https://virgool.io/simadehghan313/feed اینجا جایی است که من قرار است خالقی با کلمات باشم، جهانی با عناصر بی ربط به هم.شاید روزی کلمات با غم و شاید روزی از سر خوشی جمله شوند اما چیزی که مهم است این است که از این به بعد حتی وسط زمستان هم « تابستان» خواهم داشت. یک تابستان گرم، رویایی و پر از ماجرا... fa 2026-04-14 09:10:01 https://files.virgool.io/upload/publication/2rnwg0ijx5ov/4qmlbf.png https://virgool.io/simadehghan313 https://virgool.io/simadehghan313/%D8%A2%D8%AF%D9%85-%D9%86%D8%A8%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%85-%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%88%D9%84-%D8%AF%DB%8C%D9%86-%D9%87%D8%A7-b9mxhchzxzqa من فکر میکنم بیان عقاید شاید گاهی فلسفی در قالب یک روایت می تواند در تاثیر گذاری و البته ساده تر شدن آن کمک کننده باشد.مدتی پیش تصمیم گرفتم یک ایده و عقیده از خودم را به صورت روایی بنویسم. نمی دانم چقدر موفق بوده ام، شاید کاملا ضعیف شاید هم امیدوار کننده ولی تنها چیزی که می خواهم این است که تلاشم به خودم ثابت شود.آنجا سرزمینی بود در انحصار موجودات دوپا، آنها آدم هایی بودند که «انسانیت» به آنها اصالت می بخشید. وجود انسانیت در زندگی آنها امری حیاتی بود اما شواهد نشان میداد که شرایط و گذشت زمان قاتلی خاموش و بس خطرناک خواهد بود به نفع آدمیت!زمان در گذر بود و در هر ثانیه ی مرگبار جمعیت انسان ها کم و زمین بیش از هر موقع دیگری از آدمیان لبریز می شد.آنچه که من دیده بودم بسیار باعث ترس من از آدم های فاقد انسانیت شده بود، موجوداتی بس ترسناک که برده ی خودشان شده بودند و خواسته های جاه طلبانشان نه تنها دیگران بلکه خودشان را هم می توانست به غل و زنجیر بکشد. بردگانی که نمی توانستد در مقابل امیال و خواسته هایشان مقاومت کنند و این اسارت وحشتناک آنان بود.آنها کور بودند چرا که نمی توانستد دیگران و حقوقشان را ببینند. برای آنها مهم نبود که رفتارشان ممکن است چه عواقبی برای دیگران خلق کند و من به عنوان یک جامعه شناس تازه کار تصمیم گرفته بودم با دیدی دقیق و نگاهی که انگار برای اولین بار قرار است آدم ها را ببینم به احیای انسانیت تلاش بورزم.می خواستم شرایطی را شناسایی کنم که می توانست این جانداران دو پا را به سمت انسانیت راهنمایی کند.تجربه ای که از تمام مشاهداتم گرفته بودم نشان داده بود که آدم ها در شرایط سخت دست به کارهای عجیبی می زنند و ممکن است هر کاری از آنها بربیاد؛ آنها برای زنده نگه داشن خود و دارایی هایشان از روی هر کسی که بخواهند رد خواهند شد و برایشان اهمیتی ندارد که اعمالشان ممکن است شب و روز چه کسی را از فرط ناچاری به هم بدوزد.به یاد دارم روزی از روزها که در خیابان های شهری از شهرهای آدم ها برای بیشتر دیدن و شناختن زندگی آنها قدم می زدم شنیدن سروصدایی زیاد مرا ناخودآگاه وادار کرد که خودم را به منبع صدا برسانم در واقع بسیار خوشحال بودم چراکه ممکن بود همین سر و صدا مسبب یکی از بهترین گزارشات من باشد. اولین وضعیت پیش آمده برای تنظیم گزارشی از آدم ها به من ذوقی غیر قابل وصف داده بود که البته همین ذوق وشوق به مرور زمان و با بیشتر شدن شناختم از آدم ها به مرور کم تر و کم تر شد.