https://virgool.io/hiwa-publication/feed انتشارات هیوا، جایی که کلمات بال می‌گیرند و اندیشه‌ها به پرواز در می‌آیند. با هر برگ کتاب، سفری تازه به جهانی نو آغاز می‌کنید. هیوا، چراغ راهی برای جویندگان دانایی و آفرینشگر رویاهایی که در واژه‌ها جاودانه می‌شوند. با ما همراه شوید تا به اعماق واژه ها سفر کنیم. fa 2026-06-16 12:46:47 https://files.virgool.io/upload/publication/cm8rcqal1jpf/wi56sf.jpg https://virgool.io/hiwa-publication https://virgool.io/hiwa-publication/%DA%AF%D9%84%D9%86%DA%AF%D8%AF%D9%86-ozidvz5is7hz گلنگدن شبِ بارانی بود و جادهٔ خاکی مثل یک زخم سیاه به دلِ تپه می‌خزید. مجید ماشینی را کنار انبار خاموش کرد و از درِ آهنی وارد شد. درِ انبار نیمه‌باز بود؛ بوی نم و فلزِ کهنه و چیزی شبیهِ زنگ‌زدگی یادش انداخت که سال‌ها پیش هرگاه طوفان می‌آمد، مادرش دستمالی به دست می‌گرفت و پنجره‌ها را محکم می‌بست. روی میزِ وسط انبار، چیزی مات و سرد در نورِ فانوس برق می‌زد: یک تفنگِ قدیمی با رنگِ خاموش و دسته‌ای که انگار دندان‌زده شده بود. اهلِ شهر می‌گفتند تفنگِ کاشانیِ مرحومِ عمویش است؛ مردی که ناپدید شده بود و هرگز جنازه‌اش پیدا نشد. مجید دستش را عقب برد، اما همان‌طور که پا به جلو گذاشت، صدای خش‌خشِ باران را قطعِ قطع کرد چیزی در مغزش به صدا درآمد: نامِ آن قطعه — گلنگدن. دستش لرزید. نه از سرما؛ از چیزی که در آن لحظه در هوا شناور بود؛ چیزی شبیهِ انتظار. او گلنگدن را لمس نکرد، فقط نگاهش کرد. و درست وقتی نفس کشید، انگار زمان کش آمد: یک تصویر—یک لحظهٔ دور—مثلِ فیلمی که با سرعت کم نمایش داده می‌شد. عمویش داشت در حیاط قدم می‌زد؛ کسی پشتِ در ایستاده و صورتش تار؛ عمویش به سمتِ صدا برگشت، و بعد سکوتی بود که مثلِ تیری نشست در گلوی شب. مجید انگار کشیده شد. نه با دستِ خودش. انگار چیزی او را به سمتِ تفنگ هل داد — نه برای شلیک، بلکه برای شنیدن. او به گلنگدن نگاه کرد، و باز هم همان تصویر؛ اما این‌بار صدای خیلی نزدیک‌تری پیچید: نفس‌های کوتاه، زمزمهٔ نام‌ها، یک فهرستِ خاموش که با هر بارِ لمسِ گلنگدن بلندتر می‌شد. او به عقب پرید و فانوس افتاد. نور در هوا پاره‌پاره شد و تکه‌تکهٔ سایه‌ها روی دیوار مثل پرندهٔ کبود می‌لرزید. فکر کرد شاید خستگی است، شاید خیال. اما وقتی دوباره خم شد تا فانوس را بردارد، صدایی از تهِ تفنگ آمد — نه صدای مکانیک، صدای حرف‌زدن. اول نامِ خودش را گفت. بعد صدای عمویش. بعد صدای پدربزرگِ مردمی که سال‌ها پیش در همان نزدیکی ناپدید شده بودند. هر نام مثلِ سنگی بود که درونِ آبِ آرامِ او فرو می‌رفت و موج می‌زد؛ موج‌ها گذشته را به ساحلِ حال می‌آوردند. مجید خواست فرار کند؛ پاهایش مثلِ چوب شده بودند. گلنگدن روی میز حالا نه فقط یک قطعهٔ فلزی، که دروازه‌ای بود — دروازه‌ای که هر بار کشیده می‌شد، خاطره‌ای را قفل می‌کرد به صدای شلیکِ هیچ‌کسی. او شنید که می‌گویند: «یک‌بار بس است.» اما صداها پشتِ هم می‌آمدند، بی‌رحم و گرم، و هر نام تکه‌ای از زندگی را از او می‌گرفت: بوی نانِ داغ، خندهٔ خواهرک، دستِ پینه‌بستهٔ پدر. دستِ خودش بدون خواستش رفت سمتِ گلنگدن. نوکِ انگشتانش فلزِ سرد را لمس کرد. یک لحظه جهان خاموش شد، و در آن سکوت، یادِ شبِ ناپدیدشدنِ عمویش مثل شهابی از روشنایی عبور کرد: صدای قدم‌ها، درِ کشیده، و بعد — چیزی که او هیچ‌وقت نتوانسته بود توی ذهنش بنشاند: نهِفته شدنِ چشمانِ عمویش به شکلِ یک خاطرهٔ ناقص. او گلنگدن را نکشید. اما همان تماسِ کوچک کافی بود؛ انگار کلِ آنچه قفل شده بود، یک نفس بیرون آمد. دیوارها نفس گرفتند. و صدای آخر، آرام و نزدیک، گفت: «حالا تو را داریم.» مجید عقب‌نشینی کرد و افتاد. فانوس شکست و شعله‌اش هورت کشید و خاموش شد. انبار دورِ او را بلعید. چیزی از تاریکی بیرون آمد — نه دست، نه سایه — یک فهرستِ بلند که اسم‌ها را می‌بلعید. در گوشِ او چیزی مثلِ برخوردِ گلنگدن با چمبر تکرار می‌شد، ولی این بار هر تکرار یک نام را از همسایه‌گی‌اش جدا می‌کرد. وقتی صبح آمد، مردم ماشینِ مجید را کنارِ جاده یافتند، درِ انبار را بسته، و داخلِ آن تنها یک میز و یک تفنگ بود؛ تفنگی که گلنگدنش کشیده شده بود، و روی میز، ردِ انگشتی که هیچ‌کس به جز او آن را نداشت — و یک فهرستِ خالی روی کاغذ که با جوهری که به نظر می‌رسید در تاریکی نوشته شده باشد، فقط یک نام داشت: نامِ بعدی. انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Mon, 15 Sep 2025 08:01:37 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C-fjuamhnufzwc سکووووووتفصل پایانی: و بعثت ادامه دارد...سال‌ها گذشته بود…نه آن‌قدر که خاطره‌ها رنگ ببازند،بلکه درست به اندازه‌ای که بذرهایی که کاشته شده بودند، به درخت تبدیل شوند.ساختمان هنرستان بعثت حالا سه‌طبقه شده بود، با پنجره‌های سراسری، کارگاه‌های پیشرفته، سالن رزمی با زمین تاتامی، و آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی و رباتیک.اما هنوز در ورودی، تابلوی قدیمی چوبی با همان خط نستعلیق آشنا نصب بود: «هنرستان بعثت – مدرسه‌ای برای بیداری» مدیر مدرسه حالا سمیه بود؛ همان دختر خجالتی با چادر نخ‌نما، حالا زنی بود استوار، با صدایی آرام اما نافذ.او کلاس‌ها را با جمله‌ای از استاد کاویانی آغاز می‌کرد: «وقتی چراغی روشن شد، نپرس کی روشنش کرد… تو فقط راهت رو پیدا کن.»علیرضا حالا در وزارت آموزش و پرورش، مسئول گسترش مدارس نوین بود.هر مدرسه‌ای که با الگوی بعثت ساخته می‌شد، یک بخش ویژه به‌نام «اتاق سکوت» داشت؛ جایی برای فکر کردن، دعا کردن، یا فقط نفس کشیدن… چیزی که کاویانی همیشه می‌گفت: «کلاس باید جا برای سکوت هم داشته باشه.» شاگردان قدیمی حالا خود معلم شده بودند، و هزاران دانش‌آموز، از روستاهای مرزی تا شهرهای بزرگ، با فلسفه‌ی بعثت آشنا می‌شدند. جنبش «معلمان بیدار» تبدیل به سازمان جهانی شده بود، با مقر در پاریس و تهران.همه‌جا سخن از الگوی «آموزش با عشق و عدالت» بود.در مدرسه‌ای در فلسطین، دخترکی روی دیوار نوشته بود: "من استاد کاویانی را ندیدم، ولی معلمم می‌گه وقتی به من احترام می‌ذاره، یعنی اون زنده‌ست." کتابی منتشر شد به ۲۳ زبان، با عنوان:《بعثت بیدار: فلسفه‌ی آموزش استاد کاویانی》و اولین جمله‌اش این بود:"آموزش، نه انتقال دانش؛ بلکه احیای انسان است."اما هیچ‌کس فراموش نکرده بود که آن همه از دل یک دل شکسته شروع شده بود…یک معلم ساده، با دست‌هایی ترک‌خورده و دفتری چرمی…پایان فصل و پایان بخش اول رمان:و در مراسم سالگرد تولد استاد، روی تابلوی بزرگ نوشتند: «او رفت،اما ما مانده‌ایم تا معلم بمانیم…و بعثت، هر روز در دل یک کودک، ادامه دارد…» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Fri, 22 Aug 2025 22:15:52 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B2%DB%B1-ojdaonzfti62 سکووووووتفصل بیست و یکم: وداع با واژه هاصبح پاییزی بود، اما آفتاب مهربان‌تر از همیشه بر شیشه‌های هنرستان بعثت می‌تابید.