به نظرم بیش از هر چیز امروز نیاز به قصه داریم بیش از هر چیزی نیاز به قصه باورپذیری داریم تا بتونیم دوام بیاریم ....
شاهنامه فردوسی پر از قصه بود و همین اون رو این همه سال در زندگی ایرانیها زنده نگهداشته
حرکت امام حسین(ع) قصه ای شده که هزار سال که قریب بر دو ماه از سال مردمانی رو دور خودش جمع کرده و به دنبال خودشون میکشونه...
انقلاب ۵۷ و جنگ هم قصه داشت مردم به قصه اون علاقمند شدند باورش کردند و دنبالش کردند...
یادم به نظرم حدود سال ۶۵ شاید هنوز جنگ بود اما تو مهمونیها بزرگترا میگفتن چرا بعد از فتح خرمشهر جنگ ادامه پیدا کرد و حتی میگفتن پادشاه عربستان میخواسته واسطه صلح بین ایران و عراق بشه اما ایران قبول نکرده همش حرف بود که ایران میخواد قسمتی از خاک عراق رو بگیره بعد آتش بس بشه ...
آقای شیرعلی نیا که محقق جنگ هست میگه از بعد از سال ۶۵ استقبال و اعزام به جبهه ها افت محسوسی کرده و مردم کمتر بچه ها را جبهه میفرستادن یا میپذیرفتن که جبهه برند ...
اما بعد از قبول قطعنامه از طرف ایران ،منافقین حمله میکنند و در اون مقطع مردم ایران به جبهه هجوم میبرن و دشمنان رو عقب می رونند وقتی قصه یا بشه گفت هدف مشخص و درست به نظر میرسه مردم راحت تصمیم میگیرند و حمایت میکنند ...
میگن شاه عباس صفوی یک هدف خیلی روشن داشت میخواست بندرگمبرون را از دست پرتغالیها پس بگیره برای همین با انگلیسیها به توافق درستی رسید اونها در تجهیز نظامی کمکش کردند و شاه توانست بندرعباس رو به مملکت برگردونه و در مقابل امتیاز انحصاری گمرک رو به انگلیسیها داد اما چند سال بعد که انگلیسیها میخواستن دنبال توافقات جدید باشند یا مثلا جایی طرف شاه حالا چه صفویه و چه قاجار بگیرند معمولا حتی اگر مذاکرات موفق داشتند آخرش به اجرا در نمیومده...
در واقع ایرانیها چه شاهان و چه مردمانش انگار وقتی با قصه و هدف روشن و در دسترسی مواجه بودن بسیج شدن یا پای کار اومدن اما هر وقت هدف روشن و قابل قبول و باورپذیری نبوده یا فضا مه آلود بوده ترجیح میدادن عقب بشینند و منتظر بمونند ...
به نظرم ورزشکاران هم با قصه بردها و باختهای خودشون و دیگران در مسیر سخت ورزش ادامه دادن ...
ما سالهاست در فشار اقتصاد و معیشت هستیم حالا اینترنت هم به میان اومده و مردم منطق و هدف براشون قابل درک نیست همراهی میکنند اما شرایط خیلی براشون معماگونه هست هدف روشن و مشخص و در دسترسی رو ملاحظه نمیکنند...
سالها از بدعهدی و امپریالیستی و خوی استعماری آمریکا شنیدن اما جالب که برای خود من جای سوال شده گرینلند با ۵۶هزار جمعیت و حدود ۲ میلیون کیلومترمربع و کلی ثروت خدادادی یه لقمه چرب و نرم در نزدیکی آمریکا بوده و واقعا فاصله خاصی هم باآمریکا نداره چرا این همه سال آمریکا سر وقتش نرفته بوده و پایبند به مسائلی بوده ...
قطعا توجیه قوی پشت اون بوده اما خوب لااقل نشاندهنده یک نظم و منطقی بوده و این دقیقا همون چیزی هست که همیشه در هر مسئله ای حذف میشه یعنی غربیها که خیلی بی ملاحظه و ... به مردم معرفی میشند خوب در یک مجموعه قواعد پذیرفته شده حرکت میکنند و به توافقاتی میرسند و این توافقات اتفاقا کار میکنه و کار راه انداز هست...
حالا ما سالیان متمادی تحت فشار تحریم هستیم کل اقتصاد رو میگن فساد پر کرده دلیلش چیه میگیم با قدرتهای شیطانی فلان فلان شده نمیتونیم به تعامل قابل اطمینانی برسیم یا اونها احترام متقابل سرشون نمیشه خوب چطور یک جزیره یخی بزرگتر از وسعت ایران خیلی خیلی نزدیکتر با اونها داشته راحت کار میکرده منظورم مقایسه ایران و گرینلند نیست اما اینکه همه داشتن در یک نظمی زندگی میکردن الان به مشکل خوردن اما اون توافق یا هر چیزی ۸۰ سال کار میکرده اما ما به درجاتی چهل و چند سال گرفتاریم
هر چقدر دشوار بوده که حالا اینترنت هم بهش بطور جدی اضافه شده یک قصه یک هدف مورد قبول و باور و پذیرش برای مردم نیاز هست تا باهاش زندگی کنند
