https://virgool.io/senfimathelection99/feed مطالب مرتبط با انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ دانشکدهٔ علوم ریاضی دانشگاه صنعتی شریف و متن‌های نامزدهای انتخابات در اینجا منتشر خواهد شد. fa 2026-07-11 17:18:58 https://files.virgool.io/upload/publication/90a0ebwglbdq/sg6wrv.png https://virgool.io/senfimathelection99 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B3%D8%AC%D8%A7%D8%AF-%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-%DB%B9%DB%B9-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-zcfchk7zvub8 با نام و یاد پروردگارمن سجاد ولایی ورودی 97 ریاضی هستم. این دو سالی که در جریان و درگیر مشکلات دانشکده بودم، مشکلاتی که خودآگاه و ناخودآگاه در ذهنم طی این دو سال پرداخته شده را با شما در میان می گذارم. به نظرم یک مشکل ریشه ای عدم ارتباط و درک متقابل دانشجوها و اساتید است. که خود موجب مشکلاتی شده است از جمله:1. نارضایتی دانشجویان از نظم ارایه ی دروس در طول ترم ها 2.تاخیر ارسال نمرات توسط اساتید3.عدم وجود ظرفیت کلاس ها یا شلوغی آن ها.4.عدم تسلط استاد روی کلیت درس یا عدم گذاشتن وقت کافی توسط استاد یا تی ای ها.مشکل ریشه ای دیگر به نظرم عدم وجود ارتباط کافی بین دانشجوها و صنفی است که موجب مشکلاتی است از جمله:1.نارضایتی دانشجویان از فعالیت صنفی که اکثرا به خاطر عدم اطلاع و شفافیت صنفی است2.عدم وجود کافی فرهنگ پیگیری برای حل مشکلات توسط دانشجویان3.عدم وجود فضای ساختارمند مشورتی بین دانشجوها4.عدم وجود ساختاری برای اینکه صنفی های دانشکده در امتداد هم بوده و دوباره کاری های صنفی حداقلی شود.( بلکه وجود ساختاری برای استفاده از تجربیات تمام صنفی های دانشگاه)مشکلات ارتباطی با وضعیت کرونایی این دوران با چالش های جدیدی نیز همراه است و غیر از مشکلات ذکر شده نا امیدی و روحیه ی دانشجویان دانشکده و مشکلات کمیته ی تاسیسات و مشکل فرم های تطبیق و ارزیابی های امتحانات مجازی هم از چالش های داخل دانشکده است. پ.ن.1 این مشکلاتی بود که به ذهن ناقص من رسیده بود و امیدوارم بتوانم در جهت حل چند درصدی از یک یا دو مشکل کلان(که معمولا راه حل سرراست ندارند و اکثرا دارای فرایند اصلاحات چند ساله هستند) مورد اتفاق دانشجویان و حل مشکلات روتین دانشکده موفق باشم.پ.ن.2 لازم به ذکر است صنفی های قبلی قطعا در حل کردن بسیاری از مشکلات ذکر شده تلاش های ارزنده ای کرده اند که باید ادامه یابد. انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 23:52:06 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-%DB%B9%DB%B9-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-elznljk4ta3q سلاممحمد مهدی نسیمی هستم، ورودی ۹۷ علوم کامپیوتر مسائلی که به نظرم می‌رسه:۱-انزوای ورودی‌ها (به نظرم میشه برنامه‌های خوبی ترتیب داد؛ برای مثال ورودی‌ها بتونند ساعتی در هفته با دانشجوهای خوب سال بالایی صحبت بکنند یا در جلسه‌ای شرکت بکنند)۲- اولویت داشتن دانشجوهای دانشکده نسبت به ماینورها یا خارج‌دانشکده‌ای ها در گرفتن واحد۳- پیگیری عملکرد اساتید، مخصوصا در ایام مجازی( که فکر می‌کنم همه‌ی صنفی‌ها این پیگیری را داشته‌اند ، مثل دیر نمره دادن اساتید یا کم بودن زمان کوییزها برای جلوگیری از تقلب یا ...)۴- ارتباط بین انجمن علمی و صنفی(مخصوصا فکر می‌کنم میشه برنامه‌های خوبی برای ورودی‌ها ترتیب داده بشه)۵- پیگیری بعضی کارهای تاسیساتی، اگر امکانش باشه۶- پایین بودن کیفیت اساتید حل تمرین(البته که بعضی از ta ها ، شخصا کلاس خوبی برگزار می‌کنند، من سیستمی برای بالا بودن کیفیت taها ندیده‌ام)۷- توسعه‌ی تعریف صنفی از خود و مشخصا نبود ضمانت اجرای مناسب مقابل کم‌کاری برخی اساتید(ساده‌تر اینکه: به نظر میرسه با استادی که دیر نمره میده یا کم‌کاریِ دیگه‌ای می‌کنه، به قدر کافی برخورد نمیشه یا به قولی دانشجوها زور کمی دارند!)درباره‌ی دور از دسترس بودن موارد ۶ و ۷:من هم فکر می‌کنم این موارد بلند مدت هستند و وظیفه‌ی ما صرفا قوی‌تر کردن زمزمه‌ی مطالبه‌ی اینهاست.فکر می‌کنم اگر قرار باشه تغییر بزرگی رخ بده، میتونه ابتدا زمزمه‌ای میان دانشجوها باشه، بعد این زمزمه به زمزمه‌ای بین اساتید و مطالبه‌ی دانشجوها تبدیل بشه و سپس حقِ دانشجو شمرده بشه.همچنین در یک بازه‌ی بلند همین دانشجوها استاد میشن و اگر الآن دغدغه‌ای داشته باشند، احتمالا زمان استادی هم دارند.سابقه:سابقه‌ی فعالیت دانشجویی‌ای نداشتم، درواقع فکر می‌کنم بلوغِ علاقه به فعالیت در زمینه‌هایی که در اونها پاداش را فورا و توسط محسوسات درک نمی‌کنم، نداشتم.من به طور نادقیق وظایف اصلیِ صنفی را مطالبه‌ی حقوق دانشجو‌ها، کمک به همکاری دانشجوها و بهتر کردن ارتباط مسئولین و دانشجوها می‌دونم.با تصوری که از خودم دارم فکر می‌کنم بتونم مقدار خوبی زمان، فکر و انرژی بذارم. انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 23:31:37 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%81%D8%A7%D8%B7%D9%85%D9%87-%D9%85%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-99-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-xyunfg9pn8kd سلاممن فاطمه مولایی، ورودی ۹۷ علوم‌کامپیوترم. مهم ترین دغدغه ای که باعث شد برای شورای صنفی کاندید بشم این بود که توی دانشکده مشکلات زیادی وجود داره که حل کردنشون شاید خیلی هزینه بر نباشه اما حل نشده موندنشون میتونه برای دانشجو‌ها خیلی هزینه داشته باشه. من علاقه اصلیم اینه که این مشکلات پیگیری بشن و وضعیتشون بهتر بشه.مثال برای این مشکلات میتونه این موضوع باشه که نمرات پایان ترم تا موعد مقرر نمیان.من تا حالا تجربه اجرایی یا تجربه مربوط به کار صنفی جدی‌ای تو دانشگاه نداشتم. اما فکر میکنم که روحیه انجام دادن این کارا رو داشته باشم. انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 22:25:17 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%AD%D9%85%DB%8C%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%B5%D8%B1%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-99-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-znta6jae3b4d به نام خدامن حمیدرضا منتصری، دانشجوی کارشناسی ورودی ۱۳۹۵ علوم کامپیوتر هستم. با توجه به اینکه اواخر دوره‌ی کارشناسیم رو سپری می‌کنم، کاندید‌اهای جوان‌تر بر من ارجح هستند، اما در صورتی که به رای شما انتخاب بشم، دغدغه‌ و اشتیاق فعالیت صنفی رو دارم و کم کاری نخواهم کرد.مشکلات دانشکده کم نیست و هر کدوم کم و بیش برخی رو حس کردیم، شناسایی، انتخاب و تلاش برای حل اون‌ها با همفکری شورا و دانشجویان باید انجام بشه، اما مساله‌ای فراتر از مشکلات که باید مورد توجه قرار بگیره، قدرتمند شدن خود شورای صنفی هست. به طوری که برای مسئولین و اساتید به عنوان نقطه‌ی تجمیع اراده‌ی همه دانشجو‌ها شناخته بشه. برای تحقق چنین چیزی تعامل حداکثری با دانشجو و شفافیت فرایند‌ها و کارهای شورا باید اجرا بشه.