کاویانی، ساکت و آرام، کنار پنجره‌ی اتاقش نشسته بود؛ همون اتاق قدیمی که حالا پر شده بود از لوح‌ها، تقدیرنامه‌ها، عکس‌های جهانی، و قاب‌هایی با جمله‌هایی از دل بچه‌ها.نسیمی از لای پنجره عبور کرد.دفترچه‌ی چرمی روی میز ورق خورد.کاغذی بیرون افتاد.و رویش نوشته بود: «روزی که سکوت کردم، نه از خستگی بود،از اینکه حرف‌هام ریشه زده بودن در دل‌ها...وقتشه سایه شم، نه خورشید.» همان شب، جلسه‌ای برگزار شد.همه فکر می‌کردند قرار است برنامه‌ای تازه اعلام کند.اما کاویانی برخاست، روی صحنه رفت، عصا به دست، رو به جمعیت ایستاد.صدای او دیگر آن طنین پرقدرت قبل را نداشت، اما لرزش صدایش، لرزه می‌انداخت بر استخوان مخاطب: «من حالا دیگه باید عقب‌نشینی کنم...نه برای خستگی،برای اینکه راه، دیگه به من نیاز نداره.چون شماها بیدار شدید.»و خطاب به شاگردانش ادامه داد: «تمام عمر جنگیدم برای این لحظه…لحظه‌ای که معلم‌ها، پیش از اینکه درس بدن، دل بدن.و حالا... وقتشه قلم از دستم بیفته.»اشک در چشمان سمیه و علیرضا حلقه زد.یکی از دانش‌آموزان گفت:«استاد! بدون شما، بعثت بعثت نمی‌شه…»و او لبخند زد:«برعکس پسرم…بعثت، همون روزی متولد شد که من دیگه مرکز نبودم.بعثت، وقتی بزرگ می‌شه که خودتون معلم بشید…» همان شب، متن استعفای رسمی خود را به وزارت‌خانه فرستاد.اما در کنارش، نامه‌ای کوتاه گذاشت:«من می‌رم، اما نمی‌میرم.من خاموش می‌شم، اما خاموش‌کننده‌ی نور نیستم…اگر دیدید شاگردی چراغی به‌دست گرفته،بدونید من همون‌جام، در سکوت.» فردا، قاب کوچکی روی در اتاقش نصب شد:«محمد کاویانی – معلم بیدار»زیرش نوشته شده بود: «او نیامد که بدرخشد، آمد که چراغ روشن کند…» پایان فصل:در دفترچه‌ی چرمی‌اش، آخرین صفحه را این‌گونه بست: «من کاویانی‌ام... از روستای خالی از مدرسه، تا کلاس جهانی.فقط یه معلم بودم.و حالا، هر وقت نوجوانی ایستاد و گفت "می‌تونم"،اون‌جا هستم… بی‌صدا، ولی زنده‌تر از همیشه.» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Mon, 18 Aug 2025 15:29:16 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%DB%B2%DB%B0-x7jblautr0i1 سکووووووتفصل بیستم: شاگردانی که بیدار شدندبازگشت کاویانی به ایران، مثل برگشتن یک قهرمان از خط مقدم بود.اما خودش، از ویلچر و ضعف جسمی‌اش خجالت نمی‌کشید.برعکس، وقتی وارد حیاط هنرستان بعثت شد، لبخند زد و گفت:«بالاخره یاد گرفتم بشینم؛ چون حالا وقتشه که شماها بلند شید…» سالن اجتماعات پر شده بود از دانش‌آموزان فعلی، قدیمی، معلمان داوطلب، و نمایندگان جنبش «معلمان بیدار».همه منتظر بودند ببینند چه تصمیمی دارد.و او گفت: «من، کاویانی، حالا دیگه فقط یه معلم نیستم.حالا یه شاگردم. شاگرد شماها.از امروز، راهو شما می‌سازید… من فقط تماشا می‌کنم، گاهی کمک می‌کنم، ولی رهبری با شماست.» با تأسیس رسمی بنیاد آموزشی «بعثت بیدار»، یک نهضت بی‌مرز آغاز شد.پلتفرم آنلاین، حالا به ۱۰ زبان ترجمه شد.در هر قاره، تیمی از شاگردان کاویانی شعبه‌ای از آموزش ترکیبی (فنی+رزمی+اخلاقی) راه انداختند. علیرضا به هند رفت و کارگاه کدزنی برای دختران محروم راه انداخت. سمیه به کردستان عراق رفت تا برای دختران جنگ‌زده مدرسه بسازد.سهیل در سیستان و بلوچستان به بچه‌های بدون شناسنامه، آموزش کامپیوتر داد.و فرزاد، در یکی از محله‌های فقیرنشین تهران، هنرستانی جدید با الگوی بعثت بنا کرد. در کنفرانس بین‌المللی آکسفورد، یکی از استادان برجسته گفت: «تعلیم، تا امروز یک علم بود؛ اما کاویانی آن را به ایمان تبدیل کرد.بعثت، حالا نه‌فقط یک مدرسه، بلکه یک مکتب است.»تصویری در اینترنت وایرال شد:کاویانی نشسته روی ویلچر، در حیاط مدرسه، با لبخند، دست دراز کرده و بچه‌ای با اشتیاق، دفتر نقاشی‌اش را نشان می‌دهد.کپشن عکس:"او ایستاد، تا ما یاد بگیریم چگونه بدویم…"جمله پایانی فصل:در آخرین جلسه‌ای که کاویانی با شاگردان داشت، گفت: «بچه‌ها، اگه فردا من نبودم، یاد بگیرین یه جمله رو به خودتون بگین:امروز نوبت من بود بیدار باشم… فردا نوبت منه بیدار کنم.» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Fri, 08 Aug 2025 13:07:08 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA-%DB%B1%DB%B9-p6xrnilr9tga سکووووووتفصل نوزدهم: زخم‌هایی برای جهانی شدندعوت‌نامه‌ها پشت سر هم می‌رسیدند:نروژ – کنفرانس عدالت آموزشی در عصر هوش مصنوعی ژاپن – همایش بین‌المللی ذهن‌آگاهی در آموزش کنیا – اجلاس آموزش در مناطق بحرانی آفریقاو استاد کاویانی، نه برای شهرت، بلکه برای انتقال تجربه‌ای که از دل خاک و آتش برخاسته بود، پذیرفت. اولین مقصد: توکیودر ژاپن، او درباره هم‌افزایی مهارت‌های فنی و انضباط ذهنی صحبت کرد.از تلفیق کدزنی و مراقبه، از کلاس‌های برنامه‌نویسی که با پنج دقیقه سکوت آغاز می‌شد.سالن ساکت شد، حتی مترجم‌ها بغض کردند. بعد از سخنرانی، پیرمردی ژاپنی نزدیک آمد و گفت:> «شما نه معلم، بلکه راهب آینده‌اید. شما راه تعلیم را با روح، نه فقط علم، آشنا کردید.» در کنیا، جایی که مدرسه‌ها سقف ندارند، کاویانی زیر درختی نشست و با معلمان بومی درباره "یادگیری در نبود امکانات" صحبت کرد. و گفت: «اگر سقف ندارید، آسمان، سقف کلاس شماست.اگر تخته ندارید، شن و چوب، قلم شریفتان باشد.فقط نور چشم دانش‌آموزان را خاموش نکنید…» عکس‌های او در کنار کودکان با لب‌های ترک‌خورده و چشم‌هایی درخشان، دنیا را تکان داد.نامش، حالا نه فقط در وزارت‌خانه‌ها، بلکه در قلب مردم نوشته شده بود.تا این‌که… اتفاقی ناگهانیدر بازگشت از آفریقا، در فرودگاه دوحه، استاد کاویانی به‌طور ناگهانی روی صندلی نشست، دستش را روی سینه‌اش گذاشت و آهسته گفت:ـ «نه... الان نه... بچه‌هام هنوز کار دارن...»سکته قلبی.به سرعت به بیمارستان منتقل شد. شبکه‌های خبری خبر را منتشر کردند.رسانه‌ها نوشتند:ـ«قلب معلم ملت، شکست...» «استاد کاویانی در بخش مراقبت‌های ویژه... دعایمان با اوست...»در ایران، مردم جلوی هنرستان بعثت شمع روشن کردند.دانش‌آموزان سابقش، حالا برنامه‌نویسان و معلمان آینده، شروع به انتشار ویدیوهایی از خاطراتشان کردند.در یکی از آن‌ها، سمیه گفت: «اگه استاد نبود... من الان یه کارگر بی‌سواد بودم...ولی حالا... من خودم معلمم. برای دخترایی که هنوز امیدو نمی‌شناسن.» در بیمارستان، دکتر گفت:ـ «معجزه شد. قلبش ایستاده بود… اما دوباره تپید. عجیبه. مثل یه اراده بیرونی بیدارش کرد.»و وقتی به هوش آمد، فقط زمزمه کرد: «من هنوز برنگشتم... باید برگردم… به کلاس…» پایان فصل:در دفترچه‌ای که همراهش بود، پرستار پرخاشگرانه پرسید:«چی این‌قدر مهم بود که با قلبت بازی کردی؟!»او لبخندی زد و نوشت: «من از نسل معلمایی‌ام که وقتی مدرسه خراب شد، با چوب روی خاک نوشتن...ما نمی‌میریم... تا وقتی یه شاگرد هنوز بیدار نشده.» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Thu, 07 Aug 2025 09:15:31 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B1%DB%B8-jbr0ltdouuqx سکووووووتفصل هجدهم: معلمان بیداربازسازی هنرستان بعثت، فقط پایان یک بحران نبود؛آغاز یک موج بود.