گاهی را یک نویسنده به گند می کشد یا به اوج می برد

خوب با کلمه ( دزدی ) مشکل دارم چون واقعا کلمه منفی و بدی است و به هیچ شکلی نباید در ادبیات و فرهنگ ما عادی بشود

من هم می نویسم و از (تجربیات دیگران ) بهره می برم

من گاهی نقش معلم را دارم و از شاگردم می خواهم متن مرا خوب بخواند و سعی کند خودش متن را تجزیه و تحلیل نماید و متنی شاید مشابه و شاید متفاوت با همان پیام و درون مایه بنویسد

من گاهی نقش شاگرد را بازی می کنم متنی را برای محتوا نویسی کپی می کنم و آنقدر کلمات را تغییر می دهم تا حس مرا برساند کاری که بیشتر محتوا نویسان می کنند و حتی هوش مصنوعی هم همین کار را می کند

من گاهی دوست و رفیق می شوم و متن تو را گرفته آنرا نقد می کنم زوایایی که باید هرس و اصلاح بشود را تذکر می دهم و بعد به عنوان یک پست مستقل منتشر می کنم

من گاهی شاعر می شوم گاهی فقط از حس درونی خودم کلمات را جاری می کنم ولی گاهی شعری یا نثری یا جمله چشمه جوشانی در من بیرون می ریزد و کلماتی جاری و ساری می شود که گاهی شعر نو است گاهی متنی ساده و نثری روان

مثلا کلمه ( شیطنت ) برای ما عادی شده و این برای فرهنگ ایران آینده خطرناک است

فرزندان ما باید به گونه ای تربیت بشوند که کلمات منفی را به جای کلمات مثبت عمیق در ضمیر نهان جامعه نکارند

مثلا نسل جوان ما راحت می گوید : کثافت آشغال کجا بودی دلم برایت تنگ شده

و دیگری در جواب می گوید : با دوستانم رفته بودیم دودی بزنیم و عرق سگی 55 را تجربه کنیم

و بعد با خنده از هم یمی پرسند : هنوز با طرفت رابطه داری ؟ مواظب باش بچه دار نشوی

گاهی بدون آنکه متوجه بشویم می توانیم با متنی ایران را سالها پیش ببریم

و یا با کلماتی نسلی را بسوزانیم

الان در فیلم ها و رسانه های ما تجاوز و کشتار امری مهیج و دوست داشتنی نشان داده می شود

دختری یا پسری فریب پسری یا دختری را خورده راحت شبی با هم می خوابند و فردا پسر یا دختر به طرف مقابل می گوید : نه حس و حال خوبی نداشتم ، بای

یک نویسنده این فیلم نامه را به حدی شیرین و جذاب می نویسد که هرگز متوجه عمق فاجعه نمی شویم