یه لِوِلى از سکوت وجود داره که یهو به خودت میای میبینی صدات واسه خودتم غریب بنظر میاد !
حرفات تو چشماتن ،اما به زبونی که دوروبرت هیشکی جز خودت بلدش نیس…
حنجرت پر از حرفاییه که به جای گفتن،هر روز قورتشون میدی…
آخه جلوی روت اون آدمی ننشسته که اون لبای دوخته شدتو از هم وا کنه…
برای صحبتای عمیق و طولانی یه «آشنا» نیازه …
که تو این عصر بی مهریِ پر از آدما و مسیرای نصفه نیمه ،آشنا داشتن خیلی بعید بنظر میاد
اینه که ،اگه دنبال عمق باشی، به مرور میبینی شدی دوتا چشم که فقط نگاه میکنن و لبایی که به زور میشه بینشون فاصله ای پیدا کرد …