موجی که آرام آرام، قاره‌ها را درنوردید. پس از بازتاب سخنرانی کاویانی در یونسکو، معلمانی از پنج قاره شروع به ارسال پیام کردند:از نایروبی تا نیویورک، از کابل تا کیپ‌تاون…پیامی مشترک: «ما سال‌ها تنها بودیم، زیر سایه نظام‌های آموزشی فرسوده و بی‌جان.اما امروز، صدای تو به ما گفت هنوز می‌شود با ایمان، تغییر ساخت.»و آن‌گاه، کاویانی با دانش‌آموزان و چند معلم داوطلب ایرانی، هسته‌ای را تشکیل داد:جنبش جهانی "معلمان بیدار"( Awakened Educators Movement)پلتفرمی اینترنتی طراحی شد؛ با کمک علیرضا، سمیه و تیم سابق المپیاد.در این پلتفرم، صدها معلم از سراسر جهان ثبت‌نام کردند: معلمی در برزیل، که در آلونکی بدون برق تدریس می‌کرد.آموزگاری در هند، که با خمیر کاغذ، لپ‌تاپ مقوایی ساخته بود برای آموزش.و یک معلم از غزه، که گفت: «وقتی کلاس‌ها زیر بمب‌بارون تعطیله، من شعر می‌خونم برای بچه‌ها… هنوز یاد می‌گیرن.» شبکه معلمان بیدار، حالا به بیش از ۳۰۰۰ عضو از ۴۲ کشور رسیده بود.در جلسات آنلاین، کاویانی گاه‌گاهی حضور می‌یافت. ولی همیشه با همان صدای بم و آرامش همیشگی:«ما انقلاب نمی‌کنیم. ما بیدار می‌کنیم.چون هیچ حکومتی، هیچ نظامی، هیچ قدرتی،توان خاموش‌کردن معلمی که عاشقه نداره.» این شبکه، بسته‌های آموزشی تولید کرد:آموزش «اخلاق در آموزش»،آموزش «ایجاد انگیزه در مناطق محروم»،و حتی دوره‌هایی برای «مبارزه با فساد ساختاری در نظام‌های آموزشی»!ایران شد قلب تپنده این جنبش.و هنرستان بعثت، با تمام سادگی‌اش، تبدیل شد به موزه زنده آموزش امید. یکی از اولین تاثیرات داخلی:وزارت آموزش ایران، اجرای پایلوت طرح «معلم بیدار» را در ده استان آغاز کرد. معلمان این طرح، از دل همان‌هایی بودند که یک روز به کاویانی نامه نوشته بودند… جمله طلایی این فصل، از زبان یکی از اعضای جنبش جهانی: «شاید معلمی، شغل باشه.ولی معلمِ بیدار، رسالته.»کاویانی همان شب، کنار پنجره هنرستان نشسته بود.به صدای دور اذان گوش داد و در دفترچه‌اش نوشت: «یک روز، در هر کلاس جهان، یکی مثل سمیه حرف خواهد زد…و دنیا، آرام‌آرام از خواب برمی‌خیزد.» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Sat, 02 Aug 2025 22:39:28 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B1%DB%B7-nxes832gouxf فصل هفدهم: از خاکستر برخاستهوقتی استاد کاویانی از فرودگاه امام خمینی خارج شد، نه خبرنگاری منتظرش بود، نه دسته‌گل و بنر تبریک.تهران آن روز، سرد و عبوس بود.اما دل او گرم‌تر از همیشه می‌تپید.گرمی‌ای از جنس تعهد؛ از جنس قولی که داده بود، به یک نسل.همان شب، مستقیم راهی هنرستان بعثت شد.چیزی که دید، دل هر مردی را می‌لرزاند:کارگاه کامپیوتر، سوخته. بوی پلاستیک ذوب‌شده، قطعات ذغالی‌شده، سیم‌های بریده‌شده…نقشه‌ها، تابلو افتخارات، حتی لیوان چای‌نوشته‌ی علیرضا: "فقط با علم، قوی شو" همه خاکستر شده بودند.یکی از بچه‌ها با بغض گفت:«استاد... یعنی همه‌چی تموم شد؟»کاویانی دست روی شونه‌اش گذاشت.به ویرانه‌ها نگاه کرد. نفس عمیقی کشید. و آرام، اما مصمم گفت:«این آتیش، قلب مارو نسوزوند. فقط پوست زخم‌خورده‌مونو کند.حالا می‌فهمیم چقدر عاشقش بودیم.و چیزی که با عشق بسازی... صدبار هم بسوزه، باز بلند می‌شه.» آن شب، مردم محل با شنیدن خبر آمدند.ولی این‌بار نه برای تماشا؛ برای ساختن. پیرمردی با دست‌های پینه‌بسته گفت: «من آجر می‌دم برای بازسازی.» جوانی با وانتش آمد:ـ«من سیم و کابل دارم، می‌دم رایگان.» معلمی از هنرستانی دور:ـ «من با بچه‌هام میایم، دیوارا رو رنگ می‌زنیم.»و از آنجا، موجی بلند شد؛ موجی از بازسازی، نه فقط دیوار، بلکه ایمان.چند شب بعد، دانش‌آموزها با دست‌های خودشان، آوار را کنار زدند. رضا یک تابلو سوخته را بالا آورد، خاکش را پاک کرد و گفت: «اینا نساخته شدن که بسوزن. ساخته شدن که دوباره ساخته شن!» ظرف تنها سه هفته، کارگاه جدیدی راه‌اندازی شد.اما این‌بار نه فقط یک کارگاه کامپیوتر؛ بلکه یک «مرکز فناوری مردمی» با کمک خیرین، مهندسان داوطلب، و خود دانش‌آموزان.درست کنار آن، یک باشگاه رزمی و ذهنی با نام: باشگاه امید بعثت. رسانه‌ها برگشتند، اما این‌بار با احترام.مردم از سراسر کشور برای کمک شتافتند. یونسکو مبلغی برای بازسازی اختصاص داد. حتی وزیر، شخصاً آمد و قول حمایت داد.اما استاد کاویانی پشت بلندگو نرفت.فقط یک جمله روی دیوار کارگاه جدید نوشت:«بعثت ما، هر روز از نو شروع می‌شه…چون ایمان، هیچ‌وقت نمی‌سوزه.» پایان فصل:آن شب در دفترچه‌اش نوشت: «خدا بعضی درختا رو می‌سوزونه، نه برای نابودی،برای اینکه از ریشه، درختی قوی‌تر بروید…ما، نسل اون درختیم.» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Mon, 28 Jul 2025 22:11:08 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B1%DB%B6-ssv5o86uwez7 سکووووووتفصل شانزدهم: پرواز برفراز حقیقتآسمان پاریس ابری بود، اما چشم‌های استاد کاویانی آفتابی.هواپیمای ایرانی، در فرودگاه شارل‌دوگل فرود آمد. مردی با چمدانی سبک، یک کت قهوه‌ای ساده، و دل‌هایی که پشتش ایستاده بودند، وارد خاکی شد که قرار بود در آن، صدای معلمی از خاورمیانه، بر سِن سازمان جهانی آموزش طنین بیندازد. در کنفرانس بین‌المللی یونسکو، شخصیت‌هایی از تمام قاره‌ها حضور داشتند؛ سیاست‌گذاران، نظریه‌پردازان آموزش، وزرای آموزش کشورها، و نمایندگان بنیادهای بین‌المللی.همه آماده بودند سخنرانی‌ها و پاورپوینت‌های روتین را بشنوند.اما وقتی نوبت به «استاد محمد کاویانی» رسید، چیزی عجیب اتفاق افتاد.نه پرده‌ای بالا رفت، نه اسلایدی پخش شد.او فقط ایستاد، نگاهی به سالن انداخت، دستی در جیب برد و دفترچه‌ی چرمی‌اش را بیرون آورد. ورق زد و گفت: «من نه دکتری از هاروارد دارم، نه مدرک سیاست‌گذاری از ژنو.من فقط یه معلم‌ام. از یه هنرستان تو ایران.و اومدم یه چیز ساده بگم:آموزش، وقتی معجزه می‌کنه که معلمش آدم باشه، نه کارمند.و مدرسه، وقتی می‌درخشه که شاگردش دیده بشه، نه شماره پرونده‌ش.»سکوت سالن، سنگین و پرشکوه بود.او ادامه داد. از داستان رضا گفت، که مادرش کارگر قالی‌شویی بود و حالا محقق هوش مصنوعی شده.از سمیه، که تا پنجم دبستان اجازه مدرسه رفتن نداشت، و حالا با حمایت بعثت، الگوریتم رمزنگاری طراحی می‌کرد.و بعد ناگهان لحنی جدی به خود گرفت: «ولی ما یک دشمن مشترک داریم؛ نه فقط در ایران، در همه کشورها:فساد اداری، بی‌تفاوتی سیستم، و نگاه تحقیرآمیز به بچه‌های مناطق محروم.ما باید این دشمنو نابود کنیم...با گچ، با صفحه‌کلید، با قلب‌هامون.»سالن منفجر شد از تشویق.نماینده سازمان یونسکو، بعد از او پشت تریبون رفت و گفت: «ما امروز نه فقط یک گزارش، بلکه یک وجدان شنیدیم.» همان روز، طرح آموزش مهارتی بر پایه‌ی عدالت اجتماعی که با عنوان "بعثت برای جهان" ارائه شد، با ۳۹ رأی موافق از ۴۷ کشور به تصویب رسید. یونسکو، کاویانی را به عنوان «معلم صلح» سال انتخاب کرد.اما همان شب، وقتی همه برای جشن و مصاحبه هیجان‌زده بودند، کاویانی در هتل نشسته بود، تلفن در دست، دلش فشرده.