https://virgool.io/feed/@z.raygani یک مربی پرورشی که دوست دارد بیشتر بداند. fa 2026-06-10 17:51:45 https://files.virgool.io/upload/users/3059600/avatar/q0NkkU.jpg?height=120&width=120 https://virgool.io/@z.raygani https://virgool.io/@z.raygani/%D9%85%D8%A7-%D8%B5%D9%81%D8%A7%D8%AA%D9%85%D9%88%D9%86-%D8%B1%D9%88-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%85%D9%88%D9%86-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85-jd62jdaglmmb از وقتی یادم می‌آد تصورم اینه رفیق خوبی‌ام. خیلی هم براش تلاش کردم. بیشتر از تصورتون هم در این مسیر آسیب دیدم. به اندازه‌ای که بشه برای یه خونواده دوازده‌نفره پناهندگی گرفت.اما! در آستانه ۲۸ سالگی فهمیدم به هدفم در کیفیت رفاقت رسیدم. ولی هدف خدمت به خلق نیست :) این صرفاً نتیجه‌ست. هدفم این بوده که با صفت «رفیق خوب» شناخته بشم و بهاش رو هم در حد توان پرداختم. بهایی بسیار بسیار سنگین.هر وقت در مواجهه با دیگران احساس کردید، ضربه خوردید و قدرتون رو نمی‌دونن، هدفتون رو بازنگری کنید و بعد غر بزنید. شاید منتی سر کسی نباشه. خیلی وقت‌ها می‌تونستید عقب‌نشینی کنید یا حتی مؤدبانه شخصی رو رد کنی؛ البته چیزی از رنج اون کم نخواهد کرد.اما اگر خواستید همیشه خوب و مهربون شناخته بشید و نگاه کسی از شما برنگرده، بپذیرید که آسیب می‌بینید‌. پس مسئولیت رفتارهای خوبتون رو بپذیرید.ما صفاتمون رو خودمون انتخاب می‌کنیم، می‌سازیم و طبق اون‌ها عمل می‌کنیم‌. هیچ داشته‌ای هم بی‌بها به دست نمی‌آد...حتی اگر این صفت «میانه‌روی» باشه، خیلی وقت‌ها درک نخواهد شد. متهم می‌شید و می‌شکنید. این انتخاب خودتونه! زهرا رایگانی زهرا رایگانی Fri, 26 Jan 2024 12:07:55 +0330 https://virgool.io/@z.raygani/%D8%A7%D9%85%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82%DB%8C-xrjofxtfivax ما آدم‌ها ته تهش تنهاییم. اما گاهی واقعا مقصرش خودمونیم. یه دلیل تنهایی ما آدما اینه که از یه جایی به بعد مفهوم قوی بودن بینمون افراطی شد.این استاتوسای اینستاگرامی که می‌گن خیلی وقته عادت کردم به حرف نزدن و این اراجیف زیاد شدن، حرف نزدن و‌ سکوت شد افتخار و آدما کیف می‌کنن راجع بهشون بگی فلانی خیلی سنگ‌صبوره‌ها ولی دردشو به هیچکس نمی‌گه...نه جانم ، کسی‌ که سکوت می‌کنه، حرف نمی‌زنه، رفیق خوبی نیست. رفیق خوب بودن الزاما این نیست که گوش شنوا باشی، به نظرم آدما این روزا می‌خوان برای خودشون افتخار کسب کنن تو رفاقت و حالا این وسط یه بخشی از برکتش به رفیقشونم می‌رسهوگرنه اصل رفاقت اونجاست که وقتی پر دردی، دلت می‌خواد از عالم و آدم دور باشی، به سکوت محض رسیدی، دقیقا همونجا حرف بزنی... نه به خاطر اینکه سبک شی، به خاطر اینکه طرف مقابلت حس کنه رفیقه. حس کنه روش حساب کردی، حس کنه داره باری از رو دوشت ورمی‌داره... بهش احساس مفید بودن بدی.اینجوری داری حسابی پایه‌های دوستیت رو محکم می‌کنیکسی نمی‌گه وای چه خوب، شاید اصلا دیده نشی، کسی افتخاری به نامت نمی‌زنه، مصداق استاتوسای اینستاگرامی نمی‌شیولی فقط خودت می‌دونی که ته ته رفیقی.آدما همونقدر که لذت می‌برن از دوست‌داشته‌شدن نیاز دارن که کسی رو دوست بدارن.به دیگران مجال محبت‌کردن بدید، مجال دوست داشتن، فرصت عاشقی کردن، فرصت رفاقت کردن.اجازه بدید توانایی‌های آدما به کمال برسهمقهور ژست‌های روشنفکرانه‌ی اینستاگرامی نباشید.استقلال جذابه، استحکام شگفت‌انگیزه، ولی جا داره. گاهی بذارید بعضی ضعف‌ها به آدم‌های درست این امکان رو بده که ازتون مراقبت کنن.به نظرم رازی که مادری رو انقدر ارزشمند می‌کنه فقط این نیست که اونا خیلی از خودگذشتگی می‌کنن، رازش اینه که طرفشون یه بچه‌س که میزان ضعفش انقدر زیاده که به اون مادر امکان این رو می‌ده که آزادانه عشق و محبت بالقوه‌ش رو به کمال برسونه. زهرا رایگانی زهرا رایگانی Mon, 15 Jan 2024 21:05:21 +0330 https://virgool.io/@z.raygani/%D9%85%D8%A7-%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA-%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D9%86%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%85-etv9xuses7zu یکی از خطاهای شناختی ما آدما اونجاست که وقتی بهمون ابراز علاقه می‌کنن فکر می‌کنیم ما آدم ویژه‌ای هستیم...فارغ ازینکه ممکنه ما یه فندک ۷هزارتومنی معمولی باشیم که برای یکی آخرین یادگار پدرشه...به خودی خود آدم خاصی نیستیم. مادامی ارزشمندیم که اون دوستمون داره! بهمون عشق می‌ده، ازمون مراقبت می‌کنه...به قول معروف چشماش قشنگ می‌بینه!و وقتی می‌خواید کسی رو کنار بذارید به این فکر نکنید که اون یه فندک ۷هزارتومنیه که همه جا ازش پیدا می‌شه...شاید اون در عین معمولی بودن همونی باشه که این سال‌ها دنبالش بودید.شاید اون آخرین نقطه اتصال شما با هویت و حیاتتون باشه... زهرا رایگانی زهرا رایگانی Fri, 12 Jan 2024 18:05:04 +0330