هر جور که بود با دو خودم را به آنجا رساندم، دو آدم با چهره های درهم،پیشانی خط افتاده و چشمانی درخشان که بعد ها فهمیدم آن چیز درخشان در زمان نفرت و خشم در دیدگان ظاهر می شود با صدایی که به نظر بلند تر از حد معمول بود در حال گفت و گو با هم بودند، نه به گمانم این فراتر از یک گفت وگوی ساده می توانست باشد جلوتر رفتم می خواستم بیشتر بفهمم اما حقیقت این بود که بیشتر دیدنم مساوی بود با کمتر فهمیدنم. مقابل من موجودات پیچیده ای قد علم کرده بودند که قادر به انجام همه کاری بودند.تمرکزم که بیشتر شد دریافتم که عامل اصلی شکل گیری این سروصداهای عظیم از دو باور متفاوت سرچشمه میگرد.باورهایی که آنها را «دین» می خواندند. یک مسیحی در جلسه ای کاری که برحسب اتفاق عمده ی حاضران را مسلمانان تشکیل می دادند شراب سرو کرده بود و همین باعث شده بود یکی از آنها بر سر اینکه چرا میزبان به حضور آنان بی احترامی کرده است شاکی باشد. هر دو چنان خودشان را به آب و آتش می زدند که در نگاه اول احساس میکردی هر یک خونی از عزیز دیگری را ریخته یا قرانی از داریی شان را غصب کرده است.آن موقع نمی توانستم دو موضوع پیش آمده را به درستی تفکیک کنم تا درک کنم عامل اصلی این گفت و گوی غیرعادی، نادیده گرفته شده میهمان از سمت میزبان است و یا اینکه این مسئله در خاک پر عمقی ریشه داشت که جامعه شناس بی تجربه ای مثل من تنها قادر به دیدن شاخ و برگ این درخت تنومند بود و شاید که حتی برای آنها معامله و رویارویی با کسی خارج از آیینشان گناه محسوب می شد!دین های زیادی وجود داشت که گویا الگوی اصلی زندگی آدم ها مبتنی بر آن تنظیم میشد. مسحیت، اسلام، یهود، زرتشت و نام های بسیار دیگر وجود داشت که آن را دین می گفتند.بخش اول یافته هایم نشان میداد که نقطه های مشترکی میان دین ها وجود ندارد و اگر روزی آدمی به سرش بزند که حداقل چند دین را با هم ترکیب کند و از محصول مشترک این خروجی استفاده کند به حتم کار به جایی نمی برد البته چرا شاید به جایی هم برسد، جایی به اسم ناکجا آباد سردرگمی!آدم ها از دین هایشان دیوار می ساختند، دیوار هایی به پهنای زندگی برتر! هر کدامشان هم معتقد بودند که دیوار ساخته شده ی آنها محکم ترین و باور پذیرترین دیوار تمام هستی است.دیر زمانی نگذشت که فهم اصلی و نتیجه ی اولین گزارشم حاصل شد و باعث شد نظرم به کل راجب این موضوع تغییر کند.سبب آشنایی من با دین ها از یک نزاع شروع شده بود و همین باعث شده بود که من از این موضوع زاویه ی دید مثبتی نداشته باشم به دلیل اینکه همیشه آغازمهم بود، اینکه چگونه کسی را بشناسی و یا به چه صورتی وارد قضیه ای شوی حائز اهمیت بود اما به زعم من مورد دیگری بود که قدرت کاستن اهمیت یک «آغاز» را داشت و آن چیزی نبود جز یک« پایان» صحیح و به جا.آنچه می توانست تا ابد تاثیر مثبت یا منفی را در یک رویداد حفظ کند خاطره ی یک پایان بود نه تداعی اینکه چگونه شروع شد!اوصولا نه درهمه ی موارد ولی اکثرا اول هر کار و عملی همراه با آسانی، دل خوش و انرژی فراوان بود.آنچه پس از آغاز نیازمند تلاش و کوشش بود فعالیت های مثمر ثمری بود که در فرایند کاری صورت می گرفت و حاصل به دست آمده تاثیر مستقیمی در پیدایش پایانی خوب و به یادماندنی داشت یعنی فرایند تمام و کمال در گروی پایان بود. یک کلام:«در جهان من پایان خوب مهم تر از یک شروع رویایی بود.»