اول شدن یعنی چی؟

نمیدونم این اول شدن چیه که همه دنبالشن، اول که میشن یه مدت شادن، خوشحالن، حالشون خوبه ولی تا کی؟

فقط یه کم ادامه داره و بعدش دوباره باید بدویی تا اول بشی.

چرا انقدر این اول شدن مهمه، یعنی دوم بشی خوشحالی نداره، سومی، چهارمی و …..

بنظرم کسی زندگی رو برده که نه از اول شدن خوشحال بشه نه از اخر شدن ناراحت؛ مگه میشه؟

بنظرم سخته، خیلی سخته که انقدر خودتو باور داشته باشی که تو کل مسیر مسابقه برای خودت اول باشی، هر روز اول باشی، هر شب اول باشی، هر ساعت، هر دقیقه و هر ثانیه.

شاید اگه باور میکردیم اولیم هیچوقت نتیجه مسابقه مهم نبود، خود مسابقه بهمون می‌چسبید.

شاید از اول نشدن ناراحت می‌شیم چون خودمونو قبول نداریم، شاید اول بودن بهونه‌ای برای اینکه چند مدتی از خودمون خوشمون بیاد و خودمونو دوست داشته باشیم.

مگه قرار نبود هر روز خودمونو دوست داشته باشیم؟

چی شد که یواش یواش دوست داشتن خودمونم افتاد دست رقابت‌های بیرونی، چی شد که برای دوست داشتن خودمونم باید دنبال بهونه باشیم؟