستاگرام یا کانالی در تلگرام، مهیا می‌کنند. اما کوتاه‌نوشته‌های شبکه‌های اجتماعی کجا و مطالب سنجیده و با طول کافی وبلاگی کجا؟!به دلایل زیادی، اتمسفر شبکه‌های اجتماعی برای انتشار مطالب تحلیلی طولانی مناسب نیست. شتاب و کم‌حوصلگی در شبکه‌های اجتماعی غوغا می‌کند و کمتر کسی پیدا می‌شود که بیشتر از یک پاراگراف کپش یا توضیح تلگرامی را بخواند.اما آیا من فکر می‌کنم که وبلاگ‌نویسی دیگر تقریبا مرده است و یا امکان متولد شدن وبلاگ‌های نو تاثیرگذار دیگر وجود ندارد؟چنین تصوری ندارم! هنوز هم اگر شما می‌خواهید در طول زمان اعتباری بر خود و اندیشه‌تان ایجاد کنید و منسجم و حساب‌شده بنویسید، وبلاگ محیطی مناسب‌تر است.روزنامه‌نگاری شهروندی در قالب وبلاگ‌نویسی یعنی امکان نقد همگانی، امکان تضارب آرا و عقاید و امکان آشنایی با فرهنگ‌های مختلف. پس توصیه می‌کنم که شما هم شروع کنید و بنویسید، حتی اگر در حد یک پست در هفته باشد. زمان برای انتشار اندیشه‌ها ناب و دست‌اول خود را بی‌جهت در شبکه‌های اجتماعی از دست ندهید و با یک برنامه‌ریزی خوب، بودجه‌بندی زمانی خوبی برای نوشتن اختصاص بدهید.شاید روز وبلاگستان فارسی، بهانه خوبی برای شروع کار شما باشد.شما در مورد روز وبلاگستان فارسی و وبلاگ‌نویسی چه فکر می‌کنید؟ چه پیشنهادها و نظراتی دارید؟من هم با افتخار در این کارزار شرکت می‌کنم و پیشنهاد می‌کنم که شما هم در آن شرکت کنید.شاید در مصاحبه‌ها و پست‌های پراکنده در مورد وبلاگ‌نویس شدن خودم و تاسیس سایت «یک پزشک» زیاد نوشته باشم. اما در اینجا تصمیم دارم با بیانی دیگر داستان را برایتان توضیح دهم. اتفاقا همین چند روز پیش، یعنی 29 مرداد، یک پزشک وارد پانزدهمین سال فعالیت خود شد.ماجرا از همان نخستین روزها آشنایی ما با اینترنت شروع شد. در آن زمان، ما فقط مصرف‌کننده اطلاعات بودیم. من کنجکاو بودم که آیا زمانی می‌توانم برای خودم سایتی داشته باشم و مطالب و نوشته‌های خودم را به راحتی منتشر کنم. به ظاهر مسئله دشوار می‌آمد و هزینه کار هم بالا به نظر می‌رسید.کمی که زمان سپری شد، سرویس Yahoo! GeoCities را پیدا کردم. سایتی که در آن می‌شد به رایگان و به صورت بسیار ابتدایی مطالبی را منتشر کرد. نخستین باری که جملاتی را به کمک این سایت روی اینترنت قرار دادم، فراموش نمی‌کنم! برایم بسیار خشنودکننده بودم که ببینم همین جملات محدود حالا در گستره بزرگ دنیا قابل دسترسی هستند.بعد وارد نخستین روزهای وبلاگ‌‌نویسی در ایران شدیم. پست سلمان و بعد راهنمای وبلاگ‌نویسی حسین درخشان، سایت بلاگر و پرشین بلاگ و بلاگفا، یکی یکی آمدند.متاسفانه همین دوران مقارن شد با فارغ‌الحصیلی من و دوران خدمت نظام وظیفه من که باعث شد، دو سالی از وبلاگ‌نویسی عقب بمانم. یادم نمی‌رود که با چه دردسری، هفته‌ای یک بار به کافی‌نت می‌رفتم و تند تند مطالب وبلاگ‌ها را در چند دیسکت ذخیره می‌کردم و بعد در محل اقامتم، مقالات را می‌خواندم.