نا امیدی

چند صباحی ست که درگوش نوایی دارم،ناامیدی بُگریز

و چنان زمزمه و حال و هوایی دارم ، ناامیدی بگریز

باز هنگام سفر کوله ام پر شده فقدان امید

گرچه این بار من عزم رسایی دارم ، ناامیدی بگریز

خواستم بگذارم کوله بر گُرده ی راه ، نپذیرفت ز من

گفت : من راه سوایی دارم ، ناامیدی بگریز

کوله را آویختم شاخه ی خشک درختی تنها

گفت : من نیز صفایی دارم ، ناامیدی بگریز

باد از راه رسید ،کوله قاپید و وزید

من چه دل شاد سرودم که رهایی دارم ، ناامیدی بگریز

غرق در حسی شاد ، باد آوار نمود کوله بر فرق سرم

باد هم می دانست چه جزایی دارم ، ناامیدی بگریز

روز و شب در گذر راه طویل ، من و ناامیدی همچنان همسفریم

گرچه من می دانم که سَرایی دارم ، ناامیدی بگریز