پیشگیری از آسیب های اجتماعی در مدارس ، با رویکرد اکولوژیک موثر است.

یک مددکار : پیشگیری از آسیب های اجتماعی ، برای موفقیت و اثربخشی ، نباید نگاه خرد و محدود داشته باشد. در درازمدت ، فعالان پیشگیری از آسیب های اجتماعی ، از جمله مددکاران اجتماعی ، در سطوح مختلف کشوری ، استانی و محلی ( مانند یک منطقه آموزش و پرورش و حتی در یک مدرسه ) ، لازم است نگاه کلان داشته باشد. این نوع نگاه ، رویکرد اکولوژیک است. در رویکرد اکولوژیک ، برنامه ریزان و مجریان پیشگیری از آسیب های اجتماعی و مددکار اجتماعی ، «مورد» را در یک اکوسیستم بزرگ در نظر می گیرند که حل مشکل و کمک به او و دیگر کودکان و نوجوانان همسال او ، بصورت مداخله موردی قابل حل نیست و لازم است تمامی متغیرهای درهم تنیده و مرتبط با موضوع ، با هم در نظر گرفته شوند.

به عنوان مثال ، در نظر بگیرید که یک مددکار اجتماعی با پدیده اپیدمی خودکشی نوجوانان در منطقه محل خدمت خود مواجه شده است. آیا او می تواند به روش مداخله موردی ، مشکل را حل کند یا این که باید با رویکرد اکولوژیک با این پدیده روبرو شود؟ در رویکرد اکولوژیک ، به عنوان مثال ، حل اختلال افسردگی و دیگر نشانگان گرایش به رفتارهای پرخطر ، بدون توجه به عوامل تعیین کننده اجتماعی سلامت ، امکان پذیر نیست.

وقتی این تصویر را بزرگتر می کنیم ، یعنی از دریچه یک جغرافیای بزرگ ملی و کشوری به موضوع نگاه می کنیم ، اهمیت آن ، دوچندان می شود. از این منظر ، مداخلات در آسیب های اجتماعی ، اعتیاد و رفتارهای پرخطر ، زمانی می تواند موثر باشد که مبتنی بر رویکرد اکولوژیک باشد.