ما در دورانی زندگی میکنیم که «واقعیت» دیگر آن چیزی نیست که با چشم میبینیم، بلکه چیزی است که در صفحه نمایش گوشیمان نمایش داده میشود. ما در حال تجربه یکی از بزرگترین آسیبهای اجتماعی قرن بیست و یکم هستیم: از دست دادن تواناییِ زندگی در لحظه و پذیرش واقعیت.
در فضای مجازی، هیچکس از شکستهایش پست نمیگذارد. هیچکس از روزهایی که تنهاست، یا زمانی که درگیر چالشهای مالی است، استوری نمیگذارد. ما در حال مشاهدهی «ویترین» زندگی دیگران هستیم، اما آن را با «دکور» زندگی خودمان مقایسه میکنیم.
این مقایسهی ناعادلانه، ریشهی اصلی اضطراب، افسردگی و احساس بیارزشی در نسل امروز است. ما فراموش کردهایم که زندگی واقعی، مجموعهای از بالا و پایینهاست، نه یک فیدِ بینقص از تصاویر سفر و موفقیت.
به عنوان کسی که با دنیای کد و تکنولوژی سروکار دارد، میدانم که پشت هر اپلیکیشن، الگوریتمهایی طراحی شدهاند که هدفشان فقط یک چیز است: «جذب توجه شما».
این الگوریتمها متوجه شدهاند که احساسات منفی (مثل خشم، حسادت و اضطراب) بسیار بیشتر از آرامش، شما را در اپلیکیشن نگه میدارند. بنابراین، آنها ناخودآگاه محتواهایی را به شما نشان میدهند که حسادت یا مقایسه را در شما تقویت کند. ما عملاً در یک حلقه (Loop) گیر افتادهایم که در آن تکنولوژی، به جای خدمت به ما، احساسات ما را مدیریت میکند تا فقط مصرفکنندهی بیشتری باشیم.
آسیب بزرگ دیگر، از بین رفتن «حضور» است. وقتی در یک مهمانی یا حتی در کنار عزیزترین فرد زندگیمان هستیم، اما ذهن ما درگیر چک کردن نوتیفیکیشنها یا فکر کردن به پست بعدی است، ما در واقع در آن لحظه «حضور نداریم». ما بدنهایمان را در یک مکان داریم، اما روحمان در فضای مجازی پراکنده است. این قطع شدن پیوند با واقعیت، باعث شده روابط انسانی ما سطحیتر و شکنندهتر از همیشه شود.
راهحل این نیست که تکنولوژی را کنار بگذاریم، بلکه باید «هوشیاری دیجیتال» پیدا کنیم:
آگاهی از سوگیری: هر بار که احساس حسادت یا کمبود کردید، از خود بپرسید: «آیا این واقعیت است یا فقط یک ویترین است؟»
دیتا را مدیریت کنید، اجازه ندهید شما را مدیریت کنند: از قابلیتهای محدودکننده زمان استفاده کنید.
زمانهای بدون گوشی (No-Phone Zones): زمانهایی را در شبانهروز تعریف کنید که گوشی در آن اتاق دیگری باشد.
ما باید یاد بگیریم که زندگی، اتفاقاتی است که در خارج از کادرِ دوربین میافتد، نه آنهایی که با یک فیلتر زیبا در اینستاگرام ثبت میشوند.
شما چقدر فکر میکنید فضای مجازی روی نگاه شما به خودتان تاثیر گذاشته است؟ آیا تجربه شده که بعد از گشتوگذار در فضای مجازی، احساس بدتری نسبت به زندگی خودتان داشته باشید؟ در کامنتها برای هم بنویسید.