تمام اینها را گفتم تا دریافت من از ادیان از دید همگان عجیب به نظر نرسد بخاطر اینکه ادراک من رفته رفته از حالت منفی به مثبت صرف نظر کرده بود. دین اصلا چیز بدی نبود و با تمام تفاوت های چشمگیرمیان انواع آن شباهتی مهم و قابل تامل وجود داشت:«زایش دین ها مساوی بود با تولد انسانیت.»گویا آدم ها در تفهیم ماهیت اصلی پیدایش دین ها نیز چون سایر مسائل دچار سوء تفاهم شده بودند که گمان میکردند هر آنکس که از آیین دیگری نباشد حتی اجازه ندارد که خودش را آدم بداند.آنها چنان به مذهب خود تعصب نشان می دهند که گویی نیک ترین خلق در هستی هستند و این موجودیت آنهاست که به بشریت و جهان، حقانیت می بخشد و هرآدمی که کیشی به غیراز مذهب آنها ملکه باورهایش باشد نه تنها مردود بلکه معنای نیستی میدهد.آنان می جنگند، خون می ریزند و غارت می کنند تا فقط ثابت کنند که از دیگر آدمیان بهتر و کامل ترهستند. آنها یا حقیقت را نمی دانند و یا اینکه می دانند و برایشان هیچ ارزشی ندارد. حقیقت اینکه مذاهب به منصه ی ظهور رسیدند تا بتوانند بشر را به سمت انسانیت سوق بدهند، بتوانند از بشر کم توان یک اشرف مخلوقات تمام عیار بسازند اما کثیری از آدم ها این فرصت را برای انسان شدن از دست دادند. حیوانات براساس غریزه و گیاهان به واسطه ی طبیعتشان به رشد و حیات دست پیدا می کنند پس آدم ها نیز برای رشد در بسیاری از موارد به دستاورد های مذاهب نیاز پیدا خواهند کرد.برخی دین را با دیگر مسائل آمیختند تا بتوانند تاثیرگذاری بیشتری داشته باشند و برخی دیگر فقط دین را پذیرفتند و فراموش کردند که در کره ی خاکی آنها تنها یک عنوان برای دستیابی به سعادت تحت هیچ شرایطی کافی نیست بلکه موفقیت و چه بسا به قول همین آیین ها رسیدن به حیات جاودان نیازمند به کارگیری تمامی طرفیت ها و داشته های در دسترس می باشد.چیزی که بسیار برایم عجیب بود ضد و نقیض های فراوانی بود که فکر کردن زیاد به آن کاملا می توانست تک تک یاخته هایم را متلاشی کند مثلا کسی سفت و محکم می گفت که دروغ گفتن و بیان آنچه خارج از واقعیت است حرام است ولی گاهی هم که دروغی میگفتد روی آن نام دروغ مصلحتی می گذاشتند، اصلا شما ببنید مصلحتی؟ آخر چه کسی مصلحت را در شرایط گوناگون تعیین می کرد تا امری از بیخ و بن حرام، خودش را از گرد و غبار گناه بتکاند؟دین خیلی چیز خوبی بود می توانستی بر سر برخی از اعمالت کلاه شرع بپوشانی و خودت را از شر حرف و حدیث ها و مجازات های تعیین شده آزاد کنی.به ظن من در این میان واژه ای کیلدی وجود دارد که تاکید عاقلانه به ماهیت آن و انجامشمی تواند حلال تمام مشکلات پیش آمده از طریق تمام «شریعت ها» باشد و آن واژه کلمه ای نیست جز«احترام».«احترام» تاثیر بسزایی در پیشگیری از جنگ و جدل های کوچک و بزرگ میان تمامی ادیان دارد. اگر نمی توانند باورهای یکدیگر را بپذیرند حداقل می توانند به منزله ی سازش و احترام با هم کنار بیایند. آهان! تا یادم نرفته باید بگویم فقط یک تبصره برای مقاومت کردن در برابر باورها وجود دارد، هر نوع باوری چه باورهای خلق شده از مذهب و چه باورهای آب خورده از دیگر عناوین. شما تا زمانی می توانید به تکریم از اعتقادی بپردازید که آن عقیده آسیبی به دیگران و یا خود شخص نرساند وگرنه باوری که سبب آسیب باشد شبیه ویروس خاموشی است که به مرور باعث تباهی خواهد شد.