مرا گُم نکن
در دنیایی که به آن تعلق ندارم
در کوچه هایی که نامم را نمیشناسند
و در چشم هایی که عبورم را
چون سایه ای خاموش میبینند
صدایم را در ازدحامِ فراموشی
نشنیده مگذار!
که من پناهگاهی در نگاهت میجویم
جایی که غبارِ بیگانگی
بر دلم ننشیند
اگر مرا نگاه کنی
جهان بیگانه نیست
و اگر صدایم کنی
تمامِ گُم گشتگی ها
به خانه باز میگردند…
از صفحاتِ «تکه ای از من»
🖋️حسانه جعفری