تماسی از ایران داشت:ـ «استاد... هنرستان بعثت دچار آتیش‌سوزی شده... هنوز دلیلش مشخص نیست، ولی کارگاه کامپیوتر کامل از بین رفته.»سکوت.تنها چیزی که گفت، این بود:> «من فردا برمی‌گردم... بچه‌هام تنها نیستن.»پایان فصل:در دفتر یادداشتش نوشت:«ما حتی اگر تمام جهان رو فتح کنیم،اگه یه دانش‌آموز تنها تو تاریکی بمونه، شکست خورده‌ایم...» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Tue, 15 Jul 2025 17:42:53 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B1%DB%B5-plafbiqquxpi سکووووووتفصل پانزدهم: آتش در نیستانبعثت حالا فقط یک هنرستان نبود؛ شده بود شعله‌ای که در دل صدها مدرسه دیگر افتاده بود.هر روز نامه‌هایی از سراسر کشور به دست کاویانی می‌رسید.از تربت‌جام تا آبادان، از پاوه تا بندرعباس.معلمانی که نوشته بودند:> «استاد کاویانی عزیز، ما سال‌ها بود باور کرده بودیم که نمی‌شه کاری کرد...اما شما با کلاس‌هات، با دعواهات، با عشق‌هات، به ما یاد دادین دوباره نفس بکشیم.»گروه‌هایی از معلمان جوان داوطلب شدند تا الگوی «بعثت» را در شهرهای خود اجرا کنند. وزارتخانه هم مجبور شد پروژه‌ای با عنوان "حرکت ملی ارتقای هنرستان‌ها" تعریف کند. اما...هر جایی که روشن می‌شد، سایه‌ها هم پدیدار می‌شدند.رقبا و سودجویان که از محبوبیت بعثت به خشم آمده بودند، شروع به تخریب کردند.کانال‌هایی در فضای مجازی، اخبار جعلی پخش می‌کردند:ـ «پشت این داستان‌ها جریان‌های خاص هست!»ـ «این پروژه برای تبلیغات سیاسی طراحی شده!»ـ «کاویانی فردا قراره وزیر بشه!»اما کاویانی، با آرامش همیشگی‌اش، مقابل دوربین‌ها فقط یک جمله گفت:> «من هنوز همون معلمم؛ که اگه گچ کم بیاد، خودش با زغال می‌نویسه.اگه بخاری خراب شه، خودش تعمیرش می‌کنه.اگه شاگردش گم شه، خودش پیداش می‌کنه...و اگه دنیا تاریک بشه، خودش می‌سوزه تا یه چراغ بشه.» اما اتفاق بزرگ، یک دعوت رسمی بود: سازمان یونسکو، استاد کاویانی را به کنفرانس بین‌المللی «آموزش در خدمت عدالت» دعوت کرد. او قرار بود الگوی بعثت را در حضور معلمان و سیاست‌گذاران ۴۷ کشور جهان ارائه کند.در همین حین، شبکه‌ای از معلمان جوان در ایران، با نام "یاران بعثت"، به راه افتاد.و دفترچه‌ی چرمی کاویانی، حالا پر بود از فهرست مدارسی که قرار بود به سبک جدید بازآفرینی شوند.اما خودش همچنان می‌گفت:> «هیچ مدرسه‌ای مهم‌تر از دل یه نوجوان نیست...هر وقت تونستی امید رو توی چشمش برگردونی، تازه معلم شدی.» پایان فصل:در گوشه‌ی دفترش، روی یک تکه کاغذ این را نوشته بود: "انقلاب واقعی از کلاس شروع می‌شه...نه با شعار، نه با دستور...بلکه با دیدن، شنیدن، فهمیدن... و باور کردن." انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Thu, 26 Jun 2025 07:58:04 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B1%DB%B4-xak2a7qmht18 سکووووووتفصل چهاردهم: دروازه‌ای به جهانخبر، اول‌بار از یک روزنامه محلی شروع شد: «از کلاس بعثت تا المپیاد جهانی؛ داستان معلمی که دانش‌آموزان را قهرمان کرد.»و بعد انگار انفجاری رسانه‌ای رخ داد. تیترها در شبکه‌های بین‌المللی پیچید: The Master from Iran: Teaching with Code and CourageRevolution in Education: A Karate Teacher Builds Tech ChampionsSchool of Hope: Where Discipline Meets Innovationهیات‌هایی از سازمان یونسکو، اتحادیه آموزش اروپا، بنیاد توسعه‌ی علوم آسیای جنوب شرقی، یکی‌یکی درخواست ملاقات کردند. خبرنگاران، دوربین‌به‌دوش وارد شدند. سفرا و رایزنان فرهنگی کشورهای مختلف سرزده آمدند. آن‌ها آمده بودند ببینند:چطور یک هنرستان ساده، بدون بودجه‌های میلیاردی، بدون حمایت رسمی، توانسته در رقابت جهانی بدرخشد؟در حیاط کوچک و خاکی بعثت، حالا سکوهایی چیده شده بود برای نشست خبری، اما کاویانی که دید دست بچه‌ها بند است، خودش آستین بالا زد و صندلی چید، و وقتی ازش خواستن سخنرانی کنه، گفت: «ما اینجا فقط یه کار کردیم؛ به بچه‌هامون یاد دادیم زندگی یعنی جنگیدن.جنگیدن با نادانی، با فقر، با ترس...و ایمان داشتن به اینکه هیچ چیز غیرممکن نیست، اگر بخوای و بجنگی.»یکی از خبرنگاران خارجی پرسید: «شما از کجا این سبک آموزش رو یاد گرفتید؟ این تلفیق بین رزمی، انضباط و فناوری خیلی خاصه...»و کاویانی با همان صدای بم اما آرامش گفت: «ما چیزی اختراع نکردیم. فقط فراموش‌شده‌ها رو دوباره زنده کردیم؛مثل احترام، مثل صداقت، مثل تلاش بی‌چشم‌داشت.» شش دانش‌آموز طلایی تیم ایران حالا نه فقط افتخار یک کشور، که ستارگانی جهانی بودند. آن‌ها دعوت‌نامه‌هایی از شرکت‌های معتبر دریافت کردند:از MIT و گوگل گرفته تا آزمایشگاه‌های AI در ژاپن و آلمان.اما هیچ‌کدام عجله‌ای برای رفتن نداشتند.چرا که هنوز یک آرزو مانده بود: «می‌خوایم مدرسه رو جهانی کنیم؛ بچه‌های دیگه‌م حق دارن این تجربه رو داشته باشن.»و این شد نقطه آغاز طرحی بزرگ:"بعثت جهانی" – پلتفرمی برای آموزش مهارت‌های دیجیتال و ذهنی با الگوی کاویانی برای تمام دانش‌آموزان دنیا، به زبان‌های مختلف.جمله طلایی این فصل از زبان یکی از شاگردان (علیرضا): «ما اینجا یاد گرفتیم با دکمه‌ی کامپیوتر آینده رو روشن کنیم،ولی قبلش باید با مشتِ حقیقت، تاریکی درون خودمونو شکست بدیم.» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Wed, 11 Jun 2025 23:14:41 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D9%85%D8%B3%D8%AA13-x1ajtu2x4nkk سکووووووتفصل سیزدهم: سکوتی که طوفان شدوقتی حکم انتصاب استاد کاویانی به‌عنوان «مشاور ارشد توسعه آموزش‌های مهارتی کشور» صادر شد، خیلی‌ها در وزارتخانه خندیدند. «یه هنرستانی؟ از بعثت؟!»«این یکی اومده کلاس اخلاق بذاره؟»اما آن‌ها چیزی نمی‌دانستند از «خطرناک‌ترین معلم جهان»!نه چون مشت می‌زد، نه چون فنون جوجیتسو بلد بود؛بلکه چون بلد بود با سکوت هم دروغ را افشا کند. با نگاه، دزد را خلع سلاح کند. و با حقیقت، دیوارهایی را فروبریزاند که سال‌ها با رشوه، رابطه و چاپلوسی بالا رفته بود.او نه جلسه را با تشر و تهدید، که با داستانی از کلاسش شروع می‌کرد.نه طرح‌ها را با داد و فریاد رد می‌کرد، که با لبخندی می‌پرسید:«در این پیشنهاد چقدر سهم دانش‌آموز هست؟ و چقدر سهم پیمانکار؟»و این سؤال ساده، مثل خنجری بی‌صدا، سینه بسیاری را شکافت.چند هفته بعد، از دفتر معاون منابع انسانی گرفته تا دپارتمان خرید تجهیزات، خبرهایی پیچید که همه را شوکه کرد: «سه مدیر بازداشت شدن...» «فلانی که همیشه قراردادها دستش بود، اخراج شد...» «اون بنده‌خدا که فکر می‌کرد هیچ‌کس بهش نمی‌رسه، الان داره بازجویی میشه...»و در مرکز این همه، مردی ایستاده بود که هنوز وقتی در وزارتخانه راه می‌رفت، دفترچه‌ی چرمی کوچکش را در دست داشت. همان دفترچه‌ای که روزی در هنرستان بعثت، درد دل‌های بچه‌ها را در آن می‌نوشت، حالا پر بود از اسامی مشکوک، بودجه‌های گمشده و قراردادهای صوری.کسی باور نمی‌کرد این معلم ساده‌پوش، این‌چنین سیستم را بلرزاند.