کم مینویسم ولی از ته دل مینویسم.
آیینهی اسکندر | مفاهیم پیشرفته دربارهی اِستکِ اِلَستیک
مقدمه
اگر با استک الستیک آشنایی ندارید ابتدا خوندن این پست رو بهتون توصیه میکنم.
این نوشتار از دو بخش تشکیل شده؛ در بخش اول «تجربهی ما» از معماری استک قدیمی خودمون توی یکتانت صحبت میکنیم، چالشهایی که داشت رو بررسی و معماری جدید رو معرفی میکنیم و در بخش دوم «بایدها و نبایدها در تنظیمات ELK، فوت کوزهگری!» یه سری نکات کلی راجع به استک الستیک رو مورد بررسی قرار میدیم که موقع بالا آوردن استک باید به اونها توجه بشه.
تجربهی ما
تصور کنید که به عنوان نیروی SRE توی یک شرکت استخدام شدید و اولین وظیفهای که دارین اینه که استک قبلی شرکت رو به یک استک جدید منتقل کنید و کاری کنید که قابل اتکا باشه و بشه در مقیاس بالا ازش استفاده کرد؛ واکنشتون چیه؟ واکنش من:
![تصویر ۱ - واکنش من به اولین وظیفهام](https://files.virgool.io/upload/users/38480/posts/t5x7mrusouz0/r3svaytoqfup.jpeg)
من جواد علیپناه هستم. مدتیه که در شرکت یکتانت به عنوان نیروی SRE مشغول به کار شدم و قراره توی این نوشتار براتون از تجربیاتم روی استک الستیک و موارد مهم راجع به تنظیمات اون بگم. اگر هم براتون سوال یا ابهامی پیش اومد خوشحال میشم زیر این نوشته کامنت بذارید.
معماری قدیمی
وقتی من وارد یکتانت شدم دیدم که بعضی از تیمها از استک الستیک استفاده میکنن؛ باقی تیمها هم وسوسه شده بودن که سمتش بیان و جوّ غالب استفاده از امکانات جذاب این تکنولوژی بود. سؤالی که وجود داشت اما این بود که آیا معماری فعلی برای استفاده همهی تیمها مناسبه؟ مناسب به این معنی که ۱. تیمها بدون درد و خونریزی و در مدت زمان خیلی کم بتونن لاگهایی که داشتن رو به الستیک بفرستن و ازش استفاده کنن ۲. استک موجود کشش اضافه شدن تیمها رو داشته باشه ۳. تیمها بتونن لاگها رو به هر فُرمتی بفرستن و در هر زمانی این فرمت بتونه تغییر کنه.
برای اینکه یه دید کلی از معماری قدیمی داشته باشید تصویر ۲ رو نگاه کنید:
![تصویر ۲ - معماری قدیمی](https://files.virgool.io/upload/users/38480/posts/t5x7mrusouz0/cuvfvc5sozrl.jpeg)
همونطور که توی تصویر میبینید توی این معماری روی هر سرور یک نسخه فایلبیت وجود داره که فایل لاگ سرویس رو میخونه و اون رو به لاگاستش Forward میکنه؛ لاگی که به دست لاگاستش میرسه بدون ساختار هست پس لاگاستش باید اون رو Parse کنه و به فرمت JSON در بیاره و بعد برای الستیکسرچ بفرسته. در انتها کاربر از طریق کیبانا برای دادهها داشبورد میسازه و اونها رو به صورت نمودار و چارت مشاهده میکنه.
معماری جدید ؟
سوال مهمی که ابتدای کار برای ما وجود داشت این بود که آیا به معماری جدیدی نیاز داریم یا نه؟
- معایب معماری قدیمی:
- اضافه کردن تیم جدید کار زمانبر و پرهزینهای بود؛ چون به ازای هر تیم جدید باید تنظیمات لاگاستش رو تغییر میدادیم تا لاگها رو بگیره، به فرمت مناسبی برای الستیکسرچ تبدیل کنه و اونها رو به الستیکسرچ تحویل بده.
- یک لاگاستش مرکزی به عنوان Parser و Forwarder وجود داشت که هم دادهها رو Parse میکرد و هم اونها رو به الستیکسرچ میفرستاد؛ همچنین با توجه به مورد قبلی تغییرات در تنظیمات اون امری متداول و اجتناب ناپذیر بود و تبدیل به یه غول بزرگ داخل استک شده بود که همه چیز به اون وابسته بود.
