معنی حکایت آفتاب جمال حق فارسی دوازدهم

پادشاهی به درویشی گفت که مرا آن لحظه که تو را به درگاه حق، تجلی و قرب باشد، یاد کن.

پادشاهی به درویشی گفت آن زمان که به درگاه خدا نزدیک می‌شوی و روشنایی حق را می‌بینی، به یاد من هم باش.

گفت که: «چون من در آن حضرت رسم و تاب آفتاب آن بر من زند، مرا از خود یاد نیاید؛ از تو چون یاد کنم؟!

درویش گفت: «زمانی که من به بارگاه ایزدی می‌رسم و نور زیبای خداوند بر من می‌تابد، من خودم را نیز از یاد می‌برم؛ چگونه به یاد تو باشم؟!

اما چون حق تعالی بنده‌ای را گزید و مستغرق خود گردانید، هر که دامن او را بگیرد و از او حاجت طلبد، بی آنک آن بزرگ، نزد حق یاد کند و عرضه دهد، حق، آن را برآرد.»

اما هنگامی که خداوند بنده‌ای را انتخاب کرد و غرق خود گردانید، هر کس به او متوسل شود و از او حاجتی بخواهد، بدون آن که بزرگ، به درگاه خدا یاد کند و حاجت را اظهار کند، خداوند آن حاجت و خواسته را برآورده می‌کند.»

معنی کلمات آفتاب جمال حق:

درویش: سالک و عارف

درگاه: پیشگاه

تجلی: روشنایی

قرب: نزدیکی

جمال: زیبایی

تعالی: برتر و والا

گزید: انتخاب کرد

مستغرق: شناور، غرق شده

حاجت: خواسته و نیاز

عرضه: اظهار و بیان