سرانجام تصمیم گرفتم در هر گزارشی که ارائه میکنم جمله ای به عنوان یک رمز مضمون دار قراربدهم و این جمله ی اولم برای گزارش نخست من بود:«دین ها نازل شده اند تا انسانیت را در آدمیان بیدار کنند و آنها را از جهل برهانند البته به شرط اینکه استفاده ی سوء و شخصی از آن نشود!» تابستان سیما دهقانپور Wed, 15 Jun 2022 19:56:52 +0430 https://virgool.io/simadehghan313/%D8%A2%D9%86%DA%86%D9%87-%D8%AE%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%DA%86%D8%B4%D9%85-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF-x9lf15jfjn6j من سالهاست که می نویسم، از زمانی که خواندن و نوشتن را یاد گرفتم، از زمانی که بابا آب داد و من مدادم را ناشیانه روی کاغذ خط دار دفتر جلد سیندرلا ام که برادرم برایم خریده بود گذاشتم و با خط های بد خط اولین جملات مرسوم را نوشتم و انگار همین کافی بود برای جوشش حسی نهفته از نوشتن در من!ثاثیری که نوشتن در انسان می گذارد خارق العاده است و چه بسا می تواند عامل پیشرفت شود البته این پیشرفت همیشه ملموس نیست و صرفا به معنای نوشتن برای نویسنده خوب شدن نیست.1_بنویسید تا باورهای خودتان را بفهمید.نوشتن یکی از اصلی ترین راه های نفوذ به درون خود است. سفری در میان افکار خود که تنها از طریق نوشتن ممکن می شود. اگر بخواهم واضح تر بگویم نوشتن دریچه ایست به روی خودشناسی.اما چگونه این سفر را آغاز کنیم؟شاید نوشتن جزء تنها هنرهایی باشد که برای آموختنش نیاز به هزینه های گزاف نیست و بیشترین هزینه ای که باید پرداخت کنید این است که از مغزتان بیگاری بکشید.نویسنده ی خوب کسی است که نوشته هایش از افکار منحصر به خودش الهام بگیرد اما نوشتن برای انسانی که در ولع خودشناسی دست و پا می زند مثل نوری است در تاریکی.وقتی شما خودتان را به دست افکارتان و آنچه در لحظه از ذهنتان می گذرد بسپارید خواهید دید که چه موجودی در درون شما وجود دارد وبه مرور زمان چهره ی او برایتان آشکار خواهد شد و آن موجود چیزی نیست جز خود واقعی تان.قرار نیست وقتی قصد نوشتن می کنید ادای شکسپیر و هزاران نویسنده ی مشهور جهان را دربیاورید بلکه قرار بر این است که بنویسید حتی با غلط های املایی و نگارشی فراوان چرا که آنچه حائز اهمیت است این است که شما یکی از بی نهایت میوه های خودشناسی درون خود را مزه کنید.اما اگر سودای نویسنده شدن در سر داشته باشید باز هم به نظر من چیز زیادی تغییر نکرده است بلکه بازخورد این عمل یعنی نوشتن که آن را مسیری برای شناخت خود معرفی می کنیم علاوه بر این به داشتن یک ایده ی خلاق، مهم و کارآمد نیز تبدیل می شود و شما با نوشتن آنچه از باورهایتان سراغ دارید یک متن چه بسا منحصر به فرد خلق کرده ایید چرا که هیچ انسانی کپی دیگری نیست.جمله ی کلیدی: بنوسید تا خودتان را بشناسید.2_ نوشتن به دید شما عمق می دهد.نوشتن باعث می شود شما به اطراف خود درست تر نگاه کنید، عینک سطحی بین را از چشمانتان بردارید و بخواهید با دیدی دقیق و زاویه ای بلند تر و وسیع تر اطراف و اتفاقات زندگیتان را بررسی کنید. اگر بحث نوشتن روزی برای شما جدی شود به طوری که شما را به دنبال کشف ایده های جدید و خلاقانه تر هل دهد خواهید دید که حتی افتادن برگی از درخت دیگر به چشمتان مسئله ای ناچیز نیست بلکه شما را به تامل دعوت خواهد کرد.