کمی مفصل‌ترسالی که من به دانشگاه اومدم به تازگی شوراهای صنفی دانشگاه داشتن دوباره سرپا می‌شدن و چندان توی چشم نبودن، که باعث میشد خیلی‌ها از جمله من بعد مدت‌ها تازه از وجود چنین تشکلی مطلع بشیم. در حالی که شورای صنفی برای گرفتن «حق» دانشجوها تشکیل شده، ولی اکثر ما با این که چه «حقوقی» داریم آشنا نبودیم و اینکه فرایند مطالبه‌شون چیه رو هم نمی‌شناختیم (البته این موضوع فقط دانشگاه نیست، در اکثر بخش‌های کشور هنوز فعالیت صنفی سر و سامانی نداره).برای دانشجو‌ها که با انگیزه‌های بسیار وارد دانشگاه میشن عرصه‌های مختلفی برای فعالیت هست. بعضی پی‌ همون درس‌های دانشگاه رو با جدیت میگیرن. برای بقیه هم فعالیت دانشجویی جذاب میشه. طیفی از تشکل‌های صنفی رو داریم. تشکل‌های سیاسی مثل بسیج و انجمن اسلامی که دغدغه‌ی تغییر در عرصه‌‌ی سیاسی کشور رو دارن، تشکل‌های فرهنگی و هنری که میخوان دانشجوها رو به زیبایی‌های معنوی پیوند بزنن و تشکل‌های عملی که دانشجو‌ها رو به عرصه‌های دانش و فناوری فراتر از چارچوب دانشگاه میبرن. در ‌آخر شورای صنفی: سر کله زدن با اساتید سر نمره و برنامه، پیگیری وضعیت تاسیسات دانشگاه و تلاش برای بهبود زندگی روزمره‌ی دانشجو.با همین توصیف طبیعی بنظر میرسه که فعالیت صنفی چندان جذاب بنظر نیاد، بخاطر اینکه ما تلاش و مبارزه برای حقوق‌مون رو کاری بیهوده و گاها سبک میشماریم.اما فعالیت صنفی اگه با ارزش‌تر از سایر فعالیت‌های دانشجوی نباشه، هرگز پایین‌تر نیست. پیگیری درست شدن کولر فلان قسمت دانشگاه کم ارزش‌تر از خواندن و تحلیل مقاله‌های روز یادگیری ماشینی یا نقد برنامه‌ی جبهه‌ی راست برای انتخابات پیشرو نیست.چرا که در انتها اون چه کیفیت زندگی ما رو تعیین میکنه شناختن و تعریف «حقوقی» که خودمون را لایقشون میدونیم و تحقق اون‌ها تعیین میکنه و اگه توی این مسیر حرکت نکنیم تمام غرهایی که میزنیم بیهوده است و تمام این جوش و خروش ما توی سایر زمینه‌ها فقط یک شوی سرگرم کننده است.پس ازتون درخواست میکنم شورای صنفی رو بشناسید، در جریان وضعیت‌شون قرار بگیرید، ازشون حمایت کنید که اگر ضعیف باشه حق شما راحت‌تر پایمال میشه، کمک‌شون کنید و بهش ارزش بدید.با تشکر توجه‌تون. انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 21:49:30 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B3%D8%A8%D8%AD%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%A2%D8%B0%D8%B1-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-99-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-rthnqsvw4ozm سلامبنده سبحان ابراهیمی هستم. در سالی که گذشت عضو شورای صنفی دانشکده بودم. در روزهای ثبت‌نام شورای آینده، بر حسب مسئولیتی که داشتم بصورت برخط آمار و ارقام ثبت‌نامی‌های دانشکده‌مان را پایش می‌کردم. چون وقوف کافی بر لازمهٔ تشکیل شورای صنفی دانشکده داشتم، تلاشم را در جهت رسیدن تعداد داوطلبین به حد نصاب انجام دادم؛ ثبت نام خودم هم صرفاً در همین راستا بوده است و فرصت فعالیت مجدد در شورا را ندارم.با توجه به اندک تجربه‌ای که در این زمینه دارم، می‌خواستم درخواست کنم رأی خود را از میان داوطلبین دغدغه‌مندی که فرصت کافی برای فعالیت‌های صنفی در نظر گرفته‌اند انتخاب کنیم تا به امید خدا، در دورهٔ آینده، شاهد شورایی پویا و فعال باشیم.نیازی به یادآوری نیست که شرکت در انتخابات شورای صنفی دانشجویان، اولین گام در راستای حمایت از شورا و جلوه‌گر پشتوانه و اقتدار آن در کنش‌ها با مسئولین دانشکده است. لذا لازم است خجالت را کنار بگذاریم و هر شبهه‌ای در مورد داوطلبین داشتیم ازشان سوال کنیم و مطمئن شویم که درست‌ترین و بهترین انتخاب خود را در انتخابات رقم زده‌ایم.برای هم‌دانشکده‌ای‌هایم از درگاه خداوند سلامتی و برای دورهٔ آینده شورای صنفی دانشکده توفیقات فراوان مسئلت دارم. انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 21:42:01 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B9%D8%B7%D8%A7-%D9%86%D8%A7%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%81%D8%B1-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-99-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-ya72xv1vhnoh تعریف خودکردن، پنبه خاییدن است! (خلاصه‌ای از معرفی و سوابق)سلام!امیدوارم که حال‌تان خوب باشد.من سید عطا ناقدی‌فر، ورودی نود و پنج علوم کامپیوتر دانشکده هستم. اگر اجمالاً بخواهم تعدادی از فعالیت‌های دانشجویی‌ام را ذکر کنم، می‌توانم این موارد را بگویم:۱. عضو شورای مرکزی و مسئول فرهنگی همبند در دوره ۹۶-۹۷۲. دبیر شورای صنفی دانشکده در دوره ۹۷-۹۸۳. مسئول بسیج دانشکده در دوره ۹۸-۹۹۴. مسئول و مؤسس اولین دوره مسابقه برنامه‌نویسی کدناک در همبند (طبیعتاً به کمک تعدادی دیگر از دوستان!)۵. مسئول جشن یلدای دانشکده سال ۹۵۶. عضو تیم اجرایی همایش چالش‌هایی در ریاضیات کاربردی سال ۹۶۷. عضو تیم اجرایی و رابط انجمن علمی در برنامه‌های مربوط به ورودی‌های ۹۶ دانشکده۸. رابط انجمن علمی در جشن یلدای ۹۶۹. سرگروه اردو ورودی دانشکده در اردوی ورودی ۹۶۱۰. عضو تیم رسانه اردو ورودی ۹۶۱۱. مسئول اجرایی همایش «آشنایی با علوم داده» همبند سال ۹۶۱۲. عضو تیم فرهنگی اردو ورودی ۹۷۱۳. عضو همکار سابق انجمن اسلامی دانشجویان۱۴. خادم هیئت الزهرا (سلام الله علیها)۱۵. عضو شورای عمومی بسیج دانشجویی در دوره ۹۸-۹۹۱۶. عضو مجمع عمومی جامعه اسلامی شریف۱۷. عضو سابق گروه یاریگران۱۸. همکار گروه فردای سبز۱۹. خادم موکب دانشکده۲۰. عضو تیم برگزاری افطاری ۹۶ دانشکده۲۱. مسئول افطاری ۹۷ دانشکده۲۲. عضو تیم برگزاری افطاری ۹۸ دانشکدهنکته لازم به ذکر این است که حضور بنده در انتخابات، از جهت تشکیل‌شدن انتخابات بوده. علی‌رغم علاقه‌ای که به فعالیت صنفی در دانشکده دارم و به اهمیت آن واقفم، در شرایط فعلی به دلیل اشتغالات شخصی و کاری، امکان حضور جدی در شورا برای بنده فراهم نیست. البته با توجه به تجربه اندکی که در کار صنفی دارم، مقداری که در توانم باشد، تلاش خواهم کرد که در کنار دوستان شورای صنفی آینده باشم و به آن‌ها در حد وسعم کمک کنم.من از رأی که دادم شرم ندارم!توصیه‌ام به همه عزیزان این است که در رأی‌دادن به نامزدها، مولفه میزان دغدغه و تمایل به وقت و انرژی گذاشتن را حتماً لحاظ کنند. کار شورای صنفی، مثل بسیاری از کارهای جدی دیگر، نیاز به افرادی دارد که این کار را جزو اولویت‌های اصلی‌شان در سال آینده تعریف کرده باشند. افرادی مثل من که شورای صنفی جزو دو سه اولویت اصلی‌شان در سال آینده نیست، احتمالاً خیلی نتوانند کاری جدی در شورای صنفی بکنند.من اگر بنشینم…؟! (چند نکته صنفی‌ای!!)