هفت نکته برای ترک عادت دیر رسیدن و در عوض به‌ موقع رسیدن

منتشر شده در independent به تاریخ ۲۲ آگوست ۲۰۲۱
لینک منبع: Seven tips to break your lateness habit and be on time

الیس ولکمن سال‌ها روی EST کار می‌کرد: Elise Standard Time دوستان نزدیک و خانواده‌اش می‌دانستند که او همیشه ۱۵ دقیقه دیر می‌کند.

ولکمن ۳۰ ساله، یک متخصص ماساژ در سیاتل می‌گوید: «من از این کار خوشم نیامد، اما نمی‌دانستم چطور آن را درست کنم.» تا یک روز که او این کار را کرد: او حداقل ۳۰ دقیقه قبل از اینکه نیاز داشته باشد خانه را ترک کرد و متوجه شد که عجله نکردن «فوق‌العاده» است.

کریستینا گرت ۳۶ ساله، یک مادر، خودش را به عنوان یک فرد دیر رس و در حال بهبود توصیف می‌کند. او می‌گوید به موقع بودن مثل «بالا رفتن از کوه اورست» است. زمانی که او داشت از در خارج می‌شد، به ناچار چیزی ظاهر می‌شد، و در نهایت «از خانواده ما انتظار می‌رفت که ما بعد از زمان شروع هر فعالیت تعیین‌شده به آنجا برسیم.»

گرت به یک نقطه عطف رسید که سه بار در هفته توسط پلیس متوقف شد زیرا او عجله داشت. یکی از افسران اشاره کرد که تعداد زیادی از مردم به دلیل تاخیر در حین رانندگی و سرعت زیاد تصادف می‌کنند -و به او یادآوری کرد که او «محموله گرانبهایی» در باربری خود دارد.

مانند ولکمن و گرت، بسیاری از ما به‌طور مزمن دیر می‌کنیم- برای کار کردن، دندان‌پزشکی و قرار ملاقات، جشن تولد و هر چیز دیگری با زمان شروع خاص.

متخصصان می‌گویند که این تاخیر را می‌توان با تعدادی از عوامل از جمله ویژگی‌های شخصیتی خاص و فقدان مهارت‌های مدیریت زمان توضیح داد. اغلب، این اختلال از اختلال کمبود توجه / بیش‌فعالی ناشی می‌شود که با ویژگی‌هایی مانند بی‌توجهی و تکانشگری مشخص می‌شود.

به گفته مری سولانتو، استاد اطفال و روان‌پزشکی در مدرسه پزشکی Hofstra Northwell در لانگ آیلند، تاخیر مزمن در میان افراد مبتلا به ADHD بسیار شایع است -بیشتر آن‌ها این مشکل را دارند. او می‌گوید: «آن‌هایی که ADHD دارند و با تاخیر مزمن دست و پنجه نرم نمی‌کنند، معمولا در گذشته این کار را می‌کردند، اما توانستند راه‌هایی برای غلبه بر آن پیدا کنند. این یک مشکل بسیار بزرگ است: مردم اخراج شده‌اند زیرا به طور مزمن دیر کرده‌اند. این کار پیامدهای قابل‌توجهی دارد.

سولانتو، که یک برنامه مداخله شناختی رفتاری محبوب را برای بزرگسالان مبتلا به ADHD توسعه داده‌است، می‌گوید: به‌طور کلی، افراد با ADHD درک خوبی از زمان ندارند. «آن‌ها تمایل دارند که با صندلی شلوارشان پرواز کنند و خود به خود کارها را انجام دهند، و برای بسیاری از چیزها برنامه‌ریزی نمی‌کنند.»

لیندا ساپادین، یک روانشناس بالینی در نیویورک، معتقد است که علاوه بر افراد مبتلا به ADHD، تعدادی از تیپ‌های شخصیتی وجود دارند که بیشتر از دیگران احتمال دارد دیر برسند:

فرد کمال‌گرا، که ممکن است بر روی موهای خود و یا اندازه فونت در ارائه کار خود هیاهو کند، مصمم است که آن را درست به قیمت دیر کردن به دست آورد.

