هرآنکس که دندان دهد..

ای قلم دیدی که دیشب یار از نی می سرود.

وزغم هجران خود نی را سراسر می ستود.

من نمیگویم که او یارای نی گفتن نبود.

درعجب ماندم .چگونه بی سوادی می سرود.

ای قلم من یک فسیلم .یک سند از بودنم

یک فسیلی فاقد از دندان وفارغ از خودم

من همان تکبرگ پاییزم ببین.

زیرپا له میشوم خش خش کنان