وزیر آموزش و پرورش، که در ابتدا او را صرفاً یک ژست تبلیغاتی تلقی کرده بود، به مرور در جلسات خصوصی، از او مشورت می‌گرفت و می‌گفت:«کاش از جنس شما بیشتر داشتیم. این سیستم، یه قلب می‌خواست، نه فقط مغز.»و کاویانی فقط لبخند می‌زد و می‌گفت:«ما اگر یاد بگیریم بچه‌هامون رو درست تربیت کنیم،دیگه نیازی نیست بعداً آدمای فاسد رو اصلاح کنیم.»در نهایت، طرح ملی اصلاح ساختار هنرستان‌ها با نام «طرح بعثت» به تصویب رسید. کاویانی اما، در اوج قدرت، تصمیم گرفت برگردد. برگردد همان‌جایی که همه‌چیز شروع شد: هنرستان بعثت.چرا که می‌دانست انقلاب‌های واقعی از بالا نمی‌آیند؛ از دل کلاس، از سکوهای چوبی، از دست‌های خاکی نوجوانانی آغاز می‌شود که یک نفر به آن‌ها ایمان داشته باشد. نقل‌قولی از کاویانی در پایان این فصل:«تو هر سیستمی، یکی باید باشه که نترسه از، ازدست دادن.من، معلمم. اومدم بدهی‌م رو به آینده پس بدم... همین.» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Tue, 10 Jun 2025 14:01:36 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B1%DB%B2-xinsbnf3n2ib سکووووووتفصل دوازدهم: چراغی در باداز بوق رسانه‌ها تا تیتر روزنامه‌ها، نام هنرستان بعثت و تیم پرآوازه‌اش ورد زبان‌ها شده بود. همه از معجزه‌ای حرف می‌زدند که در دل محله‌ای فراموش‌شده اتفاق افتاده بود. اما کاویانی، با همه تجربه‌اش، خوب می‌دانست که هر موفقیتی، باد مخالف خودش را هم دارد.صدای تحسین‌ها آرام‌آرام با زمزمه‌هایی دیگر آمیخته شد:ـ «بزرگش کردن، الکیه...»ـ «پروژه سیاسی بوده...»ـ «بچه‌ها خودشون اینا رو طراحی نکردن...»اما او یاد گرفته بود با طعنه‌ها نجنگد؛ چون حقیقت راه خودش را پیدا می‌کند.او این روزها بیشتر وقتش را صرف شنیدن می‌کرد. گوش دادن به صدای درون دانش‌آموزانی که دیگر فقط "شاگرد" نبودند؛ بلکه سفیران آینده‌ای روشن شده بودند.یکی از همان شب‌ها، در کلاس خودشناسی و مهارت زندگی که به ابتکار خودش راه انداخته بود، رو به بچه‌ها گفت:«می‌دونید فرق چراغ و آتش چیه؟آتش همه چیزو می‌سوزونه، ولی چراغ راهو نشون می‌ده.ما قراره چراغ باشیم، حتی وقتی باد می‌وزه...»همان شب، رضا ـ یکی از دانش‌آموزان کم‌رو اما درخشان کلاس ـ نزدش آمد. بغض کرده بود و گفت:ـ «استاد... اگه من بخوام به یه چیزی بیشتر از برق و برنامه‌نویسی فکر کنم چی؟ دلم می‌خواد روانشناس بشم. از بس درد شنیدم، می‌خوام درد کم کنم.»و کاویانی، بی‌درنگ گفت: «درد اگر تو رو نسازه، می‌سوزونه. برو دنبالش، فقط فراموش نکن هم علمش رو بخون، هم آدم‌ها رو بشناس...»در روزهایی که ستاره‌های هنرستان یکی پس از دیگری برای مصاحبه‌های تلویزیونی دعوت می‌شدند، کاویانی ترجیح داد در سایه بماند. کارگاه جدید شبکه، اتاق فکر نرم‌افزار، آزمایشگاه هوش مصنوعی و حتی باشگاه رزمی زیرزمین هنرستان همه با هم راه افتاده بودند.اما مهم‌تر از همه، "اتاق گفت‌وگو" بود. جایی ساده با صندلی‌های راحت، چای داغ، و حضور آقاکاویانی. جایی که بچه‌ها می‌آمدند، حرف دلشان را می‌زدند و یاد می‌گرفتند به جای فرار از خود، رو در رو با خودشون حرف بزنن.روزها می‌گذشت و شعله‌ای آرام، اما ماندگار در دل بعثت می‌سوخت. در حاشیه دفترچه‌ی کاویانی: «ما قرار نیست همه‌ی دنیا رو تغییر بدیم.ولی اگه بتونیم فقط یک دل تاریک رو روشن کنیم،همون یه چراغ، شاید مسیر یه نسل رو روشن کنه...» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Thu, 05 Jun 2025 11:44:55 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B1%DB%B1-cy529grgih8n فصل یازدهم: بر قله افتخارهنرستان فنی و حرفه‌ای بعثت، در آغاز تنها مدرسه‌ای معمولی در حاشیه‌ی شهر بود. ساختمانی آجری با دیوارهایی فرسوده، کلاس‌هایی بدون تهویه، میزهایی کهنه، و رایانه‌هایی که نفس آخر را می‌کشیدند. اما در دل همین ساختمان بی‌رنگ، خورشید پنهانی می‌درخشید؛ خورشیدی به نام استاد کاویانی.او معلمی ساده نبود؛ مردی بود از تبار رنج، با پیشینه‌ای آکنده از خاک و کار: از کارگری در پروژه‌های ساختمانی تا میوه‌فروشی در میدان تره‌بار، از بساط اسباب‌بازی در ورودی دانشگاه تا شب‌گردی برای شهریه و هزینه خوابگاه. کاویانی با عرق جبین‌اش مدرک گرفت، با صداقت‌اش دل‌ها را به‌دست آورد، و با درایت و صبرش ستون هنرستان شد.اکنون شش نفر از شاگردان نابغه‌اش، گلچینی از کلاس‌های کامپیوتر، وارد رقابت‌های المپیاد مهارت شده بودند؛ المپیادی بزرگ در دو بخش نظری و عملی، از مرحله شهرستان تا استانی، و سپس کشوری.رقبایشان در ظاهر قوی‌تر بودند، از مدارس برند با امکانات فوق‌پیشرفته. اما کاویانی چیزی داشت که هیچ‌کدام نداشتند: باور.او ایمان داشت که ایمان، انگیزه، و تلاش از هر تجهیزاتی قوی‌تر است.در مرحله کشوری، شایعه‌ی تقلب بالا گرفت. داوران مردد شدند، نتایج در آستانه‌ی تحریف بود. اما کاویانی، هم سرپرست تیم بود و هم نماینده‌ی افتخاری هیئت داوران. با صلابتی خشم‌آلود و در عین حال مودب، ایستاد و گفت: «ما با دستان خالی مبارزه کردیم، اما با وجدان پر.اگر عدالت نباشه، مهارت فقط یه بازی کثیفه...و من اجازه نمی‌دم حق این بچه‌ها خورده بشه.»اعتراضش پذیرفته شد. نتایج بازنگری شد. و درخشش تیم بعثت چنان بود که جای شک برای هیچ‌کس باقی نماند. رتبه نخست کشوری برای تیم هنرستان بعثت ثبت شد.چند هفته بعد، تیم به عنوان نماینده رسمی ایران راهی مرحله جهانی در ژاپن شد. در رقابتی با سی‌و‌چند کشور، با ارائه پروژه‌ای نوآورانه در حوزه‌ی هوش مصنوعی در کشاورزی پایدار، جایزه طلای جهانی را از آن خود کردند.بازگشتشان به کشور، با استقبال رسانه‌ها، مسئولان و مردم همراه شد. اما مهم‌تر از همه، سفر هیأتی بلندپایه از وزارت آموزش و پرورش به هنرستان بعثت بود. وقتی وارد کارگاه فرسوده شدند و سیستم‌های ازکارافتاده را دیدند، سکوتی تلخ میانشان افتاد.یکی از معاونان وزارتی، با حیرت نگاهی به تجهیزات انداخت و گفت: «اینا با چی کار کردن؟ با جادو؟»و پاسخ استاد کاویانی آرام بود و سنگین: «با انگیزه، با غیرت، با چیزی که توی هیچ بودجه‌ای نوشته نمی‌شه.»تصمیمی تاریخی گرفته شد: تجهیز کامل هنرستان بعثت به عنوان پایگاه استعدادهای برتر فنی کشور، با آزمایشگاه‌های تخصصی، واحد استارتاپی، و ارتباط با دانشگاه‌های صنعتی.دانش‌آموزان حالا افق‌های تازه‌ای پیش‌رو داشتند.هنرستانی که روزی از کمبود وسایل ابتدایی رنج می‌برد، حالا تبدیل به مرکز خلاقیت و آینده‌سازی شده بود.و استاد کاویانی، همان مرد آرام با ته‌ریش سفید و عینک ساده‌اش، گوشه‌ی دفتر نشست، چای تلخش را مزه‌مز‌ه کرد و زیر لب زمزمه کرد:«خدایا شکرت... حالا نوبت نسل بعده.» انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Mon, 02 Jun 2025 22:27:28 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B1%DB%B0-dzlvl8uisbi4 سکووووووتفصل دهم: وقتی کلاس تبدیل به میدان نبرد می‌شودصبح زود بود. صدای زنگ هنرستان، مثل همیشه میان دیوارهای آجری و راهروهای پرغبار می‌پیچید؛ اما در کلاس آقای کاویانی، هوا جور دیگری بود.بچه‌ها با انگیزه آمده بودند. دلیلش فقط تمرین‌های باشگاه نبود، یا حرف‌های فلسفی و قوی او در جلسات انگیزشی... دلیلش احساس زنده بودن بود.