به نوشتن عادت ندارم.خیلی هم مغز ادبی هتری ندارم(حداقل خودم فکر میکنم ندارم).ولی دلم میخواد بنویسم.شاید راهی پیدا کردم که خودم رو قانع کنم برای شوقم به هنر.
نقاشی رو کشیدی؟افرین.خب که چه؟ ساز رو نواختی؟افرین.خب حالا چیشد؟خب که چه؟فقط برای لذت بردن بود؟چه سودی داشت؟این همه درگیری با نت و ساز و رنگ ، که چه؟!
کتاب هنر به مثابه ی درمان رو باز میکنم که جواب یه "خب که چه" رو پیدا کنم. بخش اول شوکه کنندست! از هنر جوری استفاده میکنم (البته یکی از استفاده هامه) که دوباتن نوشته اما این استفاده به هشیاریم نیومده بوده! یک کمبود شناختی در حافظه، که نیازمند هنر برای جبران نقصشه..!
وقتی طوطیم مرد، نمیتونستم کلمه پیدا کنم.بخصوص طرز مردنش،دردناک بود.هفته ها گذشت و من هر روز بدون هیچ زنگ هشداری،ساعت ۵و۳۱دقیقه از خواب بیدار میشدم؛دقیقا همون ساعتی که فهمیدم پسته(طوطیم) مرده. یه روز اهنگ نتهای خودکشی که با پیانو هست رو پخش کردم و ویالن رو روی شونم گذاشتم و هرچی به ذهنم رسید نواختم و ضبطش کردم. هربار اون اهنگ رو گوش میدم، تمام احساس گناه و دلتنگیم میاد بالا. انگار همین دیروز بود که داشت از سروکلم بالا میرفت... اون اهنگ، اون ویالن، منو به اخرین مولکول های نفس پسته وصل میکنه و حمله ی غم با شرح تصاویری از خاطراتش شروع میشه!
قطعا شما هم اهنگهایی دارید که وقتی گوشش میدید،چیزی،خاطره ای و یا فردی که شاید اندکی فراموشتون شده بود رو به خاطرتون بر گردونه.
من عاشق عکس گرفتنم.تو چی؟ بارون میبارید و من از قطره های روی شیشه ی ماشین،از پایین افتادن قطره بارون توی نور چراغ،از انعکاسم توی اب جمع شده روی اسفالت و از رنگین کمونی که تا چند دقیقه ی دیگه محو میشد عکس گرفتم. عکس گرفتم چون دلم میخواست این لحظات زیبا، تا آخر بمونه. حیف که نمیشه این لحظه ها رو تا اخر نگه داشت. اما توی عکسا، اونا تا همیشه باقی میمونند. از تولدا عکس میگیریم، از دوستاییمون که عاشقشونیم ، یهویی وقتی غرق خندن، عکس میگیریم.
از هرچیز قشنگی که گذراست و ما برای نگهداشتنشون به کمک نیاز داریم،عکس میگیریم،فیلم میگیریم،نقاشی میکشیم،موسیقی مینوازیم و یا به هنر کلمات و هنر نویسندگی تبدیلشون میکنیم.