همان‌طور که می‌دانیم، دانشکده ما تا رسیدن به یک دانشکده علوم ریاضی ایده‌آل و تراز، مسیر زیادی را دارد. بسیاری از مسائلی که در این راه با آن مواجهیم، مسائل و مشکلاتی کلان و جدی هستند که در بسیاری از موارد باعث تضییع حقوق دانشجویان دانشکده شده‌اند. مثال‌های زیادی از این موارد کم‌وبیش در ذهن همه ما هست. از کیفیت پایین ارائه بعضی دروس توسط بعضی استادان و کم‌کاری آن‌ها گرفته تا ارسال دیرهنگام نمرات و کلاس‌های شلوغ و تعداد بالای دانشجویان دورشته‌ای و ماینور…اما نکته مهمی که در فهم این مسائل وجود دارد، این است که بسیاری از این مسائل، ریشه‌های چندین و چند ساله فرهنگی در دانشکده دارند و حل آن‌ها به هیچ‌وجه طی مدت زمان کوتاه و توسط یک یا دو دوره شورای صنفی ممکن نیست. نکته مهمی که همه ما دانشجویان باید توجه داشته باشیم این است که فرآیند اصلاحات در مسائل کلان، فرآیندی کاملاً تدریجی و چند ساله است. به طوری‌که چندین دوره شورای صنفی باید بیایند و بروند و هر کدام چند درصدی مسأله را جلو ببرند تا این که به امید خدا بعد چند سال ببینیم که بسیاری از این مسائل کم‌رنگ‌تر شده‌اند.این سختی ذاتی و بسیاری از پارامترهای دیگر نیز به پیچیدگی مسائل صنفی می‌افزاید. نکته مهمی که ما دانشجویانی که عضو شورای صنفی نیستیم باید به آن توجه داشته باشیم، این است که خیلی اوقات نتایج فعالیت‌های شورای صنفی در زمان کوتاه رویت نمی‌شوند. چه بسا یک دوره شورا ساعت‌ها برای مسئله‌ای وقت بگذارد و به هیچ خروجی ملموس کوتاه‌مدتی نرسد؛ موردی که من مکرراً دیده‌ام. اما متأسفانه بسیاری از دوستانی که تجربه کار صنفی ندارند، این نگرش را ندارند و وقتی که مسئله‌ای در دانشکده حل نمی‌شود، حس می‌کنند که کم‌کاری شورای صنفی بوده است. در حالی‌که فرایند خروجی‌گرفتن از تلاش‌ها در شورای صنفی، بر خلاف اکثر گروه‌های دانشجویی، به هیچ وجه خطی نیست.خواهش من از همه دوستان هم‌دانشکده‌ای این است که سعی کنیم پشت شورای صنفی دانشکده باشیم و به جای غرزدن و تخریب، به آن‌ها کمک کنیم. من از نزدیک شاهد بوده‌ام که خیلی از اعضای شورای صنفی گذشته چقدر برای این شورا زحمت کشیدند؛ در حالی‌که خیلی از دوستان به خاطر عدم آشنایی با جنس کار صنفی متوجه این مسأله نبودند و بعضا نقدهای تند و حتی دور از انصافی را به این دوستان وارد می‌کردند.شورای صنفی، نوک حمله تیم دانشجویان است. این به این معناست که طبیعتاً بیشتر مطالبه‌گری‌ها را این شورا باید انجام دهد. اما نباید از این غافل باشیم که خیلی اوقات شورای صنفی به تنهایی نمی‌تواند حس وجود حجم بالای مطالبات را به مسئولین و استادان منتقل کند. خیلی اوقات شاهد این هستیم که ده‌ها نفر مطالبه‌ای را از شورای صنفی می‌کنند. شورای صنفی نیز این مطالبه را به مسئولین دانشکده منتقل می‌کند. اما از آن‌جا که مسئولین مستقیماً با آن ده‌ها نفر تماس نداشته‌اند، احساسی از وجود مطالبه سنگین ندارند. این درحالی است که اگر ما دانشجویانِ غیر شورای صنفی مقید باشیم که خیلی اوقات خودمان مطالبات‌مان را علاوه بر شورای صنفی به مسئولین و استادان منتقل کنیم، نتایج بهتری حاصل می‌شود.مثلاً فرض کنیم که اگر یک استادی در ابتدای ترم، کیفیت پایینی در تدریس دارد، در صورتی که فقط پنج نفر از دانشجویان درس در همان موقع به طور محترمانه‌ای نقدشان را به استاد منتقل کنند، در بسیاری از موارد باعث می‌شود تا آن استاد در روند کار خود تغییری ایجاد کند. در حالی‌که اگر فقط شورای صنفی بخواهد این نقد را منتقل کند، به هیچ وجه آن اثر قبلی را به دلیل تکرر کم‌تر ندارد.خلاصه حرفم دراین بند این است:۱. کار صنفی به‌خصوص در مسائل کلان، یکی از سخت‌ترین کارهای دانشجویی است. خیلی اوقات علی‌رغم تلاش زیاد شورای صنفی، نتایج ملموسی به دست نمی‌آید و این موضوع نباید باعث قضاوت اشتباه ما درباره دوستان‌مان در شورای صنفی شود که بعضا از زندگی شخصی خود برای حل مشکلات دانشکده می‌زنند و حتی از بعضی از استادان دانشکده نیز بعضا برخوردهای ناشایست می‌بییند. در چنین شرایطی، این ما دانشجوها هستیم که نباید دوستان‌مان را تنها بگذاریم.۲. تک‌تک ما دانشجوها، چه عضو صنفی هستیم و چه نیستیم، باید تلاش کنیم که کنش‌گری مسئولانه داشته باشیم. خیلی اوقات تذکرات شخصی ما به مسئولان و استادان دانشکده، می‌تواند به شدت مسیر اصلاح را هموارتر کند و از طرف دیگر دست شورای صنفی را برای به ثمر نشاندن مطالبات به شدت بازتر کند.در اصل باید بگویم که مهم‌ترین سرمایه شورای صنفی برای مطالبه‌گری از مسئولان، حمایت دانشجویان است. اگر دانشجویان پشت شورای صنفی باشند و آن را همیاری کنند می‌توانیم امیدوار باشیم که تحولات و اصلاحات مثبت با شیب بهتری رخ دهند.حرف زیاد است و مجال نوشتن هم کم! از همه عزیزانی که حوصله کردند و این چند خطِ نه چندان کوتاه را خواندند متشکرم :)امیدوارم که شورای صنفی آینده بتواند قدم‌های بسیار خوبی را در پیش‌برد دانشکده به سمت یک دانشکده تراز و عالی بردارد.اگر نکته‌ای یا سؤالی هم باشد، در تلگرام در خدمت هستم.خیلی ممنون!و آخر دعوانا اَن الحمدلله ربّ العالمین.... انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 20:23:01 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B9%D8%B1%D9%81%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%B2%DB%8C%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-99-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-jzrsqgtgmigm سلام.من عرفان برزین ورودی ۹۶ رشته ریاضی هستم. اگر بخوام در مورد سوابق فعالیت دانشجویی بگم فکر کنم پر رنگ‌ترین آن‌ها مسئولیت برگزاری جشن ورودی ۹۷ است. علت کاندیدا شدن من در انتخابات شورای صنفی به حد نصاب رسیدن تعداد کاندیدا‌ها برای تشکیل شدن شورای صنفی بود؛ چون فکر کنم همونطور که همه می‌دونیم شورای صنفی نقش خیلی مهمی در دانشکده ایفا می‌کنه و وظیفه اصلی آن هم پیگیری مطالبات دانشجویان است، با این حال اگر رای بیاورم قطعا تلاش خودم را در راستای انجام این وظیفه و کمک به دانشکده خواهم کرد.دو نکته‌ای که اگر وارد شورای صنفی شوم سعی می‌کنم به آن‌ها بپردازم؛ عبارتند از :۱- فعلا که همه چیز مجازی شده‌ است، اکثر مسئولیت‌ها مثل تاسیسات، کمد، تیم ورزشی و ... شاید مثل سابق اهمیت نداشته باشد و بهتر باشد صنفی آینده بیشتر وقت خود را روی مسائل آموزشی بگذارد؛ ولی با این حال مسائلی مثل تاسیسات همچنان می‌تواند در صورت نیاز پیگیری شود.در مورد مسائل آموزشی هم درست است که دانشکده‌ی ما چارتی برا دروس ندارد اما خوب است که دروس هر رشته به طور منظم ارائه شود که دانشجویان بتوانند راحت‌تر تصمیم‌گیری کنند. همچنین اینکه اساتید ابتدای هر ترم برنامه منظم و مدوّنی برای ارائه‌ی دروس خود داشته باشند از اهمیت بالایی برخوردار است و خوب است که پیگیری شود.۲- نکته‌ای که در مورد صنفی قبل به ذهنم رسید شاید واقعا خوب باشد که اگر در هر موضوعی از طرف صنفی پیگیری‌ای صورت می‌گیرد پاسخ مسئولین به آن موضوع به گوش دانشجویان رسانده شود و به نوعی اطلاع‌رسانی بیشتری در این موارد انجام شود تا دانشجویان کامل‌تر در جریان امور قرار بگیرند.و در آخر باید بگویم کلید موفقیت صنفی پیگیری مداوم و همینطور حمایت بچه‌ها است.