در کلاس او، هر خط کُد، مثل جمله‌ای از یک رمان قهرمانی بود؛ هر الگوریتم، مثل نقشه‌ای برای نجات یک شهر؛ و هر پروژه‌ی برنامه‌نویسی، انگار کلیدِ باز کردن دروازه‌ی آینده.کاویانی وارد کلاس شد. لبخندی کمرنگ بر لب داشت. دستی به موهای خاکستری‌اش کشید و گفت:ـ امروز یه خبر مهم دارم...ـ استاد مسابقه‌ست؟!ـ دقیقاً. قراره امسال یک تیم از هنرستان ما توی المپیاد جهانی کامپیوتر شرکت کنه.کلاس منفجر شد. باور نمی‌کردند که از دل این هنرستان، جایی که خیلی‌ها حتی هنوز مانیتور CRT دارند، بتوانند به جایی برسند که برنامه‌نویس‌های کشورهای پیشرفته در آن رقابت می‌کنند. اما کاویانی باور داشت. همیشه باور داشت.او ادامه داد:ـ این مسابقه فقط برای باهوش‌ترین‌ها نیست. برای مشتاق‌ترین‌هاست. برای کساییه که می‌خوان ثابت کنن میشه با هیچ، هرچیو ساخت. مثل خود من...و همان‌جا، داستان خودش را تعریف کرد. از شب‌هایی که در میدان تره‌بار، جعبه می‌کشید، از بوی سیب و خیار، از سرما و عرق، از دکه‌ای که کنار دانشگاه علم و صنعت داشت و با پول دست‌فروشی‌اش اولین لپ‌تاپش را قسطی خرید.ـ اون لپ‌تاپ راهنوزم دارم. یه روز نشونتون می‌دم. بهش می‌گم «اولین سرباز من»...بعد از آن روز، آموزش‌ها وارد فاز جدیدی شد. کلاس کاویانی حالا فقط یک کلاس نبود؛ یک قرارگاه بود. میزها به صورت U شکل چیده شدند، وسط کلاس تخته سفید بزرگی نصب شد، و روی آن با ماژیک قرمز نوشته بود: Mission: Global Code Battleمأموریت: نبرد جهانی کُددانش‌آموزها گروه‌بندی شدند. «هومن» هم حالا یکی از اعضای فعال بود. او در «تیم پایتون» به‌همراه دو نفر دیگر، پروژه‌ای شروع کرده بود برای شناسایی چهره از روی تصویر. هدف؟ طراحی یک سیستم حضور و غیاب هوشمند برای خود هنرستان.در کنار تمرین‌های رزمی و باشگاه، بچه‌ها حالا تمرین‌های الگوریتمی هم داشتند. کاویانی برای هرکدام از شاگردانش دفتر مخصوصی طراحی کرده بود: "دفتر جنگ نرم‌افزار". هر شب، یک مسئله‌ی چالش‌برانگیز... و هر صبح، تحلیل آن.در این میان، یکی از شاگردها، «آرین» که به ظاهر بچه‌ی شلوغی بود، اما ذهن فوق‌العاده‌ای در طراحی رابط کاربری داشت، پیشنهاد داد نرم‌افزارشان را زیباتر کنند.کاویانی گفت:ـ آرین، تو می‌تونی رابط رو طوری طراحی کنی که حتی یه آدم بی‌سواد هم حس کنه این سیستم مال خودشه؟ـ سعی می‌کنم استاد.ـ نه، سعی نکن. انجام بده.و آن جمله، شد شعار آرین.زمان گذشت. باشگاه حالا سه شیفت داشت. صبح‌ها کلاس کامپیوتر، عصرها تمرین‌های رزمی، شب‌ها پروژه و تحلیل الگوریتم.اما زندگی هم در جریان بود. و دنیا... هنوز قرار بود سختی‌های خودش را نشان بدهد.در اواسط سال تحصیلی، دعوت‌نامه‌ی رسمی برای شرکت در مرحله مقدماتی المپیاد آمد. با این جمله در بالا: "به نمایندگی از جوانان ایران زمین..."بچه‌ها سکوت کردند. فقط کاویانی بود که آهسته گفت:ـ وقتشه دنیا بفهمه این‌جا، فقط کشور فرش و چای نیست... این‌جا، کشور مغز و غیرت و امید هم هست. انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Sat, 31 May 2025 06:39:58 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B9-l1qrsqqynxho سکوووتفصل نهم: آن پسر با چشم‌های خاکستریمدتی از افتتاح باشگاه گذشته بود. هیجان اولیه فروکش کرده بود، اما چیزی عمیق‌تر جای آن را گرفته بود: پیوند.در میان همه‌ی شاگردها، اما یک نفر، همیشه متفاوت بود. هومن.پسر لاغر اندامی با موهایی همیشه نامرتب و چشم‌هایی خاکستری؛ نه خاکستری از نژاد، بلکه از رنج. خاکستری از زغال‌های سوخته‌ی خانه‌ای که مدتهاست گرمایی ندارد.او با همه فاصله داشت. هیچ‌وقت داوطلب نبود، هیچ‌وقت نمی‌خندید، و حتی وقتی فن یاد می‌گرفت، انگار فقط برای زنده ماندن یاد می‌گرفت، نه برای لذت.کاویانی از همان روز اول، چشمش دنبال او بود. معلمِ قدیمی، چهره‌ی بچه‌هایی را که چیزی را از دنیا پنهان می‌کردند، به‌خوبی می‌شناخت.اما او صبر کرد. چون یاد گرفته بود درختی که ریشه‌اش زخمی‌ست، به‌زور بار نمی‌دهد. باید زمینش را نرم کرد، نور بهش رساند، و منتظر ماند.روزی بعد از تمرین، وقتی باشگاه خلوت شد و همه رفته بودند، دید که هومن هنوز گوشه‌ی سالن نشسته است.نزدیک رفت. کنار او نشست.ـ نمی‌ری خونه؟هومن شانه بالا انداخت.ـ جایی نیست که بخوام زود برگردم.این‌بار، سکوت بین‌شان معنادار بود. سنگینی داشت. کاویانی فقط گفت:ـ می‌خوای یه کم تو باشگاه بمونی؟ کمکم کنی سالن رو مرتب کنم؟هومن آرام سر تکان داد.و آن شب، شروع یک رابطه‌ی عجیب شد. یک معلم و یک شاگرد. دو روح زخمی، اما یکی با تجربه‌ی ایستادن، و دیگری تازه در حال فهمیدنِ افتادن.هفته‌ها گذشت. کاویانی با احتیاط، اما مداوم، مرزهای بین خود و هومن را برداشت. یک روز با شوخی، روز دیگر با پرسیدن درباره‌ی علاقه‌اش.و بالاخره، یک شب، هومن شکست. نه در مبارزه، نه در تمرین؛ در اعتماد.با صدایی لرزان گفت:ـ استاد... من نمی‌تونم از اون محله بیام بیرون. اونا ولم نمی‌کنن.ـ کی؟ـ اونایی که... تو رو دیدن اون شب. اونی که دستمو گرفته بود از کوچه می‌برد. همون شب که شما پیدام کردین.کاویانی پلک زد. آهسته گفت:ـ می‌دونی من اون شب چرا وارد اون کوچه شدم؟ـ نمی‌دونم...ـ چون یه صدایی از درونم گفت یکی اون‌جا داره له می‌شه. منم گوش دادم.سکوت.ـ حالا دوباره همون صدا می‌گه باید کمکت کنم. ولی این‌بار، فقط با فن نمی‌شه. باید خودت بخوای، هومن. باید بجنگی...ـ با چی؟ـ با ترس. با شرم. با باور اینکه هیچی نیستی. باید با تصویری که اونا ساختن از تو، بجنگی.چشم‌های خاکستری‌اش تر شد. ولی این‌بار، فقط از رنج نبود. از باور هم بود.فردای آن روز، کاویانی با چند تماس، چند دیدار، و کمی جست‌وجو، توانست برای هومن کاری کند که در تاریخ آن هنرستان، شاید بی‌سابقه بود: او را از چنگال باندی نجات داد که از بچه‌ها برای جابه‌جایی پول و مواد استفاده می‌کرد.او با هماهنگی یکی از افسران قدیمی پلیس که زمانی شاگرد خودش بود، نقشه‌ی ورود به پاتوقشان را کشید. آن شب، وقتی با چند فن دقیق و ضربه‌ای برق‌آسا، هومن را از میان آن لجن بیرون کشید، در گوشش گفت:ـ حالا نوبت توئه. کاری کن که دیگران هم بتونن بیان بیرون. اولینش هم تویی. قهرمان اول.هومن فقط گریست.چند روز بعد، کاویانی در سالن باشگاه، تابلو جدیدی زد: "هیچ قفلی نیست که با کلیدِ انسانیت باز نشه."– کاویانیو پایین تابلو، با حروفی کوچک، نوشت: به احترام «هومن»، شاگرد اولِ باشگاهِ رهایی. انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Thu, 29 May 2025 22:23:48 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B8-n1tuslkpuexb سکووووووتفصل هشتم: وقتی سکوت می‌جنگد باشگاه، حالا دیگر تنها یک سالن سرد و خالی نبود. روحی در دیوارهای آن جریان گرفته بود. از آن شبِ خلوت، از آن لحظه‌ای که کاویانی در آینه به خودِ واقعی‌اش نگاه کرد و گفت:«نبرد واقعی توی آینه شروع می‌شه...»صبح روز بعد، او زودتر از همیشه آمده بود. با یک نردبان، یک جعبه رنگ، چند قاب عکس قدیمی، چند شعار الهام‌بخش. شاگردها هنوز نیامده بودند. خودش باید فضا را آماده می‌کرد.