- نزدیک به ۱۰۰٪ لاگها بدون ساختار (Unstructured) بودن و تغییر در فرمت اونها به وفور اتفاق میافتاد.
- تعداد شاردها و ایندکسهای الستیکسرچ به سرعت در حال افزایش بود و همین کارکرد سرویس رو به شدت تحت تأثیر میذاشت.
- به صورت آزمایشی بالا اومده بود و بعضا تنظیمات اولیهی نادرست موجب کاهش عملکرد و سختتر شدن فرآیند نگهداری شده بود.
برای موارد ۴ و ۵ که بهشون اشاره شد راهکار مناسب بدون تغییر معماری وجود داشت ولی موارد دیگه استفاده از سیستم فعلی رو با چالش مواجه کرده بود. این شد که من و تعدادی از دوستان مأمور تحقیق و توسعهی یک معماری مناسب در زمان کوتاه شدیم...
معماری جدید ✅
برای اینکه این نوشتار طولانی نشه از پرداختن به فرآیند تصمیمگیری و گزینههای پیشرو صرفنظر میکنم و فقط تصمیماتی که برای حل معایب بالا گرفتیم رو میگم:
- برای این مورد تصمیم گرفتیم که تنظیمات پایپلاینهای لاگاستش رو قاعدهمند کنیم. یعنی یک قالب مشخص برای همهی اونها داشته باشیم و فرآیند ساخت پایپلاین رو اتوماتیک کنیم. برای اینکه این تنظیمات بلافاصله برای لاگاستش تعریف بشن از قابلیت Reload اتوماتیک لاگاستش استفاده کردیم. در حال حاضر ساخت یه پایپلاین آماده که ورودی رو بگیره، روش فیلتر اعمال کنه و اون رو به الستیکسرچ بفرسته کمتر از ۳۰ ثانیه زمان میبره. میگین چطور؟ برای اینکار باید راهحلی برای معایب ۲ و ۳ پیدا میکردیم...
- اصلا چرا باید تغییر در فرمت لاگ تا مرحلهی تنظیمات پایپلاین منتشر میشد؟ دلیلش این بود که لاگاستش در معماری قدیمی بیش از حد بزرگ شده بود و هم Parser بود و هم Forwarder. چی میشد اگر میتونستیم قسمت عمدهی فرآیند Parse کردن رو از دل لاگاستش بیرون بکشیم و ببریم جایی که باید؟ یعنی همونجایی که لاگها ازش میان!
برای این کار ما چندین گزینه داشتیم:
گزینهی اول این بود که چرا اصلا سرویسها بدون ساختار لاگ کنن؟ بیاین کاری کنیم که هر سرویس در یک فرمت استاندارد و ساختارمند لاگش رو بنویسه! واکنش همهی تیمها:
![تصویر ۳ - واکنش تیمها به پیشنهاد ساختارمند کردن لاگهاشون](https://files.virgool.io/upload/users/38480/posts/t5x7mrusouz0/ivsnkz6lqowp.jpeg)
که پُرواضحه یعنی نه! :) گزینهی دوم این بود که تیمها با همون فرمت قبلی لاگ کنن اما ما لاگ ساختارمند توی لاگاستش دریافت کنیم. چطوری؟ با Parser/Forwarderهای محلی (کنار خود سرویس). از بین همهی گزینهها ما تصمیم گرفتیم فلوئنتبیت رو به استکمون اضافه کنیم چون خیلی Lightweight و سریعه، تنظیمات راحت و سرراستی داره، میشه براش پایپلاین تعریف کرد و از منابع متعدد لاگهای متفاوت با فرمتهای مختلف رو پارس کرد و جدای از همهی اینها پلاگینهای متعددی رو هم پشتیبانی میکنه که دقیقا مناسب کار ما بود.
ما همین گزینه رو انتخاب کردیم و با همین تصمیم به چندین دستاورد مهم رسیدیم:
- بار خیلی زیادی از روی دوش لاگاستش برداشته میشد. (Parse کردن و ساختار دادن)
- میشد فرمت مشترکی برای پایپلاینهای مختلف در آورد.
- تغییر فرمت لاگ یک سرویس فقط تا فلوئنتبیت منتشر میشد و نیازی به تغییر در جاهای دیگه نداشت.
