فشار خون ریوی

اولین چیزی که باید بدونیم اینه که فشار خون ریوی فشارِ خون رایج نیست!

و البته بیست سال پیش معدود دکتری رو میتونستی پیدا کنی که بدونه این بیماری چیه!حتی متخصص های قلب و ریه!

پس منظور از فشار خون ریوی چیست؟

فشار خون ریوی (Pulmonary Hypertension) یکی از بیماری های قلب و عروق و از جمله انواع نادر بیماری ریه است که در اثر فشار خون بالا در شریان‌های ریوی ایجاد می‌شود. خون بعد از ورود به قلب از طریق این شریان‌ها وارد ریه‌ها می‌شود، پر از اکسیژن می‌شود و سپس به سمت قلب باز می‌گردد.

به طور معمول، خون به راحتی از طریق این عروق در ریه‌های شما جریان می‌یابد، اما در افراد مبتلا به این فشار خون ریوی، دیواره‌های شریان‌های ریوی ضخیم و سفت می‌شوند و نمی‌توانند به خوبی منبسط شوند تا خون از آنها عبور کند. این امر جریان خون را بسیار دشوارتر می‌کند و باعث می‌شود فشار خون در ریه‌ها بالا برود، در نتیجه سمت راست قلب شما مجبور است سخت‌تر کار کند و حتی ممکن است به نارسایی قلبی منجر شود. فشار خون ریوی یک بیماری تقریبا نادر است که می‌تواند افراد را در هر سنی تحت تاثیر قرار دهد، اما در افرادی که بیماری قلبی یا مشکلات ریوی دیگری دارند شایع‌تر است.

فشار ریه نرمال چند است؟

فشار خون ریوی معمولاً بسیار کمتر از فشار خون سیستمیک است. در حالت طبیعی فشار طبیعی شریان ریوی، ۸-۲۰ میلی‌متر جیوه است. اگر فشار در شریان ریوی بیشتر از ۲۵ میلی‌متر جیوه در حالت استراحت یا ۳۰ میلی‌متر جیوه در هنگام فعالیت بدنی باشد، به‌طور غیرطبیعی بالاست و فشار خون ریوی نامیده می‌شود.

در واقع احساسی که زاییده ی فشار خون ریویِ اینه که: چقدر هوا کمه!
و البته معنیش این نیست که حجم ریه کم شده باشه ، یا میزان هوای داخل ریه کم باشه ، بلکه میزانِ تبادل اکسیژن کم میشه و به همین دلیل قلب باید چندین برابر بیشتر کار کنه ، مخصوصا اگر فعالیتی در حال انجام باشه ، مثل دویدن یا حتی حرف زدن!

البته خبر خوش اینه که نسبت به زمان تولد بنده تا الان ، شکر خدا داروهای زیادی ساخته شده که ان شاء الله موثر خواهند بود و بعضی از این داروها در ایران هم وجود دارند.

اما این نوشته قراره یک راهنما باشه برای کسی که احیانا تازه میفهمه به این بیماری مبتلا بوده ، پس بریم سراغ همون راهنمایی ها!

اول:

زمان مشخصی برای فهمیدن ابتلا به این بیماری نیست ، مخصوصا در نوع اصلی این بیماری یعنی"Primary Pulmonary Hypertension " یعنی گاها فرد در سنین بزرگسالی متوجه این بیماری میشوند.

دوم:

این بیماری در زنان بیشتر از مردان شیوع داره و خب باید بدونیم که آبستن شدن برای این زنان بسیار خطرناکه و در مواردی به صورت کلی ممنوعه ، چرا که بدنشون توانایی اینکار رو نداره و ممکنه موجب مرگ خودش یا نوزادش بشه و مهمتر اینکه یکی از موارد مجوز دار سقط جنین ابتلا به این بیماری و وارد شدن به سندروم آیزنمنگره ، که قاضی به سادگی و بصورت قانونی مجوز سقط رو صادر میکنه.

سوم:

این یک بیماریه "مزمنه" ، درک این نکته از درک کلِ بیماری مهمتره ، یعنی باید بدونیم که مزمن یعنی چیزی که تقریبا پایانی براش نیست جز اینکه معجزه ای رخ بده ، و این یعنی باید این مزمن بودن رو بپذیریم وگرنه به مشکلات جدیه روحی و روانی وارد میشیم.

چهارم:

مسیر این بیماری به دلیل عدمِ درک اطرافیان و مزمن بودن ، معمولا باید به تنهایی طی بشه ، و این تنهایی از اون نظر مهمتر میشه که خیلی از جاها رو شاید دیگه هیچوقت نتونید برید و یا فقط تماشاچیه اونجاها بشید.

پنجم:

دو بیمارستانِ شهید رجایی و مسیح دانشوری روی این بیماری کار کردن و اطلاعِ کافی ازش دارند ، باید بدونید که هنوز هم خیلی از متخصصین ریه و قلب از این بیماری چیزی نمیدونند و یا از نحوه درمانش مطلع نیستند.و بدونیم که این بیماری مثل یک میدان مین میمونه که اگر آدم نا مطلعی داروی نامناسبی براتون تجویز کنه ممکنه میدان مین رو به هوا وخودتون رو به فضا منتقل کنه...

ششم:

نحوه زندگی کردن با این بیماری اینه که باید کج دار و مریز باهاش رفتار کنید ، یعنی فشار به خودتون وارد نکنید و سعی کنید با آرامش همراه باشید و پذیرش رو در خودتون تقویت کنید.به قول یکی از دوستانم ، اگر با این بیماری فشاری بیش از حد به خودت وارد کنی و در زمان انجامش اذیت نشدی بدون که یه چند ساعت بعدش باید تاوانش رو پس بدید.

هفتم:

دعا و نماز و مراقبه و همه ی کارهایی که معنیت رو در شما افزایش میدهند رو حتما در برنامه روزانتون بگذارید که فایده اش برای این بیماری بسیار مورد توجهه.

هشتم:

داشتن دوستای خوب در این مسیر کمک کننده است ، البته دوستی که درکی از شرایط شما داشته باشه ، و این درک رو هم تمام عمر داشته باشه😅خب پس اگر یافتید خوشحال باشید!

نهم:

طبیعت گردی و بودن در هوای خوش و پاک ، از بهترین مکانهای زندگی برای این بیماری است و البته اکسیژن درمانی برای اغلب این بیماران توصیه میشه که الحمدالله بسیار موثره و میتونه اکسیژن خون رو بالا ببره.

دهم:

اکسیژن خون شما ممکنه خیلی پایین باشه مثلا چیزی بین 65 تا 95 و البته با کمال تعجب با سطح اکسیژن 70 زنده اید و البته اگر به تور دکترِناشی نیفتید ، به کرونا هم مبتلا نیستید!

یازدهم:

با توجه به میزان اکسیژن خون ، داروهایی که برای ریتم قلب و... میخورید ، کسایی که ناشی باشن و شما رو معاینه میکنند از خود شما بسیار آشفته تر میشن ، پس شما آروم باشید و اون دکتر رو هم آروم کنید و بگید قرار نیست بمیرید و این برای شما غیر طبیعی نیست...

دوازدهم:

توکل و امید داشته باشید و با امید زندگی کنید (یا با آرزو😁) و به "داشتنِ هدیه ِ زندگانی" مسرور باشید.