اجازه بدهید مثالم را همین افتادن برگ از درخت انتخاب کنم:به این فکر کنید که روزی تابستانی در پارکی همانطور که نشسته ایید به درختی تکیه داده ایید و ناگهان برگی از درخت بالا سرتان روی شما می افتد، همین کافیست تا سوالات، جواب ها و برخی جملات مربوطه در ذهن شما رژه بروند._چرا میان آن همه برگ سبز این برگ زرد شد؟_افتادن هیچ برگی از درخت بی حکمت نیست._وسط تابستان و برگی زرد؟_مگه پاییزه؟_تا خدا نخواهد برگی از درخت نمی افتد.این سوال ها و جملات احتمالی است که فقط ریزش یک برگ کوچک در مغز شما آشفته بازار راه می اندازد، البته یک آشفته بازار پر منفعت، جایی که الماس ایده های ناب زیر اجناس ناجور پنهان شده اند !اینکه شما به میل خود وارد این آشفته بازار شده ایید یا نه اهمیتی ندارد بلکه شما باید حواستان جمع باشد که گول جنس های ارزان و بد را نخورید چون زیر هر یک از آنها الماس هایی پنهان شده که شما را از شر خیلی چیزها آزاد خواهد کرد.این الماس ها چیزی نیست جز ایده های خلاقانه که ممکن است میان بی حوصلگی هایمان ،روزمرگی ها و سطحی نگری هایمان گم شوند و تنها راه یافتن و خرید آن نوشتن است و بس. پس حواستان باشد گول نخورید !این یکی از هزاران اعجاز نوشتن است که به مریدانش ذهنی پویا تر می دهد و چه بسا در برخی مواقع باعث می شود از زاویه ای شاعرانه تر، علمی تر و خلاقانه تر به جهان اطرافمان نگاهی ذربینی بیاندازیم.تا این جا شاید توضیحات کمی خشک و جدی بیان شده باشد و از مرحله ی تفکر ذهنی آنچنان فراتر نرفته باشد، پس بیایید کمی جلوتر برویم.تصور کنید بخواهید سوالات پیش آمده ی ذهنتان را به سبک کاملا انحصاری خودتان جواب بدهید که سبکی خلاقانه شمرده می شود. راجب این سبک در پست های بعدی برایتان مفصل خواهم گفت البته اگر الان بخواهم یک توضیح کلی ارئه بدهم یعنی هر طور دلتان می خواهد پاسخ بدهید حتی شده احمقانه ولی نگذارید سوالاتتان ته بکشد عمدا طوری جواب بدهید که سوالی جدید خلق شود،هر کاری کنید تا نوشتن را کش بدهید البته تا زمانیکه تغییری حس کنید!منظور از تغییر چیزی است ک جادوی واقعی مد نظر ما را رقم می زند؛ یک اثر زیبا متولد شود، یک تجربه ی جدید به شما اضافه می شود و یا راهی از یادگیری برایتان باز می شود.جمله ی کلیدی: بنوسید تا فیلسوف زندگی خود شوید.3_بهتر تصمیم می گیرید یا موضوع تصمیم ریشه یابی می شود.همیشه در زندگی انسان مشکلاتی هست که ثانیه های عمر را درگیر خود می کند. مشکلاتی که مستلزم به کارگیری تصمیم گیری های اساسی یا حتی کوچک اما مهم و تاثیر گذار هستند.من اعتقاد دارم وقتی در شرایطی قرار گرفته اییم که کسی برای راهنمایی ما وجود ندارد نوشتن راجب مشکل پیش آمده، ترسی که داریم، موانعی که داریم و بساری از باید ها و نباید ها باعث می شود که مشکلمان تا حدودی حل شود.حداقل قضیه این است که نوشتن شما را مستلزم به این می کند که مشکل پیش رویتان را از هر جهتی مورد بررسی قرار بدهید تا زمانی که اصل قضیه برایتان مشخص شود. چه بسا ما نخواسته موضوعی کوچک و آسان را بزرگ کرده باشیم و از این طریق به اشتباه خودمان پی ببریم.جمله کلیدی: بنوسید تا بفهمید با خودتان چند چند هستید.در پایان از شما می خواهیم که این موضوع یعنی «نوشتن» را جدی بگیرید، کتاب بخوانید و حتما بنوسید. این کار صدای شما را رساتر می کند و خواهید دید که چگونه احساسات، عواطف، عقاید و باورهایتان را بهتر بیان می کنید و می فهمید.نویسنده : سیما دهقان تابستان سیما دهقانپور Sat, 11 Jun 2022 22:06:14 +0430