بحران‌ساز،که «برای ادامه کار به ترشح آدرنالین نیاز دارد».

رویاپرداز که « وجه کافی به جزئیات نمی‌کند.»

خشنودکننده، کسی که به همه جواب مثبت می‌دهد.

خیرخواه، که بر خلاف انتظارات شورش می‌کند.

خوشبختانه، راه‌هایی برای غلبه بر تاخیر مزمن وجود دارد، چه شما ADHD داشته باشید و چه به سادگی برای اولویت‌ دادن به وقت‌شناسی تلاش کنید. در اینجا به استراتژی‌های مورد علاقه متخصصان اشاره می‌کنیم:

دقیقا مشخص کنید که چقدر طول می‌کشد تا به جایی برسید، سپس زمان بیشتری درنظر بگیرید. الن هندریکسن، روانشناس بالینی مستقر در ماساچوست می‌گوید: مردم اغلب زمان لازم برای رسیدن به مقصد را دست‌کم می‌گیرند. ممکن است فکر کنید که ۲۰ دقیقه طول می‌کشد تا به سینما بروید -اما در این زمان ترافیک، پیدا کردن جای پارک، رفتن به سمت ورودی، ایستادن در صف برای خرید یک بلیط (یا میان‌وعده)، پیدا کردن پرده نمایش درست و سپس نشستن در صندلی خود محاسبه نشده است. پیش بروید و نقشه‌های گوگل را برای تخمین زمان سفر بررسی کنید، اما همه آن فعالیت‌های انتقالی را نادیده نگیرید.

و برنامه‌ریزی نکنید که درست سر وقت بیایید -مثلا ساعت ۷ بعد از ظهر اگر این زمانی است که رقص شروع می‌شود. هندریکسن می‌گوید: «این به معنای واقعی کلمه به شما یک پنجره یک دقیقه‌ای می‌دهد که باید به موقع در آن باشید.» و هر چیزی بعد از آن، به این معناست که شما دیر کردید. اگر قصد دارید ۱۰ دقیقه زودتر حضور داشته باشید، حالا یک پنجره ۱۰ دقیقه‌ای دارید که می‌توانید به موقع در آن باشید.

خود را با ساعت‌ها احاطه کنید. ما همه با ساعت‌های دیجیتال آشنا هستیم، اما ساعت‌های آنالوگ یک نشانه بصری متفاوت به شما می‌دهند، و شما در واقع می‌توانید گذشت زمان را ببینید. او پیشنهاد می‌کند که در هر جایی که وقت خود را می‌گذرانید، از جمله اتاق نشیمن و دفتر کارتان، ساعت‌هایی را جلوی چشمتان بگذارید. و حتی اگر همیشه ساعتی در جیب خود یا روی تلفن خود دارید، داشتن یک ساعت مچی قدیمی خوب را فراموش نکنید. ایسیپ می‌گوید: داشتن یکی از آن‌ها می‌تواند به شما کمک کند تا عادت کنید که زمان را چک کنید و مطمئن شوید که روز شما طبق برنامه پیش می‌رود.

آلارم و زنگ هشدارهای زیادی را تنظیم کنید. این یکی از نکات مورد علاقه سولانتو برای افراد مبتلا به ADHD است، اما او اشاره می‌کند که این می‌تواند برای هر کسی که با وقت‌شناسی مبارزه می‌کند مفید باشد. او می‌گوید: «یکی را برای زمانی که باید برای رفتن آماده شوید و یکی را برای زمانی که واقعا باید خانه را ترک کنید، تنظیم کنید.» زنگ هشدار دیگری برای هر زمانی که قرار ملاقات شما شروع می‌شود تنظیم کنید. این یادآورهای مکرر شنیداری می‌توانند به جلب توجه شما کمک کنند اگر رد زمان را از دست داده‌اید.

ددلاین‌ها (ضرب العجل‌های) مصنوعی ایجاد کنید. اگر شما همان کسی باشید که ساپادین آن را به عنوان «بحران‌ساز» توصیف می‌کند، شما مشتاق هیجان یک ضرب العجل سخت هستید. بنابراین یک مهلت اضافی برای خود تعیین کنید: اگر شما باید در ساعت ۷ بعد از ظهر از خانه خارج شوید، به خودتان بگویید که باید ساعت ۶:۳۰ دیگر آنجا را ترک کنید. او می‌گوید: «تو داری خودت را گول می‌زنی، اما ما کارهای زیادی انجام می‌دهیم تا خودمان را گول بزنیم، و این کار جواب می‌دهد.»

