یک نشانه (شاید هم فقط آرزو)

شاید این یک نشانه باشد ، برای شکوفایی امید ، برای ادامه به زندگی ، برای رسیدن به تو . شاید هم یکی از آرزو های در حال برآورده شدن است ، برایم فرقی ندارد ، هر کدام از این ها که باشد ، احتمال دیدن دوباره ی تو زیباست.

بعد از مدت ها انتظار ، شکوفایی امید در عمق ناامیدی انسان را شاداب میکند . شاید فردا روزی باشد که قرار است همه ی این رنج ها و دوری ها به پایان رسد ، شاید هم روزی است که درد های دیگری بر همه ی این ها افزون میشود.

نمیدانم ... نمیدانم قرار است ببینمت یا نه ، صدایت را دوباره بشنوم یا نه ... نمیدانم ، اما امید دارم.

نمیدانم با دیدنت قرار است چه حالی شوم ، با دیدن و رفتن به آخرین جایی که با تو به آن جا قدم نهادم ، دیدن محیطی که ابتدا و انتهای همه چیز بود ؛ گویی مرگ و زندگیم‌را میتوانم در یک لحظه ی معین در آن جا تماشا کنم .

شمردن قدم هایی که در نهایت به تو میرسند ، آسان نیست .

فاصله کم است ، اما وقتی هم برای رسیدن نداریم .

گویی زمان در یک نخ سیگار روشن ، حبس شده است .

یک کام دود ، یک قدم فاصله ، چندین متر ارتفاع و یک جفت چشمان سیاه .

مثل اینکه تقدیر با دستان خودش این هارا برای من چیده است . اعتراضی ندارم ، من در این جهان فقط آرزو دارم .

در نبودت با خودم عهد هایی بسته بودم ، اما حالا که به احتمال دیدنت فکر میکنم ، عهد هایی که بستم همه پوچ میشوند . فکر میکردم تغییر کرده ام ، اما هنوز هم با یک احتمال از تاریکی شب تا روشنایی سحر را با بیداری طی میکنم . هنوز هم با فکر کردن به تو قلبم طوری تند میزد که نفس هایم که هیچ ، خودم هم در مقابلش کم میارم ، طوری رفتار میکنم گه انگار هیچ اتفاقی بین من و تو رخ نداده است ، انگار نه انگار که تو مرا در اوج باور و اعتماد در آغوش بی کسی رها کرده ای.

هنوز هم تو تنها کسی هستی که میتوانی بعد از مدت ها ، شوق خفته در چشمانم را نمایان کنی .

امیدوارم فردا روزی باشد که همه چیز دوباره آغاز میشود ، امیدوارم فردا بتوانم دوباره چشمات را بنگرم ، شاید بعد ها با خیالشان شب های طولانی و تمام نشدنی را آسان تر طی کنم.

به امید دیدار .(:

Ar...(:

04.04