نقطه هدف؛ جایی برای ایستادن، نگاه کردن و تصمیم گرفتن

دوم خرداد ۱۴۰۴، در دل پارک فناوری اطلاعات و ارتباطات اصفهان، رویدادی یک‌روزه برگزار شد که نه صرفاً درباره هوش مصنوعی، بلکه درباره «ما» در مواجهه با آینده بود. نقطه هدف، یکی از ایستگاه‌های کمپین «ماراتن در مسیر هوش‌محوری» فرصتی بود برای شنیدن، تجربه کردن، تمرین تصمیم‌سازی و گفت‌وگو درباره مسیری که همه‌مان به‌نوعی در حال طی کردنش هستیم؛ چه دانشجو باشیم، چه پژوهشگر، چه مدیر، یا صرفاً یک آدم کنجکاو در برابر آینده.

صمیمیت از همان لحظه اول

شروع رویداد، آرام و انسانی بود. مجری از شرکت‌کنندگان خواست تا خودشان را در چند کلمه روی یک استیکرنوت توصیف کنند و به بورد اصلی بچسبانند. از «تحلیل‌گر بی‌حوصله» گرفته تا «ماجراجوی سردرگم»، نوشته‌ها خودشان یخ جمع را شکستند. شوخی‌های هوشمندانه و نگاه انسانی مجری، فضا را گرم کرد و در کمتر از چند دقیقه، سالن پر شد از حس آشنایی.

یک بازی شغلی، با هدف واقعی

در ادامه، نوبت به کارگاه تعاملی مصاحبه شغلی با مهسا ابراهیم‌پور رسید. رویکرد بازی‌محور کارگاه، بچه‌ها را از حالت تماشاچی بیرون کشید. برای اولین بار، بسیاری از آن‌ها تجربه نشستن روی صندلی مصاحبه، چه به‌عنوان مصاحبه‌شونده و چه مصاحبه‌گر، را لمس کردند. منتورها بازخورد دادند، شرکت‌کنندگان تمرین کردند، و در نهایت یک گام به دنیای واقعی شغلی نزدیک‌تر شدند؛ دنیایی که بیش از مدرک، به آمادگی نیاز دارد.

شانس؟ یا الگوریتم؟

امیر مشایخی در تک‌تاک پرانرژی‌اش با عنوان «شانس، تلاش و الگوریتم»، از تجربه‌های شخصی خودش گفت و از ما خواست تا رابطه‌ی بین شانس و تلاش را ساده نگیریم. یکی از جمله‌های کلیدی‌اش که در ذهن‌ها ماند، این بود: شاید لازم باشد در دوره‌ای از زندگی، سهم کار را در تعادل با تفریح، بیشتر از چیزی که خوشایند است، بالا ببریم.

بی‌پرده و صادق، و البته پر از داده‌های ریاضی و نگاه تحلیلی.

حل مسئله، نه در حرف — در عمل

نیمه‌ی رویداد با کارگاه تعاملی حل مسئله با محمدرضا ریاحی ادامه پیدا کرد. تیم‌ها درگیر طراحی کیف پول دیجیتال و یخچال هوشمند شدند، در زمان محدود بحث کردند و یک دقیقه وقت داشتند برای ارائه‌ی راهکار. هیجان، سرعت، تصمیم‌گیری گروهی، و مهم‌تر از همه تمرین عملی «فکر کردن» و «بیان کردن» این بخش، پرشورترین لحظه‌ی روز بود.

مدل‌های زبانی، بدون پیچیدگی

امین شاه‌نظری با زبانی روان و تحلیلی، مخاطبان را به سفری ساده اما عمیق در دل GPT، DeepSeek و Gemini برد. ساختارهای پیچیده به زبانی قابل‌فهم برای همه توضیح داده شدند، و همین سادگی، ارائه او را به یکی از محبوب‌ترین بخش‌های رویداد تبدیل کرد.

فناوری وقتی ارزشمندتر می‌شود که فهمیدنی باشد، نه فقط قابل کدنویسی.

شهر هوشمند؛ آینده‌ای که از دل گفتگو می‌آید

در پنل تخصصی شهر هوشمند با حضور شهره آجودانیان، احمدرضا شفیعی، احسان دیدبان و با تسهیل‌گری آرش ترابی، نگاه‌هایی از دل صنعت، پژوهش و دانشگاه کنار هم نشست. بحث از زیرساخت شروع شد، به چالش‌های داده و عدالت اجتماعی رسید و با این سوال جمع‌بندی شد: شهرهای فردا را چه کسی باید طراحی کند؟ دولت؟ الگوریتم؟ یا ما؟

و در نهایت، نگاهی صنعتی و واقعی

در پایان، یکی از مهندسان ارشد شرکت صاپا به شکلی تخصصی به موضوع ارزیابی الگوریتم‌های پردازش تصویر در تعقیب اشیای متحرک پرداخت. این بخش، جدی‌ترین و فنی‌ترین لحظه رویداد بود. نمونه‌های واقعی، معیارهای ارزیابی، چالش‌های اجرا — همه چیز واقعی بود. نقطه پایانی قدرتمند برای روزی که از تجربه‌های انسانی شروع شده بود.

نقطه‌ای برای ادامه مسیر

نقطه هدف فقط یک روز بود. اما هدفش ایستادن نبود، اشاره به جهتی بود که باید رفت. آینده‌ای که در آن تصمیم‌گیری، با مشارکت داده، مهارت، اخلاق و انسان کامل می‌شود.

و اگر از این نقطه به بعد هم‌مسیر شویم، شاید دیگر تنها نباشیم در مواجهه با آنچه پیش روست.

اگر دوست داری در جامعه در مسیر هوش‌محوری باشی، یا رویدادهای بعدی رو از دست ندی، بهمون پیام بده یا از صفحه آبی‌سفید دنبالمون کن.

#نقطه_هدف #در_مسیر_هوش_محوری #هوش_مصنوعی #مهارت_نرم #توسعه_فردی #آینده_شغلی #دیتا #هوشمندسازی #آبی_سفید