۳. با تصمیمی که برای حل مشکل دوم گرفتیم این مشکل هم خودبخود حل شد و معماری جدید ما به شکل زیر در اومد:
![تصویر ۴ - معماری جدید سیستم مرکزی Log Management](https://files.virgool.io/upload/users/38480/posts/t5x7mrusouz0/mhvaij39sj0a.jpeg)
راهحلهای پیشنهادی برای موارد ۴ و ۵ توی بخش «بایدها و نبایدها در تنظیمات ELK، فوت کوزهگری!» اومده.
سوالاتی دربارهی معماری جدید
آن کس که بداند و بداند که بداند
اسب خرد از گنبد گردون بجهاند
با در نظر گرفتن این بیت، بهتره که همیشه تا جایی که میشه از خودمون سوال بپرسیم، به ایرادات خودمون واقف باشیم و در آینده در صدد اصلاح اونا بربیایم یا حدأقل اثر منفی اونها رو کمینه کنیم.
ایراداتی که به معماری جدید وارده به صورت تیتروار:
- چرا هنوز لاگاستش توی این معماری وجود داره؟ فلوئنتبیت میتونه مستقیما به الستیکسرچ متصل بشه. وجود لاگاستش با توجه به اینکه فلوئنتبیت تقریبا تمامی نیازهای ما رو برآورده میکنه فقط پیچیدگی به سیستم اضافه میکنه.
- چرا مکانیزم بافرینگ درستی دیده نشده؟ در مواقعی که بار (Load) سیستم بالاست و یا مشکلی توی استک ایجاد میشه ممکنه قسمتی از داده از دست بره.
- برای مدیریت پایپلاینهای لاگاستش یک API اختصاصی توسعه داده شده در حالی که میشد از نسخهی پولی الستیک استفاده کرد که خودش APIهایی برای مدیریت پایپلاین در اختیار میذاره. چرا این کار انجام نشده؟
- چرا هنوز سیستمهایی وجود دارند که به فلوئنتبیت مهاجرت نکردن؟ چه محدودیتی وجود داشت که این پروسه برای اونها هم تکرار نشد؟
هیچوقت کار روی یک سیستم زیرساختی تموم نمیشه. حتی اگر در اون تغییری هم ایجاد نکنید همیشه باید حواستون به دسترسپذیری (Availability)، اتکاپذیر بودن و امن بودن اون باشه. ما هم با در نظر گرفتن این موارد به مرور به رفع ایرادات میپردازیم و اگر نکتهی جالبتوجهی وجود داشت حتما در آینده پستهای بیشتری در این باره منتشر میکنیم.
پاسخ به این سؤالات به صورت خلاصه:
- سرویسهایی وجود دارند که هنوز به معماری جدید مهاجرت نکردن و پایپلاین اختصاصی خودشون رو دارن.
- برای این مورد گزینهی اضافه کردن کافکا به استک پیشبینی شده که در آینده انجام میشه.
- توسعهی این API چندان زمانبر نبود ولی در صورتی که نیاز حس بشه ممکنه در آینده به سمت خرید License بریم.
- این سرویسها از قابلیتهایی در لاگاستش استفاده میکردن که یا در فلوئنتبیت قابل انجام نیست و یا محیط اجراشون به صورتی بوده که قابلیت اضافه کردن فلوئنتبیت به اون محیط وجود نداشته و یا پرهزینه بوده؛ گرچه ما هنوز دنبال راهحلی هستیم که تمامی سرویسها از فلوئنتبیت استفاده کنن تا معماری یکپارچهای داشته باشیم.
در نهایت معماریای که مد نظر ماست و باید بهش برسیم مطابق تصویر ۵ خواهد بود:
![تصویر ۵ - معماریای که میخوایم بهش برسیم](https://files.virgool.io/upload/users/38480/posts/t5x7mrusouz0/z1m4fumz8gvn.jpeg)
بایدها و نبایدها در تنظیمات ELK، فوت کوزهگری!
توی این بخش از کلیترین بایدها و نبایدها شروع میکنم و به مرور وارد نکات جزئی توی تنظیمات ELK میشم. پُرواضحه که همه چیز را همگان دانند؛ فلذا اگر چیزی رو از قلم انداختم، که حتما انداختم، خوشحال میشم که زیر همین پست اونها رو با من به اشتراک بذارید.