روی دیوار غربی، با دقت و وسواس، یک تابلو نصب کرد که رویش با خطی خوش نوشته شده بود:«کسی که خود را شکست دهد، هیچ دشمنی از بیرون نمی‌تواند او را زمین بزند.»زیر آن، عکسی از دوران جوانی‌اش؛ در یک مسابقه محلی، با دستِ شکسته، روی سکوی دوم ایستاده بود. لبخند نزده بود. لبخند، کار قهرمانان فیلم‌ها بود. او واقعی‌تر از آن بود که بخواهد ادای کسی را دربیاورد.ساعتی بعد، صدای قدم‌ها و هیاهوی بچه‌ها آمد. آن‌ها با کنجکاوی وارد شدند. سالن بوی رنگ تازه می‌داد. هوا آمیخته بود با تعجب و تحسین.پسرکی که همیشه با لبخند نصفه و نیمه‌ای گوشه می‌نشست، پرسید:ـ استاد! این تابلوها مال کیه؟کاویانی چرخید، لبخندی زد.ـ مال کسی که یاد گرفت وقتی سکوت حرف می‌زنه، باید گوش کنی...ـ سکوت؟ـ آره. بعضی وقتا، بزرگ‌ترین فریادا از توی دل آدم درمیاد، نه از دهنش.همان لحظه، یکی از بچه‌ها با تعجب گفت:ـ استاد! اون پوستر چیه؟همه برگشتند. در انتهای سالن، تابلوی بزرگی به دیوار آویزان بود. تصویری از یک مرد ژاپنی مسن، با چشمانی بسته و حالتی مراقبه‌گونه. پایین تابلو نوشته شده بود: "آرام باش، اما آماده‌ی انفجار."(موریهه اوئه‌شیبا – بنیان‌گذار آیکیدو)کاویانی لبخند زد.ـ این مرد، استاد بزرگ آیکیدو بود. کسی که جنگ رو بدون نفرت بلد بود. کسی که گفت باید به دشمن هم احترام گذاشت، چون اونم معلم توئه.شاگردها با دقت گوش دادند. حالا دیگر سالن فقط محل تمرین نبود. جایی برای یاد گرفتن فلسفه‌ی جنگیدن شده بود. فلسفه‌ای که از کتک زدن نمی‌گذره، ولی از فکر نکردن چرا.کلاس آغاز شد.اما این‌بار نه با گرم‌کردن بدن. با گرم‌کردن ذهن.کاویانی روی تشک نشست. شاگردها دورتادورش حلقه زدند.ـ می‌خوام قبل از هر فن، یه چیز یادتون بدم. این باشگاه فرق داره. این‌جا قرار نیست فقط لگد بزنیم. قراره اول، با خودمون بجنگیم.ـ یعنی چی استاد؟ـ یعنی اونی که از خواب نمی‌تونه بیدار شه، اونی که حاضر نیست به مادرش کمک کنه، اونی که از مسئولیت فرار می‌کنه... هنوز حتی آماده‌ی بستن کمربند سفید هم نیست.شاگردی گفت:ـ یعنی آدم باید کامل باشه تا بتونه رزمی یاد بگیره؟کاویانی گفت:ـ نه. ولی باید راستگو باشه. با خودش، با زندگیش، با زخم‌هاش. هرکی بتونه خودش رو تحمل کنه، می‌تونه دنیا رو هم تاب بیاره.در گوشه‌ای از سالن، همان پسر نوجوانی که کاویانی نجاتش داده بود، آرام نشسته بود. هنوز آثار کتک‌ها از چهره‌اش پاک نشده بود. اما برق تازه‌ای در نگاهش بود. از آن برق‌ها که تنها زمانی دیده می‌شود که امید از خاکستر بیرون می‌زند.و کاویانی می‌دانست:"هنوز راه زیادی هست... اما اولین قدم، برداشته شده." انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Wed, 28 May 2025 14:36:38 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B7-jw9jzf854oq3 سکووووووتفصل هفتم: آینه‌ی نبردسکوت، تنها صدایی بود که در باشگاه طنین داشت.کاویانی، تنها، مقابل آینه ایستاده بود. پیراهن رزمی‌اش رابه تن داشت، اما هنوز کمربند نبسته بود. نور زردرنگ چراغ‌های قدیمی سقف، روی چهره‌اش سایه انداخته بود. عرق، آرام از شقیقه‌هایش می‌چکید. دستی به ریش جوگندمی‌اش کشید و چشم دوخت به تصویری که روبه‌رویش بود: خودش.نه آن‌که امروز بود؛ بلکه آن نوجوان لاغراندامی که روزگاری در سرمای بیدادگر سقز، صبح‌ها با جعبه‌ی آلوچه و لواشک راهی مدرسه می‌شد. همان‌که عصرها در میدان تره‌بار داد می‌زد، شب‌ها کنار بساط اسباب‌بازی‌فروشی می‌نشست، و نیمه‌شب با کوله‌ای پر از خستگی، سرش را روی کتاب‌های کامپیوتر می‌گذاشت تا شاگرد اول بماند.لبخند تلخی بر لب آورد.زمزمه کرد:«اون‌وقت خیال می‌کردم بدترین نبرد، با فقره... اما حالا می‌دونم... بدترین جنگ، توی دل آدمه...»قدم برداشت. یک‌بار دیگر جلوی آینه ایستاد. نفس عمیقی کشید. چشم در چشم خودش دوخت.و گفت:«نبرد واقعی، توی آینه شروع می‌شه... نه روی رینگ.»ناگهان مشت راستش را بالا آورد. نه با خشم، نه با خشونت؛ با یقین. با تمرکز. مثل ضربه‌ای به تردید.بوم! مشت، محکم روی کیسه‌ی تمرین نشست که کنار آینه آویزان بود. صدا، باشگاه را پر کرد.بازدمی کشید. نفس را حبس کرد.و شروع کرد: ضربات، حرکات، فنون، یک‌به‌یک.نه برای شکست دادن دشمن بیرونی.بلکه برای فرونشاندن هیولای درون.هیولای «من نمی‌تونم»، هیولای «کاش پدرم بود»، هیولای «همه چیز بی‌فایده‌ست»، هیولای «تموم شدیم...»تمامشان را یکی‌یکی شکست داد.در هر ضربه، چیزی از گذشته‌اش را رها کرد.در هر حرکت، پُلی زد از کودک فقر به استاد اکنون.وقتی ایستاد، نفس‌هایش بریده بود. اما چهره‌اش آرام شده بود.با خودش گفت:«اگه بچه‌ها از من فقط فن یاد بگیرن، هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شن.ولی اگه خودشونو توی آینه پیدا کنن، حتی تو خیابونم استاد می‌شن.»از گوشه‌ی باشگاه، شاگردش، همان پسر لاغر با چشمان بی‌قرار، بی‌صدا نگاه می‌کرد.و فهمید:در آن شب خلوت، معلمش قهرمان نبود؛او کسی بود که دلِ خودش را برده بود... انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Mon, 26 May 2025 23:07:58 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B6-ggorpzvralez سکووووووتفصل ششم: شوخی‌های جدیصدای زنگ آخر که پیچید، هنرستان مثل کندوی عسل پر از وزوز شد. دانش‌آموزان با شور و بی‌تابی از کلاس‌ها بیرون زدند؛ بعضی در فکر فرار به خانه، بعضی سر در گوشی، و بعضی هم بهانه‌جو برای چند دقیقه بیشتر ماندن کنار دوست یا معلم محبوبشان.اما حالا گوشه‌ای از حیاط خاک‌گرفته‌ی هنرستان، حال‌وهوای دیگری داشت؛ قالیچه‌ی سبز مصنوعی، چند متر طناب ضخیم، کیسه‌ی مشت‌زنی آویزان از درخت توت پیر و صدای سوت کاویانی که از ته دل فریاد می‌زد:«همگی رو به قبله! ببخشید، منظورم صفه! صاف بایستید، شکم‌ها تو، سینه‌ها جلو، کله‌ها سر جاش!»بچه‌ها می‌خندیدند، اما به طرز عجیبی هم اطاعت می‌کردند. چون می‌دانستند پشت این طنز، جدیتی از جنس فولاد نهفته است.کاویانی از آن دسته معلم‌هایی نبود که فقط با تخته و گچ سر و کار داشته باشد. او استاد هنر تغییر بود؛ تغییر بچه‌ها از افسرده به مشتاق، از پرخاشگر به متمرکز، از خام به آبدیده. و حالا، باشگاه رزمی‌اش جایی شده بود برای آشتی کردن دانش‌آموزان با خودشان.آرمان حالا کمک‌مربی بود؛ موهایش را مرتب می‌زد، همیشه زودتر از بقیه می‌رسید و با جدیت کیسه‌مشت‌زنی را تنظیم می‌کرد. گاه‌به‌گاه لبخند آرامش را از نگاه کاویانی می‌دزدید، و برای اولین بار در زندگی‌اش، احساس «مفید بودن» می‌کرد.دانش‌آموزان دیگر هم یکی‌یکی جذب می‌شدند:رضا نادری با آن خنده‌های بی‌دلیل، حالا موقع تمرین سکوت می‌کرد و دقیق حرکت‌ها را تقلید می‌کرد.شایان ملک‌پور، بچه‌پولدار بداخلاق، بعد از خوردن اولین فن «ایپون سه‌ئو ناگه» روی تشک، به دنیا با نگاهی فروتن‌تر نگاه می‌کرد.اما باشگاه فقط جای تمرین نبود. هر پنج‌شنبه عصر، کاویانی حلقه‌ای تشکیل می‌داد؛ بچه‌ها دور هم می‌نشستند، چای می‌خوردند، با هم درد دل می‌کردند، گاهی شعر می‌خواندند.