هنر ایرانی، آینه روح طبیعت است.
نگاه ایرانی به سازهها همیشه فراتر از مرزهایی میان آدمیزاد و طبیعت بوده.
سقف، از همان آینههاییست که آسمان را مهمان خانه میکند. همان که حبیب خداست و از سوی خدا میآید.
در تلاش برای حفظ جایگاه این مهمان، منبع نور بهجای پنجره، از سقف قدم بر سر میزبان میگذارد. منبعی که مرکزیت دارد و در طراحیِ سقف، جایگاه اصلی به منبع نور داده میشود. سرآغاز طراحی، منبع نور است و ادامه آن شعاعیست از همان منبع.
اگر فلسفه و عرفان ریشههای درخت ایران باشند، معماری از میوههای اوست. فلسفهای که مرکزیت هستی را خدای نور میداند و تمام هستی را نوری از انوار او.