به هرجهت امیدوارم که دوره آینده صنفی چه من در آن حضور داشته باشم چه نداشته باشم بتواند مسئولیت‌های خود را به خوبی انجام دهد.ممنون بابت وقتی که برای مطالعه این متن گذاشتید.عرفان برزین انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 15:26:32 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B3%D8%A7%D8%AC%D8%AF-%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-99-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-prfqfuzhwdya سلام. ساجد کریمی دانشجوی ۹۶ سیعس هستم. سال ۹۷-۹۸ عضو شورای مرکزی گروه دوست داران محیط زیست بودم. مهمترین مشکل دانشکده در نگاه من نظم اساتید دانشکده مثل عدم مشخص بودن برنامه و بارم درس، عدم آماده کردن محتوا برای کلاس، تاخیر طولانی در ثبت نمره و خلاصه کم اهمیت بودن درس در نگاه استاد است. صداقت، مسئولیت پذیری، واقع‌بینی و پیگیری های منظم طبق برنامه با پشت کار لازم، چند مورد از ویژگی های من است. در ابتدا با هدفِ به حدِ نصاب رسیدنِ تعداد نفرات برای انتخابات، کاندید شدم. با این حال اگر شرایط به گونه‌ای باشد که عضو شورا باشم، تا حد امکان وظیفه خود را انجام خواهم داد.سخن کوتاهی هم با دوستان خود دارم، چه در صنفی باشم، چه نباشم، خواهشمندم واقع‌بینانه به مشکلات نگاه کنید. به دیگران کمتر غر بزنید، چرا که مسیر تغییر از در خانه خود شروع میشود. کمتر دستور بدهید و بیشتر خواهش کنید و همدیگر را بیشتر درک کنید.با تشکر از همتون انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 15:25:45 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-99-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-djulhhrbzfpd به نام خدامن محمد ترابی هستم ورودی ۹۸ علوم کامپیوتر .خب من اولش بگم که چون تجربه کمتری نسبت به سایر کاندیداها دارم قصدی برای دبیر صنفی شدن و یا مسئول آموزش صنفی بودن ندارم.شهودی که از شورای صنفی دارم یک واسطه است بین استادا و دانشجوها و همچنین جایی برای پیگیری مشکلات دانشکده ، که خب یه سریاش رو از طریق بزرگترها در جریانم و بخش کوچکیش رو هم خودم حس کردم توی این دو ترم ...یکی از مشکلاتی که خیلی احساسش کردم و دوست دارم راجبش صحبت کنم بحث ارتباط صنفی با سایر دانشجو‌ها مخصوصا دانشجو های ورودی هست که باعث شده خیلی از کار‌های دوره قبل صنفی دیده نشه و نتیجش این شده که فقط دو نفر از دوره ما کاندید شدن . این که ترم بعد مجازی میشه این چالش رو بیشتر هم میکنه .به نظر من برای حل این مشکل علاوه بر تبلیغات قوی شورای صنفی باید برنامه‌هایی باشه که مثل انجمن علمی دانشجوها توی یه سری از کار های صنفی درگیر باشن برای مثال میشه برای هر درس یک نفر به عنوان نماینده صنفی انتخاب بشه تا وضعیت درس رو بتونه راحت‌‌تر به صنفی منتقل کنه . ایده دیگه ای هم که در این زمینه دارم اینه که برنامه ای ترتیب داده بشه تا بچه های ورودی یه سری پیگیری هایی رو راجب درس ریاضی ۱ انجام بدن همچنین میشه بستری فراهم کرد که دانشجو های سایر دانشکده‌ها سوالاتشون رو از دانشجوهای دانشکده ریاضی بپرسند و کارگاه‌هایی برای حل مسئله خود دانشجوها برگزار کنن تا درگیر کار های صنفی بشن ...ممنون که تا اینجا متن من رو خوندین :)) انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 15:25:21 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B9-%D9%86%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%AF-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-99-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-je98zzeebtkw به نام خداسلام. من محمدمهدی زارع هستم. ورودی 98 علوم کامپیوتر.سابقه‌ای در انجام کارهای صنفی در دانشکده ندارم اما برای برگزاری جشن یلدا و موکب فاطمیه، حضور داشتم و بخشی از کار رو به دست گرفتم. من کلاً آدم پیگیری هستم و تا کارهام به جواب نرسه، کوتاهی نمی‌کنم. آشنایی من با صنفی، صرفاً از طریق پرس‌وجو از بزرگ‌ترهای دانشکده و کانال صنفی بوده (چون ترم مجازی بود و احساس می‌کنم صنفی قبل نتونست خوب خودش رو به ما معرفی کنه) مدت زیادی نیست که تو دانشکده هستم و بخشی از این خانواده شدم ولی تو همین مدت، در مورد یه سری مسائل دغدغه برام پیش اومد و در موردشون فکر کردم که به بعضی از آن‌ها اشاره می‌کنم:۱_ بهبود رابطهٔ دانشجویان و شورا: چون فکر می‌کنم آگه اعضای شورا حمایت تعداد بیشتری از دانشجوها رو داشته باشن باانرژی بیشتر و بهتر میتونن کارها رو پیش ببرن و راه پیگیری خواسته‌های دانشجویان از اساتید، بازتر هست.2_ حضور بقیه دانشجوها در کارهای صنفی: فکر می‌کنم این باعث بهتر و کامل جلو رفتن کارها میشه و اینکه دیگه نیازی نیس شورا همه بار رو به دوش بکشه و همچنین باعث انتقال تجربه و ایجاد بستر بهتر برای حضور در صنفی‌های بعدی میشه.3_ اطلاع‌رسانی کامل و شفاف و تبلیغ در جهت معرفی شورا: خیلی از دانشجوها اصلاً در جریان کارهای صنفی نیستند و از زحمت بچه‌های صنفی بی‌خبر هستند و حتی نمیدونن صنفی چیه و این فکر می‌کنم به خاطر اطلاع‌رسانی ضعیف و عدم معرفی صنفی به ورودی‌ها هست.امیدوارم اگر توسط شما انتخاب شدم، بتوانم با همکاری سایر اعضای شورا، به موارد بالا عمل کنم.از پرحرفی خودم معذرت می‌خواهم و از وقتی که صرف خواندن این نوشته کردید، متشکرم. انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Thu, 03 Sep 2020 15:24:41 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%A2%D9%86-%DA%86%D9%86%D8%AF-%D9%86%D9%81%D8%B1-gkr9ryvxpwvc بخش اول: طی مسیروقتی می‌خواهیم به یک کوه‌نوردی سنگین (طبیعتاً با تیمی بزرگ و مجرب) برویم، باید آمادگی‌هایی داشته باشیم؛ مثلاً باید پاهای قوی‌ای داشته باشیم تا بتوانیم به مدت طولانی طی مسیر کنیم، یا باید لباس و وسایل مخصوص به همراه داشته باشیم. آیا تا به حال به کوه رفته‌اید؟ فقط همین چیزهای ساده نیازمندی‌های آن است؟فرض کنید در نزدیکی قله گرفتار بوران شدید. روش شما برای پیدا کردن راه‌حلی برای عبور از این چالش چه خواهد بود؟ آیا غیر از این است که باید با «هم»کاری و «هم»اهنگی و «هم»فکری با بقیه یک راه‌حل پیدا کنید؟ چون کارهای «تک‌تک» شما مانند مسافران یک کشتی روی زندگی بقیه افراد تأثیر می‌گذارد. درست است که اگر گروه تصمیم بگیرد که از ادامه‌ی مسیر دست بکشد شما همچنان می‌توانید به مسیر ادامه بدهید، اما این تصمیم روی زندگی خودتان و گروه تاثیرگذار خواهد بود.سوار بر کشتی دانشکده!مسئله‌ای که این مثال روی آن تمرکز کرده بود چه بود؟ این بود که به جز توانایی‌های اصلی‌ای که برای انجام یک کار تخصصی به آن نیازمندیم، نیاز به توانایی‌های دیگری نیز داریم که شاید به آن‌ها کمتر توجه کنیم؛ مثلاً برای یک محقق ریاضی توانایی ارتباط برقرار کردن راحت با دیگران (دیگر محققان؟)، یا برای یک استاد دانشگاه علاوه بر توانایی پژوهشی بالا و توانایی حل مشکلات صنعت، نیاز به توانایی در تدریس هم هست. اما در همین مثال می‌بینیم که برای جذب استاد، کمترین توجه به بخش توانایی آموزش استاد است که شاید بیشترین تأثیر را در دانشکده‌های دارای مقطع کارشناسی دارد. در نتیجه با قشری از استادان روبرو می‌شویم که توانایی بسیار کمی در آموزش یا حتی تعامل با دانشجویان دارند.