خلاصه کتاب چیرگی

نویسنده رابرت گرین
تهیه و تنظیم: مهدی بهمنی

http://www.namlik.me/article/13547

ﭼﺮا آﺛﺎر اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﺰرگ اﯾﻨﻘﺪر ﺑﻪ دل ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﺪ و ﻣﺎ را ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻗﺮار ﻣﯽ دﻫﺪ ؟ ﭼﺮا وﻗﺘﯽ ﯾﮏ ﻧﻘﺎﺷﯽ زﯾﺒﺎ ﯾﺎ ﯾﮏ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ دﻟﻨﻮاز را ﻣﯽ ﺷﻨﻮﯾﻢ ﺑﻪ وﺟﺪ ﻣﯽ آﯾﯿﻢ؟ ﭼﻪ ﺳﺮی در اﯾﻦ آﺛﺎر وﺟﻮد دارد ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻫﯿﺠﺎن ﻣﺎ ﻣﯽ ﺷﻮد؟ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه اﯾﻦ ﮐﺘﺎب آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ؛ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ؛ ﺳﺮ ﻣﺴﺌﻠﻪ در ﭼﯿﺮﮔﯽ اﺳﺖ. ﭼﯿﺮﮔﯽ ﺣﺎﻟﺘﯽ ذﻫﻨﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﺎ ﺗﻼش و ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﺴﺘﻤﺮ و ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ؛ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ آن دﺳﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ در ﺷﻐﻞ و رﺷﺘﻪ و ﻣﻬﺎرت ﻣﺎن ﺑﺮﺗﺮی ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ؛ آن وﻗﺖ راه ﺣﻞ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ذﻫﻨﻤﺎن ﻣﯽ رﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ذﻫﻦ دﯾﮕﺮان ﻧﺮﺳﯿﺪه اﺳﺖ . آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ: ﭼﯿﺮﮔﯽ ﻓﻘﻂ ﻣﺨﺼﻮص ﻧﺨﺒﻪ ﻫﺎ و ﻧﻮاﺑﻎ ﻧﯿﺴﺖ و اﺗﻔﺎﻗﺎً ﻗﺼﻪ ﻫﺎی زﻧﺪﮔﯽ ﻫﺮ ﮐﺪام از اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﺰرگ را ﮐﻪ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ و ﻣﺎ ﺑﻪ ﺑﺮﺧﯽ از آﻧﻬﺎ دراﯾﻦ ﮐﺘﺎب اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ؛ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دﻫﺪ ﭼﯿﺮﮔﯽ ﭼﻘﺪر ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ ﭘﯿﺎده ﺳﺎزی در ﻋﺼﺮ و زﻣﺎﻧﻪ ﻣﺎ را دارد. ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ادﻋﺎ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؛ ﺑﺮای رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺗﯿﺮﮔﯽ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﭘﯿﻤﻮدن ﯾﮏ ﻓﺮاﯾﻨﺪ ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ای اﺳﺖ: ﻣﺮﺣﻠﻪ اول ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ اﺳﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﺸﻒ ﮔﺮاﯾﺶ دروﻧﯽ و ﻋﻼﻗﻪ ﺷﺨﺼﯽ اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ زﻧﺪﮔﯽ و رﺳﺎﻟﺖ ﺷﺨﺼﯽ ﺧﻮدﻣﺎن را در اﯾﻦ ﺟﻬﺎن ﮐﺸﻒ ﮐﻨﯿﻢ. اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎ اﺑﺰارﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ در دوران ﮐﻮدﮐﯽ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ اﺳﺖ. اﯾﻦ اﺑﺰار و وﺳﺎﯾﻞ دوران ﮐﻮدﮐﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺳﺮﻧﺦ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮای ﭘﯽ ﺑﺮدن ﺑﻪ ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪ دوران ﺑﺰرﮔﺴﺎﻟﯽ ﻣﺎ . ﻣﺜﻼً اﻧﯿﺸﺘﯿﻦ در ﺳﻦ ۵ ﺳﺎﻟﮕﯽ؛ ﻋﻼﻗﻪ ﺧﺎﺻﯽ ﺑﻪ ﻗﻄﺐ ﻧﻤﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﭘﺪرش ﺑﻪ او ﻫﺪﯾﻪ داده ﺑﻮد داﺷﺖ و داﺋﻤﺎً ﺑﻪ ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎی آن و ﺣﺮﮐﺖ آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد. او ﺷﺪﯾﺪاً ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﯿﺮوی ﻣﻐﻨﺎﻃﯿﺴﯽ ﻣﺮﻣﻮزی در ﻃﺒﯿﻌﺖ وﺟﻮد دارد ﮐﻪ ﻋﻘﺮﺑﻪ ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﻣﯽ ﮐﺸﺪ؟ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﻢ اﯾﻦ ﻗﻄﺐ ﻧﻤﺎ اﻟﻬﺎم ﺑﺨﺶ او ﺑﻮد و ﻋﻼﻗﻪ ﺧﻮد را در راﺳﺘﺎی ﮐﺸﻒ ﻧﯿﺮوﻫﺎی ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ اﯾﻦ ﻗﻄﺐ ﻧﻤﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد. ﻧﻤﻮﻧﻪ دﯾﮕﺮ در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﻣﺎری ﮐﻮری ﮐﺎﺷﻒ ﻋﻨﺼﺮ رادﯾﻮم اﺳﺖ. او ﻧﯿﺰ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪاﺷﺖ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻪ اﺗﺎق ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﭘﺪرش ﻣﯽ رﻓﺖ و اﺑﺰار و وﺳﺎﯾﻞ آزﻣﺎﯾﺸﮕﺎﻫﯽ او را ﻣﯽ دﯾﺪ و از ﻫﻤﺎن ﮐﻮدﮐﯽ ﺑﻪ ﺗﺠﻬﯿﺰات آزﻣﺎﯾﺸﯽ ﺷﯿﻤﯽ و ﻓﯿﺰﯾﮏ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺷﺪ و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ در ﺑﺰرﮔﺴﺎﻟﯽ رﺳﺎﻟﺖ ﺷﺨﺼﯽ اش را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ. ﻧﺎم اﯾﻦ ﻓﺮاﯾﻨﺪ "اﺳﺘﺮاﺗﮋی ﮔﺮاﯾﺶ آﻏﺎزﯾﻦ" ﻧﺎم دارد ﮐﻪ در اﻧﯿﺸﺘﯿﻦ ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ﻗﻄﺐ ﻧﻤﺎ و در ﻣﺎری ﮐﻮری در ﺗﺠﻬﯿﺰات و وﺳﺎﯾﻞ آزﻣﺎﯾﺸﮕﺎﻫﯽ ﺑﻮد . ﻧﻤﻮﻧﻪ دﯾﮕﺮ ﮐﺎرﮔﺮدان ﺑﺰرگ ﺳﯿﻨﻤﺎ اﯾﻨﮕﻤﺎر ﺑﺮﮔﻤﻦ ﺑﻮد . او ۹ ﺳﺎل داﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﺪر و ﻣﺎدرش ﺑﻪ ﺑﺮادر او ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻫﺪﯾﻪ ﮐﺮﯾﺴﻤﺲ ﯾﮏ دﺳﺘﮕﺎه ﺳﯿﻨﻤﺎﺗﻮﮔﺮاف ﻫﺪﯾﻪ دادﻧﺪ. ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ دﺳﺘﮕﺎه ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ آﻧﺮا از ﺑﺮادرش ﺑﮕﯿﺮد و ﺑﺠﺎﯾﺶ اﺳﺒﺎب ﺑﺎزﯾﻬﺎﯾﺶ را ﺑﻪ او ﺑﺪﻫﺪ. او ﺑﺎرﻫﺎ و ﺑﺎرﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﺼﺎوﯾﺮ ﭘﺨﺶ ﺷﺪه از آن ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮد. اﻟﻬﺎم ﺑﺨﺶ او ﺑﺮای ﭘﯽ ﺑﺮدن ﺑﻪ اﯾﻦ ﮔﺮاﯾﺶ دروﻧﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺼﺎوﯾﺮ ﻣﺘﺤﺮک ﻫﻤﯿﻦ دﺳﺘﮕﺎه ﺳﯿﻨﻤﺎﺗﻮﮔﺮاف ﺑﻮد . اﯾﻦ دﺳﺘﮕﺎه ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ اﯾﻨﮕﻤﺎر ﻋﺸﻖ ﺧﻮد را در راﺳﺘﺎی ﮐﺎر ﺳﯿﻨﻤﺎ وﭘﺨﺶ ﻓﯿﻠﻢ از ﭘﺮده ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺑﺒﯿﻨﺪ و ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﮐﺎرﮔﺮدان ﻫﺎی ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﻮد. ﮔﺎﻫﯽ اوﻗﺎت ﻫﻢ آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﯾﮏ اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ اﻟﻬﺎم ﺑﺨﺶ ﻣﺎﻣﻮرﯾﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﺜﻼً ﺟﺎن ﮐﻠﺘﺮﯾﻦ ﺑﻌﺪ از آﻧﮑﻪ ﺑﺎ ﭼﺎرﻟﯽ ﭘﺎرﮐﺮ ﻧﻮازﻧﺪه ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺟﺎز ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﺮد ﻋﻼﻗﻪ واﻓﺮی ﺑﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺟﺎز ﭘﯿﺪا ﮐﺮد . او ﮐﻪ ﻗﺒﻼً ﺳﺎﮐﺴﯿﻔﻮن ﻣﯽ ﻧﻮاﺧﺖ؛ ﺑﻌﺪ از آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﺎدش ﯾﻌﻨﯽ ﭘﺎرﮐﺮ ﮐﺸﺶ دروﻧﯽ ﺧﻮد را در دﺳﺘﺎن اﯾﻦ اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻧﻮازﻧﺪﮔﯽ اﺳﺘﺎدش ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺟﺪﯾﺖ او در ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪن ﺑﻪ ﯾﮑﯽ از ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﻮازﻧﺪﮔﺎن ﺳﺒﮏ ﺟﺎز ﻇﻬﻮر و ﺑﺮوز ﻧﻤﺎﯾﺪ. ﻧﮑﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﯽ ﮐﻪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ﺑﻪ آن اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﻨﺪ آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮای رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ اول ؛ اﺑﺘﺪا ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺎﺷﻖ آن زﻣﯿﻨﻪ و ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺎص ﺑﺎﺷﯿﻢ و ﻧﻮﻋﯽ اﺗﺼﺎل ﻋﻤﯿﻖ ﺑﺎ آن ﺑﺮﻗﺮار ﮐﻨﯿﻢ و اﯾﻦ ﻋﻼﻗﻪ ی اﺻﯿﻞ ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺜﻞ ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﺑﺘﻮاﻧﺪ در وﺟﻮد ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﺎرد. اﯾﻦ ﮐﺸﺶ ﯾﮏ ﮔﺮاﯾﺶ دروﻧﯽ و ﺑﮑﺮ و دﺳﺖ ﻧﺨﻮرده اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻫﺮ ﮐﺲ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص و ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد ﺑﺮوز و ﻇﻬﻮر ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻫﺮﭼﻘﺪر ﻫﻢ اﻧﺴﺎن ﺑﺰرگ و ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد ﺑﺎ آن ﺳﯿﮕﻨﺎل ﻫﺎی دروﻧﯽ دوران ﮐﻮدﮐﯽ ارﺗﺒﺎط ﺑﯿﺸﺘﺮی ﺑﺮﻗﺮار ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻪ اﺻﻞ و ﻣﺒﺪا ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺮدد. ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺎل ﻫﺎی اوﻟﯿﻪ زﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻢ و ﻣﺮوری ﺑﻪ ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ ﻋﻼﺋﻖ دوران ﮐﻮدﮐﯽ ﻣﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺳﺮﻧﺨﯽ را از اﯾﻦ ﮔﺮاﯾﺶ و ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪی دروﻧﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻌﻼوه ﻗﺮار ﻧﯿﺴﺖ ﺑﯿﺮون از وﺟﻮد ﺧﻮدﻣﺎن دﻧﺒﺎل ﭼﯿﺰی ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺑﻠﮑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺣﻔﺎری درون و ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن اﯾﻦ ﮔﻮﻫﺮ ارزﺷﻤﻨﺪ اﺳﺖ. ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم ﭼﯿﺮﮔﯽ ﻃﯽ ﮐﺮدن دوره ﺷﺎﮔﺮدی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﻮد ﺗﺎ ﭼﯿﺮﮔﯽ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮد. ﻫﻤﻪ اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﺰرگ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﮔﺮدی را ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻪ ﻣﺪت ۱۰۰۰۰ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻌﺎدل ﺣﺪودا ۱۰ ﺳﺎل ﻃﯽ ﮐﺮده اﻧﺪ. ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ در ﻃﯽ دوره ﺷﺎﮔﺮدی آن اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ دوره را ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮی ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﻌﺎوﺿﻪ ﮐﺮد. آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ ﯾﺎدآور ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮدی ﮐﺮدن ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﮔﺬراﻧﺪن ﺗﺤﺼﯿﻼت رﺳﻤﯽ در ﻣﺪرﺳﻪ و داﻧﺸﮕﺎه ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺷﺪن ﺑﻪ ﺷﻐﻞ و ﺣﺮﻓﻪ و ﻣﻬﺎرت ﺟﺪﯾﺪ و آﻣﻮزش ﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﺪت ﻃﻮﻻﻧﯽ اﺳﺖ. ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﺷﺎﮔﺮدی ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽ آﯾﺪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﭼﯿﺮﮔﯽ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﺜﻼ ﺑﻨﺠﺎﻣﯿﻦ ﻓﺮاﻧﮑﻠﯿﻦ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ۱۲ ﺳﺎل داﺷﺖ ﭘﺪرش او را ﺗﺸﻮﯾﻖ ﮐﺮد ﺗﺎ در ﺷﻐﻞ ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ﺷﺎن ﯾﻌﻨﯽ ﺷﻤﻊ ﺳﺎزی ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﻮد اﻣﺎ از آﻧﺠﺎﯾﯽ ﮐﻪ او ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ داﺷﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺗﻦ ﻧﺪاد و در ﻋﻮض در ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪ ﺑﺮادرش ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪ. در آﻧﺠﺎ ﺑﺎ ﮐﺘﺎب ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای ﭼﺎپ ﻣﯽ آوردﻧﺪ آﺷﻨﺎ ﺷﺪ و دﺳﺖ ﻣﺎﯾﻪ ی اوﻟﯿﻪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ را از ﻻﺑﻼی ﻣﺘﻮن ﮐﺘﺎب ﻫﺎ ﺑﻪ دﺳﺖ آورد و ﺑﻪ ﻣﺪت ﭘﻨﺞ ﺳﺎل در ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪ ﺑﺮادرش ﮐﺎر ﮐﺮد و ﺑﺎ ﮐﺎر ﭼﺎپ آﺷﻨﺎ ﺷﺪ . ﺗﺎاﯾﻨﮑﻪ روزی ﺑﻪ ﺑﺮادر ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد داد ﺗﺎ روزﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮدش را ﭼﺎپ و ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﻨﺪ. اﻣﺎ ﺑﺮادرش ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮد ؛ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ آن ﮐﻪ اﻋﺘﻘﺎد داﺷﺖ ﻓﺮاﻧﮑﻠﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎﻓﯽ در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ را ﻧﺪارد ﻓﺮاﻧﮑﻠﯿﻦ ﺑﺮای آﻧﮑﻪ ﺑﻪ او ﺛﺎﺑﺖ ﮐﻨﺪ ﺷﺎﯾﺴﺘﮕﯽ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ را دارد؛ ﻣﻘﺎﻟﻪ ای ﻧﻮﺷﺖ و ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎﺷﻨﺎس وﺑﺎﻋﻨﻮان ﺷﺨﺺ دﯾﮕﺮی ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﺮادر رﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺮادرش ﻫﻢ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ آن ﻣﻘﺎﻟﻪ را در روزﻧﺎﻣﻪ اش ﭼﺎپ ﮐﺮد و درﺧﻮاﺳﺖ ﻧﻤﻮد ﮐﻪ ﺑﺎزﻫﻢ ﻣﻘﺎﻻت دﯾﮕﺮی را ﺑﻪ ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪ او ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ. ﻓﺮاﻧﮑﻠﯿﻦ ﻣﺪت ﻫﺎ ﺑﺎ ﻫﻮﯾﺖ ﺟﻌﻠﯽ ﻣﻘﺎﻻﺗﯽ را ﺑﺮای ﺑﺮادرش ﻣﯽ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ اﯾﻨﮑﻪ دﭼﺎر اﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﺷﺪ و ﻫﻮﯾﺖ ﺧﻮدش را ﻓﺎش ﮐﺮد اﻣﺎ ﺑﺮادر او ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ از اﯾﻦ ﮐﺎر وی ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻧﺸﺪ ﺑﻠﮑﻪ او را از ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون ﮐﺮد. ﻧﮑﺘﻪ ای ﮐﻪ آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ از زﻧﺪﮔﯽ ﺑﻨﺠﺎﻣﯿﻦ ﻓﺮاﻧﮑﻠﯿﻦ ﯾﺎدآور ﻣﯽ ﺷﻮد آن اﺳﺖ ﮐﻪ او ﮐﺎر ﺳﺨﺖ ﭼﺎپ را ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﻤﻊ ﺳﺎزی ﮐﻪ اﺻﻼً ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ او ﻧﺒﻮد ﺗﺮﺟﯿﺢ داد؛ ﺑﺮای آﻧﮑﻪ ﺑﻪ رﺳﺎﻟﺖ ﺷﺨﺼﯽ و ﻣﺄﻣﻮرﯾﺖ زﻧﺪﮔﯽ اش دﺳﺖ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎن ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﯽ ﺑﻮدو ﺑﺎ ﻃﯽ ﮐﺮدن دوره ﺷﺎﮔﺮدی ﻧﺰد ﺑﺮادرش ﺑﻪ ﭼﯿﺮﮔﯽ در آﯾﻨﺪه رﺳﯿﺪ. ﻧﻤﻮﻧﻪ دﯾﮕﺮی ﮐﻪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ﮐﺘﺎب ﺑﯿﺎن ﻣﯿﮑﻨﺪ آﻟﺒﺮت اﻧﯿﺸﺘﯿﻦ اﺳﺖ . او ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺎر در ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ دﯾﻨﺎم ﺳﺎزی ﭘﺪرش در ﺷﻬﺮ ﻣﯿﻼن را رد ﮐﺮد و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﻌﺪ ﮐﺎر ﺗﮑﺮاری و ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪه ﺛﺒﺖ اﺧﺘﺮاﻋﺎت در اداره ﺛﺒﺖ اﺧﺘﺮاع ﺳﻮﺋﯿﺲ را ﺑﺮﮔﺰﯾﺪ. ﭼﺮا ﮐﻪ ﮔﻤﺸﺪه اش را در آﻧﺠﺎ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد. ﺑﻪ ﻣﺪت ۱۰ ﺳﺎل در اﯾﻦ اداره ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ اﺧﺘﺮاﻋﺎت و اﮐﺘﺸﺎﻓﺎت ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ از ﮔﺬراﻧﺪن اﯾﻦ دوره ﺷﺎﮔﺮدی ﺑﻮد ﮐﻪ اوﻟﯿﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﻋﻠﻤﯽ ﺧﻮدش ﺑﺎ ﻋﻨﻮان ﺗﺌﻮری ﻧﺴﺒﯿﺖ را ﻣﻄﺮح ﮐﺮد و در ﻫﻤﺎن اداره ﺛﺒﺖ اﺧﺘﺮاع ﺳﻮﺋﯿﺲ ﺛﺒﺖ ﮐﺮد. ﭘﺲ ﺷﺎﮔﺮدی اﻧﯿﺸﺘﯿﻦ در ﻫﻤﺎن اداره ﺛﺒﺖ اﺧﺘﺮاﻋﺎت ﻃﯽ ﺷﺪ. ﺳﻮﻣﯿﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭼﯿﺮﮔﯽ ﻣﺮﺣﻠﻪ رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ اﺳﺖ. ﺑﻌﺪ از ﮔﺬراﻧﺪن ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻋﻼﻗﻪ ﺷﺨﺼﯽ و ﺳﭙﺲ ﺷﺎﮔﺮدی ﮐﺮدن؛ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻣﯽ رﺳﺪ. اﮔﺮ ﮐﺴﯽ دو ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻠﯽ را ﻃﯽ ﮐﺮده ﺑﺎﺷﺪ؛ ﻗﺎﻋﺪﺗﺎً ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ در زﻣﯿﻨﻪ ﻣﻮرد ﻋﻼﻗﻪ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ﮐﺎرل ﮔﻮﺳﺘﺎو ﯾﻮﻧﮓ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ۳۱ ﺳﺎل داﺷﺖ و ﯾﮏ رواﻧﭙﺰﺷﮏ ﺧﻮش آﺗﯿﻪ ﺑﻮد وﻗﺘﯽ ﺑﺎ زﯾﮕﻤﻮﻧﺪ ﻓﺮوﯾﺪ آﺷﻨﺎ ﺷﺪ؛ ﮔﻢ ﺷﺪه ﺧﻮدش را در او ﯾﺎﻓﺖ و ﭘﻨﺞ ﺳﺎل ﺷﺎﮔﺮدی او را ﻧﻤﻮد و ﺑﻌﻼوه ﺑﻪ او ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺪر و ﻧﯿﺰ ﯾﮏ اﺳﺘﺎد ﺑﺰرگ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﮐﺮد؛ اﻣﺎ ﯾﻮﻧﮓ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ در ﺷﺎﮔﺮدی ﻓﺮوﯾﺪ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﺎﻧﺪ و ﺑﻌﺪاً از او ﺟﺪا ﺷﺪ و ﺑﻌﺪا ﻧﻈﺮﯾﻪ رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ "ﺗﺤﻠﯿﻞ رﻓﺘﺎر ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ" را ﺑﻨﯿﺎن ﮔﺬاری ﮐﺮد. ﻧﮑﺘﻪ ای ﮐﻪ آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ در ﮐﺘﺎب ﭼﯿﺮﮔﯽ ﯾﺎدآور ﻣﯽ ﺷﻮد آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﺷﺎﮔﺮدی ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ در ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﮔﺮدی ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺻﻮرت ﺧﻼﻗﯿﺖ را از ﺧﻮد دور ﮐﺮده اﺳﺖ. ﭘﺲ از ﮔﺬراﻧﺪن دوره ﺷﺎﮔﺮدی ﮐﻢ ﮐﻢ ؛ زﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎی ﺑﺮوز ﺧﻼﻗﯿﺖ و ﻧﻮآوری در اﻓﺮاد ﭘﯿﺪا ﻣﯿﺸﻮد و ﺧﻮدش را ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دﻫﺪ. ﺳﻮاﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ﻣﻄﺮح ﻣﯽ ﮐﻨﺪ آن اﺳﺖ ﮐﻪ آﯾﺎ اﻣﮑﺎن دارد ﮐﺴﯽ ﺑﺪون ﮔﺬراﻧﺪن ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم ﯾﻌﻨﯽ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﮔﺮدی ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺑﺮﺳﺪ؟ ﺟﻮاب آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎم اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﺰرگ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﮔﺮدی را ﮔﺬراﻧﺪه اﻧﺪ . اﮐﺜﺮ آﻧﻬﺎ اﺳﺘﺎد ﺑﺰرﮔﯽ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان راﻫﺒﺮ اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻤﻮده اﻧﺪ و ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎی او ﮔﻮش ﻧﻤﻮده و ﭘﯿﺮوی او را ﮐﺮده اﻧﺪ؛ اﻣﺎ در ﺑﺮﺧﯽ از ﻣﻮارد؛ ﮔﺬراﻧﺪن ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﮔﺮدی ﺷﮑﻞ دﯾﮕﺮی دارد. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻬﺮه ﺑﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺗﺎرﯾﺦ ﺗﻮﻣﺎس آﻟﻮا ادﯾﺴﻮن ﮐﻪ ﻣﺴﯿﺮ ﭼﯿﺮﮔﯽ را ﺧﻮدش ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻃﯽ ﮐﺮد . او ﺑﻪ دﻟﯿﻞ آن ﮐﻪ از ﻫﻤﺎن دوران ﮐﻮدﮐﯽ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺮاﯾﻂ ﺳﺨﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ اش ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮد ﮐﺎر ﮐﻨﺪ و ﻣﺨﺎرج ﺧﺎﻧﻮاده را ﺗﺄﻣﯿﻦ ﻧﻤﺎﯾﺪ؛ ﻟﺬا از ۱۲ ﺳﺎﻟﮕﯽ در ﻗﻄﺎر روزﻧﺎﻣﻪ ﻣﯽ ﻓﺮوﺧﺖ و ﻫﺰﯾﻨﻪ ﺧﺎﻧﻮاده ﻓﻘﯿﺮش را ﺗﺎﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﮐﺮد وی در ﻋﯿﻦ ﺣﺎل ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ اﻃﺮاﻓﺶ ﻣﯽ دﯾﺪ ﺑﺴﯿﺎر ﮐﻨﺠﮑﺎو ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از ﻃﺮز ﮐﺎر ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺳﺮ در ﺑﯿﺎورد؛ ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﻣﺎﺷﯿﻨﻬﺎ. ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻌﻠﻤﯽ ﻧﺪاﺷﺖ؛ ﺗﻨﻬﺎ راه ﮔﺬراﻧﺪن ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﮔﺮدی را ﺧﻮاﻧﺪن ﮐﺘﺎب ﻣﯽ دﯾﺪ. ادﯾﺴﻮن ﻫﯿﭽﮕﺎه اﺳﺘﺎد ﻣﺸﺨﺺ و ﻣﻌﯿﻨﯽ ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ وارد ﻫﺮ ﺷﻬﺮی ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ آن ﺷﻬﺮ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺎب ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺖ. اوﻟﯿﻦ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ راﻫﮕﺸﺎی او ﺑﻮد و ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﮔﺬراﻧﺪن دوره ﺷﺎﮔﺮدی او ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ ﮐﺘﺎب "ﭘﮋوﻫﺶ ﻫﺎی ﺗﺠﺮﺑﯽ در ﺑﺎب اﻟﮑﺘﺮﯾﺴﯿﺘﻪ" ﺑﻮد. اﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﻧﻮﺷﺘﻪ "ﻣﺎﯾﮑﻞ ﻓﺎرادی" ﺑﻮد ﮐﻪ در زﻧﺪﮔﯽ ادﯾﺴﻮن ﻧﻘﺶ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﻬﻤﯽ داﺷﺖ. ادﯾﺴﻮن ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺧﺼﻮص ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﯽ ﯾﮏ اﻧﺴﺠﺎم ﻓﮑﺮی ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ. ﺑﻪ ﻋﻼوه اﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻋﻤﻠﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺧﻮدآﻣﻮز در زﻣﯿﻨﻪ ﺑﺮق و اﻟﮑﺘﺮﯾﺴﯿﺘﻪ ﺑﻮد. آزﻣﺎﯾﺸﺎﺗﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﮐﺘﺎب آﻣﺪه ﺑﻮد را در زﯾﺮ زﻣﯿﻦ ﺧﺎﻧﻪ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ داد. او ۱۰ ﺳﺎل ﺗﻤﺎم ﮐﺘﺎب ﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ را در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ و ﻣﺤﺘﻮﯾﺎت آﻧﻬﺎ را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد و آزﻣﺎﯾﺶ ﻣﯽ ﻧﻤﻮد. ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ادﯾﺴﻮن ﻣﺴﯿﺮ ﺧﻮدآﻣﻮزی را در ﭘﯿﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺪﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﮔﺮدی را ﮔﺬراﻧﺪ. آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ اﻋﺘﻘﺎد دارد ﺷﺎﮔﺮدی ﮐﺮدن ﺑﻪ اﯾﻦ ﻃﺮﯾﻖ ﺑﺪون داﺷﺘﻦ اﺳﺘﺎد ﻣﻌﯿﻦ و ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻌﺎﯾﺐ و ﻣﺰاﯾﺎی ﺧﺎص ﺧﻮد را دارد اﻣﺎ از ﻣﺰﯾﺖ ﻫﺎی آن اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺎﮔﺮدی ﮐﺮدن ﺑﺴﯿﺎر ﻧﺎب و دﺳﺖ ﻧﺨﻮرده و اﺻﯿﻞ اﺳﺖ . ﻧﮑﺘﻪ دﯾﮕﺮی ﮐﻪ آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ ﺑﻪ آن ﻣﯽ ﭘﺮدازد آن اﺳﺖ ﮐﻪ او ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﭘﺲ از ﮔﺬراﻧﺪن ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ی ﭼﯿﺮﮔﯽ ﯾﻌﻨﯽ اول ﭘﯿﺪا ﮐﺮدن ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪ دروﻧﯽ؛ دوم ﮔﺬراﻧﺪن ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﮔﺮدی و ﺳﻮم رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ؛ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آن ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻮد؛ آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ در ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﺮوز و ﻇﻬﻮر ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻮش ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﯾﺎ ﻫﻮش اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﯾﺎ ﻫﻤﺎن ﻫﻮش ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﻻزم و ﮐﺎﻓﯽ ﺻﻮرت ﭘﺬﯾﺮد. ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ﻋﺪم ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻪ ﻫﻮش ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺑﺮای ﻓﺮاﻧﮑﻠﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ او از ﭼﺎﭘﺨﺎﻧﻪ راﻧﺪه ﺷﻮد . از ﻃﺮﻓﯽ ﺑﻪ ﮐﺎرﮔﯿﺮی اﯾﻦ ﻫﻮش ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺳﺮﯾﻌﺎً ﻓﺮد را ﺑﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ . ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﻮب در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﺷﺎﻋﺮ و رﻣﺎن ﻧﻮﯾﺲ آﻟﻤﺎﻧﯽ ﯾﻮﻫﺎن وﻟﻔﮕﺎﻧﮓ ﮔﻮﺗﻪ" اﺳﺖ. ﮔﻮﺗﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﻫﻮش ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺧﻮد ﺗﻮاﻧﺴﺖ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻫﺎﯾﯽ در زﻣﯿﻨﻪ رﻣﺎن ﻧﻮﯾﺴﯽ ﺑﺰﻧﺪ. وﻟﻔﮕﺎﻧﮓ ﮔﻮﺗﻪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ۲۶ ﺳﺎل ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﻪ درﺑﺎر دوک ۱۸ ﺳﺎﻟﻪ ﺷﻬﺮ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺎرل آﮔﻮﺳﺖ دﻋﻮت ﺷﺪ. ﺑﺎ آﻧﮑﻪ ﮔﻮﺗﻪ در ﺧﺎﻧﻮاده ای ﻣﺘﻮﺳﻂ و ﻓﻘﯿﺮ رﺷﺪ ﮐﺮده ﺑﻮد و ﺑﺎ آداب و رﺳﻮم درﺑﺎر ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻫﻮش ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ اش ﻣﺸﺎور ﺷﺨﺼﯽ دوک ﺷﻮد و در درﺑﺎر ﺳﺎﻟﯿﺎن ﺳﺎل ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻫﻮش اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮔﻮﺗﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﺑﺮوز و ﻇﻬﻮر ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ از ﻣﺤﯿﻂ ﻗﺼﺮ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ اﺳﺘﻔﺎده را ﺑﮑﻨﺪ وﻋﻠﯿﺮﻏﻢ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎﻧﺪن در درﺑﺎر ﺑﺮاﯾﺶ ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺨﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ در آﻧﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ. دﻟﯿﻞ دل زدﮔﯽ ﮔﻮﺗﻪ ﻧﯿﺰ آن ﺑﻮد ﮐﻪ درﺑﺎرﯾﺎن واﺷﺮاف ﻗﺼﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ وﻗﺖ ﮔﺬراﻧﯽ ﺷﺎن ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﻫﺎی ﺗﯿﺮاﻧﺪازی و ورق ﺑﺎزی و ﺑﺪﮔﻮﯾﯽ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺳﺎﯾﺮ درﺑﺎرﯾﺎن و ﯾﺎ ﻧﻘﻞ ﻗﻮل اﺗﻔﺎق ﻫﺎی ﻣﻬﻢ ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﻫﺎی ﺷﺐ ﻫﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و اﯾﻦ ﺑﺮای اﻧﺴﺎن ﻓﺮﻫﯿﺨﺘﻪ و ﻫﻨﺮﻣﻨﺪی ﻣﺎﻧﻨﺪ او ﺑﺴﯿﺎر ﺳﺨﺖ و ﺷﮑﻨﺠﻪ آور ﺑﻮد. ﻟﺬا ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ از ﻫﻮش ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺧﻮدش اﺳﺘﻔﺎده ﮐﻨﺪ و ﻣﺤﯿﻂ درﺑﺎر و ﻗﺼﺮ را ﺑﺮای ﺧﻮد ﺟﺬاب ﻧﻤﺎﯾﺪ. ﺑﺪﯾﻦ ﺻﻮرت ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻼً ﺑﻪ ﺣﺮف ﻫﺎی درﺑﺎرﯾﺎن و ﻧﻘﻞ ﻗﻮل ﻫﺎ و داﺳﺘﺎﻧﻬﺎی آﻧﻬﺎ از ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﮔﻮش ﻣﯽ داد وﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ آﻧﻬﺎ را ﺗﺎﯾﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻧﮑﺘﻪ ای ﮐﻪ درﺑﺎرﯾﺎن در ﻣﺪت اﻗﺎﻣﺖ ﮔﻮﺗﻪ در درﺑﺎر ﻣﺘﻮﺟﻪ آن ﻧﺸﺪﻧﺪ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ؛ آﻧﻬﺎ ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ داﺷﺘﻨﺪ ﺧﻮراک رﻣﺎن ﻫﺎی ﺑﻌﺪی ﮔﻮﺗﻪ را ﺑﺎ ﻧﻘﻞ داﺳﺘﺎن ﻫﺎی ﺧﻮد ﻓﺮاﻫﻢ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ و ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﮔﻮﺗﻪ ﺣﻤﺎﻗﺖ درﺑﺎرﯾﺎن را ﺑﻪ ﯾﮏ ﺑﺎزی ﻣﻔﺮح ﺗﺒﺪﯾﻞ ﮐﺮد . راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ﮐﺘﺎب ﭼﯿﺮﮔﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﻫﻤﻪ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ در دوران ﮐﻮدﮐﯽ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ دارای ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﺧﻼﻗﯿﺖ آﻧﻬﺎ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﺸﻒ و ﺧﻠﻖ ﺷﺎﻫﮑﺎر ﻫﻨﺮی و اﻧﺴﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد. اﺳﺎﺗﯿﺪ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ اﯾﻦ ذﻫﻦ ﺧﻼﻗﺎﻧﻪ ﮐﻮدﮐﯽ را در ﺧﻮدﺷﺎن ﺗﺎ آﺧﺮ ﻋﻤﺮ زﻧﺪه ﻧﮕﻪ ﻣﯽ دارﻧﺪ و ﺗﺠﺮﺑﯿﺎت ﺳﺎﻟﻬﺎی ﺷﺎﮔﺮدی را ﺑﻪ آن اﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﯾﮑﯽ از ﻣﻮاردی ﮐﻪ در ﺑﺮوز و ﻇﻬﻮر ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻣﻮﺛﺮ اﺳﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺟﺰﺋﯿﺎت اﺳﺖ . ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل زﻧﺪﮔﯿﻨﺎﻣﻪ ﻧﻘﺎش ﺑﺰرگ "وﻟﻔﮕﺎﻧﮓ آﻣﺎدﺋﻮس ﻣﻮﺗﺰارت " ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﻮﺑﯽ در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻻً وﻗﺘﯽ ﺻﺤﺒﺖ از ﻣﻮﺗﺰارت ﻣﯽ ﺷﻮد ﻣﺎ او را ﻧﻤﺎد اﺳﺘﻌﺪاد ﮐﻮدﮐﯽ ﯾﺎ ﻧﺒﻮغ ﺑﺎورﻧﮑﺮدﻧﯽ ﯾﺎ ﯾﮏ اﺳﺘﺜﻨﺎی ﺟﻬﺎن ﻫﺴﺘﯽ ﻣﯽ ﺷﻤﺎرﯾﻢ. اﻣﺎ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ﮐﺘﺎب ﻣﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﭼﻮن ﻣﺎ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﺮﭼﺴﺐ ﻫﺎ راﺣﺖ ﻫﺴﺘﯿﻢ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﺑﺮﯾﻢ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ در ﺣﻘﯿﻘﺖ ﻧﺒﻮغ و ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻣﻮﺗﺰارت ﮐﺎﻣﻼً ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺿﯿﺢ و درک ﺷﺪﻧﯽ اﺳﺖ. ﻣﺎﺟﺮا از اﯾﻦ ﻗﺮار اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺗﺰارت در ﻣﺤﯿﻄﯽ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ در اﺣﺎﻃﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﻮد. ﭘﺪر او ﺑﻪ ﻋﻨﻮان آﻫﻨﮕﺴﺎز و ﻧﻮازﻧﺪه وﯾﻮﻟﻮن درﺑﺎر در ﺷﻬﺮ ﺳﺎﻟﺰﺑﻮرگ اﺗﺮﯾﺶ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻫﻢ ﺑﻮد . ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﻣﻮﺗﺰارت ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺻﺪای ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﭘﺪر و ﺷﺎﮔﺮدان او را ﮐﻪ در ﻣﻨﺰل ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ را ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪ. ﭼﻬﺎر ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭘﺪرش ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻧﻮاﺧﺘﻦ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ را ﺑﻪ او ﺑﯿﺎﻣﻮزد اﯾﻦ ﭘﺴﺮ از ﮐﻮدﮐﯽ ﻋﺎﺷﻖ و ﺷﯿﺪای ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻃﻮر اﺗﻔﺎﻗﯽ ﯾﮏ ﺑﺎر ﭘﺪرش ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪ وﻟﻔﮕﺎﻧﮓ و ﺧﻮاﻫﺮش ﮐﻪ ﭼﻬﺎر ﺳﺎل از او ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻃﻮر ﻫﻤﺰﻣﺎن در ﺣﺎل ﻧﻮاﺧﺘﻦ ﯾﮏ ﻗﻄﻌﻪ ﺑﺎ دو ﭘﯿﺎﻧﻮی ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬا ﻓﮑﺮی ﺑﻪ ﺳﺮش زد . ﺗﺮﮐﯿﺐ اﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادر در ﮐﻨﺎر ﻫﻢ ﯾﮏ ﺗﺮﮐﯿﺐ اﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ ﺑﻮد و ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﺑﺰار ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎﯾﯽ ﺑﺮای ﮐﺴﺐ درآﻣﺪ از آن اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﯾﮏ ﺳﻔﺮ ﺧﺎﻧﻮادﮔﯽ ﺑﻪ دور اروﭘﺎ ﺗﺮﺗﯿﺐ دﻫﺪ و در ﭘﺎﯾﺘﺨﺖ ﻫﺎی ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﻣﻬﻢ اروﭘﺎﯾﯽ ﺑﻪ اﺟﺮای ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﭙﺮدازد. ﺿﻤﻨﺎً ﺑﺮای اﯾﺠﺎد ﺷﻮر و ﻫﯿﺠﺎن ﻟﺒﺎﺳﻬﺎی ﻣﺠﻠﺴﯽ ﺑﻪ ﺗﻦ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﮐﺮد و ﻣﻮﺗﺰارت را ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﯾﮏ وزﯾﺮ در آورد و ﺧﻮاﻫﺮش را ﺑﻪ ﺻﻮرت ﯾﮏ ﺷﺎﻫﺪﺧﺖ. اﺟﺮاﻫﺎی اﯾﻦ ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادر آﻧﻘﺪر ﺧﻮب و ﺗﻤﺎﺷﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ آﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻣﺎه درﭘﺎرﯾﺲ اﻗﺎﻣﺖ داﺷﺘﻨﺪ . آﻧﻬﺎ در درﺑﺎر ﺳﻠﻄﻨﺘﯽ ﺑﻪ ﻧﻮاﺧﺘﻦ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ ﺑﻄﻮری ﮐﻪ ﻟﻮﯾﯽ ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ آﻧﻘﺪر از اﺟﺮای آﻧﻬﺎ ﻟﺬت ﻣﯽ ﺑﺮد ﮐﻪ وﻟﻔﮕﺎﻧﮓ را روی زاﻧﻮﻫﺎی ﺧﻮد ﻣﯽ ﻧﺸﺎﻧﺪ و ﺑﻪ او اﺑﺮاز اﺣﺴﺎﺳﺎت ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻫﻤﺎﻧﻄﻮر ﮐﻪ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻋﻤﺪه ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻮﺗﺰارت و ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪ ﻋﻤﯿﻖ او ﺑﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ و آﻫﻨﮕﺴﺎزی ﺑﻮد. وی ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ را و ﺗﻤﺮﯾﻦ ﭘﯿﺎﻧﻮ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﮐﺎر ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪه و ﺗﮑﺮاری و رﻓﻊ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﻧﻤﯽ دﯾﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﺮای ﮐﺸﻒ و ﺟﺴﺘﺠﻮی ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ دﯾﺪ؛ ﺑﺮای ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﯾﻨﺎت او در ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﺎ ﺳﺎﻋﺎت ﺗﻤﺮﯾﻦ ﯾﮏ ﮐﻮدک ۱۲ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮاﺑﺮی ﻣﯽ ﮐﺮد ﯾﻌﻨﯽ دو ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺳﻨﺶ وﻗﺖ ﺑﺮای ﺗﻤﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮔﺬاﺷﺖ و در ﻧﻬﺎﯾﺖ او ﻋﻠﯽ رﻏﻢ آن ﮐﻪ ۸ ﺳﺎل ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﭘﺪرش و اﺳﻘﻒ اﻋﻈﻢ و درﺑﺎر ﺳﺎﻟﺰﺑﻮرگ ﺑﻮد وﻟﯽ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺧﻮد را از ﺳﻠﻄﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﺎرج ﻧﻤﻮد و ﺑﻪ ذﻫﻦ ﺧﻼق ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ اش ﻣﺘﺼﻞ ﺷﺪ و ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﻫﯿﭽﮕﺎه اﯾﻦ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﺳﺮﮐﻮب ﺷﻮد . آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻦ در ﮐﺘﺎب ﭼﯿﺮﮔﯽ اﯾﻦ ﻧﮑﺘﻪ را ﻫﻢ ﯾﺎدآور ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ داﺷﺘﻦ ﻫﻮش ﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ در ﮐﻨﺎر ﻫﻮش ﻫﯿﺠﺎﻧﯽ ﺑﺴﯿﺎر ﻻزم و ﺿﺮوری ﺑﺮای ﺑﺮوز و ﻇﻬﻮر ﺧﻼﻗﯿﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ آن را در "ﺑﺮادران راﯾﺖ" در ﻃﺮاﺣﯽ و ﺳﺎﺧﺖ اوﻟﯿﻦ ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺸﺎﻫﺪه اﺳﺖ. اﯾﻦ دو ﺑﺮادر ﺑﺎ آن ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮔﺎه ﺣﺘﯽ دﯾﭙﻠﻢ ﺧﻮد را ﻧﮕﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺗﺤﺼﯿﻼت داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ داﺷﺘﻦ ﻫﻮش ﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ و ﺑﻪ ﻗﻮل اﻣﺮوزی ﻫﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ آﭼﺎر ﺑﻮدن؛ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺖ ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺷﺪﻧﺪ . ﻋﻼﻗﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺑﺎز و ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺮدن ﻫﺮ ﻧﻮع وﺳﯿﻠﻪ ای ﺑﻪ ﺧﺼﻮص ﺳﺎﺧﺖ دوﭼﺮﺧﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ آﻧﻬﺎ اوﻟﯿﻦ دوﭼﺮﺧﻪ ﻣﻮﺗﻮر دار ﺗﮏ ﺳﯿﻠﻨﺪر را ﺑﺴﺎزﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺧﻮﺑﯽ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪ و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﺧﻮاﻧﺪن ﭼﻨﺪ ﻣﻘﺎﻟﻪ و ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ در زﻣﯿﻨﻪ ﻫﻮاﻧﻮردی و ﺳﺎزه ﻫﺎی ﻫﻮاﯾﯽ و ﺑﻌﻼوه ﺑﺎ درآﻣﺪ ﻫﻤﺎن ﮐﺎرﮔﺎه دوﭼﺮﺧﻪ ﺳﺎزی ﺷﺎن ؛ اوﻟﯿﻦ ﻣﺪل ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎی اﺑﺘﺪاﯾﯽ را ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ۵۹ ﺛﺎﻧﯿﻪ در ﻫﻮا ﺑﻪ ﭘﺮواز درآﯾﺪ. اﯾﻦ اوﻟﯿﻦ ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎی ﻣﻮﺗﻮردار ﺑﺎ ﺳﺮﻧﺸﯿﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻠﯿﺖ ﮐﻨﺘﺮل داﺷﺖ. ﺳﻮاﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای رﻗﯿﺒﺎن آن ﻫﺎ ﻣﻄﺮح ﺑﻮد اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﭼﻄﻮر آﻧﺪو ﻋﻠﯿﺮﻏﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻦ ﺗﺤﺼﯿﻼت داﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ از ﺳﺎﯾﺮ رﻗﺒﺎ ﺟﻠﻮ ﺑﺰﻧﻨﺪ ؟ ﺟﻮاب ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه ﺑﻪ اﯾﻦ ﺳﻮال آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎن ﻫﻮش ﻣﮑﺎﻧﯿﮑﯽ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺮﺗﺮی و ﭼﯿﺮﮔﯽ آﻧﻬﺎ ﺷﺪ . آﻗﺎی راﺑﺮت ﮔﺮﯾﻨﻤﻌﺘﻘﺪ اﺳﺖ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ دﯾﮕﺮ از راه ﻫﺎی رﺳﯿﺪن ﺑﻪ ﺧﻼﻗﯿﺖ و ﻧﻮآوری ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺟﺰﺋﯿﺎت اﺳﺖ. "ﻟﺌﻮﻧﺎردو داوﯾﻨﭽﯽ" ﻧﻤﻮﻧﻪ ای از اﻓﺮادی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ رﻏﻢ آن ﮐﻪ درس ﻧﺨﻮاﻧﺪه ﺑﻮد و در ﮐﻮدﮐﯽ آﻣﻮزش رﺳﻤﯽ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﻮد اﻣﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﻋﻼﻗﻪ ﻣﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﺮدن ﺑﻮد. او ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺎی روﺳﺘﺎی وﯾﻨﭽﯽ ﻣﯽ رﻓﺖ و ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎی ﺻﺨﺮه ﻫﺎ و آﺑﺸﺎرﻫﺎ ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺖ و ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﮐﺎﻏﺬﻫﺎی ﺳﻔﯿﺪی ﮐﻪ در دﻓﺘﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪرش وﺟﻮد داﺷﺖ ﻫﺮ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪ را ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ . روی ﺗﺨﺘﻪ ﺳﻨﮕﯽ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺖ و ﺣﺸﺮات و ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن و ﮔﻠﻬﺎ را ﻃﺮاﺣﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺎ آﻧﮑﻪ ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻠﻤﯽ ﻧﺪاﺷﺖ؛ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻣﯽ ﮐﺮد و ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﭘﺪرش او را در ﯾﮑﯽ از ﮐﺎرﮔﺎه ﻫﺎی ﻫﻨﺮی ﻓﻠﻮراﻧﺲ ﺛﺒﺖ ﻧﺎم ﮐﻨﺪ. ﻧﮑﺘﻪ ای ﮐﻪ ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻫﺎی او را از ﺳﺎﯾﺮ آﺛﺎر دﯾﮕﺮ ﻣﺘﻤﺎﯾﺰ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎﺑﻠﻮی ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر ﺷﺎم آﺧﺮ ﮐﻪ دو ک ﻣﯿﻼن ﺳﻔﺎرش دﻫﻨﺪه اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻮد ؛ ﺗﻮﺟﻪ داوﯾﻨﭽﯽ ﺑﻪ ﺟﺰﺋﯿﺎت ﻃﺮح ﺑﻮد. دوک ﻣﯿﻼن از ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺷﺪن ﻃﺮاﺣﯽ ﺗﺎﺑﻠﻮی ﺷﺎم آﺧﺮ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮد؛ ﭼﺮاﮐﻪ داوﯾﻨﭽﯽ ﺻﻮرت ﯾﻬﻮدا را ﺗﮑﻤﯿﻞ ﻧﮑﺮده ﺑﻮد . ﺑﺮای ﻧﻘﺎﺷﯽ ﺻﻮرت ﯾﻬﻮدا دﻧﺒﺎل ﯾﮏ ﭼﻬﺮه ﺷﺮور ﻣﯽ ﮔﺸﺖ. ﺑﻬﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻪ ﺑﺴﯿﺎری از ﻗﻤﺎرﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ و ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻓﺴﺎد ﻣﯿﻼن ﺳﺮ زد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺎ اﻟﻬﺎم ﮔﺮﻓﺘﻦ از ﺻﻮرت ﯾﮏ ﻓﺮد ﺷﺮور ﭼﻬﺮه ﯾﻬﻮدا را ﻧﻘﺎﺷﯽ ﮐﻨﺪ . دﻗﯿﻘﺎ در ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺗﻔﺎوت او ﺑﺎ ﺳﺎﯾﺮ اﺳﺎﺗﯿﺪ اﯾﻦ رﺷﺘﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﺷﻮد.