برزخ عجیبی است.هر تصویر،هر مراسم خاکسپاری،هر ضجه ای که میبینم و می شنوم جانم را می گیرد و گریه میکنم و میان اشکهایم،کلیپ حضور میلیونی مردم و شجاعتشان در روزهای انقلاب را می بینم و ته دلم قرص می شود و به ایرانی بودنم میبالم و بعد ناگهان یاد بازداشتی ها می افتم و بند دلم پاره می شود.با این حجم قساوت و وحشی گری که از اینها دیده ایم،خوب می دانم که بچه هایمان و خواهر و برادرهایمان را روزی ده بار تا پای مرگ می برند و باز می گردانند.
سوله های مرگ و اعدام و شکنجه را فراموش نکنید.تکرار کنیدتمام ابعاد این فاجعه را.هر جا نشستید سخن بگویید.بنویسید.فریاد بزنید.استوری کنید.هر کاری که از دستتان بر می آید انجام دهید.این جنایت ها نباید فراموش شود.
خشمگین باشید.نگذارید سوگ، شما را از پا بیندازد.گوش دنیا را کر کنید.از جانهای عزیزی بگویید که به سلاخی کشیده شدند.از اعدام های مخفیانه بگویید و از شکنجه ها و اعترافات اجباری.حتی اگر مخاطبتان یک نفر باشد؛ سخنتان را،حقتان را ،عدالت خواهیتان را به گوشش برسانید.
امروز دقیقا یک ماه از آن شب خونین می گذرد.یاد هیجانمان افتادم.از همین ساعات ظهر آماده بودیم.آماده ی رفتن به خیابان.آماده ی هر پیشامدی بودیم.ما ناشی نبودیم.ما ۹۸و۱۴۰۱را از سر گذرانده بودیم.ما از قساوت نیروی مقابلمان خبر داشتیم.ما با ساچمه و گاز اشک آور و گلوله ی جنگی آشنا بودیم.تنها غافلگیری ما دوشکا و نفربر و قمه و چاقو و تیربار بود! ما یک ماه پیش، آگاهانه پا به میدان گذاشتیم و حالا آگاهانه ادامه می دهیم.
یقین دارم که ایرانم زخمی ترین و پراضطراب ترین و شجاعانه ترین و متحدترین و غریبانه ترین روزهایش را سپری می کند.