مشکل Split Brain
قبل از اینکه به توضیح این مشکل بپردازم باید بدونید که الستیکسرچ به صورت کلاستر استفاده میشه که از ۱ یا بیشتر الستیکسرچ تشکیل شده. این کلاستر یک مستر (Master) داره که وظایف مشخصی از قبیل ساخت و حذف ایندکسها، تخصیص شارد و ... رو انجام میده.
مستر از طریق مکانیزم رأیگیری انتخاب میشه و نودهایی (Node) که واجد شرایط (master eligible) هستن میتونن توی فرآیند رأیگیری شرکت کنن و اون رو انتخاب کنن. حالا فرض کنید که دوتا نود واجد شرایط دارید: A و B؛ و A به عنوان مستر انتخاب شده. یک لحظه ارتباط بین این دوتا دچار اختلال میشه؛ توی چنین شرایطی هر نود خودش رو تنها عضو کلاستر میبینه و خودش رو به عنوان مستر انتخاب میکنه و وظایف مستر رو به عهده میگیره. این اتفاق باعث میشه که شما دوتا مستر داشته باشید و تمامی کارهایی که باید یک مستر مجزا انجام میداد در دو جا انجام میشن و ممکنه ناسازگاری توی کلاستر بروز کنه. برای مثال توی تصویر ۶ میبینید که نود B بعد از Split Brain شارد کپی (Replica) رو شارد اصلی (Primary) در نظر گرفته.
![تصویر ۶ - قبل و بعد از Split Brain](https://files.virgool.io/upload/users/38480/posts/t5x7mrusouz0/elalymtmakz0.png)
برای حل این مشکل چیکار میشه کرد؟
خبر خوب! توی ورژنهای جدید الستیکسرچ یعنی ۷ به بعد این مشکل پیش نمیاد. اینجا یه پست خیلی جالب از خود الستیک هست که توضیح داده چطور این مشکل رو رفع کردن. البته همیشه توصیه میشه که تعداد نودهای واجد شرایطتون فرد باشه تا تعداد رأیها مساوی نشه و بشه تصمیمگیری کرد.
اگر به هر دلیلی از ورژنهای قبلی استفاده میکنید باید علاوه بر فرد بودن تعداد نودها مقدار discovery.zen.minimum_master_nodes
رو برابر با e/2 + 1 بذارید که e تعداد کل نودهای واجد شرایطه. این مقدار میگه که حتما نصف بعلاوه یک از تعداد کل نودهای واجد شرایط باید حضور داشته باشن تا بشه فرآیند انتخاب مستر رو انجام داد. پس اگر کلاستر شما دو تیکه بشه، فقط توی بخش بزرگتر مستر انتخاب میشه.
تنظیمات حافظه
زمان اجرای الستیکسرچ شما باید مقدار حدأقل و حدأکثر RAMی که استفاده میکنید رو به JVM اعلام کنید. البته این فقط مربوط به استفاده از فضای Heap مربوط به JVM هست و نود شما مقدار بیشتری رو مصرف خواهد کرد. همه جا توصیه شده که این مقادیر رو یکسان و کمتر از ۳۲ گیگابایت مقداردهی کنید؛ ولی چرا؟
نکته اینجاست که الستیکسرچ زمان اجرا سعی میکنه تمامی Heapای که بهش اختصاص داده شده رو از سیستمعامل بگیره و اون رو قفل کنه (برای اطلاعات بیشتر راجع به قفل کردن فضای آدرس مجازی اینجا رو ببینید). اگر شما مقادیر -Xms و -Xmx که به ترتیب حدأقل و حدأکثر رو مشخص میکنن یکسان نذارید باعث میشه که نود شما نتونه تمامی فضای Heapش رو قفل کنه، پس بنا به شرایط تعدادی از صفحات حافظهاش Swap میشن، فرآیند Gorbage Collection به شدت طولانی میشه و در کل عملکرد سیستم افت میکنه.
حالا چرا زیر ۳۲ گیگابایت؟ در واقع اگر بخوام دقیقتر بگم این مقدار آستانهی Compressed oops روی سیستم شماست (برای اطلاعات بیشتر راجع به Compressed oops اینجا کلیک کنید). فرض کنید شما میزان RAM رو کمی بالاتر از این آستانه گذاشته باشید؛ در این حالت مقدار رم قابل استفاده برای الستیکسرچ کمتر از حالتیه که مقدار RAM رو کمی پایینتر از آستانه ست کرده باشید. جالبه نه؟ برای اطلاعات بیشتر اینجا رو ببینید.