بعد از سپری شدن این زمان، بلافاصله شروع کردم. در ذهن می‌دانستم که چیزهای زیاد و متفاوتی برای تعریف کردن دارم و این مطالب و روایت‌ها را در وبلاگ‌های دیگر نمی‌دیدم.در دوران طلایی مطبوعات ایران، زیاد پیش می‌آمد که مقالات را با دقت می‌خواندم و چیزی در درونم به من متذکر می‌شد که اگر تو می‌خواستی همین مقاله را بنویسی، با چنین شروع و مقدمه و اضافاتی می‌توانستی آن را جذاب‌تر از آب دربیاوری! چیزی در اندرونم نهیب می‌زد که پس نوشته تو کو؟!پیدا کردن هسته اول مخاطب زیاد ساده نبود. اما کمی که گذشت کم کم این هسته اولیه جمع شد.حالا دیگر فقط تفننی نمی‌نوشتم و به صورت هدفدار، انبوهی از منابع دست اول اینترنتی و کتاب‌ها و مجلات را چک می‌کردم تا منبع سوژه‌هایم نخشکد و به‌روز باشم، از آن سو مهارت‌های نوشتاری و ترجمه‌ام بدون اینکه حتی خودم متوجه باشم، در حال بیشتر شدن بود و باز بدون اینکه بدانم همین وبلاگ‌نویسی داشت از نظر شخصیتی و روابط عمومی من را از آدمی کم‌صحبت و تا حدی درونگرا به آدم دیگری تبدیل می‌کرد!در این 15 سال در سایت بیش از 16 هزار مطالب منتشر کرده‌ایم. البته شماری از این مطالب را خواهرم -فرانک- نوشته‌اند و شماری دیگر را هم نویسندگان مهمانی که هر یک در برهه‌ای با سبک و استعدادهای متفاوتی، به یاری‌مان آمدند. وبلاگ‌نویسی آزمون و خطاست. شما به تدریج کیفیت خود را بهتر می‌کنید و به آهستگی متوجه علایق مخاطب خودتان می‌شوید و فصل مشترک علایق خود و خوانندگان را پیدا می‌کنید.با این همه زیاد بوده‌اند پست‌هایی که به گمان خودم، پست‌های بسیار خوبی بودند، اما به هر سبب، از آنها استقبال زیادی نشد و باز زیاد بوده‌اند پست‌هایی که به تصورم، پست‌های ساده و دم‌دستی‌ای بوده‌اند، اما بازتاب زیادی پیدا کرده‌اند. خوشبختانه در این سال‌ها به کمک همین سایت دوستان خوبی در محیط آنلاین و همچنین در دنیای فیزیکی پیدا کرده‌ام که بارها از لطف و مهربانی‌شان بهره‌مند شده‌ام و این شاید خودش، یکی از مزایای وبلاگ‌نویسی باشد.گفتیم که 15 سال از تاسیس وبلاگ یک پزشک می‌گذرد. در این سال‌ها هرگز و هرگز در من میل و علاقه به نوشتن کم نشد. دشواری‌هایی که در این راه متحمل شدم، از تصورتان هم خارج است. یکی از بزرگ‌ترین آنها درک نشدنم توسط برخی از دوستان و آشنایان بودند، آنها هنوز هم در شگفت هستند که چرا این همه برای نوشتن و خواندن وقت می‌گذارم. چه بگویم؟! دیدگاه‌ها متفاوت هستند، چیزی که به گمان من یک «عیش مداوم» می‌آید، لزوما نباید حس و حال مشابهی در دیگران هم ایجاد کند.در این سال‌ها نه‌تنها از نوشتن دلسرد نشدم، بلکه حس می‌کنم علیرغم انتشار این همه نوشته، هنوز دین خود را به وب فارسی و وبلاگ‌نویسی ادا نکرده‌ام و بسیاری از فرصت‌ها را از دست داده‌ام و هنوز کسر کوچکی از دغدغه‌ها و سوژه‌هایم را نتوانسته‌ام منتقل کنم. در مقابل هر پست نوشته شده، دست‌کم چند ده پست را نتوانسته‌ام کار کنم! ترکیبی از دلایل مثل کمبود وقت، کار اصلی‌ام که پزشکی باشد و نیز برخی محدودیت‌ها و صلاحدیدها باعث شده‌اند که حسرت نوشته نشدن بسیاری از پست‌ها را همیشه داشته باشم.