می نویسم برای سکوتی که فورته اجرا میشود…سنگین ،بلد ،قدرتمند و باشکوه…سکوت ما فورته نواخته می شود…بترسید از سکوت ابدی ای که زیر این خاک خوابیده است…
سکوتی که سایه اش بر پیکر سرد این سرزمین سنگینی می کند…سکوتی که در تابستان تن را به لرزه در می آورد …
سکوتی به سردی آغوش مادر…به سرخی خون…به استواری حقیقت…به خشکی گلو…به عمیقی ظلم…
سکوتی که سوز زمستان آن را زمزمه می کند…اشک عاشق آن را فریاد می کشد…رقص مادر آن را شکوه می بخشد…
غم فرزند آن را بیدار می کند…
و این سکوت غرشی قوی خواهد بود بر دل تاریخ تا به یاد آورد خونی را که از جنس فرهنگ ، تمدن ، شجاعت ،شکوه ، اقتدار و شرف است و در دل این خاک ریشه دوانیده است…ریشه ها را با چند گلوله نمی توان نابود کرد…
لرزه بر تن بگیرید که سکوت زیر قبر از سنگینی یک فریاد هم سنگین تر است…بلد تر …قوی تر…و با شکوه تر…
به یاد خواهیم داشت که نابودی ظالم پایان راه نخواهد بود…در چشم هایی که اکنون راحت خوابیده اند پایان فقط به معنای بنای عدالت و پایه های امید بود نه خشم و نفرت…و هم اکنون اراده ای قوی تر برای پایه گذرای داریم…اراده ای از جنس عشق …
و تنت ….وطنم…
و اکنون شما بر دیوار های دل هایمان حکاکی های ابدی شده اید….مظهری از عظمت و قدرت…بر قلبمان جاودان🤍
