حیف که آدم ها فکر می کنند می شود چیزی را عوض کرد. مثل مورچه هایی که روی تکه چوب پوسیده در رودخانه، سخت مشغول ساختن لانه اند و نمی دانند فردا آب همه چیز را با خود خواهد برد.
هر کداممان در این دنیای پوچ، زندانی تن خود هستیم. زنجیرهای نامرئی عادت، ترس و جهل، دست و پایمان را بسته است. اما باز هم مدام به دیگران نگاه می کنیم و فکر می کنیم اگر فقط حرف درست را بزنیم، اگر فقط درست رفتار کنیم، آن وقت شاید آن ها هم عوض شوند. خیال باطلی است.
انگار نه انگار که هر کس در تاریکی گودال خودش افتاده، دست و پا می زند و فریاد می کشد، اما صدا در خلاء گم می شود. هیچ کس نمی شنود. هیچ کس نمی فهمد. و از همه مسخره تر این که خودمان هم همان گودال را برای دیگری کندیم و حالا تعجب می کنیم که چرا او را نمی توان نجات داد.
آدم ها مثل کتاب های کهنه اند که سال هاست نوشته شده اند و هیچ کس نمی تواند حتی یک کلمه از آن ها را پاک کند یا تصحیح کند. فقط می شود آن ها را بست و کنار گذاشت. یا شاید بهتر باشد اصلاً نخواندشان.
و در این میان، ما همچنان دست و پا می زنیم، نه برای تغییر دیگران، که برای این که به خودمان دروغ بگوییم که هنوز امیدی هست. ولی حقیقت این است: هیچ کس عوض نمی شود. نه من، نه تو، نه هیچ کس. فقط خستگی مان عمیق تر می شود. و روزی می رسد که دیگر حتی نیروی دست و پا زدن هم نخواهیم داشت.
آن وقت است که می فهمیم بهترین کار همان بود که از اول نباید تکان می خوردیم.