اتفاقا یکی از برنامه‌ریزی‌های طولانی‌مدت من مهیا کردن شرایطی در آینده دور برای یک کار تمام‌عیار و برنامه‌ریزی‌شده برای داشتن رسانه‌ها یا رسانه‌های قوی‌تر است. ببینیم که دست سرنوشت ما را به کدام سو خواهد برد!در سال‌های غالب شدن شبکه‌های اجتماعی بر وب فارسی، شاید انگیزه نوشتن برای بسیار خشکیده باشد. حالا دیگر آن دسته از شهروندان که در خود ذوق و مایه کافی برای نوشتن می‌بینند، حداکثر صفحه اینستاگرام یا کانالی در تلگرام، مهیا می‌کنند. اما کوتاه‌نوشته‌های شبکه‌های اجتماعی کجا و مطالب سنجیده و با طول کافی وبلاگی کجا؟!به دلایل زیادی، اتمسفر شبکه‌های اجتماعی برای انتشار مطالب تحلیلی طولانی مناسب نیست. شتاب و کم‌حوصلگی در شبکه‌های اجتماعی غوغا می‌کند و کمتر کسی پیدا می‌شود که بیشتر از یک پاراگراف کپش یا توضیح تلگرامی را بخواند.اما آیا من فکر می‌کنم که وبلاگ‌نویسی دیگر تقریبا مرده است و یا امکان متولد شدن وبلاگ‌های نو تاثیرگذار دیگر وجود ندارد؟چنین تصوری ندارم! هنوز هم اگر شما می‌خواهید در طول زمان اعتباری بر خود و اندیشه‌تان ایجاد کنید و منسجم و حساب‌شده بنویسید، وبلاگ محیطی مناسب‌تر است.روزنامه‌نگاری شهروندی در قالب وبلاگ‌نویسی یعنی امکان نقد همگانی، امکان تضارب آرا و عقاید و امکان آشنایی با فرهنگ‌های مختلف. پس توصیه می‌کنم که شما هم شروع کنید و بنویسید، حتی اگر در حد یک پست در هفته باشد. زمان برای انتشار اندیشه‌ها ناب و دست‌اول خود را بی‌جهت در شبکه‌های اجتماعی از دست ندهید و با یک برنامه‌ریزی خوب، بودجه‌بندی زمانی خوبی برای نوشتن اختصاص بدهید.شاید روز وبلاگستان فارسی، بهانه خوبی برای شروع کار شما باشد.شما در مورد روز وبلاگستان فارسی و وبلاگ‌نویسی چه فکر می‌کنید؟ چه پیشنهادها و نظراتی دارید؟ یک پزشک یک پزشک Sat, 31 Aug 2019 11:06:24 +0430 https://virgool.io/@yek_pezeshk/%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%DA%86%DB%8C%D8%B2%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D9%86-%D8%B4%D8%A8%DA%A9%D9%87%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D9%88-%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF-%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%AA-jzwziosw6l6z کسی که برای خودش سایت داره، اونقدر وقت آزاد کم داره که واقعا فرصت نمی‌کنه که بلاگ دیگری را هم به‌روز کنه. من یک دهه و نیم هست که در سایت / وبلاگ «یک پزشک» می‌نویسم. اگر خیلی وقت آزاد داشته باشم، سر و سامانی به شبکه‌های اجتماعی سایت می‌دم.اما خب می‌دونید چیه؟ مدت‌هاست که تولید محتوا در سایت، اون لطف یک دهه پیش رو برام نداره. اون بازخورد قبلی رو نمی‌گیرم. یک طورهایی تولید محتوا در سایت مخصوصا این چند ساله، یک روند صنعتی و تجاری شده و اون حالت خودمانی نوشتن در دوران طلایی بلاگ‌ها و دوران اوج گوگل ریدر دیگه بازنمی‌گردن.