اما راه‌حل چیست؟ برای یافتن راه‌حل باید ابتدا مسئله را شفاف کنیم. ما در دانشکده‌ی علوم ریاضی دانشگاه صنعتی شریف در حال گذران عمر خود هستیم. مطابق بقیه مجامع انسانی با مشکلاتی مواجه هستیم که چندفردی (بر وزن چندوجهی) هستند؛ یعنی افراد و ساختارها و جایگاه‌های مختلفی در ایجاد آن مشکل دخیل‌اند.مانند مثال کوه رفتن، اینجا هم باید در کنار هم و با هم‌فکری راه‌حلی پیدا کنیم و بعد آن را اجرا کنیم؛ مثلاً کیفیت آموزشی درس اجباری الف (مثلاً آنالیز ۱) در دانشکده پایین است. خب برای بالا بردن آن استادان باید تلاش کنند که توانایی ارائه و علم خود در آنالیز را زیاد کنند. دستیاران آموزشی باید تلاش کنند تمرین‌های باکیفیت و مستمر بدهند. دانشجویان باید در کلاس فعال باشند و سوال بپرسند.خب ما مسئله را شفاف می‌دانیم. راه‌حل «ما» برای آن چیست؟ باید اول بفهمیم که این «ما» چه کسی است.من به عنوان دانشجوی سال دوم کارشناسی نمی‌توانم تأثیری روی کیفیت درس بگذارم (نه روی استادان، نه روی دستیاران و نه روی بقیه دانشجویان). از طرفی کیفیت این درس وقتی من آن را پاس کرده‌ام، دیگر برایم اهمیتی ندارد. در نتیجه تلاشی برای بالا رفتن کیفیت آن نخواهم کرد (مگر اینکه دستیار آموزشی شوم، که در آن صورت هم باید دید چرا دستیار شده‌ام. اگر فقط صرف آشنا شدن با استاد یا یادآوری درس باشد باز هم برایم سودآور نیست که تلاش زیادی کنم، و صرفا «سمبل» می‌کنم). من به عنوان دانشجوی سال سوم و چهارم این درس را گذرانده‌ام و اهمیتی برایم ندارد. من به عنوان دستیار آموزشی همان‌طور که بالاتر گفتم سود و زیانم خیلی ربطی به کیفیت درس ندارد.وقتی «ما»یی وجود نداشته باشد، پاسخ جمعی هم به مسئله نمی‌توان داد. هر کاری کنید عده‌ای مخالفت می‌کنند یا همکاری نمی‌کنند یا... در نتیجه این چرخه‌ی معیوب تا بی‌نهایت ادامه پیدا می‌کند و هیچ وقت مشکلات حل نمی‌شوند.پس چه می‌شود کرد؟ آیا باید سیستم دچار مشکل را تا بی‌نهایت ادامه بدهیم؟ کاری که می‌شود کرد این است: راه‌کارهایی بیابیم که سود تمامی افراد سیستم در آن‌ها لحاظ شده باشد؛ یعنی به هر کس بتوان نشان داد که با انجام این کار خوشحال خواهی شد (و یا حداقل برای قشری که قدرت تصمیم‌گیری دارد سودمند باشد تا تغییر را ایجاد کند). در واقع حرف این است که به جای صرفاً فکر کردن به نقطه‌ی مطلوب به مسیر رسیدن به آن هم فکر کنیم و گاهی به جای گرفتن «بهترین» تصمیمی که دنیا را متحول می‌کند (اما اجرای آن شدنی نیست) تصمیم «خوب»ی بگیریم که دنیا را یک قدم جلو می‌برد ولی عملیاتی است. (چیزی شبیه به تصمیمی که جاوا برای جنریک خود گرفت.)اما چه کسانی باید این کار را بکنند؟ هر کس سود خودش را دارد، چرا کسی باید به فکر سود جمعی و حل مشکل بلندمدت اجتماع باشد؟جمع‌بندی بخش اول: در انجام هر کاری به چیزهای مختلفی نیازمندیم ولی یک سری از آن‌ها واضح نیستند و در نتیجه در تابع سود و ضرر ما محاسبه نمی‌شوند. برای حل این مشکل باید تلاش کنیم، اما چه کسانی باید این کار را بکنند؟بخش دوم: فقر مطلق و کار خیریهدر کشور اوگاندا بخشی از مردم در فقر مطلق هستند؛ یعنی چه؟ یعنی در تأمین حداقل غذا و سرپناه، خواب و آب آشامیدنی سالم دچار مشکل‌اند. مشکل فقر مطلق چیست؟ فرض کنید می‌خواهید به مردم این منطقه کمک خیریه کنید. یک راه، دادن آب و غذا و ساخت مسکن است، یک راه بلندمدت‌تر اما آموزش به کودکان و مهارت‌آموزی به بزرگسالان برای پیدا کردن شغل است. خب فقر همه جا هست و می‌توان با تلاش و کنار هم خیلی از مشکلات را حل کرد، اما در فقر مطلق وقتی شما بخواهید به کسی کمک هم کنید، اصلاً متوجه کمک شما نخواهد شد؛ مثلاً اگر شما به افرادی یک مهارت را آموزش دهید تا با استفاده از برای خود کاری دست‌وپا کنند و مشکلاتشان برای همیشه حل شود، ممکن است شما را بگیرند و وسایلتان را بدزدند و فرار کنند. یا اگر بروید تعدادی بچه‌ی بی‌خانمان را جمع کنید و به آن‌ها سرپناه بدهید و برای آموزش دادن‌شان تلاش کنید، ممکن است از شما دزدی کنند و فرار کنند.اگر شما راه اول را برگزینید و به افراد غذا و آب و... بدهید، اتفاقی که می‌افتد این است که این‌ها هر روز وابسته‌تر می‌شوند و اصلاً به سمت خودکفایی و خروج از شرایطشان پیش نمی‌روند. راه‌حل دوم هم برای افرادی که در فقر مطلق هستند (فقر مطلق را نداشتن بصیرت نسبت به زندگی می‌توان توصیف کرد، اینکه هرگز ذهن فرد به چیزی بیشتر از آب و غذا و سکس و سرپناه معطوف نشده) تقریباً غیرممکن و نشدنی است.پس چه کنیم؟نمی‌خواهم این مسئله را اکنون حل کنیم ولی یک ایده‌ی جالبی هست که به درد ما می‌خورد. ممکن است شما فکر کنید که دادن غذا مثلاً باعث وابستگی بیشتر (=حل نشدن مشکل واقعی) می‌شود اما از طرفی باعث می‌شود که فرد حداقل برای ساعت‌هایی به چیزهای بزرگ‌تری فکر کند و رشد ذهنی برایش رخ دهد و کم‌کم فقر مطلق را درک کرده، به جای فکر کردن به غذا به فکر پیدا کردن کار و خروج از این چرخه‌ی معیوب بیفتد (=حل واقعی مشکل).شاید بتوان کاری کرد که این دست‌ها، کارهای بزرگ‌تری بکنند و ذهن‌ها به چیزهای مهم‌تری فکر کنند...در دانشکده هم ما دچار مشکلات مختلفی هستیم، ممکن است استادی که درگیر تلاش برای دادن یک مقاله برای اخراج نشدن است (گویا شرایط مقاله دادن دانشگاه برای رشته‌ی ریاضی خوب نیست) یا دانشجویی که در باتلاق پاس کردن درس‌هایش و گرفتن نمره‌ی ۱۰ است، هیچ وقت نتوانند به مشکلات بزرگ‌تر و عمیق‌ترشان فکر کنند. تلاش برای بهتر کردن ارائه‌ی یک درس یا بهتر کردن شرایط دانشجویی یا... ممکن است در دید انسان شبیه همان دادن غذا به کسی که در فقر مطلق گیر کرده باشد و کاملاً بی‌سود، اما اگر با دید بازتری نگاه کنیم، ممکن است کمی بهتر کردن شرایط باعث شود دانشجو و استاد به چیزهای بزرگ‌تری فکر کنند و روزی برسد که دانشکده‌ی خوشحال‌تری داشته باشیم.بخش نهایی: «میاد یه روزی اون موهاش مشکی‌ه» یا «رساله‌ای اندر باب: چگونه بخوابیم»اندر باب بیماری‌های مختلف روحی و روانی دانشجویان شریفی هر چقدر که بنویسیم، باز هم کم است. لزوماً هم چیزهای بدی نیستند؛ مثلاً کمال‌گرایی بیش از حد یا آرمان‌گرایی. چیزهایی که شاید از دید دیگران احمقانه و مسخره و بیماری باشد اما در نگاه ما یک ویژگی اخلاقی.احتمالاً در بخشی از زندگی و در تخیلاتتان به فکر آرمان‌شهر و مدینه‌ی فاضله و... بوده‌اید. جایی که تمامی آرمان‌هایتان به وقوع می‌پیوندند، اما کمی (و یا گاهی خیلی) بعد دریافته‌اید که رسیدن به آنجا شدنی نیست و غیرممکن است. اما یک آرمان‌گرا باید چگونه زندگی کند؟ آیا باید بعد از اینکه فهمید نمی‌تواند کاری کند، خودکشی کند؟ خب خودکشی واقعاً جوابی نابدیهتاً غلط برای این سؤال است؛ یعنی برای من بدیهی نیست که غلط است. کسی که دوست دارد در جهانی عاری از ضد ارزش‌ها و کاملاً آرمانی زندگی کند، وقتی نمی‌تواند به آنجا برسد، خودکشی گزینه‌ا‌ی قابل بررسی‌ است.