من و تو مثل هم فکر نمی کنیم ... من و تو، حرف یکدیگر را نمی فهمیم ... من و تو در دو دنیای متفاوت زندگی می کنیم ... و من فکر می کنم حق با من است، تو هم فکر می کنی حق با توست ...
اما باران، وقتی می بارد هم تو را خیس می کند، هم مرا ... و از آسمان اگر بلا ببارد، هر دوی ما دفن خواهیم شد!
هر دوی ما عزیزانی داریم، آرزوهایی داریم، غصه هایی داریم، حرف ها و قصه هایی داریم ... اما حق با هیچکداممان نیست ...
بخشی از حق با توست، قسمتی هم پیش منست، اما ... من و تو حرف یکدیگر را نمی فهمیم و همدیگر را دوست نداریم و حتی به هم حمله می کنیم و دشنام می دهیم و زخم می زنیم و چقدر ما احمقیم ... و حق ...
و حق، جایی آن بیرون، دارد تماشایمان می کند و افسوس می خورد که ما چقدر احمقیم ...
ما باید تکه های حق هایمان را برداریم، بگذاریم کنار هم، درست مثل یک جورچین ... تا شاید اینگونه بتوان تصویر کامل تری از حق را پیدا کرد ... و شاید اینگونه دنیا، جور دیگری شود ...
اما من و تو، هیچ تمایلی به این همراهی نداریم ... من و تو، حرف یکدیگر را نمی فهمیم ...
من و تو حتی، به دنبال حقیقت هم دیگر نمی گردیم ... ما فقط برای اثبات خودمان آمده ایم ...
من و تو فقط یک نقطه ی مشترک داریم و آن هم اینکه، هر دو احمقیم ...
آنقدر احمق که خیال می کنیم تمامی حق با ماست و این ما هستیم که می فهمیم و آن دیگری هیچ نمی فهمد ...
و همه ی اینها در حالیست که کفتارهایی در دره ها ی عمیق میان من و تو، لانه کرده اند و میانمان آتش می افروزند و در آن می دمند و هیزم می ریزند و من و تو داریم می سوزیم و درد می کشیم و آه از نهادمان بلند می شود و خشمگین، به یکدیگر نگاه می کنیم و هم را متهم می کنیم و هیزم می شویم برای بیشتر شعله کشیدن این آتش ... آتشی که هم تو را می سوزاند، هم مرا ...
عزیزم ... اگر خیال می کنی که حق تماما با توست، تو هم یک احمقی ... ما هر دو خواهیم سوخت ...