پیش از یک رویداد مهم، یک فعالیت لذت بخش -یا مهم- را آغاز نکنید. سولانتو توصیه می‌کند که در یک ساعت نزدیک به زمان حرکت مورد نظر خود سراغ بازی ویدیویی مورد علاقه خود نروید و غرق آن نشوید، یا حتی شروع به انجام یک وظیفه کاری نکنید. او می‌گوید «ترمز کردن» چالش برانگیز است، به خصوص برای افرادی که ADHD دارند. جای تعجب نیست اگر شما هنوز در ساعات کاری گذشته از زمانی که قرار بود آنجا را ترک کنید، مشغول فعالیت باشید.

اگر سریع هستید، برنامه‌ریزی کنید که چه کاری انجام خواهید داد. سولانتو می‌گوید: «انتظار واقعا برای افراد مبتلا به ADHD منفور است» و بسیاری ترجیح می‌دهند که دیر برسند تا اینکه به زمان کشته شدن برسند. راه‌حل؟ چیزی را باخود به همراه داشته باشید که از آن لذت ببرید، مانند یک مجله که اغلب نمی‌توانید آن را بخوانید و یا یک بازی خاص که بر روی گوشی خود دانلود کرده‌اید. او می‌گوید: این می‌تواند زمان انتظار را خوشایندتر کند. (این کار همچنین می‌تواند برای کمال‌گرایی ساپادین مفید باشد -داشتن چیزی برای منتظر ماندن می‌تواند دلیل کافی باشد، به‌عنوان مثال، به جای پایان دادن به "یک چیز دیگر" در خانه، به بیرون بروید.)

ببینید اگر دیر کردید چه احساسی خواهید داشت. زمانی که آلارم خاموش می‌شود، با اشاره به این که وقت آماده شدن است، تصور کنید اگر دیر به قرار خود برسید چه اتفاقی می‌افتد. همانطور که سولانتو می‌گوید: طرف مقابل چه احساسی خواهد داشت؟ کارفرما چه احساسی خواهد داشت، یا معلم؟ چه احساسی دارید که دیر راه می‌افتید، مخصوصاً وقتی گروهی در آن دخیل هستند؟» انتقال خود به آن لحظه، و تصور عواقب تاخیر در جزئیات احشایی، می تواند بسیار انگیزه دهنده باشد.

نکته: اگر شما وقت‌شناس هستید اما با فردی سر و کار دارید که به صورت مزمن دیر می‌کند، تاخیر را در یک مکالمه یک به یک بررسی کنید. به گغته Isip :«سعی کنید درک کنید که آن‌ها از کجا می‌آیند و با چه چالش‌هایی مواجه می‌شوند.» و در مورد این صحبت کنید که چگونه می‌توانید به بهترین شکل از آن‌ها حمایت کنید. به عنوان مثال، اگر می‌خواهید با هم به یک سفر جاده‌ای بروید و باید ساعت ۱۰:۳۰ صبح آنجا را ترک کنید، در نظر داشته باشید که حدود ساعت ۱۰ با هم به آنجا بروید. ایسیپ می‌گوید: «شما می‌توانید ببینید اوضاع چگونه پیش می‌رود» و اطمینان حاصل کنید که تدارکات به موقع پیش می‌روند. و صبور باشید: «مثل هر چیزی، ما نمی‌توانیم از مردم انتظار داشته باشیم که فورا تغییر کنند.»

این متن با استفاده از ربات ‌ترجمه مقالات لایف‌استایل ترجمه شده و به صورت محدود مورد بازبینی انسانی قرار گرفته است.در نتیجه می‌تواند دارای برخی اشکالات ترجمه باشد.

مقالات لینک‌شده در این متن می‌توانند به صورت رایگان با استفاده از مقاله‌خوان ترجمیار به فارسی مطالعه شوند.