سیلویا و ویل که از دانشگاه دوستان صمیمی بوده اند طی گذر زمان و ازدواج و بچه داری و مشکلات دیگر از هم دور می شوند و حالا در دوره میانسالی هر دو آن ها دوباره صمیمی می شوند و ما به دنبال ماجراهای مختلفی که برای آن ها اتفاق می افتد می رویم.
platonic بلعکس فیلم و سریال های دیگر که به زور دیالوگ و یا نمای ارجاعی به فیلم های بزرگ می خواهند روشنگرانه و هنری به نظر برسند چنین ادعائی ندارد،platonic برای این ساخته شده که شاید بتواند حال خوبی به ارمغان بی آورد و کمی هم با کلیشه های ژانری بازی کند...همین!
اشاره کردیم که بازی با کلیشه ها انبوهی از RomCom ها با این پیرنگ آغاز می شوند که دو دوست صمیمی پس از مدت ها باهم صمیمی می شوند و رفته رفته عشقی بین آن ها شکل می گیرد ولی platonic همانطور که از نامش پیداست درباره عشق افلاطونی میان دو دوست است و تلنگریست بر جوامع خاورمیانه ای که همواره زن را از مرد جدا کردند،platonic قصه آدم های عادی است که اشتباه می کنند،خودخواهند،خوشحالند و غمگین،همین هم برایشان کافیست برای این آدم های دوست داشتنی.
جامعه،جامعه موجب دوری سیلویا و ویل شده و پس از بازگشتشان باز هم سعی در دور کردن آن ها دارد،در مرحله اول به خاطر زنی که ویل با آن ازدواج کرده از هم جدا می شوند که خود یک جامعه کوچک است و در مرحله بعد هم سیلویا به خاطر شوهر و بچه هایش می خواهد از ویل دوری کند،شوهر سیلویا ظاهرا مشکلی با این مسئله ندارد اما او هم با تفکر به چیز هایی مثل رابطه جنسی سیلویا و ویل خودش را اذیت می کند اما او عمیقا می داند که اینطور نیست پس تمام مسئله را درون خودش می ریزد و این مهم ترین نکته platonic است آدم ها تفکرات مثبت و منفی دارند و از همدیگر ناراحت می شوند اما زمان آن ها را ترمیم می کند دقیقا مثل زمانی که رابطه سیلویا و ویل را ترمیم کرد چارلی هم به حضور ویل عادت می کند،platonic بنیانش را بر روی کلیشه اینکه آیا زن و مرد می توانند دوست صمیمی و با عشق افلاطونی باشند می گذارد و جوابی هم برایش ندارد چون مسئله platonic این نیست و این سریال فقط می خواهد شما را سرگرم کند و شخصیت های به یاد ماندنی خلق کند تا به آن ها فکر کنید و ذره ای از واقعیت کلیشه ای و بی جواب دور شوید و در این هم موفق است،platonic به دنبال حرف های روشنفکری و قصه ناب نیست بلکه به دنبال لبخندیست که در حین تماشای قسمت های نیم ساعته اش روی لب دارید.
