جورج خسته بود ، خیلی خسته
خسته از تمام تلاش هایی که تا کنون برای موفق شدن ، بر روی تک تک صحنه های موجود در درون این شهر نمک نشناس کرده بود.
جورج و افکارش همینطور در حال گفت و گو ، در پیاده روی تاریک و سرد کنار خیابان بودند.
او هنگام گفت و گوی عمیقش ، مدام صدایش را بالا میبرد و بر روی کلمات مهم خود تاکید میکرد. او اینکار را طی سال های زیاده کارکردن در درون تئاتر های مختلف یاد گرفته بود.
یاد گرفته بود که برای تاثیرگذار تر کردن کلامش ، نقاط مهم حرفایش را در مکالمات با صدایی واضح تر و بلندتر بیان کند. حال با این کار ، گویا قصد داشت تا افکارش را نسبت به نامردی هایی که تاکنون در حقش شده است آگاه و یک جورایی اورا قانع کند ، شاید هم صرفا درحال تمرین فلبداهه پردازی اش برای اجرای فردا ، بر روی صحنه ی نسبتا درخشان ، تئاتر آقای گیلبرت بود.
خیابان در آن ساعات شب حال و هوای عجیبی داشت ، دارای حس و حالی بود که جورج را وادار میکرد تا بیشتر ، بلند تر و مداوم تر باخودش صحبت کند و مشغول رویا پردازی و خیال بافی بشود.افکار جورج درست به مانند سایه اش در کنار و کمی عقب تر از او ، درحال طی کردن درازای این پیاده روی بی پایان بود.
جورج هر از گاهی در میان کلام هایش برای اینکه مطمئن بشود که کسی پشت سرشان نیست و صدای اورا نمی شنود ، سرش را به پشت بر میگرداند و با چشمان سرخ و درشت خود ، که از شدت شب بیداری های متداوم ، زیرشان گودالی عمیق نقش بسته بود ، همه جارا به دقت مشاهده میکرد. شاید هم میترسید که در این سکوت و خلوتیه شب ، ناگهان کسی بیاید و او و افکارش را خفت کند.
در هر حال او ، هر بار که مطمئن میشد کسی جز خودشان در این خیابان ، گوش شنوا ندارد با خیال راحت به بلند صحبت کردنش ادامه میداد.
در آن شب ، برای جورج ، خیابان تبدیل به صحنه ی تئاتری شده بود که تک ستاره اش او و تنها بیننده ی آن افکارش بود (البته اگر همسایه هایی را که از پشت پنجره ی خانه هایشان با تعجب جورج را نگاه میکردند و گمان میکردند که او دیوانه است را حساب نکنیم!)
نویسنده:HuRo)