اگر راه قبلی خوشحالتان می‌کند که هیچ، اما راه‌حل دیگری هم هست که به آن واقع‌بینی یک آرمان‌گرا می‌گویند؛ از آرمان‌هایمان دست نمی‌کشیم ولی به جای فکر کردن ۲۴ ساعته به آرمان‌شهر، به مسیری که جامعه‌ی فعلی ما را به آنجا برساند فکر می‌کنیم، اگر هم نمی‌رسیم، به مسیری که تا جای ممکن به آن نزدیک شویم. به نظرم قصه‌ی کسانی که دنیا را رها می‌کنند و می‌روند در یک گوشه‌ی دور در یک روستا زندگی می‌کنند و به مردم آن نقطه کمک می‌کنند هم همین است، از توهمات دنیای اطراف خوب برای رسیدن به آرمان‌شهری خیالی دور می‌شوند و تلاش می‌کنند در مسیر نزدیک شدن به آرمان‌شهری شدنی قدم بردارند. یا مثلاً دانشمندانی که کار خود را رها می‌کنند و تلاششان را معطوف به آگاهی‌بخشی به مردم دنیا می‌کنند.همه‌ی ما اهدافی داریم که دوستشان داریم اما ممکن است دستیابی به آن‌ها خیلی سخت باشد. دور بودن چیزی که برای انسان ارزشمند است، ذهن را مشوش می‌کند. به نظرم عجیب نیست اگر افزایش ناراحتی و افسردگی در جهان را معلول افزایش آگاهی نسبت به لذایذ موجود در دیگر نقاط عالم، که برای فرد شدنی نیست، بدانیم.اما باید چه کرد وقتی دلمان چیزی را می‌خواهد که دور است؟ آیا شب‌ها می‌توانید بخوابید؟ پیشنهاد من «تلاش برای معشوق» است. اگر چیزی را می‌خواهیم، آن‌قدر در طول روز برایش تلاش کنیم که شب‌ها خوابمان ببرد و ناراحت نباشیم از اینکه کاری نکرده‌ایم. در واقع توانایی خوابیدن استعاره از آرامش ذهن است، اینکه از خودمان راضی هستیم. شاید X (مکان‌مان) خوب نباشد، حتی شاید V (سرعت‌مان) خوب نباشد، اما وقتی در جهتی که دوست داریم تلاشِ (F) می‌کنیم، a (شتاب‌مان) خوب است چونF = m.aسؤالی که ایجاد می‌شود این است که آیا با داشتن شتاب خوب، ما به هدفمان خواهیم رسید؟ آیا به قول شاعر (معین_زد) «میاد یه روزی اون موهاش مشکی‌ه» (موی مشکی کنایه از اینکه نهایتاً دقیقاً همان چیزی که می‌خواستیم را خواهیم داشت)؟ این یک سؤال فیزیکی است که آیا با داشتن شتاب می‌توان به نقطه هدف رسید و اگر بله در چه زمانی.بعد از متن:این‌ها را اندر باب شورای صنفی دانشکده‌ی علوم ریاضی شریف گفتم. اینکه چرا باید چند «نفر» از زندگی روزمره‌ی خود دست بکشند و به «شورای» صنفی تبدیل شوند و تلاش کنند. هر چند که نتیجه‌ی تلاششان رسیدن یک‌شبه و حتی یک‌ساله به مطلوب نباشد، هر چند که کار، زیاد و خروجی کم باشد، هر چند که همه‌ی افراد ناراضی باشند و غر بزنند و معدود قدر بدانند تلاش شما را.شورای صنفی قرار است اجتماعی از نخبگان دانشکده باشد؛ کسانی که به شمشیر فکر مجهزاند و به سپر تلاش.از دید شمشیرشان: کسانی که با دیدن یک چالش، به ظواهر آن گمراه نمی‌شوند و به عمق مسئله می‌اندیشند. کسانی که قرار است مسئله‌ها را ببینند و آن‌ها را به بقیه نشان بدهند تا راه‌حل‌هایی به دست بیاید که سود همگی در آن هست. کسانی که در مسیر حرکت ریاضی‌دوستی ما از دوران دانشجویی تا دوران استادی گم نشده‌اند و نه تنها «طی مسیر» می‌کنند، دست‌گیر دیگران نیز هستند و آن‌ها را از «فقر مطلق» در می‌آورند.از دید سپرشان: از ناکارآمدی قوانین و مقررات و کم‌حوصلگی و کم‌کاری افراد به رنج نمی‌آیند، کار درست را می‌کنند حتی اگر کسی نبیند و یا نخواهد که ببیند و «شب‌ها آسوده می‌خوابند» که تلاششان را کرده‌اند و کم‌کاری نکرده‌اندکسانی که مصداق واقعی این شعر هستند: راهی است راه عشق که هیچش کناره نیست / آن‌جا جز آنکه جان بسپارند چاره نیستراهی به آرمان‌شهر؟! حسین مهدوی‌پور، عضو شورای صنفی دانشکده علوم ریاضی، دوره‌ی ۹۸-۹۷مردادماه ۱۳۹۹ انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Fri, 14 Aug 2020 18:50:07 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%A8-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85-%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B6%DB%8C-vapfx9zgrk4h آیا از شورای صنفی گذشته راضی بودید؟من از وضعیت شورای صنفی در مجموع راضی نیستم و معتقدم وضعیت مناسبی ندارد. این به این معنی نیست که مقصر این وضعیت، تماماً اعضای شورای صنفی‌اند، یا به این معنی نیست که شورای صنفی کار مؤثری نکرد. فعالیت‌های شورای صنفی و نتایج آن را می‌توانید در کانال [1] شورای صنفی یا به‌اختصار در اینفوگرافیکی که تهیه‌شده مطالعه کنید. نتایج بعضی از این کارها محدود به همان زمان و همین دوره‌ای بود که گذشت مثل مشکلات تأسیسات یا نظرسنجی درباره‌ی دروس ترم بعد؛ اما بعضی دیگر، مثل راه‌اندازی کتابخانه‌ی دانشجویی دانشکده (کتابخانه‌ی صنفی) یا فیلم‌برداری گسترده از کلاس‌های درس حداقل تا چندین سال آثار مثبت خودشان را خواهند داشت.نقاط ضعف و قوت شورای صنفینقطه‌ی قوت شورای صنفی ما وجود بعضی افراد بود که به‌مثابه «ارتش یک نفره» عمل می‌کردند! گاه همه‌ی بار یک مسئولیت را به‌تنهایی به دوش می‌کشیدند (و گاه تاوانش را هم می‌دادند) مثلاً امید [2] و متین [3] در وظایفشان همه‌ی مسئولیت‌ها را به دوش می‌گرفتند حتی اگر به قیمت از دست رفتن آسایششان یا افت تحصیلی‌شان تمام شود، یا حنانه [4] چنان مسائل آموزشی را به‌صورت خودجوش دنبال می‌کرد و از جوانب مختلف آموزش آگاه بود که وقتی دست به عمل می‌زد گویی سال‌هاست معاون آموزشی دانشکده بوده! به نتایج مثبت این دوره در بند قبل اشاره کردم.وضعیت نامناسبی که پیش‌تر در مورد شورای صنفی دانشکده مدعی شدم، دو جنبه دارد: ضعف اعضای شورا و ضعف اساتید و مسئولان دانشکده در استفاده از پتانسیل‌ها و احقاق حقوق دانشجویان.ضعف اعضای شورا: اعتراف می‌کنم که خود بنده از نقاط ضعف شورا بودم، کاهلی در انجام مسئولیت‌ها و عدم آشنایی با مسائل و مشکلات دانشکده از نقاط ضعف بارز من بود. همچنین، اعضای شورا گاه در برقراری تعادل میان مسئولیتشان در شورای صنفی و دیگر جنبه‌های زندگی به مشکل می‌خوردند. علاوه بر این اعضای شورا در انجام بهینه‌ی اعمال روتین «صنفی‌گری» هم ضعف داشتند؛ اعمالی مثل مشورت به شکل بهینه و در جای لازم، ارائه‌ی واکنش متناسب در زمان مناسب و مدیریت بهینه جلسات (به کمک همه اعضا). هم‌چنین ما به‌مثابه یک «تیم» عمل نمی‌کردیم شاید چون اکثراً «مهارت کار تیمی» نداشتیم. شخصاً در کار تیمی بهتر از فردی عمل می‌کنم اما فکر می‌کنم لازمه‌ی کار تیمی این است که همه‌ی افراد تیم این مهارت را داشته باشند.اعمالی مثل مشورت به شکل بهینه و در جای لازم، ارائه‌ی واکنش متناسب در زمان مناسب و مدیریت بهینه جلسات (به کمک همه اعضا) از جمله‌ی کارهای مورد نیاز هر صنفی‌گر است!