الان 10 ماه هست که تنهام همه چیزم رو ول کردم و رفتم همه چیزهایی که با زحمت و زجر تمام ساخته بودم اونم فقط به خاط این تفکر که فکر میکردم به مو میرسم اما پاره نمیشم.به مو رسید و پاره شد متلاشی شد نابود شد.
منم مثل همه بچه های دهه 60 کلی مانع سر راهم بود برای پیشرفت کردن همیشه مشکلاتم بیشتر از حد توانم برای تحملشون بود تا اینکه تونستم به موفقیت برسم اما خیلی سریع همه چیزم رو از دست دادم.خونه ماشین سرمایه دوست همسرم همه چیزم رو.
ادم ورشکسته مثل طاعون میمونه انگار که سرایت میکنه وقتی ورشکسته میشی هیچ کس حاضر نیست نگاهت کنه چه برسه جوابت رو بخواد بده.من به جرات میتونم بگم دست خیلی هارو گرفتم باعث خونه دار شدنشون شدم باعث ماشین خریدن مغازه خریدن ویلا خریدن ,بدون هیچ منتی بیشتر از حد توانم به خیلی ها بدون هیچ چشم داشتی کمک کردم چه مالی چه روحی چه عاطفی.کلی هم اشتباه داشتم نمیگم خیلی ادم خوبی بودم اما زمانی که زمین خوردم و از شدت سرافکندگی همه چی رو ول کردم رفتم هیچ کس حتی یه تماس باهام نگرفت شدم متهم شدم ادم بد.تجربه دردناکی رو دارم زندگی میکنم 10 ماه تنهای تنها بدون هیچ پولی توی شرایط حداقلی فقط برای زنده موندن.
بارها خاستم خودم رو خلاص کنم اما جرات این کارو ندارم نمیدونم شاید پیدا کردم.اما هنوز یه روزنه امیدی دارم ادم توانایی هستم توی حرفه خودم شاید اگر اول نباشم دوم باشم اما متاسفانه به دلیل قطع ارتباط کامل خیلی جای مانور توی حرفه خودم ندارم.
این 14 روز قطعی اینترنت واقعا بهم ضربه زد و شاید بزرگترین فرصت برای نجات پیدا کردن از این شرایط رو ازم گرفت اما خداروشکر که الان چند ساعتی هست که وصل شده .
من یه تیر توی خشابم مونده و 2 ماه زمان
