عروسی خوبان یا تلویزیون‌ها را من خاموش می‌کنم...

امشب چه شبی است!...

شب فراق نیرزد به بامداد وصال...

خوش به‌حالم که خبرگزاری‌ها پیغام مهر می‌دهندم...

و باز خدارا صدهزار مرتبه شکر...

هنوز این دکمه‌های کوچک بلاک کاربر کار می‌کند...

و شش‌کاف در یک سطر خودبه‌خود به ناسزایی آب‌دار می‌ماند...

شکر خدا هنوز می‌توانم تنها بمانم...

و سروصداهایی را که نمی‌توانم نادیده گرفت، خاموش کنم...

این‌جا تحت امنیت سایبری...

هنوز توانایی دارم تا دوستان کامنت‌ رسانی را که دوست ندارم از دست بدهم...

شبیه کودکی‌هایمان که کسی فحشت می‌داد و زورت جز به گوش‌های خودت نمی‌رسید...

با دو دست گوشبند می‌ساختی...

بعد فقط حرکت لب‌های خشمگین را می‌دیدی... و می‌شد خیال کنی قربان صدقه‌ات می‌روند...

تا باد چنین بادا...