سِلسِله مویِ تو

فرفری موهایت عجب نمایی دارد

در دلِ هر حلقه‌اش، نِگاهی دارد

پیچ و تابش که به هر سمت کشانده‌ست مرا

قصه‌ای مبهم و در عینِ عیانی دارد

آسمان، خیره به این پیچ و خمِ درهمِ توست

بس که در چرخشِ خود، خطِ امانی دارد

چشمِ من، هر گره‌اش را به غزل می‌بافد

این جنون، در دلِ موهات، نشانی دارد

من که گم‌گشته‌ی این سلسله‌مویِ توام

راهِ رهایی ز دلِ تنگِ من آیا دارد؟

هر گره، عقده‌ی صد ساله‌ی احساسِ من است

عشق، در پیچِ خمت نیز تماشایی دارد…

-گِلاریس