اگر سروری دارید که منابع زیادی داره، توصیه میشه که به جای یک الستیکسرچ با RAM خیلی زیاد چندین نود با مقدار RAMی حدود ۳۰ گیگابایت روش بالا بیارید.
تعداد شارد و تعداد ایندکس
فرض من اینه که مخاطب این نوشته با مفاهیم کلاستر، ایندکس و شارد توی الستیکسرچ آشنایی داره؛ اگر با این مفاهیم آشنایی ندارید اینجا میتونه نقطهی شروع خوبی باشه. همینطور تصاویر ۷ و ۸ میتونه یک دید کلی راجع به این مفاهیم بهتون بده.
![تصویر ۷ - شمای کلی کلاستر الستیکسرچ](https://files.virgool.io/upload/users/38480/posts/t5x7mrusouz0/5jfsx5ymd35j.png)
![تصویر ۸ - شمای کلی یک ایندکس روی یک نود الستیکسرچ](https://files.virgool.io/upload/users/38480/posts/t5x7mrusouz0/sbtmrvwpli0v.png)
۱. چندتا نود داشته باشم؟
۲. چندتا ایندکس توی هر نود داشته باشم؟
۳. چندتا شارد به ازای هر نود داشته باشم؟
اینها سوالاتیه که هرکسی که سعی میکنه الستیکسرچ بالا بیاره حدأقل یه بار از خودش میپرسه. جواب این سوالات یه جملهاس:
بستگی داره!
و واقعا هم به خیلی چیزها بستگی داره. هیچ کس نمیتونه هیچ نسخهی از پیش تعیین شدهای برای همه راجع به این سوالات بده ولی راههایی هست که بتونید از طریق اونها برای کارکرد مدنظر خودتون جواب درستی به این سوالات بدید. یکی از متدلوژیهایی که میشه استفاده کرد توی این لینک قابل مشاهده است.
برای مثال توی استفادهای که ما داشتیم به نظر میرسه تا مدت زیادی ۳ نود الستیکسرچ با ۱ شارد اصلی (Primary) و ۱ الی ۲ شارد کپی (Replica) به ازای هر ایندکس کافی باشه. اما برای مقایسه نتفلیکس از کلاستری با ۲۵۰ نود استفاده میکنه. پس واقعا بستگی داره!
تنها نکتهای که باید توجه کنید اینه که در هر نود تعداد شاردها از ۲۰تا به ازای هر گیگابایت RAMی که به الستیکسرچ اختصاص دادید بیشتر نشه و سایز هر ایندکس هم کمتر از چیزی حدود ۵۰گیگابایت باشه تا جستجوهای شما در زمان معقول پاسخ داده بشن. در حالت کلی شاردهای کمحجم با تعداد زیاد باعث کند شدن عملیات Recovery، ایندکس کردن و عملکرد کلی الستیکسرچ میشه و شاردهای حجیم هم به شدت روی زمان جستجوی شما تأثیر منفی میذاره.
اگر در کارکرد شما جستجو بیشتر اتفاق میافته (Read Heavy) توصیه میشه که تعداد کپی بیشتری به ازای هر شارد داشته باشید تا عملیات جستجو سریعتر باشه ولی اگر بیشتر نوشتن و ایندکس کردن اتفاق میافته (Write Heavy) تعداد کپی بیشتر به معنی لود بیشتر روی استک برای پخش کردن این کپیها بین نودهای شماست.
سخن آخر
ایجاد یک سرویس امن، اتکاپذیر و همیشه در دسترس کاری سخت، زمانبر و نیازمند دانش کافی از اون سیستم و تحقیق و توسعهی مداومه. کاری که در تیم SRE یکتانت در حال انجامش هستیم و داریم یک راه طولانی، پر از چالش و جذاب رو طی میکنیم. اگر فکر میکنید که این مسائل برای شما جذابه و دوست دارید در این راه کنار ما باشید حتما به صفحهی فرصتهای شغلی ما سر بزنید.
مطلبی دیگر از این انتشارات
تحلیل ترافیک در میدان یکتانت
مطلبی دیگر از این انتشارات
پارامترهای انتخاب شغل
مطلبی دیگر از این انتشارات
همه چیز در مورد مصاحبههای مهندسی یکتانت