ضعف مسئولان دانشکده: استادان و مسئولان دانشکده عمدتاً دانشجویان را واجد حقوق خاصی نمی‌دانند و شاید اگر بعضی قوانین نبود دست از رعایت همین حقوقی که نصفه و نیمه رعایت می‌شوند هم برمی‌داشتند. البته بسیاری‌شان «خیرخواهی» برای دانشجویان را از وظایف خود می‌دانند اما این موجب نمی‌شود که حقوقی برای دانشجو قائل شوند. به‌ بیان ‌دیگر، اساتید و مسئولان دانشکده با تصمیماتشان مستقیماً بر معیشت دانشجویان تأثیرگذارند اما حاضر نیستند برای دانشجویان در چنین تصمیماتی «حق دخالت» قرار دهند. لذا شنیدن نظرات دانشجویان را نه امری ضروری بلکه امری می‌دانند که «اگر باشد بد نیست، خوب است» مشروط بر این‌ که «خاطر کسی هم مکدر نشود» و «توقعی هم نداشته باشند که نظراتشان را اثر دهیم» تا جایی که بعضی ممکن است بگویند «اگر شورای صنفی نباشد، آن‌چنان هم مشکلی ایجاد نمی‌شود؛ چه‌بسا بعضی مشکلات ما رفع شوند». این عبارات نقل‌ قول مستقیم از کسی نیست بلکه حرف‌های ناگفته‌ای است که در پس اعمال وجود دارند. در واقع اساتید و مسئولان دانشکده ترجیح می‌دهند که نقش یک «فرمانروای خیرخواه» را بازی کنند تا این‌که در کنار دانشجویان، عنصری از فرایند تصمیم‌گیری درباره‌ی دانشجویان باشند.ساختارها، زاینده‌ی وضعیت کنونیمن معتقدم که نه‌تنها دانشجویانی که عضو شورای صنفی می‌شوند دانشجویانی مخلص و پاک‌نیت هستند که -حتی اگر ندانند چگونه- حاضرند بی‌مزد و منت برای بهبود دانشکدهٔ‌شان بکوشند بلکه استادان و مسئولان دانشکده هم از درونِ شعله‌های اهریمنیِ خودکامگی زاده نشده‌اند! برعکس، برخلاف بعضی دانشکده‌ها (و نه به‌خوبی بعضی دیگر)‌، استادان دانشکده ما، مخصوصاً آن‌ها که جوان‌ترند، باب گفت‌وگو را باز می‌گذارند و سعی می‌کنند در «خیرخواهی‌شان» مطلوبات دانشجویان را هم لحاظ کنند؛ لذا، من وضعیت نامطلوب فعلی را بیشتر نتیجه‌ی نبود ساختارهای مناسب یا ضعف ساختارهای فعلی می‌دانم.اول و مهم‌تر از همه، نبود بستر مناسب برای ورود دانشجویان به شورای صنفی است. برای این‌که منظور من از بستر مناسب را متوجه شوید به این نکته توجه کنید: شورای صنفی دانشکده علوم ریاضی شخصیت مشخص و پایداری ندارد. مثلاً پس از هر مرتبه انتخابات، رفتار شورا ممکن است به‌کلی تغییر بکند، ارتباطات شورا از کانال‌های ارتباطی‌اش، با الحان و شدت متفاوت و ناپایداری صورت می‌گیرد. سازوکارهای درون صنفی به‌کلی عوض می‌شود. اعضای شورا در جلسات، بسیاری از مشکلات درون‌شورایی را که در دوره‌های قبل با زحمت در جهت رفعشان تلاش شده است، از نو شروع به حل و مقابله می‌کنند. برای فهم بهتر موضوع شورای صنفی دانشکده را با کانون‌های جاافتاده‌ی فرهنگی دانشگاه مقایسه کنید، در چالش‌ها و زمان‌هایی که نیاز به واکنش این گروه‌های فرهنگی هست، واکنش آن‌ها تا حدودی قابل پیش‌بینی است، خواسته‌ها، چالش‌ها، اهداف، اولویت‌ها و نیازهایشان درگذر زمان مشخص است و تغییرات به‌آرامی شکل می‌گیرد. در این گروه‌ها، مجموعه اقداماتی که در هر دوره باید تکرار شوند، دستورالعمل واضح و ثابت‌شده‌ای دارند تا وقت و انرژی اعضای دوره دوباره بر سر این مسائل صرف نشود. به‌طور خلاصه، این گروه‌ها شخصیت مشخص خودشان را دارند. درواقع، تفاوت این گروه‌ها با شورای صنفی ما این است که افرادی که وارد حلقه‌ی مرکزی تصمیم‌گیری این گروه‌ها می‌شوند، در دوره‌های قبل با گروه در ارتباط نزدیک بوده‌اند و در فعالیت‌های گروه شریک بوده‌اند. لذا اعضا، برای ورود به حلقه‌ی مرکزی تصمیم‌گیری گروه، از قبل آموزش‌های لازم را می‌بینند و مهارت‌های لازم را تمرین می‌کنند. درنتیجه‌ی این ساختار است که پس از مدتی، رفتار این گروه‌ها شکل مشخص و قوام‌یافته‌ای می‌یابد. در چنین شرایطی است که فرصت آموزش مهارت‌ها و رفع ضعف‌های فردی اعضا پیش از موعد فراهم می‌شود. چنین بستری در شورای صنفی وجود ندارد. در دوره‌ی ما ارتباط ما با صنفی سابق تنها پس از ورود به شورا و در قالب جلساتی محدود یا بعضاً ارتباطات شخصی با بعضی اعضای قبلی شورا بود.هرچند من به‌طورکلی در مسائلی که مستقیماً معیشت دانشجو را تحت تأثیر قرار می‌دهد (مثل مسائل آموزشی، رفاهی و غیره در دانشگاه) حق دخالت را برای دانشجو قائلم، اما معتقدم در شرایط فعلی که شورای صنفی دانشکده شخصیت پایدار و الزاماً اعضای آموزش‌دیده ندارد، دخالت مستقیمش در مسائل ممکن است نتایج خوبی نداشته باشد؛ شاید برای همین است که مسئولین دانشکده نهایتاً به شنیدن نظرات دانشجویان و شورای صنفی بسنده می‌کنند و نسبت به دخالت دادن آنان در تصمیم‌گیری‌ها چندان مشتاق نیستند. فلذا چکیده‌ی بند پیشین این است که:من معتقدم لازمه‌ی این‌که شورای صنفی توانایی بالقوه‌ی شرکت در تصمیم‌گیری‌ها را داشته باشد، داشتن شخصیت مشخص است که این شخصیت، از وجود بستر مناسب برای ورود دانشجویان به شورای صنفی حاصل می‌شود. در سایه‌ی این بستر است که مشکل «ضعف اعضای شورا» که در بخش نقاط ضعف ذکر کردم به شکل ساماندهی‌شده قابل‌حل است.اما حتی اگر این مشکل ساختاری حل شود. مشکل دومی وجود دارد: ساختار حقوقی وزارت علوم در مسائل آموزشی (که مخصوصاً در دانشگاه ما از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردارند) حقوق بسیار ناچیزی برای دانشجو قائل است. لذا حتی اگر توانایی بالقوه‌ی شورای صنفی برای شرکت در تصمیمات وجود داشته باشد، هیچ تضمینی نیست که این توانایی بالفعل شود. لذا باز باید چشم امیدمان به استادان و دانشجویانی باشد که صرفاً از سر خیرخواهی و نه از سر الزام، حقوق دانشجو را رعایت می‌کنند.راه‌حلمن نقاط ضعف شورای صنفی را به دو قسمت «ضعف اعضای شورا» و «ضعف مسئولان دانشکده» تقسیم کردم. برای ضعف اعضای شورا، راه‌حل من «ایجاد بستر مناسب برای ورود دانشجویان به شورا» است. اما نمی‌دانم چه مسیری برای پیگیری این راه‌حل باید انجام شود. شاید دوره‌ی جدید بتواند با درگیر کردن گسترده‌ی دیگر دانشجویان در جریان فعالیت‌های شورای صنفی به این بستر دست یابد. شاید یک دوره تشکیل نشدن شورای صنفی بتواند در دوره‌ی بعد هم‌دانشکده‌ای‌های خارج از شورا را دغدغه‌مند و درگیر فعالیت‌های شورای صنفی بکند و این بستر فراهم شود؛ شاید هم، حضور دوباره‌ی بخشی از اعضاء فعلی در شورای صنفی آینده بتواند تا حدودی این بستر را فراهم کند.برای قسمت ضعف مسئولان دانشکده، راه‌حل من در درجه‌ی اول همان حل مشکل «ضعف اعضای شورا» و در ادامه «تغییر قانون به نفع حمایت از حقوق دانشجو» است. به‌طوری‌که شورای صنفی قانوناً بیش از یک صندوق انتقادات و پیشنهادات باشد. متأسفانه بازهم مسیر محقق شدن این راه‌حل‌ها را نمی‌دانم. شاید اصلاً تغییر قانون وزارت علوم به این شکل ممکن نباشد. شاید هم بتوان در سطح دانشگاه یا دانشکده خودمان چنین قوانینی را برقرار کرد.امیدوارم در آینده‌ی نه چندان دور ایده‌هایی از این دست مورد تأمل و پیگیری قرار گیرند. خوشحال می‌شوم اگر نظراتتان را در این باره از طریق ایمیل من یا آی.دی تلگرام @sorooshbagheri به دست من برسانید.رضا باقری - عضو شورای صنفی دانشکده علوم ریاضی، دوره‌ی ۹۹-۹۸مردادماه ۱۳۹۹[1] https://t.me/Sharif_Senfi_MathCS[2] امید نوری‌عابد[3] متین حاجیان[4] حنانه یعقوبی‌زاده انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Mon, 10 Aug 2020 21:46:46 +0430 https://virgool.io/senfimathelection99/%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D9%86%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B5%D9%86%D9%81%DB%8C-%D8%A8%D9%BE%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%AF%DB%8C%D9%85-wkgwp4dha8of اخطار: لحن این نوشته قرار نیست رسمی باشه. همچنین قرار نیست با استفاده از یه تیتر جنجالی برعکسش رو بهتون اثبات کنم (مثل کارایی که روزنامه می‌کنه). قراره راست و پوست‌کنده بگم تو این خراب‌شده چی ‌‌می‌گذره و چرا نباید وقتمون رو با عضو شدن در شورای صنفی به تباهی بگذرونیم.