او می‌گفت:«رزمی فقط لگد و فن نیست. باید یاد بگیری اول از همه خودتو شکست بدی. کسی که به خودش راست بگه، تو هیچ میدونی نمی‌بازه.»و همین‌جا بود که طنزهای او جان می‌گرفت:«بچه‌ها! اگه کسی بتونه هم‌زمان هم روی تشک بیفته، هم دل یکی رو نشکنه، هم مشقاشو نوشته باشه، من جایزه می‌دم! چی؟ یک کیک شکلاتی از سوپری حاج عباس!»خنده در حلقه می‌پیچید، اما پشت آن خنده‌ها، غروری تازه جوانه می‌زد؛ غرور شاگردیِ معلمی که دلش برای تک‌تکشان می‌تپید... انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Sun, 25 May 2025 22:58:49 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF-%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B5-b0v28kvomsby سکووووووتفصل پنجم: کلاس شماره ۱۲هوا هنوز نیمه‌تاریک بود که صدای قدم‌های آقای کاویانی، راهروهای طولانی و خاموش هنرستان را پر کرد. بوی گچ و فلز، در هم آمیخته با بوی چای جوشیده‌ای که از اتاق معلمان می‌آمد، فضا را شبیه کارگاه آهنگری شاعرانه‌ای کرده بود. در کلاس شماره ۱۲، چند صندلی شکسته، تخته‌ای نیمه‌پاک، و نور آفتابی کم‌جان از پنجره‌ی شرقی، منتظر ورود شاگردانی بودند که هرکدام داستانی ناگفته داشتند.یکی از آن‌ها، آرمان عباسی، دیر می‌آمد. همیشه با نگاهی گنگ و خستگی مزمن در چشم‌ها، شانه‌هایی افتاده و کوله‌ای که بیشتر شبیه کیسه‌ی زباله بود تا کیف مدرسه. کاویانی چند باری دیده بود که آرمان را سر کوچه مدرسه، کنار دو مرد خال‌کوبی‌شده می‌بیند. مردانی با ریش‌های تیغ‌خورده، سیگارهای نیم‌سوخته و خنده‌هایی که بوی گند قدرت و پوچی می‌داد.در یک زنگ تفریح، کاویانی در سکوت از پشت پنجره نگریست. آرمان با یکی از آن مردها دست می‌داد و چیزی را در مشت پنهان می‌کرد.فقط چند ثانیه طول کشید، اما برای کاویانی کافی بود.آن شب، دیرتر از همیشه از مدرسه خارج شد. کوچه‌های تاریک اطراف هنرستان را با قدم‌هایی آرام و محتاطانه طی کرد، تا رسید به خیابان باریکی که به محله‌ی فقیرنشین پشت بازارچه می‌رسید. همان‌جا، در سایه دیوار نمور، صدای فریاد آرمان را شنید.سه نفر دورش را گرفته بودند. مردی که صورتش پر از جای بخیه بود، شانه‌ی آرمان را می‌کشید و با صدای خش‌دار می‌گفت:«اگه جنس رو تحویل ندادی، دیگه نیای مدرسه، بچه‌مثبت!»آقای کاویانی نفسش را حبس کرد. در یک لحظه، تمام سال‌های تمرین آیکیدو و جوجیتسو، تمام شب‌هایی که با گچ و خون آمیخته بود، در ذهنش زنده شد. با حرکتی نرم و سریع جلو رفت، شانه‌ی مرد اول را قفل کرد، با چرخشی استادانه او را به زمین کوبید و مرد دوم را با ضربه‌ای خشک نقش دیوار کرد. نفر سوم فقط نگاه کرد و فرار را به قرار ترجیح داد.آرمان، شوکه، بی‌حرکت مانده بود. لرزش دستانش را حتی سکوت شب هم نمی‌توانست پنهان کند.«چرا نگفتی، پسر؟»صدای آقای کاویانی آرام و مهربان بود، اما چشمانش برافروخته و پر از درد.اشک‌های آرمان، بی‌صدا بر گونه‌اش سرازیر شد.«بابام تو زندونه. مادرم مریضه. اینا گفتن کمکم می‌کنن خرج خونه رو بدم... من نمی‌خواستم... ولی...»کاویانی آهی کشید، بلندش کرد و شانه‌اش را فشرد.«تو هنوز تموم نشدی، آرمان. این فقط یک پیچ تو مسیرته. ولی باید تصمیم بگیری: برمی‌گردی یا فرو می‌ری؟»فردای آن روز، کاویانی به دفتر مدیر رفت. چشم در چشم او دوخت و گفت:«من می‌خوام یک باشگاه رزمی تو حیاط پشتی راه بندازم. بچه‌هام، خیلیاشون نه پدر دارن، نه پناه. وقتشه یاد بگیرن خودشونو نجات بدن... نه فقط با مشت، بلکه با اراده.»و این، آغاز باشگاه رزمی هنرستان بعثت بود.نخستین روز تمرین، آرمان با لباس سفید تازه‌ای که از جیب کاویانی تهیه شده بود، کنار دیگر شاگردان ایستاد. در چشمانش برق اعتماد دوباره زنده شده بود؛ برقی که آتشش را نه مربی رزمی، بلکه یک معلم، یک انسان، دوباره شعله‌ور کرده بود... انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Sun, 25 May 2025 00:42:36 +0330 https://virgool.io/hiwa-publication/%D9%88%D9%82%D8%AA%DB%8C-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D8%AA-%D8%AD%D8%B1%D9%81-%D9%85%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA%DB%B4-mz5dn0zbwfpp سکووووووتفصل چهارم: از تنگیِ کوچه تا وسعت کلاسهیچ‌کس نمی‌دانست مردی که با آن وقار بر سر کلاس می‌ایستد و با چنان تسلطی مفاهیم شبکه، زبان پایتون و الگوریتم‌ها را تدریس می‌کند، در واقع از کوچه‌های خاک‌گرفته‌ی جنوب شهر آمده است؛ جایی که آسفالت مفهومی لوکس بود و بوی نان تازه در کوچه، تنها سرمایه‌ی کودکانه‌شان.کاویانی، فرزند پنجم یک خانواده‌ی نه‌نفره، در خانه‌ای که سقفش بیشتر دعا لازم داشت تا ایزوگام، رشد کرده بود.پدرش کارگر ساده‌ی ساختمانی بود و مادرش با دست‌هایی که بوی حنا و تاول را توأمان داشت، چرخ زندگی را می‌چرخاند.او هنوز کودک بود که فهمید نان درآوردن از زمین و آسمان، تنها راه بقاست.صبح‌ها قبل از مدرسه، با پدرش در مزرعه‌ی اجاره‌ای کار می‌کرد: وجین کردن، آبیاری، بار زدن هندوانه و گوجه.دستان کوچک کاویانی آن‌قدر بیل زده بود که معلم کلاس سومش می‌گفت: "این دست‌ها، شبیه دست یک کودک نیست."شب‌ها، با چرخ‌دستی‌ای که از آهن‌های قراضه ساخته بود، در میدان تره‌بار میوه می‌فروخت.کودکی‌اش بین سیب‌های له‌شده و پرتقال‌های مانده گم شده بود.در تابستان‌ها، با مادرش دستفروشی می‌کرد. بساط‌شان دم درب دانشگاه‌ها بود؛اسباب‌بازی‌های ارزان‌قیمت چینی، مداد و دفتر، گاهی هم کتاب‌های کمک‌درسی دست دوم.و همین نزدیکی به دانشگاه بود که بذر رؤیای معلم‌شدن در دلش کاشته شد.آن روز، یک استاد دانشگاه با کت قهوه‌ای و کیف چرم، از کنارش گذشت.کاویانی، در گرمای چهل‌درجه‌ی تابستان، دستمال به سر بسته بود و یک بادبادک رنگی را بالا گرفته بود.استاد نگاهی به بادبادک انداخت، مکثی کرد و پرسید:— «خودت درستش کردی؟»کاویانی فقط لبخند زد و گفت: «آره... ولی توی بادبادک هیچ‌چیزی نیست اگه باد نیاد...»و آن استاد فقط گفت:"یاد این جمله‌ات می‌مونم، پسر. خودت باد می‌شی، یه روز."از همان‌جا بود که تصمیم گرفت خودش باد شود؛ نه فقط برای پرواز خودش، بلکه برای پر دادن بچه‌هایی که دلشان پر بود ولی بالشان خیس.او با سخت‌کوشی خیره‌کننده درس خواند.همیشه شاگرد اول بود.در مدرسه کسی باور نمی‌کرد این پسرک دست‌پینه‌خورده، نمره‌ی ریاضی‌اش ۲۰ باشد و انشاهایش را معلمان دیگر هم برای کلاس‌هایشان بخوانند.در دانشگاه، همزمان با تحصیل در رشته‌ی مهندسی کامپیوتر، شب‌ها نگهبانی می‌داد، روزها در چاپخانه کار می‌کرد و آخر هفته‌ها در سالن‌های رزمی شاگردی می‌کرد.نَه از سر تفریح، بلکه برای تخلیه دردهایی که مجال گریه‌کردن نداشتند.او هرگز از سختی ننالید؛ چون می‌دانست که انسان‌هایی که در تاریکی ریشه زده‌اند، نور را بهتر می‌فهمند.وقتی اولین بار معلم شد، کسی باور نمی‌کرد آن معلم آرام با آنهمه دانش، از دل فقر و کارگری آمده باشد.اما خودش همیشه می‌گفت:"من از خاک آمده‌ام، و خاک یعنی ریشه، یعنی قوام، یعنی درخت شدن." انتشارات هیوا Mansour _Darvishi Fri, 23 May 2025 14:38:33 +0330