در این میان خیلی وقت‌ها برای تکرار اون تجربه ناب قبلی، جملاتی در شبکه‌های اجتماعی مثل توییتر یا اینستاگرام می‌نویسم که اونها هم در میان انبوه مطالب سرگرم‌کننده دیگه گم می‌شن و من می‌مونم و نگرفتن بازخورد.داشتم با خودم فکر می‌کردم که از ویرگول از این به بعد به عنوان یک وبلاگ خودمانی استفاده کنم و افکار لحظه‌ای و تکانه‌ها و پیشنهادهام را در اون بازتاب بدم.فکر کنم یک خلاهایی رو پوشش بده. یک پزشک یک پزشک Fri, 12 Jul 2019 20:01:12 +0430 https://virgool.io/@yek_pezeshk/%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A8%D9%86%D8%AF-%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D8%A8%DB%8C-ar4gww1iixds دولت چین به روش‌ها و ابزارهای مختلفی شهروندان‌اش را نظارت و ردگیری می‌کند. تا کنون، خبرهای زیادی درباره نظارت شهروندان چینی از طرق مختلفی مانند تشخیص چهره، دوربین‌های نظارتی، تراشه‌های RFID خودروها، عینک‌های آفتابی، لباس‌های ردیابی و مکان‌یابی و غیره شنیدیم.در جدیدترین گزارش از روش‌های نظارت بر شهروندان، کارگران نظافتچی و بهسازی شهری باید دستبندهای ردیاب مجهز به تراشه‌های GPS را به مچ دست ببندند.متن کامل این نوشته را در یک پزشک بخوانید:دستبند ردیابی در محل کار یک پزشک یک پزشک Mon, 08 Apr 2019 10:09:52 +0430 https://virgool.io/@yek_pezeshk/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D8%B1-%C2%AB%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84%C2%BB-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D9%85%D8%A7-%D8%AA%D9%88%D8%B5%DB%8C%D9%87-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%DA%A9%D9%86%D9%85-oamwhldln پست جدید در سایت «یک پزشک» نوشتم و «ویرگول» را معرفی کردم:ویرگولشبکه‌های اجتماعی مثل توییتر، فیس‌بوک، اینستاگرام و تلگرام، در حال حاضر بیشتر وقت کاربران اینترنت را به خود اختصاص داده‌اند تا آن حد که برای برخی از کاربران، اینترنت مترادف شده با همین شبکه‌های اجتماعی.این شبکه‌های اجتماعی ابزارهای ساده و سریع برای انتشار و بازنشر مطالب هستند. اما همان طور که می‌دانید ماهیت و دات این شبکه‌های اجتماعی طوری است که به هیچ عنوان محیط مناسبی برای تولیدکنندگان محتوا نیستند.اصولا شما نمی‌توانید در تلگرام و اینستاگرام، نوشته طولانی با چندین عکس و لینک و با فرمت مناسب برای مطالعه درج کنید. اگر هم مطلبی نسبتا طولانی درج کنید، نمی‌توانید انتظار خواندنش را داشته باشید.برای همین است که خیلی‌ها با توجه به علاقه‌شان به نویسندگی و سلیقه‌های خاص‌شان، همچنان ترجیح می‌دهند، وبلاگ بنویسند.اما خیلی از کاربرها با وبلاگ نوشتن سنتی مشکل دارند.چاره کار چیست؟خواندن متن کامل این نوشته یک پزشک یک پزشک Tue, 20 Jun 2017 04:47:50 +0430 https://virgool.io/@yek_pezeshk/virgool-o7ln8mwdt ویرگول در نگاه اول، یک سرویس وبلاگ‌نویسی ساده و کارای اجتماعی به نظر می‌رسه. یک پزشک یک پزشک Mon, 19 Jun 2017 19:35:22 +0430