چرا دوست دارید به صنفی بیاید؟ آیا نسبت به دانشکده‌تون احساس مسئولیت می‌کنید؟ وضعیت درسا و استادا رو می‌بینید و با خودتون می‌گید عجب دانشکده‌ی مزخرفی اومدم؟! از خودتون می‌پرسید چرا دانشکده‌ای که نمی‌تونه برای دانشجوی خودش ریسورس تهیه کنه، درش رو مثل «یه جایی» باز‌ می‌ذاره و عین نقل و نبات ماینور - دورشته‌ای می‌گیره؟ از خودتون ‌می‌پرسید چرا هیچ‌کدوم از نمرات میان‌ترمم قبل از حذف دبلیو نیومده؟ یا ممکنه با استادی روبه‌رو شده باشید که اپسیلونی برای حقوق دانشجو ارزش قائل نیست و وقتی می‌خواید به برگه‌ی امتحانتون اعتراض بزنید بگه کارنامه کنکورت رو بیار... شاید از خودتون پرسیده باشید چرا هیچ قانونی نیست که جلوی این استاد رو بگیره؟!هزاران هزار مورد دیگه می‌شه مثال زد. مواردی که بعضاً باعث می‌شه بچه‌های علاقه‌مند و مستعد ما وقتی باهاش روبه‌رو می‌شن، روحیه‌شون رو از دست بدن.خب این مشکلات از کجا ناشی می‌شه؟ یه شورای صنفی بیخیال؟؟ یا مسئولینی که نظر دانشجو رو مهم نمی‌دونن؟بذارید با ذکر چندتا مثال مسأله رو روشن‌تر کنم. اگه یادتون باشه دکتر دانشگر تصمیم گرفتن مبل‌های لابی رو جمع کنن! خیلی‌هاتون ما رو مقصر می‌دونید که ما کاری نکردیم وگرنه این کار رو نمی‌کردن. من از همون دفعه‌ی اولی که برداشتن به دکتر گفتم که آقای دکتر! بچه‌ها معترض‌ان. بچه‌ها توی دانشکده نیاز به فضایی دارن که بتونن کنار هم بشینن با هم تعامل داشته باشن. آخه حتی کتابخونه‌ی دانشکده هم به اندازه‌ی کافی جا نداره و حداقل تا وقتی جایگزینش رو می‌آری، مبل‌ها رو برگردون. ولی جواب چی بود؟ چیزایی مثل اینکه شما (صنفی رو می‌گه!) لازم نیست هرچی بچه‌ها می‌گن رو به من بگید! بچه‌ها که نباید برای من و دانشکده تعیین تکلیف کنن!! یه‌دفعه به بچه‌ها بگید بیان در مورد میز و صندلی اتاق من هم نظر بدن!! شما (بازم صنفی رو می‌گه) آتوریته‌ی این رو ندارید که در این زمینه‌ها نظر بدید!!!شورا!(داستان کامل این قضیه رو می‌تونید توی کانال صنفی پیدا کنید) آخر کار هم پس از سلسله مذاکرات فشرده‌ی دبیر و ریاست قرار شد از کتابخونه مرکزی ۲۰تا صندلی چوبی قرض بگیرن و همچنین میزهایی که توی سالن مهری قرار داره به لابی منتقل بشه. خب شاید براتون جالب باشه که حتی این قول هم ۱۰۰ درصد انجام نشد و فقط ۱۰تا صندلی به لابی اضافه شد. وقتی هم که می‌گفتیم شما گفته بودید و ما هم نوشته بودیم ۲۰تا، آوردن ۱۰تا صندلی باعث خدشه‌دار شدن اعتماد دانشجو‌ها می‌شه، جوابی که گرفتیم این بود که «اگه کسی اعتراض کرد بگید بیاد پیش من». (آخه حتی تو این مورد هم، قبلاً سر همین قضیه گفته بودن هر کی اومد اعتراض کرد، بگید بیاد سراغ من و هر کسی هم که می‌رفت پیش‌شون می‌گفتن به صنفی مراجعه کنه. :) )بذارید یه مورد دیگه از میانترم‌ها بگم. ترم پیش که می‌شه ۱-۹۸، صنفی مرکز یه مقاله نوشت در مورد اینکه نمرات میانترم کدوم درس‌ها هنوز نیومده و فرستادش برای روزنامه. تقریبا یه هفته بعد از چاپ اون مقاله، همون روز لعنتی که معلوم شد خودشون هواپیما رو زدن، ۸ صبح بعد از باز کردن در کتابخونه دیدم یکی از اساتید به من زنگ زدن. رفتم اتاق‌شون. مقاله رو به من نشون دادن و تا ۱۵دقیقه بعد داشتن نویسنده‌ی متن و صنفی رو مورد عنایت قرار می‌دادن. چرا؟ چون نمره‌ی اون درس رو همون روز حذف اعلام کردن ولی خب روزنامه قبلش چاپ شد وگرنه ما همون موقع که فهمیدیم به اون مسئولش گفتیم. همه‌ی اینا اضافات بود اصل قضیه اون‌جایی بود که سلطان گفت «دانشجویی که نمی‌آد سر کلاس من حق نداره برای من تعیین تکلیف کنه.»یکی از شکایت‌هایی که بچه‌ها دارن در مورد تنوع دروسه. در هر دو رشته‌ی سی‌اس و ریاضی تنوع دروس به شدت کمه. اگه دروس ارشد نبودن نمی‌شد سبد‌های مربوط به دروس رو پر کرد! اما خب به گفته‌ی دکتر دانشگر مهم‌تر از تنوع اینه که درسایی که ارائه می‌شن پر باشن!!هزاران هزار مورد دیگه مثل این رو من در طول این شورای صنفی تجربه کردم. هیچ‌کدوم، تَکرار می‌کنم هیچ‌کدوم، از اساتید حال حاضر دانشکده به دانشجو اهمیت نمی‌دن. حتی اون‌هایی که خیلی سعی می‌کنن خودشون رو کول نشون بدن! همونا وقتی پای مسائل صنفی وسط می‌آد جوابتون رو نمی‌دن، به جاش به بچه‌های انجمن علمی زنگ می‌زنن حالشون رو می‌پرسن یا تو گروه‌های درسی تولد ملت رو تبریک می‌گن.خلاصه‌ی کلام: دانشجو در نگاه دانشکده هیچ ارزشی نداره و تو هیچ تصمیمی نظراتش دخیل نمی‌شه.خب آیا تو این شرایط شورای صنفی می‌تونه تاثیرگذار باشه؟ از تجربه‌ی خودم می‌تونم بگم خیر، ما نتونستیم هیچ‌کدوم از مشکلات ذکرشده رو کاملاً حل کنیم. در مورد نمرات میان‌ترم‌ها حتی وضعیت بدتر هم شد چون یکی از اساتید که اول ترم می‌گفتن «من نمره‌ی میان‌ترم رو با پایان‌ترم می‌دم و همین اول کار می‌گم تا بعد مشکلی پیش نیاد!» تصمیم گرفتن میان‌ترم نگیرن و ۱۸ نمره از درس رو گذاشتن برای پایان‌ترم که خب این حرکت اصلاً به نفع دانشجوها نیست.تو این شرایط واقعاً عضویت در شورای صنفی یک فشار و حرص زیاد برای اون فرد داره. فشار و حرص زیاد در حالی که فقط یه تعداد کمی از اکثریت دانشکده به صنفی واقعاً اهمیت می‌دن (و شرایطی رو که توش هستی درک می‌کنن)، و این وقتی بدتر می‌شه که ریاست محترم دانشکده می‌گه «شما آتوریته نظر دادن ندارید». خب حالا که از منظر هیئت رئیسه ما کارمون در حد همون صندوق پیشنهادات انتقادات در لابیه که معلوم نیست کلیدش دسته کیه، شاید واقعاً بهتر باشه شورایی تشکیل نشه و مسئولین مجبور بشن هزینه‌ی کارهایی رو که می‌کنن با بی‌آبرو شدن توی روزنامه بدن.تنها نکته‌ی مثبت شورای صنفی آشنا شدن با تعداد زیادی از آدمای دانشکده / دانشگاهه، به خصوص بقیه‌ی بچه‌های صنفی که انصافاً اون‌ها پای کار بودن و کم‌تر از من به شرایط غر زدن.خلاصه‌ی کلام این که اگه از من می‌پرسید، هیچ وقت درگیر کار صنفی نشید. بشینید یه گوشه درس‌تون رو بخونید نمره‌ی خوب بگیرید (یادم رفت بگم! صنفی به شدت روی درس خوندن‌تون تأثیر می‌ذاره، به شخصه خودم معدلم توی ترمی که توی صنفی بودم ۳ نمره کم‌تر از ترم قبلش شد و یه درس رو افتادم). روابطتون با اساتید رو محکم کنید (یه چیز دیگه این که نگاه‌تون به استادا و رابطه‌تون باهاشون به شدت تغییر می‌کنه) تا بتونید یه جای خوب اپلای کنید و حداقل توی تحصیلات تکمیلی جایی نباشید که توی حوزه مورد علاقه‌تون حتی یه استاد هم نباشه...والسلام علیکم و رحمت‌الله و برکاته.عضوی از شورای صنفی دانشکده‌ی علوم ریاضی که نخواست اسمش فاش شود، دوره‌ی ۹۹-۹۸. (این نوشته لزوماً موضع همه‌ی اعضای شورای صنفی در قبال مسائل مطرح‌شده نیست.)مردادماه ۱۳۹۹ انتخابات شورای صنفی سال ۱۳۹۹ شورای صنفی دانشکدهٔ علوم ریاضی Mon, 10 Aug 2020 01:08:23 +0430